Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.
Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
Dnia 23 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 23 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 17 grudnia 2025 r. (wpływ 17 grudnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca:
Opis zdarzenia przyszłego
W dniu (…) sierpnia 2025 r. Wnioskodawca w formie prawnej jednoosobowa działalność gospodarcza zawarł umowę leasingu operacyjnego dla samochodu osobowego z firmą leasingową. Zawarta umowa spełnia warunki uznania jej za leasing operacyjny w rozumieniu art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (odpowiednio art. 17b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych), tj. została zawarta na czas oznaczony, stanowiący co najmniej 40% normatywnego okresu amortyzacji samochodu osobowego, a suma ustalonych w niej opłat, pomniejszona o należny podatek VAT, odpowiada co najmniej wartości początkowej pojazdu.
Samochód został wydany Wnioskodawcy w dniu (…) października 2025 r. Parametry pojazdu: - wartość netto: (...) zł, - rodzaj napędu: spalinowy (benzyna), - emisja CO₂ wg procedury WLTP – cykl mieszany: 158 g/km, - zużycie paliwa (cykl mieszany): 6,9 l/100 km. Wnioskodawca wykorzystuje pojazd w działalności gospodarczej, nie wprowadza go do ewidencji środków trwałych (leasing operacyjny). Umowa leasingu ma charakter typowy – Wnioskodawca płaci miesięczne raty leasingowe oraz planuje wykup pojazdu po zakończeniu okresu umowy. Aktualnie Wnioskodawca rozlicza się na zasadach ryczałtu.
Od 1 stycznia 2026 r. z tytułu leasingu Wnioskodawca zaliczy w koszty uzyskania przychodów część rat leasingowych zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT (do wysokości limitu 150.000 zł dla samochodów osobowych). Od 1 stycznia 2026 r. mają wejść w życie przepisy zmieniające art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o PIT, które wprowadzają nowy, niższy limit 100.000 zł dla samochodów osobowych z emisją CO₂ równą lub wyższą niż 50 g/km. W przepisach przejściowych brak jest odniesienia do umów leasingu zawartych przed 1 stycznia 2026 r., co rodzi wątpliwość, czy nowe limity należy stosować również do trwających umów leasingowych.
Uzupełnienie: Jaka jest wybrana przez Pana forma opodatkowania przychodów/dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej na rok 2025 (np. skala podatkowa, podatek liniowy, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych)? Forma opodatkowania przychodów/dochodów na rok 2025: Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych. Jaka będzie forma opodatkowania Pana przychodów/dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej po 1 stycznia 2026 r. (np. skala podatkowa, podatek liniowy, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych)? Forma opodatkowania przychodów/dochodów na rok 2026: Podatek liniowy.
Pytanie
Czy Wnioskodawca, rozliczając się w 2026 roku na zasadach podatku liniowego, w odniesieniu do umowy leasingu operacyjnego zawartej w dniu (…) sierpnia 2025 r., dotyczącej samochodu osobowego o wartości netto (...) zł i emisji CO₂ 158 g/km, może po 1 stycznia 2026 r. zaliczyć w koszty uzyskania przychodów opłaty leasingowe z zastosowaniem limitu 150.000 zł, obowiązującego w momencie zawarcia umowy? Pytanie ostatecznie sformułował Pan w uzupełnieniu wniosku.
Pana stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy, należy zachować dotychczasowy limit 150.000 zł, obowiązujący w dniu zawarcia umowy leasingu operacyjnego ((…) sierpnia 2025 r.), w całym okresie jej trwania, również po 1 stycznia 2026 r. Uzasadnienie: 1. Zasada ochrony praw nabytych i niedziałania prawa wstecz (wyinterpretowane z art. 2 Konstytucji RP, orzeczenie TK z 30 listopada 1988 r., sygn. akt K 1/88) Wnioskodawca zawarł umowę leasingu w 2025 r., opierając się na obowiązującym wtedy stanie prawnym, zgodnie z którym koszty leasingu samochodu osobowego podlegały ograniczeniu do proporcji wynikającej z limitu 150.000 zł.
Zmiana zasad rozliczenia już zawartych umów oznaczałaby wsteczne działanie prawa, co jest sprzeczne z konstytucyjną zasadą zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. 2. Brak przepisu przejściowego dotyczącego leasingu W art. 30 ustawy zmieniającej ustawę o elektromobilności oraz inne ustawy nie wskazano, aby nowe limity miały zastosowanie do umów leasingu zawartych przed 1 stycznia 2026 r. 3. Charakter umowy leasingu operacyjnego Umowa leasingu jest stosunkiem cywilnoprawnym o określonych warunkach finansowych, które nie ulegają zmianie w trakcie jej trwania. Opłaty leasingowe wynikają z umowy zawartej w 2025 r., a więc w świetle prawa obowiązującego w tym czasie.
4. Praktyka organów podatkowych przy poprzednich zmianach limitów (np. w 2019 r.) W analogicznych sytuacjach (zmiana limitu z 20 tys. euro na 150 tys. zł od 2019 r.) przepisy przejściowe zapewniały kontynuację dotychczasowych zasad dla umów zawartych przed wejściem w życie nowelizacji. Brak takiego przepisu w obecnej nowelizacji należy interpretować na korzyść podatnika (zasada in dubio pro tributario – art. 2a Ordynacji podatkowej).
W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że jego zdaniem w 2026 roku na zasadach podatku liniowego należy rozliczać się zgodnie z dotychczasowym limitem 150.000 zł, obowiązującym w dniu zawarcia umowy leasingu operacyjnego (19 sierpnia 2025 r.), w całym okresie jej trwania, również po 1 stycznia 2026 r.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Oznacza to, że wszystkie poniesione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami.
Kosztami uzyskania przychodów są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.
Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą zostać spełnione następujące warunki, tzn. dany wydatek: · został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), · jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, · pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, · poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, · został właściwie udokumentowany, · nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 wskazanej ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.
Kosztami uzyskania przychodów prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej są więc wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z tą działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów wskazanej ustawy nie podlegają wyłączeniu z tych kosztów. Przy czym związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku.
Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między wykorzystywaniem opisanego we wniosku samochodu osobowego a osiągniętym przychodem spoczywa na Panu.
W myśl art. 23a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Ilekroć w rozdziale jest mowa o umowie leasingu – rozumie się przez to umowę nazwaną w kodeksie cywilnym, a także każdą inną umowę, na mocy której jedna ze stron, zwana dalej „finansującym”, oddaje do odpłatnego używania albo używania i pobierania pożytków na warunkach określonych w ustawie drugiej stronie, zwanej dalej „korzystającym”, podlegające amortyzacji środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, a także grunty oraz prawo wieczystego użytkowania gruntów.
Zgodnie z art. 23b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Jeżeli finansujący w dniu zawarcia umowy leasingu korzysta ze zwolnień w podatku dochodowym przysługujących na podstawie: 1) art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, 2) przepisów o specjalnych strefach ekonomicznych, 3) art. 23 i 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1991 r. o spółkach z udziałem zagranicznym (Dz. U. z 1997 r. poz. 143, z 1998 r. poz. 1063 oraz z 1999 r., poz. 484 i 1178) – do umowy tej stosuje się zasady opodatkowania określone w art. 23f˗23h.
Wobec tego, jeżeli zawarta umowa leasingu spełnia określone w art. 23b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunki oraz finansujący w dniu jej zawarcia nie korzysta ze zwolnień wymienionych w art. 23b ust. 2 cytowanej ustawy, to korzystający może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wszelkie poniesione wydatki związane z przedmiotem umowy leasingu.
Zgodnie jednak z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę: a) 225 000 zł – w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i 1881) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy, b) 150 000 zł – w przypadku pozostałych samochodów osobowych.
W myśl art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r.: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
Na mocy ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 2269, dalej: „ustawa nowelizująca”), od dnia 1 stycznia 2026 r. weszły w życie przepisy zmieniające m.in. art. 23 ust. 1 pkt 4 i pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przewidują one nowe limity, w tym limit 100.000 zł dla samochodów spalinowych o emisji CO2 równej lub wyższej niż 50 g na kilometr.
Zatem zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę: a) 225 000 zł – w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1289, 1853 i 1881) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy, b) 150 000 zł – jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, wynosi mniej niż 50 g na kilometr, c) 100 000 zł – jeśli emisja CO2 silnika spalinowego samochodu osobowego, określona na podstawie danych zawartych w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, jest równa lub wyższa niż 50 g na kilometr.
W myśl art. 23 ust. 1 pkt 47a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2026 r.: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 23a pkt 1, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota, o której mowa w pkt 4 odpowiednio w lit. b lub c, pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy.
Natomiast zgodnie z art. 30 ustawy o zmianie ustawy o elektromobilności i paliwach alternatywnych oraz niektórych innych ustaw wynika, że: Do pojazdów wprowadzonych do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych podatnika przed dniem wejścia w życie art. 23 ust. 1 pkt 4 i 47a oraz ust. 5e ustawy zmienianej w art. 3, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, i art. 16 ust. 1 pkt 4 i 49a oraz ust. 5e ustawy zmienianej w art. 4, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się przepisy ustaw zmienianych w art. 3 i art. 4, w brzmieniu dotychczasowym.
Zatem ci podatnicy, którzy przed 1 stycznia 2026 r. wprowadzili pojazd do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, stosują dotychczasowe zasady (dotychczasowe limity). Natomiast do samochodów osobowych wprowadzonych do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podatnika od 1 stycznia 2026 r. – stosuje się nowe limity amortyzacyjne określone w ustawie nowelizującej.
W odniesieniu do pojazdów niespełniających nowych warunków emisyjnych zapewniono możliwość stosowania dotychczasowych limitów, ale tylko wówczas, gdy pojazdy zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podatnika do końca 2025 r. Samochody osobowe używane w prowadzonej działalności na podstawie umowy leasingu operacyjnego, umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, nie są ujmowane w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podatnika.
Z tego względu do samochodów osobowych używanych w prowadzonej działalności na podstawie takich umów, od 1 stycznia 2026 r., będą miały zastosowanie nowe limity, w tym niższy limit w wysokości 100 000 zł, nawet jeżeli takie umowy zostały zawarte przed tym dniem. Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Od 1 stycznia 2026 r. zamierza Pan zmienić formę opodatkowania na podatek liniowy. W sierpniu 2025 r. zawarł Pan, w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej, umowę leasingu operacyjnego dla samochodu osobowego.
Zawarta umowa spełnia warunki uznania jej za leasing operacyjny w rozumieniu art. 23b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Samochód został przekazany Panu w październiku 2025 r. Parametry Pana pojazdu: wartość netto: (...) zł, napęd spalinowy (benzyna), emisja CO₂ wg procedury WLTP – cykl mieszany 158 g/km, zużycie paliwa (cykl mieszany) 6,9 l/100 km.
Ma Pan wątpliwości czy w odniesieniu do zawartej w sierpniu 2025 r. umowy leasingu operacyjnego samochodu osobowego, o wartości przekraczającej 150 000 zł, wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej, może Pan po 1 stycznia 2026 r. zaliczać do kosztów uzyskania przychodów raty leasingowe z uwzględnieniem dotychczasowego limitu 150 000 zł, tj. według zasad obowiązujących do końca 2025 r. Zwracam uwagę, że uchwalając ustawę z 2 grudnia 2021 r. ustawodawca przewidział wyjątkowo długie vacatio legis (4 lata) na wejście w życie zmian w zakresie podatków dochodowych (podatku dochodowego od osób fizycznych i podatku dochodowego od osób prawnych).
Projektodawca wyraźnie przy tym nakreślił w uzasadnieniu, jakich skutków oczekuje w tak długim okresie. Z uzasadnienia do ustawy zmieniającej druk sejmowy nr 1633 wynika, że: Projektowane rozwiązania mają na celu określenie zasad korzystniejszej amortyzacji dla pojazdów niskoemisyjnych. Przewiduje się uzależnienie wysokości limitu amortyzacji od wielkości emisji przez pojazd dwutlenku węgla CO2. Zaproponowane rozwiązania są korzystniejsze dla pojazdów, które charakteryzują się niską emisją CO2 – poniżej 50 g/km.
Projektowane przepisy wprowadzają nowe rozwiązania dotyczące limitu amortyzacji pojazdów spalinowych oraz niskoemisyjnych, które mogą być odliczane w kosztach uzyskania przychodu przez płatników podatków CIT oraz PIT (prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą). (…) Zaproponowane rozwiązanie wprowadza zachętę dla przedsiębiorców do sukcesywnej wymiany flot pojazdów spalinowych na pojazdy niskoemisyjne. Przepisy wprowadzają czytelne, długofalowe rozwiązanie, które gwarantuje pewność prawną i ułatwia zarządzanie flotami przez przedsiębiorców.
Jednocześnie, daje im czas na dostosowanie procesu przechodzenia na transport niskoemisyjny, do swoich strategii prowadzenia działalności gospodarczej. Dodatkowo, preferencyjny sposób traktowania pojazdów niskoemisyjnych ma na celu zrównoważenie ich wyższej ceny w stosunku do pojazdów spalinowych. Działania te przyczynią się do szybszego tempa rozwoju nisko emisyjnego transportu. Pojazdy te staną się realną alternatywą pod względem finansowym do wyposażonych w silniki spalinowe.
Pogorszenie sytuacji podatkowej określonej grupy podatników zostało w tym przypadku wykorzystane jako instrument motywujący przedsiębiorców do podejmowania decyzji sprzyjających realizacji istotnego społecznie celu, jakim jest ochrona środowiska. Ustawodawca uznał przy tym, że czteroletni okres przejściowy stanowi wystarczający czas na dostosowanie sposobu prowadzenia działalności do nowych warunków podatkowych. W konsekwencji, z art. 30 ustawy z 2 grudnia 2021 r. nie można wyprowadzać skutków, których przepis ten nie przewiduje.
Zatem, skoro samochód osobowy wykorzystywany jest w prowadzonej przez Pana działalności gospodarczej na podstawie umowy leasingu operacyjnego i nie został ujęty w ewidencji środków trwałych, to od 1 stycznia 2026 r. mają do Pana zastosowanie nowe limity – niezależnie od tego, że umowa leasingu została zawarta jeszcze przed tą datą, tj. w sierpniu 2025 r. W związku z tym nie sposób zgodzić się z Pana stanowiskiem, zgodnie z którym opłaty leasingowe wynikające z umowy zawartej w sierpniu 2025 r., które w związku ze zmianą formy opodatkowania na podatek liniowy chciałby Pan zaliczać w 2026 r. w koszty podatkowe, powinny być rozliczane według zasad obowiązujących w momencie zawarcia umowy, tj. z limitem 150 000 zł.
Podsumowanie: rozliczając się w 2026 roku na zasadach podatku liniowego, w odniesieniu do umowy leasingu operacyjnego zawartej w sierpniu 2025 r., dotyczącej samochodu osobowego o wartości netto (...) zł i emisji CO₂ 158 g/km, po pierwszym stycznia 2026 r. powinien Pan zaliczyć w koszty uzyskania przychodów opłaty leasingowe z zastosowaniem limitu 100 000 zł.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.