Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
27 sierpnia 2026 r. złożył Pan wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem złożonym 2 października 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
Zwraca się Pan z prośbą o wydanie interpretacji potwierdzającej uzyskaną telefonicznie informację dotyczącą zwolnienia z podatku od sprzedaży mieszkania. (…) marca 2008 r. aktem, Repertorium A Nr (…), nabył Pan wraz z przyszłą żoną lokal mieszkalny położony (…) przy ul. (…). (…) czerwca 2008 r. wzięli Państwo ślub, czym mieszkanie weszło na majątek wspólny (po połowie dla każdego). (…) czerwca 2022 r. wzięli Państwo rozwód. (…) września 2022 r. aktem, Repertorium A Nr (…), dokonali Państwo podziału majątku wspólnego, w którym znieśli Państwo współwłasność (wcześniej każdy po 1/2) dla wyżej opisanego mieszkania ((…) ul. (…)) i nabył Pan lokal na wyłączność.
(…) sierpnia 2026 r. aktem, Repertorium A Nr (…), sprzedał Pan wyżej wymieniony lokal mieszalny ((…) ul. (…)). W związku z czym, prosi Pan jak na wstępie o interpretację potwierdzającą zwolnienie z podatku od mieszkania położonego (…) przy ul. (…). W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że lokal nabyty został umową sprzedaży przed notariuszem. Na pytanie Organu o treści cyt.: „W jakim udziale nabył Pan (…) marca 2008 r. ww. lokal mieszkalny?”, wskazał Pan, że lokal nabył w udziale 1/2. Od zawarcia związku małżeńskiego do dnia rozwodu pomiędzy małżonkami istniała nieprzerwanie wspólność majątkowa.
Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy w trakcie związku małżeńskiego pomiędzy małżonkami zwierane były umowy majątkowe ustanawiające rozdzielność majątkową małżeńską, a jeżeli tak, to kiedy?”, wskazał Pan, że nie, nie były pomiędzy małżonkami zwierane umowy majątkowe ustanawiające rozdzielność majątkową małżeńską.
Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy w trakcie trwania związku małżeńskiego pomiędzy Panem i Pana żoną została zawarta umowa – jaka (np. umowa rozszerzenia wspólności majątkowej małżeńskiej), na podstawie której nastąpiło objęcie wspólnością majątkową małżeńską lokalu mieszkalnego położonego (…) przy ul. (…) i kiedy doszło do zawarcia tej umowy?”, wskazał Pan, że nie, w trakcie trwania związku małżeńskiego pomiędzy Panem a Pana żoną nie została zawarta umowa, na podstawie której nastąpiło objęcie wspólnością majątkową małżeńską lokalu mieszkalnego położonego (…) przy ul. (…).
Na pytanie Organu o treści cyt.: „Jakie dokładnie składniki majątkowe były objęte podziałem majątku wspólnego małżonków zgodnie z aktem notarialnym Repertorium A Numer (…), proszę je wymienić?”, wskazał Pan, że podziałem majątku wspólnego, aktem notarialnym, Repertorium A Nr (…), zostały objęte składniki majątkowe: inna nieruchomość zabudowana, której byli Państwo właścicielami oraz niemajątkowe i majątkowe składniki przedsiębiorstwa prowadzonego przez Pana.
Na pytanie Organu o treści cyt.: „Jakie składniki majątkowe otrzymał Pan w ramach podziału majątku wspólnego, a jakie Pana była żona?”, wskazał Pan, że Pan otrzymał niemajątkowe i majątkowe składniki przedsiębiorstwa prowadzonego przez Pana, tj. roszczenia i zobowiązania z leasingu samochodu osobowego, a Pana żona inną nieruchomość zabudowaną wraz długiem w formie kredytu.
Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy w ramach aktu notarialnego – Repertorium A Numer (…) poza dokonaniem czynności prawnej o nazwie podział majątku wspólnego, dokonano również innych czynności prawnych (jakich?) – np. zniesienia współwłasności, a jeżeli tak, to: czy ww. lokal mieszkalny był przedmiotem czynności zniesienia współwłasności z uwagi na to, że nie mógł być przedmiotem podziału majątku wspólnego, ponieważ nie wchodził w skład majątku wspólnego małżonków? jakie składniki majątkowe były objęte zniesieniem współwłasności? czy zniesieniu współwłasności towarzyszyły spłaty bądź dopłaty, a jeżeli tak, to kto był uprawniony do otrzymania spłaty, a kto był zobowiązany do dokonania spłaty?”, wskazał Pan, że tak, dokonano nieodpłatnego zniesienia współwłasność tytułowego lokalu położonego (…) przy ul. (…), w ten sposób, że Pan nabył na wyłączność lokal mieszkalny.
Zniesieniu nie towarzyszyły dopłaty, spłaty itd. Na pytanie Organu o treści cyt.: „Na podstawie jakiej czynności prawnej i na podstawie jakiego konkretnie przepisu prawa Pana była żona przeniosła/zbyła aktem notarialnym Repertorium A Numer (…) udział 1/2 w lokalu mieszkalnym na Pana rzecz?”, wskazał Pan, że na podstawie nieodpłatnego zniesienia współwłasności, w ten sposób, że Pan nabył na wyłączność lokal mieszkalny.
Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy w wyniku przekazania na rzecz Pana przysługującego Panu byłej żonie udziału 1/2 w lokalu mieszkalnym, Pana była żona uzyskała jakąkolwiek inną korzyść majątkową z tytułu dokonania tej czynności (np. zwolnienie z długu; potrącenie wzajemnych, wymagalnych wierzytelności (zmniejszenie jej pasywów) i czy taki zapis wynikał z aktu notarialnego?”, wskazał Pan, że tak, na podstawie nieodpłatnego zniesienia współwłasności, w ten sposób, że Pan nabył na wyłączność lokal mieszkalny.
Na podstawie podziału, Pana żona otrzymała inną nieruchomość zabudowaną, a Pan otrzymał niemajątkowe i majątkowe składniki przedsiębiorstwa prowadzonego przez Pana, tj. roszczenia i zobowiązania z leasingu samochodu osobowego. Na pytanie Organu o treści cyt.: „Czy w ramach podziału majątku zasądzono spłaty bądź dopłaty, a jeżeli tak, to kto był uprawniony do otrzymania spłaty, a kto był zobowiązany do dokonania spłaty?”, wskazał Pan, że nie, w ramach podziału majątku nie zasądzono jakiekolwiek spłaty bądź dopłaty.
Do lokalu mieszkalnego sprzedanego (…) sierpnia 2026 r. przysługiwał Panu tytuł właściciela stanowiącego odrębną nieruchomość lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w części nieruchomości wspólnej oraz roszczeniem o opłatę przekształceniową o przekształceniu prawa do użytkowania wieczystego na prawo własności tych gruntów. Sprzedaż lokalu mieszkalnego (…) sierpnia 2026 r. nie nastąpiła w ramach działalności gospodarczej. Sprzedaż nastąpiła prywatnie, jako osoba fizyczna.
Pytanie
Czy jako podatnik jest Pan zwolniony z podatku od sprzedaży mieszkania?
Pana stanowisko w sprawie
W Pana ocenie, nabył Pan przedmiotowy lokal mieszkalny w marcu 2008 r. mocą aktu notarialnego – umowy sprzedaży lokalu. Do majątku objętego wspólnością ustawową majątkową małżeńską został lokal wprowadzony w wyniku ślubu w czerwcu 2008 r. W 2022 r. dokonał Pan wraz z byłą żoną po rozwodzie podziału majątku wspólnego wraz z nieodpłatnym zniesieniem współwłasności lokalu, w formie umowy sporządzonej przed notariuszem, w wyniku którego lokal ten stał się Pana własnością. W 2026 r. doszło do sprzedaży przez Pana powyższego lokalu.
Pana zdaniem, nie powinien Pan zapłacić podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia przedmiotowego lokalu mieszkalnego, z uwagi na to, że upłynęło 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie tego lokalu (nabycie przez Pana i Pana żonę), stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Jak stanowi art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, d) innych rzeczy, – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c – przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy – przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany.
Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych formułuje generalną zasadę, zgodnie z którą sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz praw określonych w tym przepisie przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, jeżeli nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej, skutkuje powstaniem przychodu.
Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw nastąpi po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie i nie następuje w ramach wykonywania działalności gospodarczej – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym, kwota uzyskana ze sprzedaży nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości oraz ww. praw w ogóle nie podlega opodatkowaniu.
Zatem, w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych ma moment i sposób ich nabycia. Aby ustalić, czy w przedmiotowej sprawie sprzedaż przez Pana w 2026 r. lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, istotne jest ustalenie, czy odpłatne zbycie nastąpiło po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie.
Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „nabycie”, należy zatem odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795). W szczególności art. 155 § 1 ww. ustawy Kodeks cywilny stanowi, że: Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.
Zatem, pojęcie „nabycie” należy rozumieć szeroko, tzn., że nabycie nieruchomości lub praw majątkowych następuje z chwilą uzyskania prawa własności, bez względu na charakter czynności prawnej, na podstawie, której doszło do przysporzenia majątkowego. Tym samym, poprzez „nabycie” należy rozumieć każde zwiększenie aktywów podatnika. Stosownie do art. 195 ww. ustawy Kodeks cywilny: Własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). Zgodnie z art. 196 § 1 ww. ustawy: Współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną.
Na podstawie art. 196 § 2 ww. ustawy: Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu. Zgodnie z art. 210 § 1 ww. ustawy: Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to może być wyłączone przez czynność prawną na czas niedłuższy niż lat pięć. Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić.
Stosownie zaś do art. 211 ww. ustawy: Każdy ze współwłaścicieli może żądać, ażeby zniesienie współwłasności nastąpiło przez podział rzeczy wspólnej, chyba że podział byłby sprzeczny z przepisami ustawy lub ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem rzeczy albo że pociągałby za sobą istotną zmianę rzeczy lub znaczne zmniejszenie jej wartości. W myśl art. 212 § 1 i 2 ww. ustawy Kodeks cywilny: § 1. Jeżeli zniesienie współwłasności następuje na mocy orzeczenia sądu, wartość poszczególnych udziałów może być wyrównana przez dopłaty pieniężne.
Przy podziale gruntu sąd może obciążyć poszczególne części potrzebnymi służebnościami gruntowymi. § 2. Rzecz, która nie daje się podzielić, może być przyznana stosownie do okoliczności jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych albo sprzedana stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Z ww. przepisów wynika, że współwłasność charakteryzuje się trzema podstawowymi cechami: jednością przedmiotu, wielością podmiotów oraz niepodzielnością wspólnego prawa. Jedność przedmiotu oznacza, że w stosunku współwłasności przedmiotem prawa własności przysługującego kilku osobom jest jedna rzecz ruchoma lub nieruchomość.
Jeśli rzecz wchodzi w skład zbioru rzeczy, stanowiącego pewną funkcjonalną całość, to współwłasność dotyczy każdej pojedynczej rzeczy wchodzącej w skład takiego zbioru, nie zaś zbioru. Istotną cechą charakteryzującą współwłasność jest wielość podmiotów prawa własności jednej rzeczy. Chodzi tu o co najmniej dwie lub więcej osób, które pomimo łączącego je stosunku współwłasności są nadal odrębnymi podmiotami prawa. We współwłasności prawo własności przysługuje, jak wynika z brzmienia zacytowanego przepisu, niepodzielnie kilku osobom.
Żaden ze współwłaścicieli nie ma więc wyłącznego prawa do fizycznie wydzielonej części rzeczy, a każdemu z nich przysługuje jednakowe prawo do całej rzeczy, ograniczone jedynie takim samym prawem pozostałych współwłaścicieli. Zgodnie z teorią prawa rzeczowego, przyznanie danej osobie na wyłączną własność rzeczy w drodze zniesienia współwłasności jest nabyciem tych rzeczy. Zniesienie współwłasności jest formą nowego nabycia tylko wówczas, gdy – w wyniku tego zniesienia – podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza wartość udziału, jaki pierwotnie mu przysługiwał.
Nabyciem rzeczy w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie jest przyznanie jej na wyłączną własność jednemu ze współwłaścicieli w wyniku zniesienia współwłasności, jeśli: a) podział taki jest ekwiwalentny w naturze i nie towarzyszą mu spłaty i dopłaty, lub b) wartość otrzymanej przez daną osobę rzeczy w wyniku dokonanego podziału mieści się w wartości udziału, jaki przysługiwał tej osobie w majątku wspólnym. Jeżeli więc spełnione są wymienione wyżej warunki to zniesienie współwłasności nieruchomości nie może być rozpatrywane w kategoriach nabycia. W takiej sytuacji za datę jej nabycia uznać należy datę pierwotnego nabycia udziału w nieruchomości.
Jeżeli jednak na skutek dokonanego zniesienia współwłasności przysługujący danej osobie udział ulega powiększeniu lub też towarzyszą mu spłaty i dopłaty, wówczas czynność ta skutkuje nabyciem ponad dotychczas posiadany udział. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy konieczne jest także powołanie przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236), normujących stosunki majątkowe między małżonkami.
Przepis art. 31 § 1 ww. ustawy stanowi, że: Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Przedmiotami majątkowymi w rozumieniu tego przepisu są wszelkie prawa majątkowe zarówno bezwzględne (prawo własności rzeczy oraz inne prawa rzeczowe), jak i względne (np. przysługujące małżonkom wierzytelności).
Wspólność ustawowa obejmuje wszelkie przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. Z kolei, jak stanowi art. art. 33 pkt 1 ww. ustawy: Do majątku osobistego każdego z małżonków należą przedmioty majątkowe nabyte przed powstaniem wspólności ustawowej. Stosownie natomiast do art. 47 § 1 ww. ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy: Małżonkowie mogą przez umowę zawartą w formie aktu notarialnego wspólność ustawową rozszerzyć lub ograniczyć albo ustanowić rozdzielność majątkową lub rozdzielność majątkową z wyrównaniem dorobków (umowa majątkowa). Umowa taka może poprzedzać zawarcie małżeństwa.
Na podstawie powyższego przepisu stwierdzić należy, że małżonkowie poprzez zawarcie stosownej umowy (np. rozszerzającej lub ograniczającej wspólność ustawową bądź ustanawiającej rozdzielność majątkową) mogą ustanawiać ustrój majątkowy w sposób odmienny od przewidzianego w przepisach o wspólności ustawowej. Umowy takie w zakresie, w jakim ustanawiają zasadę kształtującą ustrój majątkowy, działają na przyszłość i mają charakter organizacyjny.
Ponadto, w doktrynie prawa rodzinnego podkreśla się, że w przypadku majątku osobistego, małżonek pozostaje w stosunku do niego podmiotem wyłącznie uprawnionym, co oznacza, że jego uprawnienia do dysponowania przedmiotami wchodzącymi w skład majątku osobistego nie podlegają co do zasady żadnym ograniczeniom, w tym wynikającym z przepisów prawa rodzinnego, takimi jak konieczność uzyskania zgody współmałżonka co do możliwości rozporządzania konkretnym składnikiem majątku osobistego. Możliwe jest więc swobodne dokonywanie pomiędzy małżonkami czynności rozporządzających prowadzących do przeniesienia określonego przedmiotu majątkowego z majątku osobistego do majątku wspólnego.
Z opisu sprawy wynika, że lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość, który sprzedał Pan w 2026 r., został zakupiony przez Pana i Pana byłą żonę w 2008 r. w udziale po 1/2 do majątków osobistych, przed zawarciem małżeństwa. W trakcie trwania związku małżeńskiego pomiędzy Panem a Pana żoną nie została zawarta umowa, na podstawie której nastąpiło objęcie wspólnością majątkową małżeńską ww. lokalu mieszkalnego. Zatem, od momentu nabycia lokalu w 2008 r. mamy więc do czynienia ze współwłasnością nieruchomości w częściach ułamkowych, w której udział każdego z małżonków można było wyodrębnić.
W wyniku kolejnej czynności rozporządzającej częścią ułamkową, tj. zniesienia współwłasności dokonanego 20 września 2022 r., lokal mieszkalny w całości stał się Pana majątkiem odrębnym. Mamy w tej sytuacji do czynienia z przesunięciem pomiędzy dwoma odrębnymi masami majątkowymi. Nie można zgodzić się z Panem, że w wyniku zawarcia związku małżeńskiego, lokal mieszkalny wszedł do majątku wspólnego Pana i Pana byłej żony. To, że z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa nie oznacza, że przedmioty majątkowe stanowiące majątki odrębne (osobiste) małżonków z datą zawarcia małżeństwa stają się ich majątkiem wspólnym.
W trakcie trwania małżeństwa, majątek osobisty nadal pozostaje własnością osobistą małżonków, o ile małżonkowie nie zdecydują się na objęcie tych majątków osobistych wspólnością majątkową poprzez – albo zawarcie aktem notarialnym stosownej umowy rozszerzającej wspólność majątkową – albo umowy darowizny nieruchomości do majątku wspólnego. Z przedstawionego przez Pana opisu sprawy wynika natomiast, że do dnia rozwodu lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość pozostawał w majątku odrębnym każdego z małżonków, w udziale po 1/2 dla każdego.
To, że lokal mieszkalny do dnia rozwodu pozostawał w majątku odrębnym każdego z małżonków w stosownym udziale potwierdza również okoliczność, że lokal ten nie był przedmiotem podziału majątku wspólnego małżonków, lecz przedmiotem zniesienia współwłasności. Jak Pan wskazał w uzupełnieniu wniosku – podziałem majątku wspólnego, aktem notarialnym zawartym w 2022 r., zostały objęte następujące składniki majątkowe: inna nieruchomość zabudowana, której Pan i Pana była żona byliście właścicielami oraz niemajątkowe i majątkowe składniki przedsiębiorstwa prowadzonego przez Pana.
W ramach podziału majątku wspólnego Pan otrzymał niemajątkowe i majątkowe składniki przedsiębiorstwa prowadzonego przez Pana, tj. roszczenia i zobowiązania z leasingu samochodu osobowego, a Pana była żona inną nieruchomość zabudowaną wraz długiem w formie kredytu. Tym samym aktem notarialnym dokonano również nieodpłatnego zniesienia współwłasności lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, w ten sposób, że Pan nabył na wyłączność lokal mieszkalny. Zniesieniu nie towarzyszyły dopłaty ani spłaty.
Zatem, z przedstawionego przez Pana opisu sprawy jednoznacznie wynika, że lokal mieszkalny na podstawie aktu notarialnego zawartego w 2022 r. był przedmiotem umowy zniesienia współwłasności, a nie umowy o podział majątku wspólnego. W tym miejscu wskazać należy, że umowa zniesienia współwłasności a umowa o podział majątku wspólnego to dwie różne czynności prawne. Podział majątku wspólnego małżonków jest instytucją prawa rodzinnego i opiekuńczego i wykazuje cechy odrębne od zniesienia współwłasności, która jest konstrukcją prawną unormowaną w Kodeksie cywilnym. W związku z tym, zniesienie współwłasności nie może być traktowane jako podział majątku wspólnego.
Tak więc, co do zasady, zniesienie współwłasności jest formą nowego nabycia tylko wówczas, gdy w wyniku tego zniesienia podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza wartość udziału jaki pierwotnie podatnikowi przysługiwał. Zatem, jeżeli przy zniesieniu współwłasności wystąpiło przysporzenie majątku ponad posiadany udział przed zniesieniem współwłasności, oznacza to, że dla części nieruchomości – nabytej w drodze zniesienia współwłasności – datą nabycia, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będzie dzień, w którym nastąpiło zniesienie współwłasności.
Wobec powyższego, dokonane w 2022 r. zniesienie współwłasności, w wyniku którego zwiększył się Pana udział w lokalu mieszkalnym o kolejny 1/2 i stał się Pan właścicielem całego lokalu mieszkalnego, stanowi dla Pana nabycie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w części przekraczającej udział jaki przysługiwał Panu przed zniesieniem współwłasności.
Zatem, w przedmiotowej sprawie nabył Pan ww. lokal mieszkalny w dwóch datach, tj.: (…) marca 2008 r. – w drodze zakupu udziału 1/2 w tym lokalu do majątku odrębnego, (…) września 2022 r. – w drodze umowy zniesienia współwłasności, w wyniku którego nabył Pan do majątku odrębnego udział 1/2 w tym lokalu mieszkalnym należący do Pana byłej żony.
Tym samym, sprzedaż (…) sierpnia 2026 r. lokalu mieszkalnego, w części udziału nabytego w 2008 r. w drodze umowy sprzedaży, nie stanowi dla Pana źródła przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ sprzedaż tego udziału nastąpiła po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie ww. udziału.
Natomiast, sprzedaż (…) sierpnia 2026 r. lokalu mieszkalnego, w części udziału nabytego w 2022 r. w wyniku umowy zniesienia współwłasności, stanowi dla Pana źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ sprzedaż tego udziału nastąpiła przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie. W myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy: Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. Jak stanowi art. 19 ust. 1 ww. ustawy: Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia.
Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio. Ustalenie kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia odbywa się zgodnie z art. 22 ust. 6c lub 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w zależności od tego, czy zbywaną nieruchomość lub prawo nabyto odpłatnie, czy nieodpłatnie.
Zgodnie z art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.
Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika.
Przez ciężary spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c. Stosownie do treści art. 22 ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.
Stosownie natomiast do art. 30e ust. 4 ww. ustawy: Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać: 1) dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub 2) dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131. Nadmienić należy, że w myśl art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie trzech lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.
Katalog wydatków stanowiących „własne cele mieszkaniowe” podatnika zawiera art. 21 ust. 25 w zw. z ust. 30a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 30e ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł.
Zgodnie z art. 30e ust. 7 ww. ustawy: W przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131 podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4, do dnia zapłaty podatku włącznie.
Reasumując, sprzedaż przez Pana w 2026 r. lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, w części udziału nabytego w 2008 r. w drodze umowy sprzedaży, nie stanowi dla Pana źródła przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, bowiem dla tej części udziału upłynął już pięcioletni okres, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. z dniem 31 grudnia 2013 r.). Tym samym, nie jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu uzyskanego przychodu w odniesieniu do tej części udziału.
Zatem, w tej części Pana stanowisko należało uznać za prawidłowe. Natomiast, sprzedaż przez Pana w 2026 r. lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, w części udziału nabytego w wyniku umowy nieodpłatnego zniesienia współwłasności w 2022 r., stanowi dla Pana źródło przychodu w myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podlega opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym na zasadach określonych w art. 30e ust. 1 ww. ustawy, ponieważ odpłatne zbycie tej części udziału nastąpiło przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie.
Tym samym, jest Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu uzyskanego przychodu w odniesieniu do tej części udziału. Zatem, w tej części Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.
Wyjaśniam, że przedmiotowa interpretacja stanowi rozstrzygnięcie w zakresie obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu sprzedaży lokalu mieszkalnego w związku z powstaniem źródła przychodu, o którym mowa w przepisie art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych –wskazanym przez Pana jako przedmiot wniosku i nie rozstrzyga w zakresie możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego przewidzianego w innych przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i które nie były przedmiotem Pana wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.
Podkreślam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Wydając interpretacje opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzę postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Nie prowadzę postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.
Ponadto, wskazuję, że z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie Pana. Nie wywołuje skutków prawnych dla innych osób (np. Pana byłej żony).
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.