Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
24 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur wystawionych przez Usługodawcę w okresie od 4 czerwca 2025 r. do 18 czerwca 2026 r., w sytuacji, gdy Usługodawca był w tym czasie wykreślony z rejestru podatników VAT. Treść wniosku jest następująca:
Opis stanu faktycznego
(…) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, Spółka komandytowa (dalej jako: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Według zapisów w Krajowym Rejestrze Sądowym przedmiot przeważającej działalności przedsiębiorstwa stanowi sprzedaż hurtowa żywych zwierząt.
Zgodnie z zapisami w Krajowym Rejestrze Sądowym przedmiot pozostałej działalności Spółki to między innymi: sprzedaż hurtowa zboża, nieprzetworzonego tytoniu, nasion i pasz dla zwierząt, działalność usługowa wspomagająca chów i hodowlę zwierząt gospodarskich, chów i hodowla świń, działalność agentów zajmujących się sprzedażą płodów rolnych, żywych zwierząt, surowców dla przemysłu tekstylnego i półproduktów, uprawy rolne połączone z chowem i hodowlą zwierząt (działalność mieszana), działalność usługowa wspomagająca produkcję roślinną, działalność usługowa następująca po zbiorach, transport drogowy towarowy, pozostała działalność usługowa, gdzie indziej niesklasyfikowana.
16 maja 2025 r. Wnioskodawca zawarł umowę o współpracy z A.A., prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą „(…)”, NIP (…), zwanym dalej „Usługodawcą”. Umowa została zawarta na czas nieokreślony i obowiązuje od 4 czerwca 2025 r. Przedmiotem umowy jest świadczenie na rzecz Wnioskodawcy usług związanych w szczególności z controllingiem finansowym, pozyskiwaniem finansowania bankowego, przygotowywaniem budżetów i biznesplanów, sporządzaniem prognoz i analiz finansowych, kontrolą realizacji planów i budżetów, wspieraniem organów Wnioskodawcy w podejmowaniu decyzji gospodarczych oraz wykonywaniem innych bieżących czynności z zakresu zarządzania finansami.
Usługodawca wykonuje czynności w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, samodzielnie organizuje czas i miejsce ich wykonywania oraz ponosi odpowiedzialność i ryzyko związane z wykonywaniem usług. Zgodnie z umową Usługodawcy przysługuje miesięczne wynagrodzenie określone w kwocie netto, powiększane o należny podatek VAT. Wynagrodzenie jest dokumentowane fakturą wystawianą za każdy miesiąc współpracy. Faktury zawierają dane stron, numery identyfikacji podatkowej, opis lub okres świadczenia usług, kwotę netto, stawkę i kwotę podatku VAT oraz kwotę brutto. Usługi objęte umową były i nadal są rzeczywiście wykonywane.
Usługodawca pozostawał w stałym kontakcie z przedstawicielami Wnioskodawcy, przygotowywał raporty, analizy, zestawienia, prognozy i inne dokumenty, prowadził korespondencję elektroniczną oraz wykonywał bieżące zadania związane z obsługą finansową Wnioskodawcy - Wnioskodawca posiada dokumenty potwierdzające wykonanie usług, w tym umowę, faktury, korespondencję elektroniczną, raporty, analizy, zestawienia i inne rezultaty prac Usługodawcy. Pomiędzy Wnioskodawcą a Usługodawcą nie istnieje spór co do wykonania usług. Faktury nie dokumentują czynności pozornych ani czynności, które nie zostały wykonane.
Dane Usługodawcy wskazane na fakturach odpowiadają podmiotowi, który faktycznie świadczył usługi. Kwoty wskazane na fakturach odpowiadają ustalonemu wynagrodzeniu za rzeczywiście wykonane świadczenia. Należności wynikające z części faktur zostały uregulowane przelewami na rachunek bankowy Usługodawcy. Część należności pozostaje nieuregulowana. Usługodawca był zarejestrowany jako czynny podatnik VAT od 1 listopada 2023 r. 10 kwietnia 2025 r. został wykreślony z rejestru podatników VAT na podstawie art. 96 ust. 9a pkt 2 ustawy o VAT, a zatem z uwagi na niezłożenie wymaganych deklaracji za kolejne okresy rozliczeniowe.
Wykreślenie nastąpiło przed rozpoczęciem świadczenia usług na rzecz Wnioskodawcy na podstawie opisanej umowy. Wykreślenie Usługodawcy z rejestru nie było związane z faktycznym zaprzestaniem prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, nieistnieniem Usługodawcy, posługiwaniem się nieprawdziwymi danymi ani wystawianiem faktur dokumentujących czynności niedokonane. W okresie wykreślenia Usługodawca nadal prowadził działalność gospodarczą, osobiście i rzeczywiście świadczył usługi na rzecz Wnioskodawcy oraz wystawiał faktury dokumentujące te usługi. W momencie rozpoczęcia współpracy Wnioskodawca nie posiadał wiedzy, że Usługodawca został wykreślony z rejestru podatników VAT.
W strukturze Wnioskodawcy funkcjonował mechanizm służący weryfikowaniu statusu podatkowego kontrahentów, jednak w odniesieniu do Usługodawcy funkcjonalność ta nie zadziałała prawidłowo i nie zasygnalizowała jego wcześniejszego wykreślenia. Po ujawnieniu tej okoliczności działanie mechanizmu weryfikacyjnego zostało naprawione. W okresie wykonywania usług nie występowały okoliczności wskazujące, że Usługodawca zaprzestał prowadzenia działalności albo że faktury nie dokumentują rzeczywistych świadczeń. Usługi były wykonywane regularnie, Wnioskodawca pozostawał z Usługodawcą w bieżącym kontakcie, znał jego tożsamość, otrzymywał rezultaty pracy i dokonywał płatności za część świadczeń.
Transakcje nie miały nietypowej struktury, nie uczestniczyły w nich podmioty pośredniczące, a świadczenia nie były elementem łańcucha dostaw. Wnioskodawca nie uczestniczył w działaniach zmierzających do uzyskania nienależnej korzyści podatkowej i nie posiadał wiedzy o jakimkolwiek oszustwie lub nadużyciu związanym z rozliczeniami Usługodawcy.
O wykreśleniu Usługodawcy z rejestru podatników VAT Wnioskodawca dowiedział się 26 listopada 2025 r., po otrzymaniu automatycznego powiadomienia dotyczącego niezgodności wykazanych w pliku JPK_VAT za sierpień 2025 r. W powiadomieniu wskazano, że w ewidencji zakupów ujęto faktury wystawione przez kontrahenta, który w dniu ich wystawienia nie figurował jako czynny podatnik VAT. Następnie organ podatkowy wezwał Wnioskodawcę do złożenia korekt JPK_V7. Organ nie zakwestionował faktycznego wykonania usług, tożsamości Usługodawcy, wysokości wynagrodzenia ani związku nabytych usług z działalnością opodatkowaną Wnioskodawcy.
Wątpliwość organu wynikała z formalnego braku rejestracji Usługodawcy jako podatnika VAT czynnego w dniu wystawienia faktur. W grudniu 2025 r., po otrzymaniu korespondencji od organu, Wnioskodawca dokonał korekt plików JPK_V7 za okresy od sierpnia do października 2025 r. i usunął z rozliczeń podatek naliczony wynikający z faktur Usługodawcy. Korekty miały charakter ostrożnościowy i nie wynikały z ustalenia, że usługi nie zostały wykonane albo że faktury były nierzetelne. Po uzyskaniu informacji o wykreśleniu Usługodawcy Wnioskodawca nie odliczał również podatku z kolejnych faktur do czasu wyjaśnienia sytuacji.
Usługodawca podjął następnie działania zmierzające do uporządkowania rozliczeń podatkowych i ponownej rejestracji jako podatnik VAT czynny. Wniosek dotyczący ponownej rejestracji został przeprocesowany 18 czerwca 2026 r. Usługodawca został poinformowany telefonicznie przez właściwy urząd skarbowy, że - w ocenie organu - ponowna rejestracja nie może zostać dokonana z datą wsteczną. Usługodawca nie otrzymał pisemnego rozstrzygnięcia odmawiającego rejestracji z datą wsteczną ani pisemnego uzasadnienia takiego stanowiska.
Usługodawca został ponownie zarejestrowany jako czynny podatnik VAT ze skutkiem od 19 czerwca 2026 r. Na dzień złożenia niniejszego wniosku figuruje w rejestrze jako czynny podatnik VAT i nadal świadczy usługi na rzecz Wnioskodawcy. Usługodawca złożył brakujące pliki JPK_V7 oraz ujął w nich faktury wystawione na rzecz Wnioskodawcy w okresie, w którym nie figurował w rejestrze jako podatnik VAT czynny. W rozliczeniach tych wykazał podatek VAT należny wynikający z przedmiotowych faktur i - zgodnie z informacją przekazaną Wnioskodawcy - dokonał jego rozliczenia i zapłaty. Usługodawca potwierdził również, że uporządkował związane z działalnością rozliczenia w podatku dochodowym.
Po ponownej rejestracji Usługodawca nadal świadczy na rzecz Wnioskodawcy te same usługi na podstawie zawartej umowy. Faktury wystawione od 19 czerwca 2026 r. są ujmowane przez Usługodawcę w bieżących rozliczeniach VAT. Usługi opisane powyżej zostały nabyte przez Wnioskodawcę na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej i pozostają w bezpośrednim lub pośrednim związku z wykonywanymi przez niego czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT.
Przedmiot niniejszego wniosku dotyczy wyłącznie podatku VAT wykazanego na fakturach wystawionych przez Usługodawcę w okresie od rozpoczęcia współpracy, tj. od 4 czerwca 2025 r., do dnia poprzedzającego jego ponowną rejestrację jako czynnego podatnika VAT, tj. do 18 czerwca 2026 r. Wniosek nie dotyczy oceny obowiązków Usługodawcy, prawidłowości jego rejestracji ani obowiązków wynikających z art. 89b ustawy o VAT w odniesieniu do faktur nieuregulowanych. Na dzień złożenia wniosku rzeczywiste wykonanie usług, tożsamość podmiotu, który je wykonał, związek nabytych świadczeń z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy oraz wysokość wynagrodzenia wynikającego z faktur nie są przedmiotem sporu.
W zakresie objętym niniejszym wnioskiem nie toczy się wobec Wnioskodawcy kontrola podatkowa, kontrola celno-skarbowa ani postępowanie podatkowe oraz nie została wydana decyzja podatkowa rozstrzygająca o prawie Wnioskodawcy do odliczenia podatku VAT z opisanych faktur.
Pytanie
Czy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur wystawionych przez Usługodawcę w okresie od 4 czerwca 2025 r. do 18 czerwca 2026 r., pomimo że Usługodawca był w tym czasie wykreślony z rejestru podatników VAT, jeżeli obecnie wykazał te transakcje w złożonych plikach JPK?
Państwa stanowisko w sprawie
Zdaniem Wnioskodawcy w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur wystawionych przez Usługodawcę w okresie od 4 czerwca 2025 r. do 18 czerwca 2026 r., pomimo że Usługodawca był w tym czasie wykreślony z rejestru podatników VAT (Usługodawca obecnie wykazał te transakcje w złożonych plikach JPK).
Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Według art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
Stosownie do art. 86 ust. 10 ustawy o VAT prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym w odniesieniu do nabytych lub importowanych przez podatnika towarów i usług powstał obowiązek podatkowy. W myśl art. 86 ust. 10b pkt 1 ustawy o VAT prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku w przypadkach, o których mowa w ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit a - powstaje nie wcześniej niż w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę lub dokument celny.
Zgodnie z art. 86 ust. 11 ustawy o VAT, jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, 10d i 10e, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w przypadku podatnika o którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.
Z kolei, stosownie do art. 86 ust. 13 ustawy o VAT, jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 10d, 10e i 11, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej: 1) za okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, albo 2) za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 99 ust. 2 i 3, za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych, po okresie rozliczeniowym, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego 3) nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego.
Zgodnie z tymi przepisami, z odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 10 i ust. 10b pkt 1 ustawy można skorzystać dopiero w rozliczeniu za okres, w którym spełnione są łącznie trzy przesłanki: 1) powstał obowiązek podatkowy w odniesieniu do nabywanych towarów i usług, 2) doszło do faktycznego nabycia tych towarów i usług, 3) podatnik jest w posiadaniu faktury dokumentującej tę transakcję.
Ustawodawca dał zatem podatnikom możliwość do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez nich zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego, że zakupy towarów i usług udokumentowane fakturami VAT będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz nie zaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy o VAT.
W myśl uregulowań art. 88 ust. 3a ustawy o VAT nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy: 1) sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi: a) wystawionymi przez podmiot nieistniejący; b) (uchylona) 2) transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku; 3) (uchylony) 4) wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne: a) stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności, b) podają kwoty niezgodne z rzeczywistością - w części dotyczącej tych pozycji, dla których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością, c) potwierdzają czynności, do których mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego - w części dotyczącej tych czynności; 5) faktury, faktury korygujące wystawione przez nabywcę zgodnie z odrębnymi przepisami nie zostały zaakceptowane przez sprzedającego; 6) (uchylony) 7) wystawiono faktury, w których została wykazana kwota podatku w stosunku do czynności opodatkowanych, dla których nie wykazuje się kwoty podatku na fakturze - w części dotyczącej tych czynności.
Na mocy art. 88 ust. 4 ustawy o VAT obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7. Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy o VAT podmioty, o których mowa w art. 15 i art. 15a, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3. Jak wskazuje art. 96 ust. 3 ustawy o VAT podmioty wymienione w art. 15, u których sprzedaż jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 lub wykonujące wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 lub przepisów wydanych na podstawie art. 82 ust. 3, mogą złożyć zgłoszenie rejestracyjne.
Według art. 96 ust. 4 ustawy o VAT naczelnik urzędu skarbowego, po weryfikacji danych podanych w zgłoszeniu rejestracyjnym, rejestruje podatnika jako: 1) „podatnika VAT czynnego”, 2) „podatnika VAT zwolnionego” - w przypadku podatnika, o którym mowa w: a) ust. 3 i 3c, b) art. 113a ust. 1, jeżeli złożył zawiadomienie w celu rejestracji jako podatnik VAT UE - i na jego wniosek potwierdza to zarejestrowanie. Jednocześnie w art. 96 ust. 4 ustawy o VAT został dokonany wyraźny podział podatników podatku od towarów i usług na „podatników VAT czynnych” oraz „podatników VAT zwolnionych”, co znajduje odzwierciedlenie w odmiennym kształtowaniu praw obowiązków tych dwóch grup podatników.
Stosownie do art. 96 ust. 9a ustawy o VAT wykreśleniu z urzędu z rejestru jako podatnik VAT podlega także podatnik, który: 1) zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na okres co najmniej 6 kolejnych miesięcy lub 2) będąc obowiązanym do złożenia deklaracji, o której mowa w art. 99 ust. 1, 2 lub 3, nie złożył takich deklaracji za 3 kolejne miesiące lub takiej deklaracji za kwartał, lub 3) składał przez 6 kolejnych miesięcy lub 2 kolejne kwartały deklaracje, o których mowa w art. 99 ust. 1, 2 ub 3, w których nie wykazał sprzedaży, nabycia towarów lub usług ani importu towarów z kwotami podatku do odliczenia, lub 4) wystawiał faktury lub faktury korygujące, dokumentujące czynności, które nie zostały dokonane, lub 5) prowadząc działalność gospodarczą wiedział lub miał uzasadnione podstawy do tego, aby przypuszczać, że dostawcy lub nabywcy biorący udział pośrednio lub bezpośrednio w dostawie tego samego towaru lub usługi uczestniczą w nierzetelnym rozliczaniu podatku w celu odniesienia korzyści majątkowej - z zastrzeżeniem ust. 9b-9f.
W myśl art. 96 ust. 13 ustawy o VAT na wniosek zainteresowanego naczelnik urzędu skarbowego jest obowiązany potwierdzić, czy podatnik jest zarejestrowany jako podatnik VAT czynny lub zwolniony. Zainteresowanym może być zarówno sam podatnik, jak i osoba trzecia mająca interes prawny w złożeniu wniosku. Jak stanowi art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.
Z ww. przepisów wynika zatem, że podmiot, który wykonuje czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jest zobowiązany do wystawienia faktury. Natomiast, w myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie do art. 108 ust. 1 ustawy o VAT w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty.
Tym samym w celu skutecznej realizacji prawa, o którym mowa w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, podatnik wywodzący takie prawo winien je udokumentować fakturami spełniającymi wymogi formalne określone w art. 106e ustawy o VAT. Prawo do odliczenia podatku naliczonego jest podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku od wartości dodanej. Unormowanie to jest implementacją wcześniej obowiązującego art. 17 ust. 2 lit. a VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej.
To samo wynika z art. 168 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347, s. 1 ze zm.), która weszła w życie 1 stycznia 2007 r. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że odliczenie przysługuje jedynie w odniesieniu do podatku powstałego w wyniku czynności wykonanej przez innego podatnika, a dla realizacji tego prawa - stosownie do art. 178 lit. a tej Dyrektywy - konieczne jest posiadanie faktury wystawionej zgodnie z art. 220, art. 236, art. 238, art. 239 i art. 240 Dyrektywy. Sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego.
Prawo do odliczenia przysługuje zatem wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi. Potwierdzeniem tego może być wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 13 grudnia 1989 r. w sprawie Genius Holding BV v. Staatssecretaris van Financien, C-342/87, w którym stwierdzono, że zgodnie z artykułem 17 (2) podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku VAT przewidzianego w VI Dyrektywie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatków faktycznie należnych, tj. podatków przypadających do zapłaty z tytułu działalności podlegającej opodatkowaniu lub zapłaconych, o ile były one należne.
Zasada ta nie dotyczy podatku, który jest należny tylko z tego powodu, że został wykazany na fakturze. Dysponowanie przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia. Prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu. Zatem sam fakt otrzymania faktury z wykazanym podatkiem VAT nie jest wystarczającą przesłanką do realizacji prawa do dokonania obniżenia podatku należnego.
Aby powstało prawo do odliczenia, u wystawcy faktury podatek VAT musi być wymagalny, co oznacza, że powstał obowiązek podatkowy z tytułu czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem oraz powstała także podstawa opodatkowania z tytułu zrealizowania jednej z czynności podlegających opodatkowaniu VAT. Niewystarczającym przy tym dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury jest jedynie ustalenie, że dana dostawa towarów (świadczenie usług) została wykonana, jeżeli nie zostanie wykazane, że to w wyniku czynności udokumentowanej tą właśnie fakturą rodzącej u sprzedawcy powstanie obowiązku podatkowego, doszło do nabycia tego towaru (usługi).
Przyznanie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury nieodzwierciedlającej rzeczywiście dokonanej czynności przez jej wystawcę, oznaczałoby, że prawo do odliczenia przysługuje z tytułu samego posiadania faktury z wykazanym podatkiem, który nie jest należny od podmiotu, który fakturę tę wystawił.
W kontekście prawa do odliczenia VAT z faktur wystawionych przez podmioty niezarejestrowane należy również wskazać na wyrok w sprawie C-438/09 Dankowski, w którym TSUE orzekł, co następuje: 1) Artykuł 18 ust. 1 lit. a) oraz art. 22 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu ustalonym na mocy dyrektywy Rady 2006/18/WE z dnia 14 lutego 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej zapłaconego z tytułu nabycia usług wykonanych przez innego podatnika niezarejestrowanego jako podatnik podatku od wartości dodanej, w sytuacji gdy odnośne faktury zawierają wszystkie informacje wymagane przez wskazany art. 22 ust. 3 lit. b), a w szczególności zawierają informacje niezbędne do ustalenia tożsamości osoby, która wystawiła te faktury, oraz rodzaju wykonanych usług.
1. Artykuł 17 ust. 6 szóstej dyrektywy 77/388 w brzmieniu ustalonym na mocy dyrektywy 2006/18 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym, na mocy których podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej zapłaconego innemu podatnikowi będącemu usługodawcą niezarejestrowanym dla celów tego podatku.
Również TSUE w ww. wyroku w sprawach C-80/11 i C-142/11 stwierdził, że: (...) określenie działań, jakich podjęcia w konkretnym przypadku można w sposób uzasadniony oczekiwać od podatnika, który zamierza skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT, w celu upewnienia się, że dokonywane przez niego transakcje nie wiążą się z popełnieniem przestępstwa przez podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu, zależy przede wszystkim od okoliczności rozpatrywanego przypadku, (pkt 59 wyroku). Ocena każdej z takich indywidualnych spraw należy (ostatecznie) do kompetencji sądów administracyjnych (pkt 55, 59 i 61 wyroku w sprawie C-439/04 i 440/04).
TSUE w wyroku z 19 października 2017 r. w sprawie SC Paper Consult SRL o sygn. akt C- 101/16 orzekł, że „Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, na mocy którego podatnikowi odmawia się prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej z tego względu, że podmiot, który świadczył na jego rzecz usługę i wystawił z tego tytułu fakturę, na której wyraźnie zostały wskazane wydatki i podatek od wartości dodanej, został uznany przez organ podatkowy państwa członkowskiego za nieaktywny, przy czym to uznanie za nieaktywnego zostało opublikowane i jest dostępne na stronie internetowej dla wszystkich podatników w tym państwie, jeżeli owa odmowa prawa do odliczenia jest systematyczna i ostateczna oraz nie pozwala na przedłożenie dowodów na niepopełnienie przestępstwa podatkowego lub na brak utraty wpływów podatkowych”.
Jednocześnie należy zauważyć, że prawidłowe funkcjonowanie systemu podatku VAT wymaga dobrej wiary podmiotów gospodarczych. Dobra wiara - zgodnie z opinią Rzecznika Generalnego w połączonych sprawach C-131/13, C-163/13 i C-164/13 (Staatssecretaris van Financien przeciwko Schoenimport „Italmoda” Mariano Previti vof (C-131/13) oraz Turbu.com BV (C-163/13), Turbu.com Mobile Phone's BV (C-164/13) przeciwko Staatssecretaris van Financien) - jest rozumiana w sposób szeroki, wykraczający poza klasyczne znaczenie tego pojęcia. Wymóg dobrej wiary spełnia bowiem podatnik, który nie tylko nie uczestniczy czynnie w oszustwie, ale również nawet nie wie i nie może wiedzieć, że bierze w nim udział.
Jest zatem wymagane, aby podatnik był uczciwy, ale także, by w razie potrzeby, podjął środki ostrożności celem upewnienia się w przedmiocie legalności prowadzonych transakcji. Jeżeli transakcja jest związana z oszustwem, skorzystanie z prawa do odliczenia jest uzależnione od dochowania przez podatnika należytej staranności, a więc od braku świadomego uczestnictwa w oszustwie i od podjęcia środków koniecznych celem pozyskania informacji dotyczących legalności przeprowadzanej transakcji. Przy czym wymóg dobrej wiary nie stanowi wymogu co do rezultatu, lecz zwykły wymóg odnoszący się do podjętych środków.
Podmioty gospodarcze podejmujące wszelkie możliwe działania, których podjęcia można się od nich w sposób uzasadniony domagać celem zapewnienia, że realizowane przez nie transakcje nie są związane z oszustwem, powinny móc powołać się na ich legalność. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości akcentuje się, że przezorny przedsiębiorca powinien, zależnie od okoliczności konkretnego przypadku, zasięgnąć informacji na temat podmiotu, u którego zamierza nabyć towary lub usługi, w celu upewnienia się co do jego wiarygodności (zob. np. pkt 38 postanowienia w sprawie Jagiełło, C-33/13).
W rozpatrywanej sprawie materialne przesłanki prawa do odliczenia są spełnione: Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT, nabył od Usługodawcy rzeczywiście wykonane usługi, otrzymał faktury dokumentujące te usługi, a nabyte świadczenia służą działalności opodatkowanej Wnioskodawcy. Po stronie Usługodawcy powstał obowiązek podatkowy z tytułu odpłatnego świadczenia usług, które nie korzystały ze zwolnienia od VAT. Podatek wykazany na fakturach był zatem podatkiem związanym z rzeczywistymi czynnościami opodatkowanymi, a nie kwotą wykazaną wyłącznie formalnie w dokumencie. Prawo do odliczenia nie przysługuje, jeżeli zachodzi jedna z przesłanek negatywnych wymienionych w art. 88 ustawy o VAT.
Żadna z tych przesłanek nie występuje w niniejszej sprawie: Faktury nie zostały wystawione przez podmiot nieistniejący w rozumieniu art. 88 ust. 3a pkt 1 lit. a ustawy. Usługodawca jest oznaczoną osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, jego tożsamość i NIP są znane, zawarł umowę z Wnioskodawcą, osobiście wykonywał usługi, wystawiał faktury i przyjmował płatności na własny rachunek bankowy. Transakcje udokumentowane fakturami podlegały opodatkowaniu VAT i nie korzystały ze zwolnienia, wobec czego nie zachodzi przesłanka z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT. Faktury nie stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane.
Usługi zostały rzeczywiście wykonane przez podmiot wskazany jako wystawca faktur, co potwierdzają umowa, raporty, analizy, korespondencja i bieżąca współpraca. Nie zachodzi zatem przesłanka z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Faktury nie podają kwot niezgodnych z rzeczywistością i nie potwierdzają czynności nieważnych albo pozornych, dlatego nie znajdują zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. b i c ustawy o VAT. Art. 88 ust. 4 ustawy o VAT odnosi się do braku rejestracji podatnika, który zamierza skorzystać z prawa do odliczenia, tj. nabywcy. Wnioskodawca przez cały okres objęty wnioskiem był zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym.
Przepis ten nie ustanawia natomiast odrębnej przesłanki, zgodnie z którą nabywca traciłby prawo do odliczenia wyłącznie dlatego, że wystawca faktury został wykreślony z rejestru. Ponadto, Spółka działała w przedmiotowej sprawie w dobrej wierze, transakcje były realne i udokumentowane. Faktury dokumentowały nabycie usług związanych z działalnością opodatkowaną VAT. Usługodawca złożył do organu podatkowych zaległe pliki JPK, w których wykazał przedmiotowe transakcje oraz faktury wystawione na rzecz Spółki. Według wiedzy Wnioskodawcy Usługodawca złożył deklaracje VAT oraz wykazał podatek należny.
Mając na uwadze, że czynności udokumentowane wskazanymi we wniosku fakturami były opodatkowane podatkiem VAT, a Spółka nabyte od Usługodawcy usługi wykorzystuje do czynności opodatkowanych, stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, Spółce przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur wystawionych przez Usługodawcę w okresie od 4 czerwca 2025 r. do 18 czerwca 2026 r., tj. w okresie, w którym Usługodawca był wykreślony z rejestru podatników VAT, ale Usługodawca złożył deklaracje VAT za ten okres oraz wykazał podatek należny i wykazał te transakcje w złożonych plikach JPK.
Tak też np. interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 22 lipca 2026 r., sygn. akt 0113-KDIPT1-3.4012.418.2026.2.MK, w której czytamy, że: „Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie Spółka... działała w dobrej wierze, transakcje były realne i udokumentowane. Faktury dokumentowały nabycie towarów/usług związanych z działalnością opodatkowaną VAT. Obecnie kontrahent złożył do organów podatkowych zaległe pliki JPK, w których wykazał przedmiotowe transakcje oraz faktury wystawione na rzecz Spółki. Według wiedzy Wnioskodawcy kontrahent złożył deklaracje VAT oraz wykazał podatek należny.
Wobec powyższego oraz mając na uwadze, że czynności udokumentowane wskazanymi we wniosku fakturami były opodatkowane podatkiem VAT, a Spółka nabyte od kontrahenta usługi wykorzystuje do czynności opodatkowanych, stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy, Spółce przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur wystawionych przez kontrahenta w okresie od października 2024 r. do kwietnia 2025 r., tj. w okresie, w którym kontrahent był wykreślony z rejestru podatników VAT, ale kontrahent złożył deklaracje VAT za ten okres oraz wykazał podatek należny i wykazał te transakcje w złożonych plikach JPK.
Z odliczenia podatku mogą Państwo skorzystać w rozliczeniu za poszczególne okresy, w których łącznie spełnione zostały przesłanki z art. 86 ust. 10 i 10b pkt 1 ustawy”.
Dla por. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z 3 kwietnia 2025 r., nr 0114-KDIP1-3.4012.14.2025.1.LML: „Wobec powyższego oraz mając na uwadze, że czynności udokumentowane wskazanymi we wniosku Fakturami Korygującymi były opodatkowane podatkiem VAT i Kontrahentka z tytułu przekroczenia limitu, o którym mowa w art. 113 ust. 1 ustawy, była zobowiązana do zarejestrowania się jako podatnik podatku VAT czynny, a Spółka nabyte od Kontrahentki usługi programistyczne wykorzystywała do czynności opodatkowanych, to Spółce stosownie do art. 86 ust. 1 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktur korygujących wystawionych przez Kontrahentkę, za okres od marca 2023 r. do marca 2024 r., pomimo tego, że na moment wystawienia faktur korygujących Kontrahentka nie figurowała w rejestrze podatników VAT czynnych.
Z odliczenia podatku Spółka będzie mogła skorzystać w rozliczeniu za poszczególne okresy, w których łącznie spełnione zostały przesłanki z art. 86 ust. 10 i 10b pkt 1 ustawy.
Zatem jak wynika z cytowanych przepisów prawo do odliczenia Spółka mogła zrealizować za okres w którym otrzymała faktury korygujące, tj. w październiku 2024 r. W sytuacji gdy prawo to nie zostało przez Spółkę zrealizowane w tym okresie (październiku 2024 r.), to Spółka może dokonać odliczenia podatku naliczonego za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych, tj. za listopad, grudzień 2024 r. lub styczeń 2025 r. Natomiast gdy Spółka tego prawa nie zrealizowała w tym okresie, to może dokonać korekty deklaracji za okres w którym powstało prawo do odliczenia lub za jeden z trzech następnych okresów rozliczeniowych - nie później niż w ciągu 5 lat licząc od początku roku w którym to prawo powstało”.
Analogiczne stanowisko zaprezentował również Dyrektor KIS m.in. w piśmie z 20 czerwca 2024 r., sygn. akt 0112-KDIL1-3.4012.231.2024.1.AKS. Podsumowując, w przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego z faktur wystawionych przez Usługodawcę w okresie od 4 czerwca 2025 r. do 18 czerwca 2026 r., pomimo że Usługodawca był w tym czasie wykreślony z rejestru podatników VAT (Usługodawca obecnie wykazał te transakcje w złożonych plikach JPK).
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Informuję ponadto, że aktualny publikator ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług to: t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm. Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym opisanym przez Państwa w złożonym wniosku.
W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Ponadto informuję, że interpretacja rozstrzyga w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego i nie rozstrzyga w zakresie dochowania przez Państwa należytej staranności, gdyż powyższe nie może być rozstrzygane w drodze interpretacji indywidualnej.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.
Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.