Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej
30 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 28 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy Wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta będącego rezydentem podatkowym Luksemburga stanowi zyski przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 7 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce, a tym samym Wnioskodawca - posiadając certyfikat rezydencji podatkowej Kontrahenta, potwierdzający jego miejsce siedziby dla celów podatkowych w Luksemburgu - nie jest zobowiązany do poboru podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 UPDOP.
Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego B. S.A., reprezentowana przez spółkę dominującą - A. S.A, (dalej: Bank, Wnioskodawca) jest podatkową grupą kapitałową (dalej: PGK), w której skład wchodzą: 1) A. S.A (jako spółka dominująca oraz reprezentująca PGK; dalej: „Bank”, „Wnioskodawca”, „Spółka”, „A.”), 2) C. S.A. oraz 3) D. S.A. PGK powołana została na podstawie umowy z (...) 2018 r., a pierwszy jej rok podatkowy trwał od 1 stycznia do 31 grudnia 2019 r. Na mocy umowy z dnia 3 listopada 2021 r. (Rep.
A nr (…)) przedłużono funkcjonowanie PGK na kolejne 3 lata podatkowe, tj. na okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2024 r. Na mocy umowy z dnia (...) 2024 r. (Rep. A nr (…)) przedłużono funkcjonowanie PGK na kolejne 3 lata podatkowe, tj. na okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 grudnia 2027 r. Niniejszym, podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych od początku 2019 r. jest PGK, której członkiem jest Bank. A. Spółka Akcyjna (dalej: „Bank”, „Wnioskodawca”) jest podmiotem mającym siedzibę w Polsce, prowadzącym działalność bankową na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (tj.
Dz. U. z 2023 r., poz. 2488 ze zm.), podlegającym opodatkowaniu od całości swoich dochodów na terytorium Polski - zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 278, z późn. zm., dalej: „UPDOP”). Wnioskodawca jest stroną transakcji sekurytyzacji syntetycznej. Wnioskodawca planuje zawierać takie same lub podobne transakcje w przyszłości, z tym samym lub innymi podmiotami. Kwalifikacja podatkowa wyżej wskazanej transakcji nie jest - zdaniem Wnioskodawcy - jasna na gruncie polskiego prawa podatkowego.
Dlatego Wnioskodawca zdecydował się wystąpić z niniejszym wnioskiem o interpretację przepisów prawa podatkowego, celem potwierdzenia, czy i jakie wskazane w treści przedmiotowego wniosku przepisy mają zastosowanie do transakcji sekurytyzacji syntetycznej. Działalność Wnioskodawcy wiąże się z występowaniem ryzyka kredytowego po stronie Wnioskodawcy obciążającego jego wyniki finansowe, polegającego na ryzyku nieotrzymania spłaty udzielonych kredytów, nawet pomimo podjęcia działań o charakterze windykacyjnym. Wnioskodawca ponosi ryzyko nie tylko utraty przychodów (odsetek, prowizji), ale też kwoty kapitału kredytów wypłaconych kredytobiorcom.
Ryzyko to wiąże się także z utratą potencjalnych dochodów, które mogłyby być osiągnięte z udzielenia z nich kredytów innym klientom. Wnioskodawca zabezpieczył powyższe ryzyko braku spłaty udzielanych przez siebie kredytów poprzez zawarcie z podmiotem zagranicznym (dalej: „Kontrahent”) transakcji sekurytyzacji syntetycznej realizowanej na wybranym portfelu kredytów, w przypadku tej transakcji będzie to portfel kredytów korporacyjnych.
Kontrahent jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością prawa luksemburskiego (société à responsabilité limitée, S.à r.l.) z siedzibą w Luksemburgu, posiadającą tam rezydencję podatkową oraz prowadzącą działalność jako spółka sekurytyzacyjna w rozumieniu luksemburskiej ustawy o sekurytyzacji z dnia 22 marca 2004 r., ze zm. Kontrahent nie jest podmiotem powiązanym z Wnioskodawcą w rozumieniu art. 11a UPDOP, w szczególności pomiędzy stronami nie występują powiązania kapitałowe, osobowe ani jakiekolwiek inne powiązania wskazane w tym przepisie.
Poniżej Wnioskodawca przedstawia dane identyfikacyjne zagranicznego Kontrahenta, obejmujące jego pełną nazwę, adres siedziby, numer identyfikacyjny nadany przez właściwy organ państwa rezydencji podatkowej, rodzaj tego numeru identyfikacyjnego oraz nazwę państwa, które go wydało - zgodnie z wymogami art. 14b § 3a Ordynacji podatkowej. (…) Kontrahent nie prowadzi działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za pośrednictwem położonego w Polsce zakładu.
Wnioskodawca dysponuje certyfikatem rezydencji podatkowej Kontrahenta, potwierdzającym jego rezydencję podatkową w Luksemburgu - w związku z czym do oceny skutków podatkowych wynagrodzenia wypłacanego na jego rzecz zastosowanie znajdują postanowienia Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, sporządzonej w Luksemburgu dnia 14 czerwca 1995 r. (t.j. Dz.U. z 1996 r. Nr 110, poz. 527 ze zm.; dalej: „Konwencja między Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania”, „Konwencja”).
Istota transakcji sekurytyzacji syntetycznej polega na przeniesieniu przez Wnioskodawcę na Kontrahenta istotnej części ryzyka kredytowego z wybranego portfela podlegającego sekurytyzacji.
Zgodnie z definicją zawartą w Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/2402 z dnia 12 grudnia 2017 r. w sprawie ustanowienia ogólnych ram dla sekurytyzacji oraz utworzenia szczególnych ram dla prostych, przejrzystych i standardowych sekurytyzacji, a także zmieniające dyrektywy 2009/65/WE, 2009/138/WE i 2011/61/UE oraz rozporządzenia (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 648/2012 (dalej: „Rozporządzenie”) „sekurytyzacja syntetyczna” oznacza sekurytyzację, w ramach której przeniesienie ryzyka odbywa się przy użyciu kredytowych instrumentów pochodnych lub gwarancji, a ekspozycje będące przedmiotem sekurytyzacji pozostają ekspozycjami jednostki inicjującej (tutaj: Wnioskodawcy).
Tym samym, ekspozycje objęte sekurytyzacją pozostają po stronie Wnioskodawcy i nie są przenoszone na Kontrahenta. Istotą transakcji jest transfer ryzyka kredytowego, a nie przeniesienie samych ekspozycji lub związanych z nimi wierzytelności. W ramach przedmiotowej transakcji będzie występował 18-miesięczny okres rewolwingowy, w którym Wnioskodawca będzie miał prawo do uzupełniania portfela objętego sekurytyzacją, w takim zakresie w jakim na portfelu wystąpiły spłaty klientów. Uzupełnienia takie będą się dokonywały poprzez włączanie nowych kredytów do portfela objętego transakcją.
Podział ryzyka kredytowego sekurytyzowanego portfela na transze jest elementem każdej transakcji sekurytyzacji zgodnie z definicją sekurytyzacji - art. 2 pkt 1 ww. Rozporządzenia. „Transza” oznacza ustalony umownie segment ryzyka kredytowego związanego z ekspozycją lub pulą ekspozycji, gdy pozycja w takim segmencie wiąże się z większym lub mniejszym ryzykiem straty kredytowej niż pozycja o tej samej kwocie w innym segmencie. W ramach zawartej transakcji sekurytyzacji syntetycznej wyodrębnione zostały trzy transze: najbardziej podporządkowana transza pierwszej straty, środkowa transza mezzanine oraz najbardziej uprzywilejowana transza senioralna.
Hierarchia transz określa rozkład strat w czasie trwania transakcji. Straty sekurytyzowanego portfela kredytów korporacyjnych w pierwszej kolejności alokowane są do transzy pierwszej straty, następnie po wyczerpaniu transzy pierwszej straty - do transzy mezzanine, a w przypadku wyczerpania wszystkich podporządkowanych transz - do transzy senioralnej. W transakcji transza pierwszej straty i transza senioralna zostały zatrzymane przez Wnioskodawcę, co oznacza, że nie są objęte ochroną kredytową.
W przedmiotowej transakcji sekurytyzacji syntetycznej transfer istotnej części ryzyka kredytowego portfela jest realizowany poprzez instrument ochrony kredytowej udzielonej przez Kontrahenta dla transzy mezzanine w postaci gwarancji finansowej zabezpieczonej depozytem złożonym u Wnioskodawcy. Wnioskodawca występuje w transakcji jako podmiot wyzbywający się ryzyka, zaś Kontrahent - jako podmiot przejmujący ryzyko.
Z chwilą zawarcia transakcji sekurytyzacji syntetycznej Kontrahent w zamian za wynagrodzenie przejmuje na siebie istotną część ryzyka kredytowego portfela kredytów korporacyjnych poprzez objęcie ochroną kredytową transzy mezzanine - co oznacza, że w przypadku wystąpienia określonych zdarzeń kredytowych jest zobowiązany do pokrycia strat z tytułu niewykonania zobowiązania kredytowego wchodzącego w skład sekurytyzowanego portfela kredytów korporacyjnych, o ile poziom dotychczasowych strat na tym portfelu wskazuje na zalokowanie tejże straty do transzy mezzanine, tj. po wyczerpaniu transzy pierwszej straty zgodnie z hierarchią transz.
Zgodnie z warunkami gwarancji finansowej, zdarzeniem kredytowym jest: a) niedokonanie przez kredytobiorcę jakichkolwiek płatności z tytułu udzielonego kredytu, o łącznej wartości przekraczającej próg istotności, w terminie przekraczającym 90 dni po dacie wymagalności takiej płatności, b) upadłość kredytobiorcy, c) określona restrukturyzacja zobowiązania kredytowego. W przypadku częściowej spłaty przez kredytobiorcę - przyjmuje się, że zdarzenie kredytowe wystąpiło tylko w odniesieniu do niespłaconej części kredytu.
Wartość wynagrodzenia Kontrahenta zależy bezpośrednio od wartości transzy mezzanine objętej gwarancją finansową, a pośrednio od wartości bieżącej sekurytyzowanego portfela oraz od tego ilu kredytobiorców nie spłaciło swojego zobowiązania kredytowego i w jakiej kwocie. Transakcją zostały przy jej zawarciu i zostaną w okresie rewolwingowym objęte wyłącznie kredyty, których nie dotyczyło niewykonanie zobowiązania na moment wyboru portfela kredytów korporacyjnych do transakcji.
Gwarancja finansowa, o ile nie zostałaby udzielona przez uznanego dostawcę ochrony na podstawie art. 201 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych (dalej: „Rozporządzenie CRR”), funkcjonuje zawsze w połączeniu z depozytem zabezpieczającym, co stanowi warunek sine qua non transakcji sekurytyzacji syntetycznej. W związku z tym, że Kontrahent nie może być traktowany jako uznany dostawca ochrony kredytowej w rozumieniu art. 201 Rozporządzenia CRR, w celu przeprowadzenia transakcji konieczne było ustanowienie depozytu.
Ponadto, mając na uwadze zewnętrzną ocenę wiarygodności finansowej (rating) Wnioskodawcy oraz zabezpieczający charakter depozytu, podjęto decyzję o złożeniu depozytu na nieoprocentowanym rachunku rozliczeń warunkowych ESCROW u Wnioskodawcy. Ze względu na charakter zabezpieczający depozytu taki rodzaj rachunku jest właściwy i zgodnie z praktyką funkcjonującą u Wnioskodawcy rachunki rozliczeń warunkowych ESCROW są nieoprocentowane. Wnioskodawca dokonuje egzekucji swoich roszczeń z tytułu gwarancji finansowej ze środków zdeponowanych przez Kontrahenta na rachunku ESCROW, co zostało zabezpieczone poprzez zawarcie umowy zastawu na środkach znajdujących się na ww. rachunku.
Umowa zastawu i umowa rachunku rozliczeń warunkowych ESCROW stanowią obok umowy gwarancji finansowej integralną i obowiązkową część dokumentacji transakcyjnej w przypadku przedmiotowej transakcji. W ramach transakcji Wnioskodawca przeniósł na Kontrahenta istotną część ryzyka kredytowego w zamian za miesięczne wynagrodzenie Kontrahenta składające się z elementu stałego oraz elementu zmiennego kalkulowanego w oparciu o stopę referencyjną. Stopa referencyjna oznacza co do zasady jednomiesięczną stopę WIBOR. Całość wynagrodzenia z tytułu transakcji sekurytyzacji syntetycznej (dalej także jako: „Wynagrodzenie”) jest liczona w oparciu o wartość gwarancji finansowej.
Wartość gwarancji finansowej odpowiada wartości objętej ochroną kredytową transzy mezzanine na początek miesięcznego okresu rozliczeniowego transakcji. Wartość gwarancji finansowej ustalana jest i aktualizowana na koniec każdego miesięcznego okresu rozliczeniowego. Całe Wynagrodzenie (komponent stały i zmienny) wyznaczane jest na podstawie wartości transzy objętej ochroną kredytową, czyli transzy mezzanine i jest kalkulowane w następujący sposób: transza mezzanine x liczba dni (ACT)/365 x [WIBOR + marża], gdzie WIBOR jest komponentem zmiennym.
Podsumowując, przeniesienie istotnej części ryzyka kredytowego nastąpiło na podstawie transakcji sekurytyzacji syntetycznej, z wykorzystaniem instrumentu gwarancji finansowej, zabezpieczonej depozytem złożonym na nieoprocentowanym rachunku rozliczeń warunkowych ESCROW prowadzonym u Wnioskodawcy, w zamian za Wynagrodzenie skalkulowane w oparciu o wartość transzy mezzanine objętej ochroną kredytową.
Powyższy opis zaistniałego stanu faktycznego dotyczy zarówno płatności Wynagrodzenia z tytułu transakcji sekurytyzacji syntetycznej dokonanych od dnia zawarcia transakcji sekurytyzacji syntetycznej (umowy gwarancji finansowej) do dnia otrzymania interpretacji indywidualnej (zaistniały stan faktyczny), jak również płatności Wynagrodzenia z tytułu transakcji sekurytyzacji syntetycznej dokonanych po dniu otrzymania interpretacji indywidualnej (zdarzenie przyszłe). Niniejszy wniosek może dotyczyć również planowanych transakcji sekurytyzacji syntetycznej o tożsamym stanie faktycznym.
Wnioskodawca wskazuje, że w związku z dokonywanymi wypłatami należności dochowuje należytej staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 UPDOP.
Pytanie
Czy Wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta będącego rezydentem podatkowym Luksemburga stanowi zyski przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 7 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce, a tym samym Wnioskodawca - posiadając certyfikat rezydencji podatkowej Kontrahenta, potwierdzający jego miejsce siedziby dla celów podatkowych w Luksemburgu - nie jest zobowiązany do poboru podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 UPDOP?
Państwa stanowisko w sprawie
Wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta będącego rezydentem podatkowym Luksemburga stanowi zyski przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 7 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce, a tym samym Wnioskodawca - posiadając certyfikat rezydencji podatkowej Kontrahenta, potwierdzający jego miejsce siedziby dla celów podatkowych w Luksemburgu - nie jest zobowiązany do poboru podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 UPDOP.
Uzasadnienie Zgodnie z art. 3 ust. 3 UPDOP, za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z: 1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład, 2) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości, 3) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających, 4) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków lub tytułów uczestnictwa - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów takiej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, funduszu inwestycyjnego, instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości, 5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia, 6) niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
W myśl art. 3 ust. 5 UPDOP za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4. W przepisie tym, wyrażona została zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła.
W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu. Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 UPDOP.
Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a UPDOP, podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów: z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze - ustala się w wysokości 20% przychodów.
Regulacja art. 21 ust. 2 UPDOP stanowi, że przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Ustawą z dnia 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 2193) oraz Ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. poz. 2105 z późn. zm.) dokonano istotnych zmian w odniesieniu do zasad poboru podatku u źródła określonych w tym przepisie. Zgodnie z art. 26 ust. 1 UPDOP w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r., osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e.
Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności.
Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem. W kontekście przedstawionego opisu stanu faktycznego, kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedstawionego zagadnienia ma ustalenie, jaki charakter posiada Wynagrodzenie, które jest i będzie wypłacane Kontrahentowi przez Wnioskodawcę z tytułu realizacji transakcji sekurytyzacji syntetycznej, tj. czy i który przepis art. 21 ust. 1 UPDOP znajduje zastosowanie w tej sprawie.
Istotą sekurytyzacji syntetycznej jest przeniesienie przez inicjatora transakcji na podmiot trzeci określonej części ryzyka kredytowego związanego z wybranym portfelem ekspozycji, przy jednoczesnym pozostawieniu tych ekspozycji po stronie inicjatora. W odróżnieniu od sekurytyzacji tradycyjnej, transakcja taka nie prowadzi do sprzedaży ani prawnego przeniesienia wierzytelności lub innych ekspozycji objętych sekurytyzacją. Przedmiotem transferu jest wyłącznie ryzyko kredytowe związane z tymi ekspozycjami. W analizowanej transakcji sekurytyzacji syntetycznej transfer ryzyka kredytowego realizowany jest przy wykorzystaniu instrumentu gwarancji finansowej.
Zgodnie z definicją zawartą w Załączniku A do Rozporządzenia Komisji (UE) 2016/2067, gwarancja finansowa oznacza umowę zobowiązującą jej wystawcę do dokonania określonych płatności rekompensujących posiadaczowi stratę poniesioną wskutek niewykonania przez określonego dłużnika zobowiązania wynikającego z instrumentu dłużnego. Funkcją gwarancji finansowej w ramach Transakcji jest zapewnienie ochrony kredytowej dla określonej części ryzyka związanego z portfelem referencyjnym poprzez przejęcie przez Kontrahenta ekonomicznych skutków wystąpienia określonych zdarzeń kredytowych.
W zamian za udzielaną ochronę kredytową Kontrahent otrzymuje wynagrodzenie kalkulowane w oparciu o wartość objętej ochroną transzy mezzanine. Mechanizm przedmiotowej transakcji opiera się na podziale ryzyka kredytowego portfela referencyjnego na poszczególne transze oraz przypisywaniu strat do tych transz zgodnie z uzgodnioną hierarchią absorpcji strat. Ochroną kredytową objęta jest wyłącznie transza mezzanine, natomiast transza pierwszej straty oraz transza senioralna pozostają po stronie Wnioskodawcy.
Z ekonomicznego punktu widzenia Transakcja prowadzi do przeniesienia na Kontrahenta istotnej części ryzyka kredytowego związanego z portfelem referencyjnym, bez przenoszenia samych ekspozycji objętych sekurytyzacją. W szczególności nie dochodzi do przeniesienia wierzytelności na Kontrahenta ani do zmiany podmiotu będącego wierzycielem wobec kredytobiorców. Stronami stosunków kredytowych pozostają nadal Wnioskodawca oraz kredytobiorcy, natomiast Kontrahent przejmuje uzgodniony zakres ekonomicznego ryzyka związanego z niewykonaniem przez nich zobowiązań. Wnioskodawca zauważa, że transakcja sekurytyzacji syntetycznej ma specyficzny i złożony charakter ekonomiczny oraz regulacyjny.
Jej podstawowym celem jest transfer określonej części ryzyka kredytowego związanego z portfelem referencyjnym, przy jednoczesnym pozostawieniu ekspozycji będących przedmiotem sekurytyzacji po stronie inicjatora transakcji. Wynagrodzenie wypłacane Kontrahentowi stanowi ekonomiczny ekwiwalent za przejęcie ryzyka kredytowego oraz zapewnienie ochrony kredytowej, co odróżnia analizowaną transakcję od klasycznych stosunków gwarancji, poręczenia czy finansowania dłużnego. Wnioskodawca jest również świadomy stanowiska prezentowanego przez organy podatkowe w odniesieniu do transakcji sekurytyzacji syntetycznej.
W związku z tym, dla celów podatku u źródła, przyjmuje podejście zgodne z interpretacjami indywidualnymi Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 października 2025 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.447.2025.2.PP oraz 0114-KDIP2-1.4010.448.2025.2.PP, wydanymi odpowiednio dla Banku oraz Podatkowej Grupy Kapitałowej (…). Zgodnie z tym stanowiskiem Wynagrodzenie wypłacane w związku z transakcją sekurytyzacji syntetycznej może zostać uznane za należność objętą zakresem art. 21 ust. 1 pkt 2a UPDOP jako świadczenie o charakterze zbliżonym do gwarancji lub poręczenia. Jednocześnie charakter ekonomiczny i istota przedmiotowej transakcji potwierdzają, że Wynagrodzenie nie stanowi odsetek.
Przy ocenie charakteru Wynagrodzenia istotne jest bowiem odróżnienie wynagrodzenia za przejęcie ryzyka kredytowego od wynagrodzenia za korzystanie z kapitału. Przez odsetki rozumie się wynagrodzenie za korzystanie z pieniędzy i innych rzeczy oznaczonych rodzajowo, jeżeli zostaje ono ustalone według pewnej stopy procentowej, i w stosunku do czasu użycia tej sumy (tak P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i Rachunkowość, wydanie 3, str. 901). Stanowisko powyższe potwierdza pismo wydane przez Ministerstwo Finansów z dnia 13 stycznia 1999 r. (sygn.
PB3/5912-722-604/HS/98) oraz przykładowo interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13.03.2025 r. (0111-KDIB1-1.4010.21.2025.1.AW). Ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 1 UPDOP posłużył się ogólnym terminem „odsetki”.
Mając jednak na uwadze fakt, że zgodnie z art. 21 ust. 2 UPDOP, przepisy art. 21 ust. 1 UPDOP stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska zasadne jest odwołanie się w niniejszej sprawie do przepisów Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylania się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku z dnia 14 czerwca 1995 r. Stosownie do art. 11 ust. 5 Konwencji, użyte w tym artykule określenie „odsetki” oznacza dochody z wszelkiego rodzaju roszczeń wynikających z długów, zarówno zabezpieczonych, jak i nie zabezpieczonych prawem zastawu hipotecznego lub prawem udziału w zyskach dłużnika, a w szczególności dochody z pożyczek publicznych oraz dochody z obligacji lub skryptów dłużnych, włącznie z premiami i nagrodami mającymi związek z takimi skryptami dłużnymi, obligacjami lub pożyczkami.
Ponadto, wykładni ww. postanowień należy dokonywać uwzględniając treść Komentarza do Konwencji Modelowej OECD. Zgodnie z ww. definicją (art. 11 ust. 5 Konwencji) oraz Komentarzem do art. 11 Konwencji Modelowej OECD za odsetki należy uznać każde (w związku z wykładnią literalną pojęcia „wszelkie”) wynagrodzenie za korzystanie z „wypożyczonego” kapitału. Z powyższego wynika, że również według Komentarza do Konwencji Modelowej termin „odsetki” należy rozumieć jako wszelkiego rodzaju wynagrodzenie za korzystanie z kapitału.
Należy również wskazać, że termin „odsetki” oznacza „świadczenie uboczne, realizowane zwykle w takich samych przedmiotach co świadczenie główne i w wysokości obliczonej według stopy procentowej i czasu potencjalnego korzystania z przedmiotów objętych świadczeniem głównym” (Z. Radwański, A. Olejniczak, Zobowiązania - część ogólna, Warszawa 2006, s. 72).
W przedmiotowym wniosku Wynagrodzenie wypłacane w ramach transakcji sekurytyzacji syntetycznej jest premią, którą Wnioskodawca płaci przejmującemu ryzyko (Kontrahentowi) tytułem wynagrodzenia za przejęcie istotnej części ryzyka kredytowego sekurytyzowanego portfela, czyli pokrycie sumy strat ze zobowiązań kredytowych wchodzących w skład tego portfela, które to straty zostały zaalokowane do transzy mezzanine gwarantowanej przez Kontrahenta, które to Wynagrodzenie nie stanowi odsetek w myśl przepisów Konwencji.
Wynagrodzenie od transakcji przeniesienia istotnej części ryzyka kredytowego nie powinno być traktowane jako wynagrodzenie za korzystanie z kapitału w czasie, ponieważ istotą transakcji jest przejęcie ryzyka kredytowego, a nie uzyskanie zwrotu z inwestycji środków pieniężnych. Wynagrodzenie jest opłatą za dostarczenie przez Kontrahenta ochrony kredytowej, czyli zabezpieczenie istotnej części ryzyka niewypłacalności kredytobiorców. Wynagrodzenie nie jest wypłacane w oparciu o jakikolwiek dług.
Transakcja co prawda dotyczy portfela wierzytelności, jednakże są to wierzytelności przysługujące Wnioskodawcy wobec swoich klientów (kredytobiorców), a nie wierzytelności przysługujących przejmującemu ryzyko (Kontrahentowi) wobec Wnioskodawcy. Tym samym, Wynagrodzenie powyższe jest kalkulowane w oparciu o dług podmiotów trzecich wobec Wnioskodawcy (jako wierzyciela), a nie dług Wnioskodawcy (jako dłużnika) wobec Kontrahenta (jako wierzyciela), jak to co do zasady ma miejsce w przypadku kalkulacji odsetek.
Ponadto, zgodnie z interpretacją indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 grudnia 2023 r., sygn. 0111-KDWB.4010.105.2023.1.KP, płatność może zostać zakwalifikowana jako odsetki, jeżeli stanowi wynagrodzenie za korzystanie ze środków (kapitału) podlegających zwrotowi, co nie ma miejsca w rozpatrywanej sprawie, ze względu na potencjalne zaspakajanie się Wnioskodawcy z kwoty gwarancji finansowej. Ponadto, stosownie do interpretacji z dnia 14 stycznia 2025 r. 0114-KDIP2-1.4010.723.2024.1.DK/KS: „zapłata Wynagrodzenia z tytułu nabycia Instrumentu IRS nie jest związana z jakimkolwiek udostępnieniem kapitału.
Wynagrodzenie nie może być uznane za pokrewne wynagrodzeniu odsetkowemu za korzystanie z kapitału w czasie/udostępnienie środków pieniężnych. Wynagrodzenie jest opłatą wynikającą z instrumentu pochodnego, płatnym do Banku IRS realizującego Transakcję IRS i pomimo, że jest pośrednio związana z istnieniem kredytu to nie jest w żaden sposób opłatą za udostępnienie środków, zaś za nabycie instrumentu zabezpieczającego zmienność stopy procentowej.
Tym samym, dokonywana zapłata Wynagrodzenia nie jest i nie będzie dla Spółki kosztem pozyskania kapitału, a jedynie kosztem zabezpieczenia przed ryzykiem.” Reasumując, zarówno stały, jak i zmienny składnik Wynagrodzenia nie są ustalane jako wynagrodzenie za korzystanie ze środków, lecz stanowią wynagrodzenie za ochronę kredytową dostarczaną przez Kontrahenta. Co więcej, nie są one liczone od kwot, które mogłyby być uznawane za podlegający zwrotowi na rzecz Kontrahenta kapitał.
W konsekwencji Wynagrodzenie w postaci opłaty za przejęcie istotnej części ryzyka niewypłacalności kredytobiorców w ramach transakcji nie stanowi „odsetek” ani w rozumieniu art. 11 ust. 5 Konwencji, ani art. 21 ust.1 pkt 1 UPDOP. W przywołanych interpretacjach wydanych dla Banku oraz Podatkowej Grupy (...) potwierdzono, że Wynagrodzenie nie stanowi odsetek, a na gruncie Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga kwalifikuje się jako zyski przedsiębiorstw w rozumieniu art. 7 ust. 1 Konwencji.
W konsekwencji, przy spełnieniu warunków wynikających z UPDOP oraz właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania (tu: Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga), wypłata Wynagrodzenia nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce, albowiem stosownie do treści art. 7 ust. 1 Konwencji, zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład.
Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, Kontrahent nie prowadzi działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej za pośrednictwem położonego tutaj zakładu. Tym samym nie zachodzą przesłanki umożliwiające opodatkowanie przedmiotowego Wynagrodzenia w Polsce na podstawie art. 7 Konwencji.
Stąd, na podstawie art. 7 ust. 1 Konwencji analizowane dochody z tytułu wynagrodzenia za przejęcie ryzyka kredytowego w ramach transakcji sekurytyzacji syntetycznej będą podlegały opodatkowaniu na terytorium Luksemburga. Mając ponadto na uwadze, że Wnioskodawca dysponuje aktualnym certyfikatem rezydencji podatkowej Kontrahenta, potwierdzającym jego siedzibę dla celów podatkowych w Luksemburgu, oraz dochowuje należytej staranności, o której mowa w art. 26 ust. 1 UPDOP, jest on uprawniony do zastosowania postanowień Konwencji i w konsekwencji do niepobierania podatku u źródła od wypłacanego Wynagrodzenia.
Argumentacja zawarta w niniejszym wniosku znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2023 r. o sygnaturze II FSK 216/21 oraz w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 marca 2024 r. o sygnaturze 0111-KDIB2-1.4010.240.2019.8.AR oraz w szczególności: interpretacjach indywidualnych wydanych uprzednio dla Banku oraz Podatkowej Grupy Kapitałowej (...) z dnia 15 października 2025 r. o sygn. 0114-KDIP2-1.4010.447.2025.2.PP oraz z dnia 15 października 2025 r. o sygn. 0114-KDIP2-1.4010.448.2025.2.PP i dotyczących transakcji sekurytyzacji syntetycznej obejmujących portfel kredytów firmowych.
Mając na względzie powyższe, Wnioskodawca wnosi o uznanie jego stanowiska za prawidłowe.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawy o CIT”): Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
W myśl art. 3 ust. 3 ustawy o CIT: Za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z: 1) wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład; 2) położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości; 3) papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających; 4) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości; 4a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej; 5) tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia; 6) niezrealizowanych zysków, o których mowa w rozdziale 5a.
Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o CIT: Za dochody (przychody), o których mowa w ust. 3 pkt 5, uważa się przychody wymienione w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 3 pkt 1-4. W przepisie tym, wyrażona została zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jego rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła. Tytuły należności których wypłata rodzi po stronie wypłacającego (polskiego rezydenta podatkowego) obowiązek poboru podatku (art.
26 ust. 1 ustawy o CIT) zostały wymienione w art. 21 ust. 1 ustawy o CIT, zgodnie z którym: Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów: 1) z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how), 2) z opłat za świadczone usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, wykonywanej przez osoby prawne mające siedzibę za granicą, organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, 2a) z tytułu świadczeń: doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze - ustala się w wysokości 20% przychodów; 3) z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych, 4) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga posiadania biletu lotniczego przez pasażera - ustala się w wysokości 10% tych przychodów.
W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT: Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e.
Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności.
Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem. Z treści ww. przepisów wynika, że od niektórych przychodów osiąganych na terytorium Polski przez podatników podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu pobierany jest podatek dochodowy w sposób zryczałtowany. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez podmiot polski wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT.
Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o CIT: Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Powyższe regulacje prawne wskazują na fakt, że w przypadku podmiotu, który nie ma na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, a uzyskuje przychody na tym terytorium, w kwestii sposobu opodatkowania pierwszeństwo mają postanowienia właściwej umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu.
Przy czym, zastosowanie stawki podatku wynikającej z takiej umowy lub niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania miejsca siedziby podatnika do celów podatkowych, uzyskanym od niego zaświadczeniem (certyfikatem rezydencji), wydanym przez właściwy organ administracji podatkowej.
Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Wynagrodzenie wypłacane przez Wnioskodawcę na rzecz Kontrahenta będącego rezydentem podatkowym Luksemburga stanowi zyski przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 7 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i w konsekwencji nie podlega opodatkowaniu podatkiem u źródła w Polsce, a tym samym Wnioskodawca - posiadając certyfikat rezydencji podatkowej Kontrahenta, potwierdzający jego miejsce siedziby dla celów podatkowych w Luksemburgu - nie jest zobowiązany do poboru podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
W związku z powyższym ustalenia w pierwszej kolejności wymaga, znaczenie jakie w ww. przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przypisać należy do pojęcia „odsetki”. W ustawach o podatkach dochodowych nie zdefiniowano tego pojęcia, jak również nie wskazano przykładowego katalogu sytuacji, których zaistnienie rodzić może ich powstanie. Nie powinno w związku z tym budzić wątpliwości, że należy je rozumieć szeroko, zgodnie z jego językowym i ekonomicznym znaczeniem. Uwzględniając powyższe, w piśmiennictwie podjęto próby zdefiniowania tego terminu przy wykorzystaniu przede wszystkim dorobku doktryny prawa cywilnego (K.
Winiarski [w:] S. Babiarz, L. Błystak, B. Dauter, A. Gomułowicz, R. Pęk, K. Winiarski, Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz 2009, str. 1076). I tak, odsetki w rozumieniu przepisów podatkowych traktowane są jako wynagrodzenie za korzystanie z cudzego kapitału. Przez odsetki rozumie się wynagrodzenie za korzystanie z pieniędzy i innych rzeczy oznaczonych rodzajowo, jeżeli zostaje ono ustalone według pewnej stopy procentowej, i w stosunku do czasu użycia tej sumy (tak P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i Rachunkowość, wydanie 3, str. 901).
Najczęstszym źródłem tego rodzaju dochodu są wierzytelności pieniężne, państwowe papiery dłużne, obligacje i inne papiery wartościowe o charakterze dłużnym. Podsumowując należy wskazać, że ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych posłużył się ogólnym terminem „odsetki”. Zatem, opodatkowaniu w sposób zryczałtowany podlegają wszelkie świadczenia o przedstawionym wyżej charakterze, wypłacone na podstawie dowolnego tytułu prawnego. Jak wskazano powyżej regulacja art. 21 ust. 2 ustawy o CIT stanowi, że przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska.
W przedmiotowej sprawie zastosowanie będą miały zatem postanowienia Konwencji miedzy Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku sporządzonej w Luksemburgu 14 czerwca 1995 r. (t. j. Dz. U. z 1996 r. Nr 110, poz. 527 ze zm., dalej: „UPO”) zmienionej Protokołem sporządzonym w Luksemburgu dnia 7 czerwca 2012 r. (dalej: „Protokół zmieniający”), zmodyfikowanej przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę i Luksemburg dnia 7 czerwca 2017 r. (dalej: „Konwencja MLI”).
Jak stanowi art. 11 ust. 1 UPO: Odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie i są wypłacane osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane w tym drugim Państwie. W myśl art. 11 ust. 2 UPO: Jednakże, takie odsetki mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w którym powstają, i zgodnie z prawem tego Państwa, ale jeżeli właściciel odsetek ma miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, to podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć 5 procent kwoty odsetek brutto.
Stosownie do art. 11 ust. 5 UPO: Użyte w tym artykule określenie „odsetki” oznacza dochody z wszelkiego rodzaju roszczeń wynikających z długów, zarówno zabezpieczonych, jak i nie zabezpieczonych prawem zastawu hipotecznego lub prawem udziału w zyskach dłużnika, a w szczególności dochody z pożyczek publicznych oraz dochody z obligacji lub skryptów dłużnych, włącznie z premiami i nagrodami mającymi związek z takimi skryptami dłużnymi, obligacjami lub pożyczkami. Opłaty karne z tytułu opóźnionej zapłaty nie będą uważane w rozumieniu niniejszego artykułu za odsetki. Wykładni ww. postanowień należy dokonywać uwzględniając treść Komentarza do Konwencji Modelowej OECD.
Podkreślić należy, że zgodnie ze stanowiskiem doktryny, pomimo że Konwencja Modelowa nie stanowi polskiego źródła prawa powszechnie obowiązującego, Polska jako członek OECD ma obowiązek stosowania Konwencji jak i Komentarza. Co więcej, polskie organy podatkowe, aby zapewnić jednolitość stosowania prawa, powinny odwoływać się do Komentarza tak przy stosowaniu, jak i interpretacji umów o unikaniu podwójnego opodatkowania (J. Tkaczyk, M. Zdyb. Międzynarodowe Prawo Podatkowe, Opodatkowanie i ubezpieczenia społeczne osób pracujących w Unii Europejskiej, Difin, Warszawa 2006, str. 21). Zgodnie z ww. definicją (art.
11 ust. 5 „UPO”) oraz Komentarzem do art. 11 Konwencji Modelowej OECD za odsetki należy uznać każde (w związku z wykładnią literalną pojęcia „wszelkie”) wynagrodzenie za korzystanie z „wypożyczonego” kapitału. Z powyższego wynika, że również według Komentarz do Modelowej Konwencji termin „odsetki” należy rozumieć szeroko tzn. jako wszelkiego rodzaju wynagrodzenie za korzystanie z kapitału.
Za prawidłowością dokonanej wykładni, opartej na dorobku doktryny prawa podatkowego, przemawia również art. 2 lit. „a” implementowanej do polskiego porządku prawnego dyrektywy Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich (Dz. Urz. UE L 157 z 26.06.2003 z późn. zm.), dla których wspólnym mianownikiem jest szerokie rozumienie terminu „odsetki” jako przychodu z wszelkiego rodzaju roszczeń (wierzytelności). Powyższe potwierdza zatem, że termin „odsetki” należy rozumieć szeroko.
W przedmiotowym wniosku Kontrahent w zamian za wynagrodzenie przejmuje na siebie istotną część ryzyka kredytowego portfela kredytów korporacyjnych poprzez objęcie ochroną kredytową transzy mezzanine - co oznacza, że w przypadku wystąpienia określonych zdarzeń kredytowych jest zobowiązany do pokrycia strat z tytułu niewykonania zobowiązania kredytowego wchodzącego w skład sekurytyzowanego portfela kredytów korporacyjnych.
Przeniesienie istotnej części ryzyka kredytowego nastąpiło na podstawie transakcji sekurytyzacji syntetycznej, z wykorzystaniem instrumentu gwarancji finansowej, zabezpieczonej depozytem złożonym na nieoprocentowanym rachunku rozliczeń warunkowych ESCROW prowadzonym u Państwa, w zamian za Wynagrodzenie skalkulowane w oparciu o wartość transzy mezzanine objętej ochroną kredytową. Zatem wynagrodzenia za przejęcie ryzyka spłaty kredytów nie stanowi odsetek w myśl przepisów UPO. Ww. wynagrodzenie nie powinno być również traktowane jako wynagrodzenie za korzystanie z kapitału w czasie.
Wynagrodzenie na rzecz Kontrahenta nie jest wypłacane oparciu o jakikolwiek dług (wierzytelność), który wiązałaby Państwa oraz Kontrahenta. Transakcja sekurytyzacji syntetycznej co prawda dotyczy wierzytelności kredytowych Spółki, jednakże są to wierzytelności przysługujące Państwa Spółce wobec swoich klientów (kredytobiorców), a nie wierzytelności przysługujących Przejmującemu Ryzyko wobec Państwa Spółki. Ww. transakcja nie zawiera w swojej treści konsekwencji w postaci zmiany po stronie dłużnika wierzytelności kredytowych (dłużnikami pozostaną kredytobiorcy).
Tym samym, wynagrodzenie w ramach transakcji sekurytyzacji syntetycznej nie jest więc także wynagrodzeniem odsetkowym od środków pieniężnych udostępnionych Spółce. Należy zatem zgodzić się z Państwem, że wynagrodzenia za przejęcie ryzyka kredytowego w ramach transakcji sekurytyzacji syntetycznej nie stanowi „odsetek” w myśl art. 11 ust. 5 UPO polsko-luksemburskiej. Przedmiotową wypłatę wynagrodzenia należy jednak rozpatrzyć pod kątem przychodu uzyskanego przez nierezydenta na terytorium RP w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 5 ustawy o CIT, z tytułu świadczenia usług o podobnym charakterze do gwarancji i poręczeń, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy.
Zgodnie z definicją słownikową PWN (wersja internetowa), gwarancja to „odpowiedzialność osoby trzeciej za zobowiązania dłużnika wobec wierzyciela”, z kolei poręczenie to „pisemne zobowiązanie wobec wierzyciela do wykonania zobowiązania dłużnika, w razie gdyby ten go nie wykonał”. Działalność Wnioskodawcy wiąże się z występowaniem ryzyka kredytowego po stronie Wnioskodawcy obciążającego jego wyniki finansowe, polegającego na ryzyku nieotrzymania spłaty udzielonych kredytów, nawet pomimo podjęcia działań o charakterze windykacyjnym. Wnioskodawca ponosi ryzyko nie tylko utraty przychodów (odsetek, prowizji), ale też kwoty kapitału kredytów wypłaconych kredytobiorcom.
Ryzyko to wiąże się także z utratą potencjalnych dochodów, które mogłyby być osiągnięte z udzielenia z nich kredytów innym klientom. Z przedstawionego opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego wynika, że zawierane przez Państwa instrumenty gwarancji finansowej, wypełniają ww. funkcje gwarancji lub poręczenia.
Pomimo, że w ramach opisanej we wniosku sekurytyzacji syntetycznej ekspozycje będące przedmiotem sekurytyzacji pozostają ekspozycjami jednostki inicjującej (Wnioskodawcy) to jednak dotyczą przeniesienia ryzyka co odbywa się przy użyciu kredytowych instrumentów pochodnych lub gwarancji w wyniku czego Kontrahent zobowiązany jest do pokrycia strat z tytułu niewykonania zobowiązania kredytowego wchodzącego w skład sekurytyzowanego portfela kredytów korporacyjnych a Państwo dokonają egzekucji swoich roszczeń z tytułu gwarancji finansowej ze środków zdeponowanych przez Kontrahenta na rachunku ESCROW, co zostało zabezpieczone poprzez zawarcie umowy zastawu na środkach znajdujących się na ww. rachunku.
Umowa zastawu i umowa rachunku rozliczeń warunkowych ESCROW stanowią obok umowy gwarancji finansowej integralną i obowiązkową część dokumentacji transakcyjnej w przypadku przedmiotowej transakcji. Tak więc, zawierana przez Państwa transakcja sekurytyzacji syntetycznej jest więc w tym przypadku narzędziem za pomocą którego uzyskują Państwo „gwarancję” (poręczenie) spłaty przysługującej jej od ewentualnych dłużników wierzytelności. Nie ulega również wątpliwości, że przedmiotowe dochody uzyskiwane przez luksemburskiego rezydenta podatkowego zostaną osiągnięte na terytorium RP z uwagi na to, że ich źródło znajduje się w Polsce.
Wypłacają Państwo wynagrodzenie luksemburskiemu rezydentowi podatkowemu w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą na terytorium Polski. Prowadzi to do wniosku, że w takim przypadku spełnione są wszystkie przesłanki powstania po stronie nierezydenta obowiązku podatkowego w polskim podatku dochodowym od osób prawnych, ponieważ nierezydent ten osiągnął dochód ze źródła położonego na terytorium Polski, a więc osiągnął dochód na terytorium Polski.
Na mocy art. 7 ust. 2 ustawy o CIT: Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Z zestawienia norm zawartych w tym przepisie oraz w art. 3 ust. 2 ustawy o CIT wynika, że wskazaną nadwyżkę sumy przychodów nierezydent musi uzyskać na terytorium Polski.
Koniecznym jest jednakże zwrócenie uwagi i podkreślenie, że w takim przypadku wyczerpana zostaje także przesłanka wystąpienia łącznika terytorialnego, rezultat usługi świadczonej przez kontrahenta zagranicznego odnosi się bowiem do rezydenta polskiego, który usługę zlecił, zapłacił za nią z własnego majątku i jej efekty wykorzystał w prowadzonej działalności gospodarczej na terenie Polski. Z kolei świadczenie opisanych usług niematerialnych przez luksemburskiego kontrahenta przyniosło efekt w postaci wynagrodzenia wypłaconego mu w Polsce (ze źródła położonego w Polsce), a więc w postaci osiągnięcia dochodu na terenie Polski.
W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że przedmiotowe dochody podlegają co do zasady opodatkowaniu u źródła na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2a ustawy o CIT. Jednakże na mocy art. 21 ust. 2 ustawy o CIT ww. przepis stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jak już wyżej wskazano wynagrodzenie nie stanowi „odsetek” w myśl art. 11 ust. 5 UPO. W konsekwencji przedmiotowy dochód należy zakwalifikować do „zysków przedsiębiorstw” wymienionych z art. 7 UPO.
Stosownie do treści art. 7 ust. 1 UPO: Zyski przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność w drugim Umawiającym się Państwie przez położony tam zakład. Jeżeli przedsiębiorstwo wykonuje działalność w ten sposób, to zyski przedsiębiorstwa mogą być opodatkowane w drugim Państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi. Stąd, na podstawie art. 7 ust. 1 UPO analizowane dochody z tytułu wynagrodzenia za przejęcie ryzyka kredytowego w ramach transakcji sekurytyzacji syntetycznej będą podlegały opodatkowaniu na terytorium Luksemburga.
Reasumując, mając na uwadze powyższe, w związku z wypłatą wynagrodzenia na rzecz luksemburskiego Kontrahenta w ramach transakcji sekurytyzacji syntetycznej posiadając certyfikat rezydencji podatkowej Kontrahenta, potwierdzający jego miejsce siedziby dla celów podatkowych w Luksemburgu nie będą Państwo zobowiązani do poboru podatku u źródła na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy o CIT. Zatem, Państwa stanowisko jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy: stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia, zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Niniejsza interpretacja dotyczy tylko transakcji z Kontrahentem wskazanym we wniosku. Jednocześnie wskazuję, że interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywiste zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku.
W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Zaznaczyć należy, że tę interpretację wydano w oparciu o opis sprawy przedstawiony we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku.
W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Państwa chroniła. Odnosząc się do powołanych przez Państwa we wniosku interpretacji indywidualnych i wyroków sądów, wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku.
Zostały wydane/zapadły w określonym stanie faktycznym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Natomiast organy podatkowe mimo, że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie.
Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji
Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.
Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.
Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację
Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.
47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.