Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe. Wyjaśniam przy tym, że niniejsza interpretacja nie dotyczy pytania oznaczonego w wniosku nr 1, tj. zagadnienia związanego ze sposobem ustalania dochodu zwolnionego z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, uzyskanego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu. W tym zakresie Państwa wniosek jest przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.
Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej 11 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek wspólny o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku wspólnego jest następująca: Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem 1. Zainteresowany będący stroną postępowania: A.A, NIP: (...), ul. (...) 2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: B.B, NIP: (...), (...) 3. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania: C.C, NIP: (...), (...)
Opis zdarzenia przyszłego
1. Wnioskodawcy i status podatkowy Spółki Wnioskodawcami są A.A, B.B i C.C – wspólnicy spółki jawnej X (dalej: „Spółka”). Wszyscy Wnioskodawcy mają miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: „ustawa o PIT”). Spółka nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Jest natomiast czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (VAT), przy czym sposób rozliczania VAT nie jest przedmiotem niniejszego wniosku.
Przychody i koszty z udziału w Spółce są rozliczane przez wspólników zgodnie z ich prawem do udziału w zysku: A.A – 60%, C.C – 20%, B.B – 20%. Wszyscy wspólnicy opodatkowują dochody z działalności gospodarczej podatkiem liniowym według stawki 19% na zasadach określonych w art. 30c ustawy o PIT. W sprawie objętej niniejszym wnioskiem wobec żadnego z Wnioskodawców nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa. Zagadnienie nie zostało również rozstrzygniętą decyzją ani postanowieniem organu podatkowego.
2. Działalność i lokalizacja zakładu Spółka prowadzi działalność produkcyjną w jednym zakładzie położonym przy ul. A1 w B, na działce ewidencyjnej nr 1/1, stanowiącej własność Spółki. W tej lokalizacji znajdują się wszystkie pomieszczenia produkcyjne, magazynowe i pomocnicze oraz infrastruktura techniczna zakładu. Podstawową działalnością Spółki jest (...), w szczególności (...). Działalność produkcyjna, która ma zostać objęta decyzją, będzie obejmowała wytwarzanie – w ramach opisanego, wspólnego procesu produkcyjnego – (...). Nowa inwestycja zwiększy zdolność produkcyjną zakładu w zakresie tej działalności.
Szczegółowy zakres produktów objętych decyzją będzie wynikał z kodów PKWiU w niej określonych. Działalność nieobjęta decyzją będzie obejmowała sprzedaż towarów i produktów niemieszczących się w jej zakresie przedmiotowym, a uzyskiwane z niej przychody będą identyfikowane odrębnie. 3. Charakter i harmonogram planowanej inwestycji Spółka zamierza wystąpić o decyzję o wsparciu nowej inwestycji polegającej na zwiększeniu zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu. Zakres inwestycji obejmie adaptację wybranych istniejących pomieszczeń oraz zakup i montaż maszyn, urządzeń i infrastruktury produkcyjnej wyłącznie w istniejącej części zakładu.
Wszystkie maszyny, urządzenia i pozostałe składniki majątku wskazane w dalszej części jako planowane będą nabywane albo wykonywane w ramach nowej inwestycji. Inwestycja nie utworzy nowego, autonomicznego zakładu, odrębnej jednostki organizacyjnej ani samodzielnej linii przypisanej do określonego asortymentu. Żaden składnik planowany w ramach nowej inwestycji nie będzie samodzielnie tworzył kompletnego procesu produkcyjnego. Każdy zostanie włączony do procesu wykorzystującego również urządzenia już funkcjonujące w zakładzie.
Całość nowej inwestycji objętej przyszłą decyzją o wsparciu zostanie zrealizowana w istniejących pomieszczeniach zakładu przy ul. A1 w B. Spółka nie zawarła wiążących umów, nie złożyła zamówień, nie wpłaciła zaliczek ani nie dokonała płatności dotyczących składników planowanych w ramach nowej inwestycji. Spółka planuje złożyć wniosek o wydanie decyzji o wsparciu nie wcześniej niż 1 września 2026 r. Po złożeniu wniosku Spółka będzie pozyskiwała i porównywała ostateczne oferty, jednak nie będzie ich przyjmowała, nie zawrze umów, nie złoży zamówień ani nie dokona płatności przed wydaniem decyzji o wsparciu.
Zawarcie umów, złożenie zamówień oraz zakup urządzeń nastąpią dopiero po wydaniu decyzji o wsparciu. Uruchomienie pierwszych maszyn planowane jest w grudniu 2026 r., a zakończenie inwestycji – do 31 grudnia 2026 r. 4. Technologiczna i funkcjonalna integralność zakładu Składniki planowane w ramach nowej inwestycji zostaną włączone do istniejącego, wieloetapowego procesu produkcyjnego. Nie powstanie zamknięty ciąg technologiczny obejmujący wyłącznie te składniki.
Wytworzenie produktu będzie wymagało korzystania (zależnie od właściwego procesu technologicznego, parametrów zamówienia, dostępności urządzeń, kolejności zleceń i wymogów jakościowych) ze wspólnego zasobu urządzeń dotychczasowych oraz urządzeń planowanych w ramach nowej inwestycji, a także ze wspólnych pomieszczeń, personelu, kontroli jakości, infrastruktury i magazynów. Procesów tych nie można obiektywnie podzielić na odrębne, kompletne i samodzielne ciągi produkcyjne. Urządzenia planowane w ramach nowej inwestycji zwiększą zdolność produkcyjną i elastyczność całego zakładu. Nie zostaną przypisane do jednego produktu, grupy odbiorców ani wyodrębnionej części przedsiębiorstwa.
Poszczególne etapy tego samego zlecenia będą realizowane z wykorzystaniem zarówno urządzeń dotychczasowych, jak i urządzeń planowanych w ramach nowej inwestycji. Te same urządzenia będą wykorzystywane przy wytwarzaniu różnych produktów objętych zakresem działalności wskazanej w decyzji. Rozdzielenie technologiczne urządzeń dotychczasowych i urządzeń planowanych w ramach nowej inwestycji nie odpowiadałoby rzeczywistemu przebiegowi produkcji. Żadna z tych grup urządzeń nie będzie tworzyła kompletnego, samodzielnego procesu zdolnego do generowania odrębnego strumienia przychodów. Nowa inwestycja ma charakter rozwojowy, a nie odtworzeniowy.
Istniejące urządzenia nie zostaną zastąpione ani wycofane, lecz będą nadal wykorzystywane wspólnie ze środkami trwałymi planowanymi w ramach nowej inwestycji. Efektem inwestycji będzie zwiększenie zdolności produkcyjnej całego zakładu, a nie wydajności autonomicznej jednostki. 5. Przykładowe powiązanie procesów produkcyjnych Przy dostawie (...) jest badany przez dział kontroli jakości. Jeżeli (...) wilgotność surowca jest zbyt wysoka, (lecz surowiec może zostać przyjęty) zostaje on skierowany do suszenia w istniejącej suszarni. Następnie większość surowców (...) podlega wstępnej segregacji na istniejącym urządzeniu (...) oraz ręcznemu przebieraniu na istniejących taśmach inspekcyjnych.
Na tym etapie mogą powstać różne frakcje i odsorty. Ta sama partia surowca nie jest przy przyjęciu definitywnie przypisywana do jednego wyrobu. W okresie nawet kilku miesięcy jej części mogą zostać przeznaczone do sprzedaży po dalszym przygotowaniu i pakowaniu albo skierowane do kolejnych procesów, między innymi (...). Przeznaczenie wynika z późniejszych zamówień i planu produkcyjnego. Obowiązkowa detekcja metali może zostać przeprowadzona na urządzeniu istniejącym albo planowanym w ramach nowej inwestycji – w zależności od bieżącej organizacji procesu produkcyjnego i dostępności urządzeń.
Po zapakowaniu produkt jest znakowany, między innymi z wykorzystaniem istniejącej drukarki termicznej, paletyzowany i przechowywany we wspólnej infrastrukturze magazynowej, w tym – gdy wymaga tego produkt – w komorze chłodniczej planowanej w ramach nowej inwestycji i zlokalizowanej w istniejącej części zakładu. Przy produkcji (...) przechodzi wspólne etapy przyjęcia, przygotowania, czyszczenia oraz ręcznej kontroli. Następnie jest (...) istniejącym albo w (...) w ramach nowej inwestycji. Mielenie odbywa się przy użyciu istniejących młynków koloidalnych albo młynków planowanych w ramach nowej inwestycji: nowego młynka (...) lub dodatkowego używanego młynka (...).
Wybór urządzeń zależy od planu produkcyjnego i ich bieżącej dostępności. Jeżeli zamówienie wymaga uzyskania określonej frakcji produktu, wykorzystywany jest również istniejący (...) albo urządzenie (...). Detekcja metali, pakowanie, znakowanie, paletyzacja i magazynowanie stanowią dalsze etapy tego samego, wspólnego procesu produkcyjnego. Produkcja (...) również przebiega jako jeden wspólny proces. Obejmuje przygotowanie surowca z wykorzystaniem urządzeń istniejących, (...) istniejącym albo planowanym w ramach nowej inwestycji oraz rozdrabnianie na istniejących krajalnicach.
Następnie produkt jest przesiewany przy użyciu istniejących przesiewaczy (...) albo przesiewacza planowanego w ramach nowej inwestycji. Kolejne etapy obejmują (...), rozdzielanie na istniejącym mieszalniku (...), detekcję metali oraz pakowanie przy użyciu istniejących pakowarek próżniowych albo pakowarki próżniowej planowanej w ramach nowej inwestycji. Dobór urządzeń zależy od rodzaju produktu, planu produkcyjnego, dostępności urządzeń i wymagań wynikających z zamówienia kontrahenta. Piec planowany w ramach nowej inwestycji umożliwi również prowadzenie prób nowych produktów, które wymagają zastosowania innych parametrów pracy.
Pozwoli to ograniczyć przestoje bieżącej produkcji związane z częstymi zmianami ustawień i czyszczeniem pieca. Próby te będą częścią wspólnego procesu technologicznego i organizacyjnego zakładu. 6. Uzasadnienie zwiększenia zdolności produkcyjnej Wydajność zakładu zmienia się zależnie od rodzaju asortymentu, parametrów wymaganych przez kontrahentów, czasu przezbrojeń i czyszczenia urządzeń. Produkty całe mogą być prażone bezpośrednio na taśmie, natomiast produkty rozdrobnione, w tym (...), wymagają użycia tac, co istotnie zmniejsza wydajność.
Dodatkowo część kontrahentów wymaga bardzo dokładnego czyszczenia pieca pomiędzy określonymi rodzajami (...); jedno czyszczenie może trwać około 16 godzin, w których piec nie jest dostępny produkcyjnie. Urządzenia planowane w ramach nowej inwestycji mają ograniczyć wąskie gardła, umożliwić sprawniejsze planowanie zleceń i prowadzenie prób produktowych oraz zwiększyć zdolność produkcyjną całego zakładu. Spółka szacuje wzrost zdolności produkcyjnej po inwestycji na około 20%, przy czym rzeczywisty wolumen produkcji i sprzedaży będzie zależał od struktury zamówień i sytuacji rynkowej.
Spółka nie posiada systemu pomiaru wydajności poszczególnych urządzeń, dlatego dostępne dane mają charakter szacunkowy. Zarządzanie alergenami odbywa się w ramach wspólnego procesu produkcyjnego i obejmuje w szczególności planowanie kolejności produkcji, czyszczenie urządzeń oraz kontrolę jakości. Działania te nie prowadzą do organizacyjnego, technologicznego ani księgowego wyodrębnienia samodzielnej części zakładu. 7. Brak organizacyjnego i księgowego wyodrębnienia inwestycji Spółka prowadzi jeden zakład i nie posiada odrębnych jednostek organizacyjnych odpowiadających urządzeniom dotychczasowym oraz urządzeniom planowanym w ramach nowej inwestycji.
Nie przewiduje oddzielnego personelu, kierownictwa, działu jakości, zaopatrzenia, magazynu, sprzedaży ani administracji dla części inwestycyjnej. Pracownicy wykonują zadania w ramach wspólnych procesów technologicznych, a ich czas pracy i koszty wynagrodzeń nie są ewidencjonowane według konkretnego produktu ani według tego, czy praca jest wykonywana przy urządzeniu istniejącym, czy przy urządzeniu nabytym w ramach nowej inwestycji. Brak wyodrębnienia wynika z rzeczywistego technicznego, funkcjonalnego i organizacyjnego powiązania procesów produkcyjnych, a nie wyłącznie ze sposobu prowadzenia ewidencji.
Brak możliwości wiarygodnego przypisania dotyczy zarówno kosztów bezpośrednich z natury, takich jak surowce, opakowania, transport i niektóre badania laboratoryjne, jak i kosztów pośrednich, w szczególności mediów, utrzymania ruchu, wynagrodzeń, amortyzacji, kontroli jakości i administracji. Spółka nie posiada modułu gospodarki magazynowej ani systemu analitycznego umożliwiającego rozchód każdej partii surowca i opakowań do konkretnych indeksów produktów. Jeden numer partii surowca może zostać wykorzystany w różnych terminach do wielu produktów, a decyzja o jego przeznaczeniu zapada dopiero zgodnie z napływającymi zamówieniami.
Nie są również prowadzone wiarygodne pomiary roboczogodzin, zużycia energii przez produkt, czasu urządzeń, powierzchni ani pracy personelu, które pozwalałyby zastosować inny obiektywny klucz. W konsekwencji przypisanie kosztów zakupionych surowców, opakowań, transportu, badań i pozostałych kosztów operacyjnych bezpośrednio do każdego produktu objętego albo nieobjętego decyzją wymagałoby stworzenia danych, których Spółka nie gromadzi i których nie można wiarygodnie odtworzyć. Użycie arbitralnych kluczy wagowych, powierzchniowych, energetycznych, osobowych lub czasowych nie odzwierciedlałoby rzeczywistego związku kosztów z przychodami.
8. Planowana ewidencja przychodów i roczny klucz podziału kosztów System sprzedażowy umożliwia eksport przychodów według nazwy oraz indywidualnego indeksu produktu (SKU) oraz rodzaju sprzedanej usługi. Spółka przypisze każdy indeks produktu oraz rodzaj usługi do właściwego kodu PKWiU i oznaczy, czy przychód ze sprzedaży danego produktu lub usługi dotyczy działalności objętej, czy nieobjętej decyzją. Tak przygotowane mapowanie będzie służyło wyłącznie podziałowi przychodów; nie będzie obejmowało opisu procesu technologicznego ani przypisywania kosztów do poszczególnych produktów. Dzięki temu możliwe będzie wiarygodne i powtarzalne ustalenie przychodów obu kategorii.
Spółka zamierza wyodrębnić pulę podatkowych kosztów uzyskania przychodów (KUP) zwykłej działalności operacyjnej, których – w opisanych warunkach – nie można wiarygodnie przypisać do działalności objętej albo nieobjętej decyzją. Pula obejmie zarówno wspólne koszty związane bezpośrednio z produkcją, których nie można wiarygodnie przypisać do jednej z działalności, jak i wspólne koszty pośrednie. Punktem wyjścia będą koszty ujęte w księgach rachunkowych. Z puli zostaną wyłączone wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów (NKUP) oraz koszty, które można jednoznacznie przypisać do zdarzeń rozliczanych odrębnie, w szczególności do sprzedaży środków trwałych albo działalności finansowej.
Odszkodowania, dotacje oraz inne pozostałe przychody operacyjne będą oceniane odrębnie odpowiednio do ich charakteru i nie zostaną uwzględnione w mianowniku proporcji przychodowej. Pozostała pula wspólnych KUP zostanie podzielona jednym kluczem przychodowym. Udział przychodów netto ze sprzedaży produktów i usług objętych decyzją w łącznych przychodach netto ze sprzedaży produktów i usług objętych i nieobjętych decyzją będzie stanowił procent wspólnych kosztów przypisywany działalności objętej decyzją. Pozostały procent zostanie przypisany działalności nieobjętej decyzją.
Do mianownika proporcji nie będą włączane przychody ze sprzedaży środków trwałych, pozostałe przychody operacyjne ani przychody finansowe. Pozycje te będą kwalifikowane odrębnie, odpowiednio do ich charakteru. Model obliczenia będzie następujący: • W = roczne przychody netto ze sprzedaży produktów i usług objętych decyzją / łączne roczne przychody netto ze sprzedaży produktów i usług objętych i nieobjętych decyzją; • KUP działalności objętej decyzją = wspólna pula KUP × W; • KUP działalności nieobjętej decyzją = wspólna pula KUP × (1 − W). Ostateczna proporcja zostanie ustalona za cały rok podatkowy. Spółka nie będzie ustalała czterech niezależnych proporcji kwartalnych.
Zestawienie obliczeń przygotuje dział księgowości, a zatwierdzi je wspólnik uprawniony do reprezentowania Spółki. Dokumentacja obejmie dane źródłowe, przypisanie indeksów produktów do kodów PKWiU i obu kategorii przychodów, sposób ustalenia licznika i mianownika, wyłączenia z puli kosztów oraz obliczenie kwot przypisanych do obu rodzajów działalności. 9. Uproszczone zaliczki wspólników Wszyscy trzej wspólnicy w 2026 r. stosują uproszczoną formę wpłacania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy na zasadach określonych w art. 44 ust. 6b–6h ustawy o PIT.
Zaliczki są obliczane według stawki liniowej 19% na podstawie dochodu wykazanego w PIT-36L za 2024 r. i są wpłacane w stałej miesięcznej wysokości wynikającej z tej metody. Wysokość zaliczek nie będzie ustalana na podstawie bieżącego miesięcznego dochodu Spółki ani miesięcznej lub kwartalnej proporcji przychodów. Ewidencja sprzedaży prowadzona w ciągu roku będzie służyła ustaleniu proporcji rocznej, dochodu objętego zwolnieniem, dochodu opodatkowanego oraz wykorzystania limitu pomocy publicznej. Ostateczne rozliczenie nastąpi w zeznaniach PIT-36L wspólników. Ewentualna różnica pomiędzy sumą uproszczonych zaliczek a podatkiem należnym zostanie rozliczona w zeznaniu rocznym.
10. Ustalenie dochodu wspólników Po przypisaniu przychodów i kosztów zostanie ustalony dochód z działalności objętej decyzją oraz dochód z działalności nieobjętej decyzją. Zwolnienie zostanie zastosowane wyłącznie do dochodu z działalności prowadzonej na terenie wskazanym w decyzji i w zakresie kodów PKWiU wymienionych w decyzji, nie wcześniej niż od momentu spełnienia ustawowych warunków korzystania ze wsparcia i nie wyżej niż do dostępnego limitu pomocy publicznej. Tak ustalone wartości zostaną przypisane wspólnikom zgodnie z udziałem w zysku Spółki: 60% dla A.A oraz po 20% dla B.B i C.C.
Każdy wspólnik zastosuje zwolnienie w swoim rozliczeniu PIT z uwzględnieniem przypadającej na niego części dochodu i dostępnego limitu pomocy publicznej.
Pytania
1. Czy w opisanym zdarzeniu przyszłym, w którym nowa inwestycja zostanie ściśle i funkcjonalnie włączona w istniejący zakład, a przy wytwarzaniu produktów objętych decyzją wykorzystywany będzie wspólny zasób urządzeń dotychczasowych oraz urządzeń planowanych w ramach nowej inwestycji, zwolnienie określone w art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PIT może obejmować dochód z całej działalności produkcyjnej prowadzonej na terenie wskazanym w decyzji i w zakresie kodów PKWiU w niej wymienionych, bez ograniczenia zwolnienia wyłącznie do dochodu hipotetycznie generowanego przez składniki majątku planowane w ramach nowej inwestycji?
2. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawców, że w przedstawionych okolicznościach przepisy dotyczące decyzji o wsparciu nie nakładają obowiązku utworzenia odrębnej jednostki organizacyjnej ani ustalania odrębnego przychodu, kosztów i dochodu przypisanego wyłącznie do urządzeń lub pomieszczeń planowanych w ramach nowej inwestycji, skoro składniki te nie tworzą samodzielnego procesu gospodarczego, lecz zwiększają zdolność produkcyjną istniejącego zakładu? 3. Spółka może wiarygodnie przypisać przychody do działalności objętej i nieobjętej decyzją na podstawie indeksów poszczególnych produktów oraz rodzaju sprzedanych usług.
Nie może jednak wiarygodnie podzielić pomiędzy te rodzaje działalności wspólnych kosztów związanych bezpośrednio z produkcją ani kosztów pośrednich. Wynika to ze wspólnego procesu produkcyjnego, braku ewidencji magazynowej rozchodu surowców i opakowań do produktów oraz braku innych miarodajnych danych. Czy w tej sytuacji dopuszczalne jest zastosowanie do całej puli wspólnych KUP jednego klucza opartego na proporcji przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 3 i 3a ustawy o PIT?
4. Czy prawidłowy jest następujący sposób ustalenia proporcji i dochodu: z puli kosztów wyłącza się NKUP oraz koszty, które można jednoznacznie przypisać do zdarzeń rozliczanych odrębnie; pozostałe wspólne KUP dzieli się według udziału rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów i usług objętych decyzją w łącznych rocznych przychodach netto ze sprzedaży produktów i usług objętych i nieobjętych decyzją; ostateczną proporcję ustala się jednokrotnie za cały rok podatkowy, bez wyznaczania czterech niezależnych proporcji kwartalnych?
5. Czy stosowanie przez wszystkich Wnioskodawców uproszczonej formy wpłacania miesięcznych zaliczek na podstawie art. 44 ust. 6b–6h ustawy o PIT oznacza, że nie muszą oni ustalać miesięcznych ani kwartalnych proporcji przychodów dla potrzeb wysokości tych zaliczek, natomiast dochód zwolniony i opodatkowany mogą ustalić z zastosowaniem proporcji rocznej w zeznaniach PIT-36L, przypisując go wspólnikom zgodnie z udziałem w zysku Spółki wynoszącym 60%/20%/20%?
Państwa stanowisko w sprawie
Stanowisko do pytania nr 1 – zakres dochodu objętego zwolnieniem Zdaniem Wnioskodawców zwolnienie może obejmować dochód z całej działalności produkcyjnej prowadzonej na terenie wskazanym w decyzji i w zakresie kodów PKWiU wymienionych w decyzji, jeżeli działalność ta będzie realizowana w ramach przedstawionego, zintegrowanego procesu produkcyjnego. Obejmuje to cały dochód z tak określonej działalności po wyłączeniu dochodu z działalności nieobjętej decyzją i z zachowaniem dostępnego limitu pomocy publicznej.
Art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o PIT zwalnia – w granicach dostępnego limitu pomocy publicznej – dochody podatników uzyskane z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu i prowadzonej na terenie w niej wskazanym. Przepis wiąże zakres zwolnienia z rodzajem i miejscem działalności, a nie z obowiązkiem ustalenia dochodu generowanego wyłącznie przez poszczególne nowe środki trwałe. Składniki planowane w ramach nowej inwestycji będą ściśle powiązane funkcjonalnie i technologicznie z urządzeniami dotychczasowymi oraz zostaną włączone w jeden proces wykorzystujący wspólną infrastrukturę, personel, kontrolę jakości i magazyny.
Ich wykorzystanie zwiększy zdolność produkcyjną całego zakładu, bez zastępowania ani wycofywania urządzeń dotychczasowych. Nie istnieje samodzielny produkt ani strumień przychodów powstający wyłącznie dzięki składnikom planowanym w ramach nowej inwestycji. Sztuczne przypisanie dochodu do pojedynczych składników majątku nie odzwierciedlałoby rzeczywistej organizacji produkcji.
Takie rozumienie odpowiada podejściu przedstawionemu w interpretacji ogólnej Ministra Finansów z 25 października 2019 r., nr DD5.8201.10.2019, dotyczącej sytuacji, w której nowa inwestycja pozostaje w ścisłym, nierozerwalnym związku z istniejącą działalnością i nie jest możliwe obiektywne wydzielenie dochodu z samej nowej inwestycji. Stanowisko do pytania nr 2 – brak obowiązku wyodrębnienia części inwestycyjnej Zdaniem Wnioskodawców nie ma obowiązku tworzenia dla nowej inwestycji odrębnej jednostki organizacyjnej, odrębnego personelu ani autonomicznego rachunku wyników dotyczącego wyłącznie urządzeń planowanych w ramach nowej inwestycji.
Nowa inwestycja ma charakter zwiększenia zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu. Urządzenia dotychczasowe oraz urządzenia planowane w ramach nowej inwestycji będą pełnić wzajemnie uzupełniające funkcje w ramach tych samych procesów technologicznych, których nie można rozdzielić na odrębne, kompletne i samodzielne ciągi produkcyjne. Przychód powstanie ze sprzedaży produktu będącego rezultatem całego procesu, a nie z użycia konkretnego środka trwałego. Brak wyodrębnienia nie wynika z organizacji przyjętej wyłącznie dla celów podatkowych, lecz z obiektywnego charakteru produkcji i sposobu działania zakładu.
Wnioskodawcy będą natomiast prowadzili ewidencję pozwalającą oddzielić przychody z działalności objętej decyzją od przychodów z działalności nieobjętej decyzją według kodów PKWiU i sprzedaży poszczególnych indeksów produktów oraz rodzajów usług. Zapewni to ograniczenie zwolnienia do działalności wskazanej w decyzji bez tworzenia fikcyjnego podziału według pochodzenia urządzeń. Stanowisko do pytania nr 3 – jeden przychodowy klucz podziału wspólnych KUP Zdaniem Wnioskodawców art. 22 ust. 3 i 3a ustawy o PIT pozwala zastosować jeden przychodowy klucz podziału do puli wspólnych KUP, których nie można wiarygodnie przypisać do działalności objętej albo nieobjętej decyzją.
Spółka będzie mogła jednoznacznie ustalić przychody obu kategorii na podstawie indeksów produktów oraz rodzajów sprzedanych usług. Ewidencja ta nie dostarcza jednak informacji o kosztach. Spółka nie posiada danych pozwalających na wiarygodne śledzenie rozchodu surowców i opakowań do produktu, a jedna partia może w różnych terminach zostać skierowana do wielu procesów i wyrobów. Nie istnieją również wiarygodne pomiary czasu pracy, energii, powierzchni lub wykorzystania urządzeń dla poszczególnych produktów. Podział na podstawie takich wielkości byłby arbitralny. Proporcja przychodowa jest w tych warunkach obiektywna, sprawdzalna i możliwa do stosowania w sposób ciągły.
Obejmuje symetrycznie koszty przypisywane działalności objętej i nieobjętej decyzją oraz zapobiega przypisywaniu całości kosztów wyłącznie do jednej kategorii. Stanowisko do pytania nr 4 – roczne ustalenie proporcji Zdaniem Wnioskodawców prawidłowe jest ustalenie ostatecznej proporcji jednokrotnie za cały rok podatkowy. Przedmiotem podatku dochodowego jest dochód osiągnięty w roku podatkowym, a końcowe rozliczenie zwolnienia następuje w zeznaniu rocznym. Najpierw zostaną wyłączone NKUP oraz koszty, które można jednoznacznie przypisać do zdarzeń rozliczanych odrębnie.
Następnie pula wspólnych KUP zostanie podzielona w takim stosunku, w jakim roczne przychody netto ze sprzedaży produktów i usług objętych decyzją pozostają do łącznych rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów i usług objętych i nieobjętych decyzją. Zastosowanie czterech niezależnych proporcji kwartalnych mogłoby prowadzić do przypadkowych różnic wynikających z sezonowości sprzedaży i nie jest potrzebne do ustalenia rocznego dochodu. Model będzie udokumentowany zestawieniem sporządzanym przez księgowość i zatwierdzanym przez wspólnika uprawnionego do reprezentowania Spółki.
Proporcja nie będzie bezpośrednio określała wysokości ulgi podatkowej: posłuży do przypisania KUP, po czym odrębnie zostanie obliczony dochód zwolniony, podatek oraz wykorzystanie limitu pomocy publicznej. Stanowisko do pytania nr 5 – uproszczone zaliczki i rozliczenie wspólników Zdaniem Wnioskodawców stosowanie uproszczonych zaliczek pozostaje odrębne od rocznego ustalenia proporcji przychodów dla potrzeb zwolnienia PSI. Na podstawie art. 44 ust. 6b–6h ustawy o PIT wysokość uproszczonej zaliczki wynika z dochodu wykazanego w odpowiednim zeznaniu z lat poprzednich, a nie z bieżącego dochodu miesięcznego.
Wspólnicy mogą zatem nadal wpłacać w 2026 r. miesięczne zaliczki obliczone według stawki 19% na podstawie PIT-36L za 2024 r., bez ustalania dla każdego miesiąca albo kwartału odrębnej proporcji przychodów. Roczna proporcja zostanie zastosowana przy ostatecznym ustaleniu dochodu zwolnionego i opodatkowanego w zeznaniaczostanie6L. Ewentualna nadpłata albo podatek do zapłaty zostaną rozliczone w tych zeznaniach. Zgodnie z art. 8 ustawy o PIT przychody, koszty i dochód z udziału w spółce niebędącej osobą prawną przypisuje się wspólnikom proporcjonalnie do ich prawa do udziału w zysku.
Dlatego dochód zwolniony i opodatkowany oraz odpowiadające im koszty powinny zostać przypisane A.A w 60%, B.B w 20% i C.C w 20%, z zachowaniem limitu pomocy publicznej.
Ocena stanowiska
Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Wyjaśniam przy tym, że niniejsza interpretacja nie dotyczy pytania oznaczonego w wniosku nr 1, tj. zagadnienia związanego ze sposobem ustalania dochodu zwolnionego z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, uzyskanego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu. W tym zakresie Państwa wniosek jest przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia.
Uzasadnienie interpretacji indywidualnej
Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Przepis art. 9 ust. 2 tej ustawy stanowi, że: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.
Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. W myśl art. 9a ust. 2 ww. ustawy: Podatnicy mogą wybrać sposób opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c. W tym przypadku są obowiązani do złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego sporządzonego na piśmie oświadczenia o wyborze tego sposobu opodatkowania do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym został osiągnięty pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym, albo do końca roku podatkowego, jeżeli pierwszy taki przychód został osiągnięty w grudniu tego roku podatkowego.
Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają zatem wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 5b ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Jeżeli pozarolniczą działalność gospodarczą prowadzi spółka niebędąca osobą prawną, przychody wspólnika z udziału w takiej spółce, określone na podstawie art. 8 ust. 1, uznaje się za przychody ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3. Zgodnie natomiast z art. 8 ust. 1 ww. ustawy: Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.
Stosownie do art. 8 ust. 2 ww. ustawy: Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do: 1) rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat, 2) ulg podatkowych związanych z prowadzoną działalnością w formie spółki niebędącej osobą prawną.
Kryterium „prawa do udziału w zysku spółki niebędącej osobą prawną”, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych służy zapewnieniu odpowiedniego „przypisywania” pełni skutków podatkowych zdarzeń gospodarczych mających miejsce w spółce niebędącej osobą prawną jej wspólnikom (tj. przypisywania odpowiedniej części skutków podatkowych tych zdarzeń poszczególnym wspólnikom). Łączny udział w zyskach spółki niebędącej osobą prawną wszystkich jej wspólników wynosi 100%. Poziom udziału danego wspólnika w zyskach spółki niebędącej osobą prawną ustala się na podstawie przepisów Kodeksu spółek handlowych i treści umowy spółki.
Jak wynika z wniosku, Wnioskodawcami są wspólnicy spółki jawnej, którzy mają miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i podlegają w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Spółka nie jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Wszyscy wspólnicy opodatkowują dochody z działalności gospodarczej podatkiem liniowym według stawki 19% na zasadach określonych w art. 30c ustawy o PIT.
Wyodrębnienie organizacyjne, rachunkowe i podatkowe We wniosku wskazano między innymi, że spółka zamierza wystąpić o decyzję o wsparciu nowej inwestycji polegającej na zwiększeniu zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu. Zakres inwestycji obejmie adaptację wybranych istniejących pomieszczeń oraz zakup i montaż maszyn, urządzeń i infrastruktury produkcyjnej wyłącznie w istniejącej części zakładu. Wszystkie maszyny, urządzenia i pozostałe składniki majątku wskazane w dalszej części jako planowane będą nabywane albo wykonywane w ramach nowej inwestycji.
Inwestycja nie utworzy nowego, autonomicznego zakładu, odrębnej jednostki organizacyjnej ani samodzielnej linii przypisanej do określonego asortymentu. Żaden składnik planowany w ramach nowej inwestycji nie będzie samodzielnie tworzył kompletnego procesu produkcyjnego. Każdy zostanie włączony do procesu wykorzystującego również urządzenia już funkcjonujące w zakładzie. Rozdzielenie technologiczne urządzeń dotychczasowych i urządzeń planowanych w ramach nowej inwestycji nie odpowiadałoby rzeczywistemu przebiegowi produkcji. W związku z powyższym zauważyć trzeba, że na podstawie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (t.j.
Dz.U. z 2025 r., poz. 469 ze zm., dalej: „ustawa o WNI”) został wprowadzony mechanizm wsparcia dla przedsiębiorców w postaci zwolnienia z podatku dochodowego z tytułu nowej inwestycji.
Stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wolne od podatku dochodowego są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 5a-5cd, z działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz.U. z 2025 r. poz. 469), i uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.
Na podstawie art. 21 ust. 5a ww. ustawy: Zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 63a i 63b, przysługują podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu.
Art. 21 ust. 5ca i ust. 5caa ustawy podatkowej stanowi natomiast, że: W przypadku prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej również poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej określonym w zezwoleniu lub terenem określonym w decyzji o wsparciu, działalność prowadzoną na terenie strefy lub na terenie określonym w decyzji o wsparciu wydziela się organizacyjnie, a wielkość zwolnienia określa się w oparciu o przychody i koszty uzyskania przychodów jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność określoną w zezwoleniu lub w decyzji o wsparciu.
Przepis ust. 5ca stosuje się odpowiednio do ustalania wielkości zwolnienia od podatku dochodowego, w przypadku, gdy na terenie określonym w zezwoleniu lub decyzji o wsparciu jest prowadzona odpowiednio działalność gospodarcza określona w tym zezwoleniu albo działalność gospodarcza, w ramach której jest realizowana nowa inwestycja oraz inna działalność podatnika.
Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 1 ww. ustawy z dnia o wspieraniu nowych inwestycji, przez nową inwestycję należy rozumieć: a) inwestycję w rzeczowe aktywa trwałe lub wartości niematerialne i prawne związane z założeniem nowego zakładu, zwiększeniem zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu, dywersyfikacją produkcji zakładu przez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych w zakładzie lub zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącego zakładu lub b) nabycie aktywów należących do zakładu, który został zamknięty lub zostałby zamknięty, gdyby zakup nie nastąpił, przy czym aktywa nabywane są przez przedsiębiorcę niezwiązanego ze sprzedawcą i wyklucza się samo nabycie akcji lub udziałów przedsiębiorstwa.
Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy o WNI: Wsparcie na realizację nowej inwestycji, zwane dalej „wsparciem”, jest udzielane w formie zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Natomiast zgodnie z art. 4 ustawy o WNI: Zwolnienie, od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi pomoc regionalną, przy czym wielkość tej pomocy publicznej nie może przekroczyć jej maksymalnej dopuszczalnej wielkości określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 3. Przedmiotem decyzji o wsparciu – w myśl art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o WNI – jest nowa inwestycja podatnika, realizowana w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, która nie została wyłączona stosownymi regulacjami, wydanymi na podstawie ust. 3 pkt 1 tego przepisu.
Treść decyzji o wsparciu została wskazana w art. 15 ustawy o WNI i określa okres obowiązywania decyzji, przedmiot działalności gospodarczej oraz warunki, które przedsiębiorca jest obowiązany spełnić, wymienione w punktach od 1 do 6. Ponadto, zgodnie z art. 24a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Osoby fizyczne, przedsiębiorstwa w spadku, spółki cywilne osób fizycznych, spółki cywilne osób fizycznych i przedsiębiorstwa w spadku, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, z zastrzeżeniem ust. 3, 5 i 5a, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o Reasumując, wolny od podatku dochodowego jest wyłącznie dochód uzyskany z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu i uzyskany na terenie określonym w decyzji o wsparciu.
W związku z powyższym, przedsiębiorca zobowiązany jest do ustalenia tego, jaka część dochodu nie wynika z nowej inwestycji prowadzonej na terenie określonym w decyzji o wsparciu nowych inwestycji i podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych. W przypadku, gdy podatnicy uzyskują jednocześnie przychody, z których dochód podlega opodatkowaniu i przychody, z których dochód jest wolny od podatku, zobowiązani są do prowadzenia ewidencji przychodów i kosztów, tak aby możliwe było prawidłowe ustalenie dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym i dochodu wolnego od podatku.
Z objaśnień podatkowych z 6 marca 2020 r., dotyczących sposobu ustalania dochodu zwolnionego z opodatkowania podatkiem dochodowym, osiągniętego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji wynika, że podatnik uzyskujący dochody z działalności gospodarczej, w ramach której realizowana jest nowa inwestycja, określona w decyzji o wsparciu, powinien poprzez odpowiednie zmiany w przyjętych zasadach (polityce) rachunkowości dokonać wyodrębnienia w ewidencji księgowej operacji gospodarczych dotyczących tej działalności.
Dokonane zmiany powinny umożliwić uzyskanie informacji, które są wymagane w zakresie przychodów, kosztów uzyskania przychodów oraz dochodu. Zapewnienie ww. wyodrębnionej ewidencji oznacza co najmniej wyodrębnienie operacji gospodarczych w księgach rachunkowych, przykładowo na kontach ksiąg pomocniczych (str. 50, pkt 75 objaśnień).
Odnośnie wyodrębnienia organizacyjnego, o którym mowa w art. 21 ust. 5ca ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w pkt 47 tych objaśnień wskazano też, że: W przypadku, gdy nowa inwestycja nie generuje samodzielnie przychodów, ale ma bezpośredni wpływ na zwiększenie zdolności produkcyjnej (np. budowa magazynów do składowania produktów), co jest warunkiem uznania jej za nową inwestycję, dochód z takiej nowej inwestycji powinien zostać wyodrębniony z dochodów podatnika zgodnie z art. 17 ust. 6a i 6b ustawy o CIT (odpowiednio art. 21 ust. 5ca i 5cb ustawy o PIT).
Z art. 21 ust. 25ca i ust 25caa ustawy podatkowej wynika, że w przypadku gdy na terenie określonym w decyzji o wsparciu jest prowadzona odpowiednio działalność gospodarcza określona w tym zezwoleniu albo działalność gospodarcza, w ramach której jest realizowana nowa inwestycja oraz inna działalność podatnika, działalność prowadzoną na terenie określonym w decyzji o wsparciu wydziela się organizacyjnie, a wielkość zwolnienia określa się w oparciu o przychody i koszty uzyskania przychodów jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność określoną w zezwoleniu lub w decyzji o wsparciu.
Jak wyjaśniono w ww. objaśnieniach podatkowych (pkt 69), wyodrębnienie organizacyjne działalności prowadzonej na terenie określonym w decyzji o wsparciu oznacza: · wyodrębnienie księgowe – tj. wyodrębnienie przychodów i kosztów w księgach rachunkowych (np. prowadzona pozabilansowo ewidencja lub odpowiedni plan kont, alternatywnie stosowanie znaczników dla zapisów przyporządkowanych danej działalności); · wyodrębnienie majątkowe – tj. wyodrębnienie składników majątku trwałego (np. środki trwałe przypisane do działalności korzystającej ze zwolnienia z podatku dochodowego lub do działalności opodatkowanej).
Wskazano również, że „wydzielenie organizacyjne” nie oznacza konieczności formalnego utworzenia przez podatnika oddziału, sporządzającego samodzielnie sprawozdanie finansowe. Niezbędne jest jednak takie zmodyfikowanie systemu rachunkowości i ewidencji podatkowej, aby zapewnić wszystkie informacje konieczne dla właściwego udokumentowania zakresu omawianego zwolnienia z opodatkowania. Organizacyjne wyodrębnienie ma służyć przede wszystkim prawidłowemu ustaleniu dochodu podlegającego zwolnieniu od opodatkowania podatkiem dochodowym oraz dochodu podlegającego opodatkowaniu.
W związku z tym przedsiębiorca musi zapewnić, by na podstawie prowadzonych ksiąg rachunkowych możliwe było ustalenie wysokości dochodu podlegającego zwolnieniu. Wydzielenie organizacyjne może także (ale nie musi) odbywać się poprzez utworzenie oddziału (zakładu), który będzie prowadził wyodrębnione księgi rachunkowe. Niemniej w przedsiębiorstwach korzystających ze zwolnienia podatkowego z tytułu realizacji nowej inwestycji na podstawie decyzji o wsparciu nie wystarczy standardowa ewidencja kosztów z rozróżnieniem kosztów w rozumieniu prawa bilansowego i kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o CIT lub ustawy o PIT.
Niezbędna jest dodatkowa ewidencja/konta, czyli tzw. wydzielenie rachunkowe: · kosztów bezpośrednio związanych z przychodami na terenie określonym w decyzji o wsparciu i poza nią, · w zakresie realizacji nowej inwestycji – kosztów bezpośrednio związanych z przychodami z działalności objętej zwolnieniem oraz kosztów pozostałej działalności, jeżeli taka występuje, · pozostałych (innych niż bezpośrednie) kosztów uzyskania przychodów, umożliwiająca ich przyporządkowanie do przychodów z działalności zwolnionej i do przychodów z działalności opodatkowanej.
Z opisu sprawy wynika, że spółka zamierza wystąpić o decyzję o wsparciu nowej inwestycji polegającej na zwiększeniu zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu. Całość nowej inwestycji objętej przyszłą decyzją o wsparciu zostanie zrealizowana w istniejących już pomieszczeniach zakładu. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że zarówno przepisy ustawy o wspieraniu nowych inwestycji jak i ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, określających sposób ustalenia zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 63b ustawy podatkowej nie nakładają obowiązku utworzenia odrębnej jednostki organizacyjnej.
Niezbędne jest jednak takie zmodyfikowanie systemu rachunkowości i ewidencji podatkowej, aby zapewnić wszystkie informacje konieczne dla właściwego udokumentowania zakresu omawianego zwolnienia. Organizacyjne wyodrębnienie ma służyć przede wszystkim prawidłowemu ustaleniu dochodu podlegającego zwolnieniu od opodatkowania podatkiem dochodowym oraz dochodu podlegającego opodatkowaniu.
Przepisy ustawy o wspieraniu nowych inwestycji jak i ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie nakładają też obowiązku ustalania odrębnego przychodu, kosztów i dochodu przypisanego wyłącznie do urządzeń lub pomieszczeń planowanych w ramach nowej inwestycji, lecz odrębnego przychodu, kosztów i dochodu podlegającego zwolnieniu od opodatkowania podatkiem dochodowym oraz dochodu podlegającego opodatkowaniu.
Klucz przychodowy do podziału kosztów nie dających się bezpośrednio przyporządkować do poszczególnych przychodów Jak wskazano we wniosku, spółka może wiarygodnie przypisać przychody do działalności objętej i nieobjętej decyzją na podstawie indeksów poszczególnych produktów oraz rodzaju sprzedanych usług. Jak wskazano we wniosku, system sprzedażowy umożliwia eksport przychodów według nazwy oraz indywidualnego indeksu produktu (SKU) oraz rodzaju sprzedanej usługi. Spółka przypisze każdy indeks produktu oraz rodzaj usługi do właściwego kodu PKWiU i oznaczy, czy przychód ze sprzedaży danego produktu lub usługi dotyczy działalności objętej, czy nieobjętej decyzją.
Spółka nie może jednak wiarygodnie podzielić pomiędzy te rodzaje działalności wspólnych kosztów związanych bezpośrednio z produkcją ani kosztów pośrednich. Wynika to ze wspólnego procesu produkcyjnego, braku ewidencji magazynowej rozchodu surowców i opakowań do produktów oraz braku innych miarodajnych danych.
Odnosząc się do stosowanej metody (klucza przychodowego) wyjaśniam, że jak stanowi art. 22 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu, oraz koszty związane z przychodami z innych źródeł, a nie jest możliwe ustalenie kosztów uzyskania przypadających na poszczególne źródła, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Zgodnie z art. 3a cyt.
Ustawy: Zasadę, o której mowa w ust. 3, stosuje się również w przypadku, gdy część dochodów z tego samego źródła przychodów podlega opodatkowaniu, a część jest wolna od opodatkowania, z wyłączeniem źródeł przychodów określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2. Przepisy art. 22 ust. 3 i 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustanawiają zasadę proporcjonalnego podziału pośrednich kosztów uzyskania przychodów, których nie można w sposób wyłączny przyporządkować do żadnego źródła. Proporcjonalnej alokacji dokonuje się w oparciu o tzw. klucz przychodowy, który polega na podziale kosztów w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów.
O ile przepis art. 22 ust. 3 ww. ustawy ustanawia zasadę proporcjonalnego podziału kosztów pośrednich pomiędzy przychody opodatkowane, nieopodatkowane i zwolnione z opodatkowania, to art. 22 ust. 3a tej ustawy reguluje sytuacje, w których w ramach jednego źródła część kosztów pośrednich alokowana jest do przychodów podlegających opodatkowaniu, a część do nieopodatkowanych lub zwolnionych. Mając na uwadze opis przedstawionych we wniosku okoliczności, dopuszczalne będzie zastosowanie do wspólnych kosztów jednego klucza opartego na proporcji przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 3 i 3a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.
Skoro klucz ten stosuje się wyłącznie wobec kosztów, których nie można w sposób wyłączny przyporządkować do żadnego źródła, to z puli tych kosztów należy oczywiście wyłączyć koszty, które można jednoznacznie przypisać do działalności opodatkowanej czy też zwolnionej. Zaliczki na podatek i zeznanie roczne Jak wynika z wniosku, wszyscy trzej wspólnicy w 2026 r. stosują uproszczoną formę wpłacania miesięcznych zaliczek na podatek dochodowy na zasadach określonych w art. 44 ust. 6b–6h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Zaliczki są obliczane według stawki liniowej 19% na podstawie dochodu wykazanego w PIT-36L za 2024 r. i są wpłacane w stałej miesięcznej wysokości wynikającej z tej metody. Tymczasem zgodnie z art. 30c ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Podatek dochodowy od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej uzyskanych przez podatników, o których mowa w art. 9a ust. 2 lub 7 , z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30 , wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
Zgodnie z art. 30c ust. 2 tej ustawy: Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód ustalony zgodnie z art. 9 ust. 1, 2-3b i 5, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e i ust. 4 zdanie pierwsze lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 23o.
Dochód ten podatnicy mogą pomniejszyć o: 1) składki na ubezpieczenia społeczne określone w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 2a; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne zapłacone w roku podatkowym na podstawie ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych: a) z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej zgodnie z ust. 1, b) za osoby współpracujące z podatnikiem opodatkowanym w sposób określony w ust. 1 - przy czym łączna wysokość tych składek zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów lub odliczonych od dochodu nie może przekroczyć w roku podatkowym 8700 zł1718; 3) wpłaty na indywidualne konto zabezpieczenia emerytalnego określone w art. 26 ust. 1 pkt 2b; 4) darowiznę, o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. d , w wysokości dokonanej darowizny, nie więcej jednak niż kwoty stanowiącej 6% dochodu.
Z treści art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że podatnicy osiągający dochody z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14 są obowiązani bez wezwania wpłacać w ciągu roku podatkowego zaliczki na podatek dochodowy według zasad określonych w ust. 3, z zastrzeżeniem ust. 3f-3h. Art. 44 ust. 6 stanowi, że: Zaliczki miesięczne od dochodów wymienionych w ust. 1, wpłaca się w terminie do 20 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni. Zaliczki kwartalne podatnicy wpłacają w terminie do 20 dnia każdego miesiąca następującego po kwartale, za który wpłacana jest zaliczka.
Zaliczkę za ostatni miesiąc lub ostatni kwartał roku podatkowego podatnik wpłaca w terminie do 20 stycznia następnego roku podatkowego.
Jak stanowi art. 44 ust. 6b ustawy: Podatnicy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, z wyłączeniem przedsiębiorstw w spadku, mogą wpłacać zaliczki miesięczne w danym roku podatkowym w uproszczonej formie w wysokości 1/12 kwoty obliczonej, z zastrzeżeniem ust. 6h, przy zastosowaniu skali podatkowej obowiązującej w danym roku podatkowym określonej w art. 27 ust. 1, od dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej wykazanego w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty), o którym mowa w art. 45 ust. 1, lub w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c,, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 2, złożonym: 1) w roku podatkowym poprzedzającym dany rok podatkowy albo 2) w roku podatkowym poprzedzającym dany rok podatkowy o dwa lata - jeżeli w zeznaniu, o którym mowa w pkt 1, podatnicy nie wykazali dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej albo wykazali dochód w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej iloraz kwoty zmniejszającej podatek oraz najniższej stawki podatku, określonych w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1; jeżeli również w tym zeznaniu podatnicy nie wykazali dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej albo wykazali dochód z tego źródła w wysokości nieprzekraczającej kwoty stanowiącej iloraz kwoty zmniejszającej podatek oraz najniższej stawki podatku, określonych w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1, nie są możliwe wpłaty zaliczek w uproszczonej formie.
Podatnicy, którzy wybrali uproszczoną formę wpłacania zaliczek, zobowiązani są na podstawie art. 44 ust. 6c tej ustawy stosować uproszczoną formę wpłacania zaliczek przez cały rok podatkowy, wpłacać zaliczki w terminach określonych w ww. ust. 6 oraz dokonać rozliczenia podatku za rok podatkowy zgodnie z art. 45. Ponadto zgodnie z art. 44 ust. 6h ustawy: Podatnicy opodatkowani w danym roku podatkowym na zasadach określonych w art. 30c, którzy wybrali uproszczoną formę wpłacania zaliczek, kwotę zaliczek obliczają od dochodu, o którym mowa w ust. 6b, przy zastosowaniu stawki podatku w wysokości 19%.
Zgodnie natomiast z art. 45 ust. 1a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: W terminie określonym w ust. 1 podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej lub działów specjalnych produkcji rolnej, opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c. Zatem na podstawie art. 44 ust. 6b–6h ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wysokość uproszczonej zaliczki ustala się w wysokości 1/12 kwoty dochodu wykazanego w zeznaniu podatkowym – co do zasady – w roku podatkowym poprzedzającym dany rok podatkowy.
Reasumując, stanowisko zainteresowanych, w świetle którego: • nie ma obowiązku tworzenia dla nowej inwestycji odrębnej jednostki organizacyjnej; • nie ma obowiązku ustalania odrębnego przychodu, kosztów i dochodu przypisanego wyłącznie do urządzeń lub pomieszczeń planowanych w ramach nowej inwestycji bowiem należy prowadzić ewidencję pozwalającą oddzielić przychody z działalności objętej decyzją od przychodów z działalności nieobjętej decyzją; • art. 22 ust. 3 i 3a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pozwala zastosować jeden przychodowy klucz podziału do puli wspólnych kosztów, których nie można wiarygodnie przypisać do działalności objętej albo nieobjętej decyzją; • prawidłowe jest ustalenie ostatecznej proporcji jednokrotnie za cały rok podatkowy, a z puli kosztów wyłączyć zarówno koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodów jak i koszty, które można jednoznacznie przypisać do zdarzeń rozliczanych odrębnie; • wspólne koszty mogą zostać podzielone w takim stosunku, w jakim roczne przychody netto ze sprzedaży produktów i usług objętych decyzją pozostają do łącznych rocznych przychodów netto ze sprzedaży produktów i usług objętych i nieobjętych decyzją; • stosowanie uproszczonych zaliczek pozostaje odrębne od rocznego ustalenia proporcji przychodów dla potrzeb zwolnienia - jest prawidłowe.
Dodatkowe informacje
Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Wyjaśniam ponownie, że niniejsza interpretacja nie dotyczy pytania oznaczonego w wniosku nr 1, tj. zagadnienia związanego ze sposobem ustalania dochodu zwolnionego z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, uzyskanego z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu. W tym zakresie Państwa wniosek jest przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Nie dokonałem również oceny tej części stanowiska, które wykracza poza zakres sformułowanych pytań.
Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe wyłącznie wobec Państwa i tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym/zdarzeniem przyszłym podanym w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).
Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego.
Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.
Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania Pan A.A (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art.
53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).
Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.