Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 2

Interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowejz 27 października 2026 r., sygn. 0115-KDIT3.4011.728.2026.4.KP

Interpretacja aktualnaStanowisko prawidłoweTekst u wydawcy: EUREKA

Interpretacja indywidualna wiąże organ tylko w sprawie osoby, która o nią wystąpiła, i tylko przy opisanym stanie faktycznym. Innym pokazuje, jak organ rozumie przepisy.

TezaSkutki podatkowe dla pożyczkodawcy udzielenia pożyczki, której spłata została ustalona w formie przekazu na konto dewelopera wynikające z umowy zakupu mieszkania.

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 29 września 2026 r. (wpływ) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest obywatelem Białorusi. Wnioskodawca przyjechał do Polski w październiku 2022 r. W dniu 11 października 2023 r. Wojewoda (...) wydał Wnioskodawcy zezwolenie na pobyt czasowy w formie tzw. niebieskiej karty Unii Europejskiej. Wcześniej Wnioskodawca przebywał w Polsce na podstawie wizy (...) udzielanej (...) z Białorusi, w związku z (...). W dniu 5 czerwca 2022 r. Wnioskodawca zawarł na Białorusi z mężem swojej siostry umowę pożyczki. Zgodnie z tą umową Wnioskodawca pożyczył 50 000 dolarów amerykańskich. Pożyczka została wydana w gotówce.

Przed przekazaniem pożyczki w gotówce środki pieniężne przeznaczone na jej udzielenie znajdowały się na rachunku bankowym Pożyczkodawcy prowadzonym w banku w Republice Białorusi. Strony ustaliły, że pożyczka zostanie zwrócona do końca sierpnia 2026 r., z tym, że zwrot pożyczki mógł nastąpić od dnia 1 stycznia 2025 r. bez konieczności uprzedniego kierowania przez Pożyczkodawcę (Wnioskodawcę) odrębnego wezwania do jej zwrotu. Pożyczka miała charakter nieoprocentowany, co wynikało ze względu na bliską relację rodzinną między stronami umowy. Na moment zawarcia umowy pożyczki środki pieniężne znajdowały się na rachunku bankowym Wnioskodawcy prowadzonym przez białoruski bank.

Środki na udzielenie pożyczki pochodziły z wynagrodzenia o pracę, które Wnioskodawca otrzymał na Białorusi przed przyjazdem do Polski. W dniu 1 czerwca 2025 r. strony umowy pożyczki zawarły umowę przekazu, zgodnie z którą Pożyczkobiorca (przekazany) miał wpłacać środki odbiorcy przekazu (deweloperowi) na poczet ceny zakupu mieszkania przez Pożyczkodawcę (przekazującego). Umowa pożyczki oraz umowa przekazu zostały zawarte w formie ustnej, a następnie potwierdzone w dniu 29 sierpnia 2026 r. przez strony przed polskim notariuszem w formie pisemnej - na odpowiednich dokumentach podpisy poświadczył notariusz (tj. strony na piśmie potwierdziły swoje wcześniejsze ustne ustalenia).

Pożyczka nie została udzielona w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W ramach rozliczenia pożyczki nie powstały przychody z tytułu różnic kursowych (Strony dostosowały odpowiednio swoje rozliczenie końcowe w ten sposób, aby nie powstały różnice kursowe). Opis umowy przekazu Na podstawie tego przekazu Przekazujący upoważnił Odbiorcę przekazu do przyjmowania od Przekazanego świadczeń pieniężnych, a Przekazanego do spełniania tych świadczeń na rachunek Przekazującego. Podstawę stosunku pomiędzy Przekazującym a Przekazanym stanowi umowa pożyczki z dnia 5 czerwca 2022 r. na kwotę 50 000 USD.

W zakresie obowiązku zwrotu pożyczki Przekazany jest dłużnikiem Przekazującego, co odpowiada sytuacji określonej w art. 921⁴ k.c. Przekazujący posiada zobowiązanie pieniężne wobec Dewelopera, wynikające z umowy zakupu mieszkania nr (...). W relacji pomiędzy Przekazującym a Odbiorcą przekazu zastosowanie znajduje art. 921⁵ k.c., zgodnie z którym umorzenie długu Przekazującego następuje przez spełnienie świadczenia przez Przekazanego, chyba że z Odbiorcą przekazu uzgodniono inaczej. Płatności były dokonywane na rachunek bankowy Dewelopera w tytule przelewu było każdorazowo wskazywane „(...)”.

Każda kwota faktycznie zaksięgowana na rachunku bankowym Dewelopera w wykonaniu przekazu potwierdzonego niniejszym dokumentem jest w stosunkach pomiędzy Stronami traktowana jako zwrot przez Przekazanego na rzecz Przekazującego odpowiedniej części pożyczki. Zgodnie z gospodarczym i prawnym skutkiem przekazu wynikającym z art. 921¹, art. 921⁴ i art. 921⁵ k.c., ta sama płatność jednocześnie pomniejsza zadłużenie Przekazanego wobec Przekazującego z tytułu umowy pożyczki oraz - w wysokości faktycznie przyjętej płatności - prowadzi do wykonania zobowiązania Przekazującego wobec Odbiorcy przekazu.

Przekazany (Pożyczkobiorca) dokonywał płatności w następujący sposób (data przelewu i przelana kwota): 30 lipca 2025 r. – 5 000,00 zł 31 lipca 2025 r. – 5 000,00 zł 31 lipca 2025 r. – 5 000,00 zł 31 lipca 2025 r. – 5 000,00 zł 1 sierpnia 2025 r. – 3 268,00 zł 1 sierpnia 2025 r. – 5 000,00 zł Razem za 2025 r.: 28 268,00 zł.

Płatności dokonane w 2026 r.: 7 stycznia 2026 r. – 10 000,00 zł 7 stycznia 2026 r. – 5 000,00 zł 8 stycznia 2026 r. – 10 000,00 zł 8 stycznia 2026 r. – 5 000,00 zł 9 stycznia 2026 r. – 10 000,00 zł 9 stycznia 2026 r. – 5 000,00 zł 12 stycznia 2026 r. – 9 078,50 zł 13 lutego 2026 r. – 10 000,00 zł 13 lutego 2026 r. – 5 000,00 zł 16 lutego 2026 r. – 5 000,00 zł 16 lutego 2026 r. – 10 000,00 zł 17 czerwca 2026 r. – 10 000,00 zł 17 czerwca 2026 r. – 3 000,00 zł 17 czerwca 2026 r. – 2 262,00 zł 18 czerwca 2026 r. – 10 000,00 zł 18 czerwca 2026 r. – 3 000,00 zł 19 czerwca 2026 r. – 10 000,00 zł 19 czerwca 2026 r. – 3 000,00 zł 22 czerwca 2026 r. – 3 000,00 zł 22 czerwca 2026 r. – 10 000,00 zł 23 czerwca 2026 r. – 9 554,00 zł 23 czerwca 2026 r. – 3 000,00 zł Razem za 2026 r.: 150 894,50 zł.

Łącznie w drodze przekazu zostało rozliczone: 179 162,50 zł Pozostała część pożyczki została zwrócona Wnioskodawcy w dniu 28 sierpnia 2026 r. W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że posiada Pan nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w myśl art. 3 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.).

Pytania

1. Czy pożyczka udzielona przez Wnioskodawcę w dniu 5 czerwca 2022 r. podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych po stronie Wnioskodawcy? 2. Czy pożyczka udzielona przez Wnioskodawcę w dniu 5 czerwca 2022 r. podlegała opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn po stronie Wnioskodawcy? 3. Czy pożyczka udzielona przez Wnioskodawcę w dniu 5 czerwca 2022 r. podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych PIT po stronie Wnioskodawcy? 4. Czy spłaty pożyczki przez Pożyczkobiorcę w drodze zastosowania instytucji przekazu spowodowały powstanie po stronie Wnioskodawcy skutków podatkowych w PIT?

Niniejsza interpretacja dotyczy pytań w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, oznaczonych we wniosku nr 3 – 4. W pozostałym zakresie wniosek jest przedmiotem odrębnych rozstrzygnięć.

Pana stanowisko w sprawie

Ad 3 W ocenie Wnioskodawcy pożyczka udzielona przez Wnioskodawcę w dniu 5 czerwca 2022 r. nie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych PIT po stronie Wnioskodawcy. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1128 z późn. zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 11 ust. 2 ww. ustawy: Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Stosownie do art. 11 ust. 2a ww. ustawy: Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: 1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców; 2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu; 3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku; 4) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Według art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „nieodpłatnego świadczenia” jednakże w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że pojęcie to związane jest ze stosunkami prawnymi o charakterze zobowiązaniowym i rozumiane być musi jako świadczenie, z którym nie jest związana zapłata w jakiejkolwiek postaci.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności tych podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Umowa pożyczki uregulowana została w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360 z późn. zm.).

Stosownie do art. 720 § 1 ustawy - Kodeks cywilny: Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Biorąc pod uwagę cytowany przepis należy stwierdzić, że na gruncie ustawy - Kodeks cywilny umowa pożyczki jest umową nieodpłatną. Niemniej jednak umowa ta może mieć charakter odpłatny.

Odpłatność można ustalić w różny sposób, np. w postaci oprocentowania wyrażonego w pieniądzu, przeniesienia własności rzeczy oznaczonych co do tożsamości, zezwolenia na korzystanie z rzeczy, udziału w zysku osiągniętym przez pożyczkobiorcę. Należy podkreślić, że jeżeli strony w umowie pożyczki zastrzegły brak odpłatności w postaci odsetek, to fakt ten nie rodzi skutków podatkowych w postaci uzyskania przez pożyczkobiorcę nieodpłatnego świadczenia. W konsekwencji, na gruncie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, otrzymanie nieoprocentowanej pożyczki jest obojętne podatkowo.

Wobec powyższego, biorąc pod uwagę przedstawiony opis stanu faktycznego oraz powołane wyżej przepisy prawa, w ocenie Wnioskodawcy należy stwierdzić, że skoro strony umowy pożyczki ustaliły, że pożyczka zostanie udzielona bez jakiegokolwiek wynagrodzenia dla pożyczkodawcy za udostępnienie pożyczkobiorcy kapitału, oznacza to, że udzielona pożyczka ma charakter nieodpłatny. Zatem nieoprocentowana pożyczka, którą Wnioskodawca udzielił niespokrewnionej osoby fizycznej nie spowodowała powstania po stronie Wnioskodawcy przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia (ewentualne skutki w PIT należy ocenić po stronie pożyczkobiorcy).

Tym samym, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. Ad 4 W ocenie Wnioskodawcy spłaty pożyczki przez Pożyczkobiorcę w drodze zastosowania instytucji przekazu nie spowodowały powstania po stronie Wnioskodawcy skutków podatkowych w PIT. Zgodnie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 592 z późn. zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Z ww. przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartym w ww. ustawie, bądź od których zaniechano poboru podatku. Ogólne pojęcie przychodu zostało wyjaśnione w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z tym przepisem: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Jednym ze źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych są wskazane w pkt 9 tego przepisu inne źródła.

Na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Z treści powołanych powyżej przepisów wynika, iż opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega dochód uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie których mamy do czynienia z przyrostem mienia, osiągniętym przysporzeniem majątkowym mającym konkretny wymiar finansowy.

Tak więc, podstawą uzyskania przychodów z innych źródeł mogą być tylko takie czynności, w wyniku których następuje po stronie osoby fizycznej przysporzenie majątkowe. Przychód podatkowy jest w istocie określonym przyrostem majątkowym i jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Użycie w cytowanym przepisie sformułowania „w szczególności” oznacza, że jest to tylko wyliczenie przykładowe i przychodami z innych źródeł są jeszcze inne przychody niewymienione wprost w tym przepisie.

W praktyce powszechnie przyjmowany jest pogląd, zgodnie z którym o przychodzie podatkowym z innych źródeł należy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe, które nie mogą zostać przyporządkowane do pozostałych źródeł przychodów wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Instytucja pożyczki została uregulowana w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 795 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego: Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Jak z ww. przepisu wynika kwota pożyczki jest świadczeniem zwrotnym. Tak więc zwrot pożyczkodawcy kapitału pożyczki jest dla niego obojętny na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tylko w przypadku, gdy kwota zwrotu pożyczki jest wyższa od kwoty uprzednio pożyczonej, osoba fizyczna osiąga przysporzenie majątkowe, które stanowi przychód podlegający opodatkowaniu. Taka sytuacja ma miejsce np. w przypadku odsetek od udzielonych pożyczek, które stanowią przychód z kapitałów pieniężnych i podlegają one opodatkowaniu 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym zgodnie z poniżej cytowanymi przepisami. W myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki od pożyczek.

Stosowanie zaś do art. 30a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy: Od uzyskanych dochodów (przychodów) pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 52a: z odsetek od pożyczek, z wyjątkiem gdy udzielanie pożyczek jest przedmiotem działalności gospodarczej. Natomiast, jeżeli dodatkowe środki pochodzą z odmiennych tytułów (np. świadczenia w naturze, wygrane, kary umowne za nieterminowy zwrot pożyczki), są one zazwyczaj kwalifikowane stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako przychody z innych źródeł.

W ocenie Wnioskodawcy spłata pożyczki przez Pożyczkobiorcę w drodze zastosowania instytucji przekazu nie spowodowała po stronie Wnioskodawcy powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają co do zasady wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wskazanych w przepisach szczególnych.

Jednocześnie, zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy, przychodami są co do zasady otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Warunkiem powstania przychodu podatkowego jest zatem wystąpienie po stronie podatnika rzeczywistego i definitywnego przysporzenia majątkowego. Otrzymanie świadczenia, które stanowi jedynie zwrot wcześniej przekazanego przez podatnika majątku, nie prowadzi natomiast do zwiększenia jego aktywów w sensie ekonomicznym, a w konsekwencji nie stanowi przychodu podatkowego.

W przypadku umowy pożyczki pożyczkodawca przekazuje pożyczkobiorcy określoną ilość pieniędzy, zaś pożyczkobiorca zobowiązuje się do zwrotu tej samej ilości pieniędzy. Zwrot kwoty głównej pożyczki prowadzi zatem jedynie do odtworzenia stanu majątkowego pożyczkodawcy istniejącego przed udzieleniem pożyczki. Pożyczkodawca nie uzyskuje w ten sposób żadnego nowego przysporzenia majątkowego, lecz odzyskuje własny kapitał, który wcześniej czasowo przekazał pożyczkobiorcy.

Okoliczność, że w przedstawionym stanie faktycznym zwrot części pożyczki nie następował poprzez bezpośrednie przekazywanie środków pieniężnych na rachunek bankowy Wnioskodawcy, lecz poprzez dokonywanie przez Pożyczkobiorcę, na podstawie zawartej umowy przekazu, płatności bezpośrednio na rachunek bankowy Dewelopera, nie zmienia charakteru ekonomicznego ani prawnego tych świadczeń w relacji pomiędzy Wnioskodawcą a Pożyczkobiorcą. Każda płatność dokonana przez Pożyczkobiorcę na rzecz Dewelopera w wykonaniu przekazu prowadziła bowiem, w odpowiedniej wysokości, do zmniejszenia zobowiązania Pożyczkobiorcy wobec Wnioskodawcy wynikającego z umowy pożyczki.

Jednocześnie ta sama płatność prowadziła do wykonania zobowiązania Wnioskodawcy wobec Dewelopera z tytułu ceny zakupu mieszkania. Z punktu widzenia majątkowego Wnioskodawcy rezultat był zatem taki sam, jak gdyby Pożyczkobiorca najpierw zwrócił odpowiednią część kapitału pożyczki bezpośrednio Wnioskodawcy, a następnie Wnioskodawca przeznaczył otrzymane środki na zapłatę ceny należnej Deweloperowi. Zastosowanie instytucji przekazu pozwoliło jedynie na uproszczenie przepływu środków pieniężnych poprzez pominięcie pośredniego transferu środków przez rachunek bankowy Wnioskodawcy. Sposób technicznego wykonania zobowiązania nie może natomiast przesądzać o powstaniu przychodu podatkowego.

Dla oceny skutków na gruncie podatku dochodowego znaczenie ma rzeczywisty charakter świadczenia. W analizowanej sytuacji świadczenia dokonywane przez Pożyczkobiorcę na rzecz Dewelopera stanowiły, w stosunkach pomiędzy Wnioskodawcą a Pożyczkobiorcą, zwrot kapitału uprzednio udzielonej pożyczki. W konsekwencji Wnioskodawca, jako Pożyczkodawca, nie uzyskał z tego tytułu żadnego definitywnego przysporzenia majątkowego. Doszło jedynie do zwrotu środków uprzednio przekazanych Pożyczkobiorcy, przy czym zwrot ten następował – zgodnie z wolą stron – poprzez spełnienie świadczenia bezpośrednio na rzecz wierzyciela Wnioskodawcy. Jednocześnie pożyczka miała charakter nieoprocentowany.

Wnioskodawca nie uzyskał z tytułu jej spłaty odsetek, wynagrodzenia ani innego świadczenia stanowiącego ekonomiczne przysporzenie ponad zwrot należnego mu kapitału. Tym samym brak jest podstaw do kwalifikowania kwot odpowiadających zwracanej kwocie głównej pożyczki jako przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 lipca 2026 r., sygn. 0113-KDWPT.4011.311.2026.2.ASZ. W interpretacji tej organ analizował skutki podatkowe otrzymania przez osobę fizyczną będącą pożyczkodawcą zwrotu udzielonej wcześniej pożyczki.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że kwota otrzymana przez pożyczkodawcę w części odpowiadającej zwrotowi udzielonego kapitału nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ nie powoduje po stronie pożyczkodawcy przysporzenia majątkowego. Organ potwierdził tym samym, że pożyczkodawca otrzymujący zwrot kwoty głównej pożyczki nie rozpoznaje z tego tytułu przychodu podatkowego. Co istotne, w powołanej interpretacji organ odróżnił zwrot samego kapitału od kwoty stanowiącej przysporzenie ponad wartość udzielonej pożyczki.

Jedynie nadwyżka wynikająca z przewidzianego w analizowanej tam umowie mechanizmu waloryzacji została uznana za przychód podatkowy. Potwierdza to, że zasadnicze znaczenie dla powstania przychodu ma wystąpienie rzeczywistego przysporzenia majątkowego ponad wartość kapitału uprzednio przekazanego pożyczkobiorcy. W przedstawionym przez Wnioskodawcę stanie faktycznym takie dodatkowe przysporzenie nie wystąpiło. Płatności dokonywane przez Pożyczkobiorcę w wykonaniu umowy przekazu stanowiły wyłącznie sposób zwrotu kapitału pożyczki i nie obejmowały odsetek ani innego wynagrodzenia należnego Wnioskodawcy za udostępnienie kapitału.

W konsekwencji należy uznać, że spłata pożyczki przez Pożyczkobiorcę poprzez dokonywanie, na podstawie umowy przekazu, płatności bezpośrednio na rzecz Dewelopera nie spowodowała powstania po stronie Wnioskodawcy przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Ustna forma zawarcia umowy pożyczki oraz jej późniejsze pisemne potwierdzenie W ocenie Wnioskodawcy okoliczność, że umowa pożyczki została pierwotnie zawarta przez strony w formie ustnej, a następnie jej treść została potwierdzona przez strony na piśmie w dniu 29 sierpnia 2026 r., przy czym podpisy stron zostały notarialnie poświadczone, nie powoduje zmiany daty zawarcia umowy pożyczki ani nie oznacza zawarcia w dniu 29 sierpnia 2026 r. nowej umowy pożyczki. Dokument sporządzony w dniu 29 sierpnia 2026 r. ma charakter potwierdzający (deklaratoryjny) i służy udokumentowaniu treści stosunku prawnego powstałego pomiędzy stronami wcześniej, na podstawie zgodnych ustnych oświadczeń woli.

Strony nie zamierzały w dniu 29 sierpnia 2026 r. zawierać nowej umowy pożyczki, lecz wyłącznie potwierdziły na piśmie treść umowy, którą zawarły wcześniej w formie ustnej. Zgodnie z art. 60 Kodeksu cywilnego, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny. Oznacza to, że zasadą prawa cywilnego jest swoboda formy składania oświadczeń woli, chyba że przepisy szczególne wymagają zachowania określonej formy dla ważności danej czynności.

Zgodnie natomiast z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki ma charakter konsensualny. Do jej zawarcia dochodzi zatem już w momencie złożenia przez strony zgodnych oświadczeń woli obejmujących jej elementy przedmiotowo istotne, w szczególności zobowiązanie pożyczkodawcy do przekazania określonej ilości pieniędzy oraz zobowiązanie pożyczkobiorcy do ich zwrotu.

Dla samego powstania stosunku zobowiązaniowego nie jest konieczne sporządzenie dokumentu umowy. Wprawdzie art. 720 § 2 Kodeksu cywilnego stanowi, że umowa pożyczki, której wartość przekracza 1 000 zł, wymaga zachowania formy dokumentowej, jednak forma ta nie została zastrzeżona pod rygorem nieważności. Zgodnie bowiem z art. 73 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę pisemną, dokumentową albo elektroniczną, czynność dokonana bez zachowania zastrzeżonej formy jest nieważna tylko wtedy, gdy ustawa przewiduje rygor nieważności. Art. 720 § 2 Kodeksu cywilnego takiego rygoru nie przewiduje.

Konsekwencje niezachowania formy dokumentowej należy zatem oceniać przez pryzmat art. 74 Kodeksu cywilnego. Z przepisu tego wynika, że zastrzeżenie formy dokumentowej bez rygoru nieważności wywołuje zasadniczo skutki w sferze dowodowej, nie zaś w zakresie ważności samej czynności prawnej. Tym samym zawarcie umowy pożyczki w formie ustnej nie powoduje jej nieważności. W konsekwencji umowa pożyczki została zawarta już w dniu, w którym strony złożyły zgodne ustne oświadczenia woli obejmujące jej istotne postanowienia.

Późniejsze sporządzenie dokumentu opisującego wcześniejsze ustalenia stron nie prowadzi do ponownego zawarcia tej samej umowy ani nie przesuwa momentu jej zawarcia na dzień sporządzenia dokumentu. Powyższej oceny nie zmienia również fakt, że podpisy stron na dokumencie z dnia 29 sierpnia 2026 r. zostały poświadczone przez polskiego notariusza. Poświadczenie podpisów wzmacnia walor dowodowy dokumentu potwierdzającego wcześniejsze ustalenia stron, nie zmienia jednak charakteru złożonych w nim oświadczeń.

Skoro strony jednoznacznie wskazały, że dokument służy potwierdzeniu zawartej wcześniej ustnie umowy, nie sposób przyjąć, że samo nadanie temu potwierdzeniu kwalifikowanej formy prowadzi do powstania nowego stosunku zobowiązaniowego. Za takim rozumieniem przemawia również art. 65 § 2 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym przy wykładni umów należy badać przede wszystkim zgodny zamiar stron i cel umowy, a nie ograniczać się wyłącznie do jej dosłownego brzmienia.

Jeżeli zgodnym zamiarem stron przy sporządzaniu dokumentu w dniu 29 sierpnia 2026 r. było wyłącznie utrwalenie i potwierdzenie wcześniejszych ustnych ustaleń, dokumentowi temu nie można przypisywać skutku w postaci zawarcia nowej umowy pożyczki. Nie zachodzą również podstawy do uznania, że późniejsze pisemne potwierdzenie stanowiło odnowienie zobowiązania. Zgodnie z art. 506 § 1 Kodeksu cywilnego odnowienie wymaga zamiaru umorzenia dotychczasowego zobowiązania i zastąpienia go nowym zobowiązaniem. Stosownie natomiast do art. 506 § 2 Kodeksu cywilnego w razie wątpliwości poczytuje się, że nawet zmiana treści dotychczasowego zobowiązania nie stanowi odnowienia.

Tym bardziej samo pisemne potwierdzenie treści istniejącego już stosunku prawnego, bez zamiaru jego umorzenia i zastąpienia nowym zobowiązaniem, nie może być kwalifikowane jako powstanie nowej pożyczki. W przedstawionym stanie faktycznym dokument sporządzony w dniu 29 sierpnia 2026 r. nie zmieniał źródła ani podstawy prawnej zobowiązania Pożyczkobiorcy. Źródłem zobowiązania pozostawała umowa pożyczki zawarta przez strony wcześniej w formie ustnej. Dokument z dnia 29 sierpnia 2026 r. jedynie stwierdzał i potwierdzał treść tej wcześniej zawartej umowy.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje szczególnie mocne potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 sierpnia 2019 r., sygn. I SA/Kr 567/19, utrzymanym następnie w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2023 r., sygn. III FSK 1571/21. W sprawie rozpoznawanej przez sądy administracyjne strony najpierw doszły do porozumienia w przedmiocie pożyczki w trakcie rozmowy telefonicznej. Dopiero następnie sporządzono pisemną umowę pożyczki, która została podpisana przez strony.

Dla celów podatku od czynności cywilnoprawnych powstał więc analogiczny problem, czy momentem zawarcia umowy było wcześniejsze ustne porozumienie stron, czy też późniejsze sporządzenie i podpisanie dokumentu. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że umowa pożyczki jako umowa konsensualna zostaje zawarta poprzez zgodne oświadczenia woli stron. Sąd wskazał, że w analizowanej sprawie strony posiadały zgodny zamiar zawarcia umowy pożyczki i złożyły odpowiednie oświadczenia woli już podczas rozmowy telefonicznej. Tym samym dla określenia momentu dokonania czynności decydująca była chwila osiągnięcia porozumienia przez strony, nie zaś późniejsze podpisanie dokumentu.

Co szczególnie istotne z perspektywy przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał wprost, że późniejsze potwierdzenie umowy na piśmie było wtórne wobec wcześniej zawartej umowy ustnej, natomiast pisemny egzemplarz umowy został sporządzony w celach dowodowych. Powyższa sprawa potwierdza zatem, że późniejsze sporządzenie dokumentu umowy pożyczki nie powoduje przesunięcia momentu jej zawarcia, jeżeli zgodne oświadczenia woli stron zostały skutecznie złożone wcześniej. Dokument taki ma charakter dowodowy i potwierdzający względem stosunku prawnego, który powstał wcześniej.

Pogląd, że umowa pożyczki może skutecznie zostać zawarta ustnie, jest również akceptowany w praktyce interpretacyjnej organów podatkowych. Przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 19 lutego 2026 r., sygn. 0111-KDIB2-2.4014.416.2025.4.DR, stan faktyczny obejmował umowę pożyczki zawartą ustnie pomiędzy osobami fizycznymi. Organ podatkowy nie kwestionował skuteczności zawarcia takiej umowy z uwagi na jej ustną formę, lecz przyjmował istnienie wynikającego z niej stosunku zobowiązaniowego jako element przedstawionego stanu faktycznego.

W konsekwencji należy uznać, że zawarta przez strony ustnie umowa pożyczki wywołała skutki prawne już w chwili złożenia zgodnych oświadczeń woli przez Pożyczkodawcę i Pożyczkobiorcę. Sporządzenie w dniu 29 sierpnia 2026 r. dokumentu z podpisami notarialnie poświadczonymi, w którym strony potwierdziły treść swoich wcześniejszych ustnych ustaleń, miało charakter wyłącznie potwierdzający dowodowy i nie prowadziło do zawarcia nowej umowy pożyczki ani do zmiany daty zawarcia pierwotnej umowy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 592 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21 , 52 , 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Treść powyższego przepisu wskazuje, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione w katalogu zwolnień przedmiotowych zawartym w powyższej ustawie bądź, od których zaniechano poboru podatku.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Na podstawie art. 11 ust. 1 ww. ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 11 ust. 2 omawianej ustawy: Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem ust. 2c oraz art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Z art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że: Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: 1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców; 2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu; 3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku; 4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

W myśl art. 11a ust. 1 ww. ustawy: Przychody w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień uzyskania przychodu.

Według art. 20 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Z treści powołanych powyżej przepisów wynika, iż opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega dochód uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie których mamy do czynienia z przyrostem mienia, osiągniętym przysporzeniem majątkowym mającym konkretny wymiar finansowy.

Tak więc, podstawą uzyskania przychodów z innych źródeł mogą być tylko takie czynności, w wyniku których następuje po stronie osoby fizycznej przysporzenie majątkowe. Przychód podatkowy jest w istocie określonym przyrostem majątkowym i jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Użycie w cytowanym przepisie sformułowania „w szczególności” oznacza, że jest to tylko wyliczenie przykładowe i przychodami z innych źródeł są jeszcze inne przychody niewymienione wprost w tym przepisie.

W praktyce powszechnie przyjmowany jest pogląd, zgodnie z którym o przychodzie podatkowym z innych źródeł należy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe, które nie mogą zostać przyporządkowane do pozostałych źródeł przychodów wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”, jednakże w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że pojęcie to związane jest ze stosunkami prawnymi o charakterze zobowiązaniowym i rozumiane być musi jako świadczenie, z którym nie jest związana zapłata w jakiejkolwiek postaci.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że nieodpłatne świadczenie obejmuje każde działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności tych podmiotów, których skutkiem jest przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Umowa pożyczki uregulowana została w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795).

Stosownie do art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego: Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. W myśl art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki od pożyczek.

Stosowanie zaś do art. 30a ust. 1 pkt 1 ww. ustawy: Od uzyskanych dochodów (przychodów) pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 52a: z odsetek od pożyczek, z wyjątkiem gdy udzielanie pożyczek jest przedmiotem działalności gospodarczej. Natomiast, jeżeli dodatkowe środki pochodzą z odmiennych tytułów (np. świadczenia w naturze, wygrane, kary umowne za nieterminowy zwrot pożyczki), są one zazwyczaj kwalifikowane stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako przychody z innych źródeł.

Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki jest – zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego – umową konsensualną, tj. dochodzącą do skutku poprzez samo porozumienie stron, oraz umową dwustronnie zobowiązującą. Ponadto, należy wskazać, że na gruncie ustawy Kodeks cywilny umowa pożyczki jest umową nieodpłatną. Niemniej jednak umowa ta może mieć charakter odpłatny.

Odpłatność można ustalić w różny sposób, np. w postaci oprocentowania wyrażonego w pieniądzu, przeniesienia własności rzeczy oznaczonych co do tożsamości, zezwolenia na korzystanie z rzeczy, udziału w zysku osiągniętym przez pożyczkobiorcę. Zatem, w przypadku zwrotu środków pieniężnych z wcześniej udzielonej pożyczki - taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika – ani poprzez zwiększenie aktywów ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Po stronie pożyczkodawcy nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego, bowiem otrzymuje on z powrotem zwrot swoich własnych środków, które wcześniej były przedmiotem udzielonej pożyczki.

Taki zwrot będzie więc dla pożyczkodawcy neutralny podatkowo – po jego stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Natomiast, gdy kwota zwrotu pożyczki jest wyższa od kwoty uprzednio pożyczonej, stanowi przysporzenie majątkowe podlegające opodatkowaniu.

W opisie sprawy wskazał Pan, że: · Posiada Pan nieograniczony obowiązek podatkowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. · 5 czerwca 2022 r. zawarł Pan na Białorusi z mężem swojej siostry umowę pożyczki na kwotę 50 000 dolarów amerykańskich. · Środki na udzielenie pożyczki pochodziły z wynagrodzenia o pracę, które otrzymał Pan na Białorusi przed przyjazdem do Polski. · Pożyczka została wydana w gotówce. · Pożyczka miała charakter nieoprocentowany, co wynikało ze względu na bliską relację rodzinną między stronami umowy. · Pożyczka nie została udzielona w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W ramach rozliczenia pożyczki nie powstały przychody z tytułu różnic kursowych (Strony dostosowały odpowiednio swoje rozliczenie końcowe w ten sposób, aby nie powstały różnice kursowe). · 1 czerwca 2025 r. strony umowy pożyczki zawarły umowę przekazu, zgodnie z którą Pożyczkobiorca (przekazany) miał wpłacać środki odbiorcy przekazu (deweloperowi) na poczet ceny zakupu mieszkania przez Pożyczkodawcę (przekazującego). · Umowa pożyczki oraz umowa przekazu zostały zawarte w formie ustnej, a następnie potwierdzone w dniu 29 sierpnia 2026 r. przez strony przed polskim notariuszem w formie pisemnej - na odpowiednich dokumentach podpisy poświadczył notariusz (tj. strony na piśmie potwierdziły swoje wcześniejsze ustne ustalenia). · Na podstawie tego przekazu Przekazujący upoważnił Odbiorcę przekazu do przyjmowania od Przekazanego świadczeń pieniężnych, a Przekazanego do spełniania tych świadczeń na rachunek Przekazującego. · Łącznie w drodze przekazu zostało rozliczone: 179 162,50 zł. · Pozostała część pożyczki została Panu zwrócona w dniu 28 sierpnia 2026 r. Stosownie do art. 9211 Kodeksu cywilnego: Kto przekazuje drugiemu (odbiorcy przekazu) świadczenie osoby trzeciej (przekazanego), upoważnia tym samym odbiorcę przekazu do przyjęcia, a przekazanego do spełnienia świadczenia na rachunek przekazującego.

Zgodnie z art. 9212 Kodeksu cywilnego: § 1. Jeżeli przekazany oświadczył odbiorcy przekazu, że przekaz przyjmuje, obowiązany jest względem odbiorcy do spełnienia świadczenia określonego w przekazie. § 2. W takim wypadku przekazany może powoływać się tylko na zarzuty wynikające z treści przekazu oraz na zarzuty, które przysługują mu osobiście względem odbiorcy. § 3. Roszczenia odbiorcy przeciw przekazanemu, wynikające z przyjęcia przekazu, przedawniają się z upływem roku. W myśl art. 9213 Kodeksu cywilnego: Przekazujący może przekaz odwołać, dopóki przekazany nie przyjął go albo nie spełnił świadczenia.

Według art. 9214 Kodeksu cywilnego: Jeżeli przekazany jest dłużnikiem przekazującego co do przekazanego świadczenia, jest on obowiązany względem niego do zadośćuczynienia przekazowi. Zgodnie z zat. 9215 Kodeksu cywilnego: Jeżeli przekazujący jest dłużnikiem odbiorcy przekazu, umorzenie długu następuje dopiero przez spełnienie świadczenia, chyba że umówiono się inaczej. W ujęciu praktycznym przekaz to konstrukcja prawna, polegająca na uproszczeniu stosunków między trzema kontrahentami przez ominięcie jednego z nich i spełnienie świadczenia do rąk trzeciego ze zwolnieniem pozostałych. Przedmiotem przekazu mogą być świadczenia pieniężne lub rzeczy zamienne.

Funkcja przekazu polega zasadniczo na ułatwieniu spełniania świadczeń wynikających ze stosunków zobowiązaniowych i uproszczeniu obrotu. Cywilnoprawna instytucja przekazu zakłada istnienie trzech podmiotów i polega na tym, że jedna osoba (nazywana przekazującym) poleca innej osobie (nazywanej przekazanym albo przekazicielem) spełnienie określonego świadczenia na rzecz osoby trzeciej (nazywanej odbiorcą przekazu). Możliwość zastosowania przekazu przy wykonywaniu zobowiązań wiąże się z faktem, że obowiązujące prawo zasadniczo nie wymaga ani tego, by dłużnik osobiście spełniał świadczenie (art. 356 kodeksu cywilnego), ani tego, by wierzyciel osobiście świadczenie odbierał (art.

452 kodeksu cywilnego). Przekazujący, nie dokonuje faktycznie płatności na rzecz wierzyciela (otrzymującego przekaz), co oznacza, że jest to inna niż gotówkowa forma zaspokojenia i wygaśnięcia zobowiązania. Powyższe oznacza, że instytucja przekazu jest jedną z form wygaśnięcia zobowiązania w wyniku wykonania określonego świadczenia. W tych warunkach świadczenie należne w ramach stosunku zobowiązaniowego może być przez dłużnika spełnione („przekazane” wierzycielowi) przy pomocy innego podmiotu.

Osoba będąca wierzycielem w jednym stosunku i zarazem dłużnikiem w innym stosunku może w szczególności „przekazać” swojemu dłużnikowi spełnienie świadczenia do rąk swego wierzyciela z tym skutkiem, że pierwszy z nich będzie upoważniony do spełnienia świadczenia zgodnie z przekazem, a drugi do jego przyjęcia. Zastosowanie się do przekazu spowoduje zwolnienie z długu dłużników w obu stosunkach. W konsekwencji z tytułu dokonania przekazu żaden z podmiotów uczestniczących w przekazie (przekazujący, przekazany ani odbiorca przekazu) nie otrzymuje żadnej dodatkowej wartości majątkowej − przekaz nie stanowi czynności przysparzającej.

Odnosząc powyższe do przedstawionego przez Pana opisu sprawy stwierdzić należy, że zarówno udzielenie nieoprocentowanej pożyczki, jak i jej spłata dokonana w drodze przekazu – przy założeniu, że rozliczenie rzeczywiście dotyczyło wyłącznie zwrotu kapitału i nie wystąpiły dodatkowe świadczenia na Pana rzecz – nie stanowi dla Pana przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Przedstawiany przez Pana zakres żądania (zadane pytania) zakreśla granice w jakich możemy wydać interpretację indywidualną. Przedmiotowe rozstrzygnięcie dotyczy więc tylko wyznaczonego przez Pana przedmiotu wniosku - zakresu Pana pytań. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku.

W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność. Odnosząc się do powołanych przez Pana we wniosku interpretacji indywidualnych i wyroków sądowych, wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach innych podmiotów i nie wiążą Organu w sprawie będącej przedmiotem wniosku. Zostały wydane/zapadły w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i w tych sprawach rozstrzygnięcia w nich zawarte są wiążące. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu.

Natomiast organy podatkowe, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów podatkowych, to nie mają możliwości zastosowania ich wprost, z tego powodu, że nie stanowią materialnego prawa podatkowego. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji · Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.).

Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. · Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. · Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): · w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art.

47 § 1 PPSA), albo · w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje i akapity, linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.