INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 1 grudnia 2011 r. (data wpływu 12 grudnia 2011 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodu uzyskanego ze sprzedaży mieszkania – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 12 grudnia 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania przychodu uzyskanego ze sprzedaży mieszkania.
W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Dnia 7 października 2010 r. zmarł syn Wnioskodawcy i Jego małżonki. Natomiast w dniu 10 lutego 2011 r. został sporządzony u notariusza akt poświadczenia dziedziczenia, na mocy którego małżonkowie zostali jedynymi spadkobiercami. W spadku małżonkowie otrzymali majątek oraz zobowiązania syna. Częścią składową majątku było mieszkanie. Głównym zaś zobowiązaniem był kredyt hipoteczny zaciągnięty w banku na zakup niniejszej nieruchomości. W związku z powyższym małżonkowie stali się właścicielami mieszkania oraz dłużnikami w banku. W lipcu 2011 r. małżonkowie mieszkanie sprzedali za kwotę 110 000 zł.
Warunkiem otrzymania zapłaty ze zbycia przedmiotowego mieszkania było całkowite spłacenie kredytu w banku. W związku z transakcją sprzedaży powstał obowiązek podatkowy w wysokości 19% od dochodu. Wnioskodawca wyjaśnił, iż zdaniem Urzędu Skarbowego nie ma On prawa kredytu zaciągniętego w banku, przeznaczonego na cele mieszkaniowe, potraktować jako kosztu uzyskania przychodu ze zbycia mieszkania argumentując, iż został on zaciągnięty przez syna małżonków. W ocenie Zainteresowanego dopóki syn żył kredyt i mieszkanie były jego własnością, natomiast po jego śmierci małżonkowie weszli we wszystkie prawa i obowiązki.
Ponadto małżonkowie nadmienili, iż na konto otrzymali tylko środki pozostałe po spłacie kredytu. Całość przychodu wynikająca z transakcji sprzedaży mieszkania ani przez moment nie była w posiadaniu małżonków. Dopiero po przedstawieniu stosownych dokumentów otrzymali należną im różnicę. Zatem zapłata podatku od całości przychodu zdaniem małżonków jest kompletnie niezrozumiała oraz poważnie naruszająca ich budżet. W związku z powyższym zadano następujące pytania. Dlaczego kredyt, który zaciągnął syn Wnioskodawcy, a małżonkowie otrzymali go w spadku podobnie jak mieszkanie nie może stanowić kosztu, przy czym gdyby zaciągnięty był przez małżonków i spłacony byłby takim kosztem?
Co będzie stanowić podstawę opodatkowania? Zdaniem Wnioskodawcy, kredyt zaciągnięty w banku jest kosztem ponieważ spełnia warunek dotyczący celu mieszkaniowego. W sytuacji jeśli małżonkowie nie sprzedaliby mieszkania musieliby spłacać ten kredyt, ponieważ dla banku weszli w prawa i obowiązki spadkodawcy i są traktowani tak samo jak kredytobiorca. W ocenie Wnioskodawcy, w odniesieniu do pytania podatkowego nr 2 - podstawa opodatkowania stanowi różnicę pomiędzy wartością przychodu uzyskanego ze sprzedaży mieszkania i wartością spłaconego kredytu. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
W przypadku sprzedaży nieruchomości i praw majątkowych określonych w powyższym przepisie decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu przychodu (dochodu) ma moment ich nabycia z uwagi na fakt, iż przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ulegały zmianie. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca nabył nieruchomość w postaci mieszkania w 2010 r. w drodze spadku po zmarłym dziecku.
W związku z powyższym do opodatkowania dochodu powstałego z tytułu sprzedaży tego mieszkania zastosowanie znajdą przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2009 r. Zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
W myśl art. 30e ust. 4 ww. ustawy, po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3 (PIT-39), wykazać: dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131. Stosownie do ust. 2 artykułu 30e ww. ustawy, podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw.
Zgodnie z art. 19 ww. ustawy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia.
Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej, którą zgodnie z ust. 3 tegoż artykułu określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca odpłatnego zbycia.
Natomiast w myśl art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.
Wysokość ww. nakładów, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych (art. 22 ust. 6e). Jak wynika z cytowanego powyżej art. 22 ust. 6d ww. ustawy, do kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości nabytej w drodze spadku zaliczane są wyłącznie: udokumentowane nakłady na tą nieruchomość zwiększające jej wartość, kwota zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej ten podatek przypada na tą nieruchomość.
Długi obciążające masę spadkową nie stanowią żadnej z powyższych kategorii, a zatem nie mogą zostać uwzględnione przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym w przypadku sprzedaży nieruchomości (mieszkania) nabytej w drodze spadku. Zauważyć należy, iż długi spadkowe, jakkolwiek wpływają na wysokość podstawy opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn, pozostają bez wpływu na ustalenie tej podstawy w podatku dochodowym od osób fizycznych w przypadku sprzedaży nieruchomości nabytej w drodze spadku. Spłata wierzycieli nie jest nakładem zwiększającym wartość mieszkania.
Obowiązek całkowitej spłaty kredytu hipotecznego w banku zaciągniętego przez spadkodawcę, w rozpatrywanej sprawie jest na skutek przyjęcia spadku zobowiązaniem Wnioskodawcy, które musi uregulować. Zainteresowany dokonał spłaty, aby od tego zobowiązania się uwolnić. Nie oznacza to jednak, że od przychodu ze sprzedaży przedmiotowego mieszkania Wnioskodawca może sobie odjąć wydatek, czyli kwotę całkowitej spłaty kredytu, który miał jakikolwiek związek ze spadkobraniem. Ustawodawca enumeratywnie wymienił bowiem co może być kosztem uzyskania przychodu w wypadku sprzedaży nieruchomości (mieszkania) nabytej w spadku, a spłata długów nie została wymieniona w art. 22 ust. 6d ustawy.
W związku z powyższym uznać należy, iż poniesione przez Wnioskodawcę koszty związane z całkowitą spłatą kredytu hipotecznego zaciągniętego w banku przez syna na nabycie przedmiotowego mieszkania nie mogą być potraktowane jako koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 22 ust. 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz wyżej przytoczone przepisy prawa, stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie opodatkowaniu 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym będzie podlegać przypadający na Wnioskodawcę dochód z odpłatnego zbycia mieszkania nabytego w drodze spadku, stanowiący różnicę pomiędzy przychodem ustalonym zgodnie z art. 19 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych a ewentualnymi kosztami uzyskania przychodu, o których mowa w art. 22 ust. 6d tej ustawy.
Zainteresowany nie ma prawa do pomniejszenia przychodu z tytułu sprzedaży mieszkania, o kwotę całkowitej spłaty kredytu hipotecznego zaciągniętego przez spadkodawcę na nabycie tego mieszkania. Jednocześnie tut. Organ zaznacza, iż z uwagi na fakt, że wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej stosowania przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został złożony przez jednego ze współwłaścicieli przedmiotowego mieszkania - interpretacja nie wywiera skutku prawnego dla drugiego z nich, tj. małżonki Zainteresowanego, która chcąc uzyskać interpretację indywidualną powinna wystąpić z odrębnym wnioskiem o jej udzielenie.
Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.