INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U.
Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, reprezentowanej przez przedstawione we wniosku z dnia 4 marca 2014 r. (data wpływu 6 marca 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 26 maja 2014 r. (28 maja 2014 r.), o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sprzedaży nieruchomości – jest nieprawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 6 marca 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sprzedaży nieruchomości. Z uwagi na fakt, że przedmiotowy wniosek nie spełniał wymogów określonych w art. 14f § 1 i § 2, art. 14b § 3 oraz § 4 ustawy – Ordynacja podatkowa, pismem z dnia 20 maja 2014 r. nr ILPB2/415-279/14-2/WM, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów wezwał Wnioskodawczynię do uzupełnienia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – braków formalnych wniosku.
Jednocześnie poinformowano, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ a jego uzupełnieniem przez Wnioskodawczynię nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Wezwanie wysłano w dniu 20 maja 2014 r. (skuteczne doręczenie nastąpiło w dniu 23 maja 2014 r.), zaś w dniu 28 maja 2014 r. Wnioskodawczyni uzupełniła ww. wniosek (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego – 27 maja 2014 r.). We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.
Dnia 16 maja 1995 r. J i K K(…) kupili na własność lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 50,20 m2 wraz z przynależnym do lokalu gruntem o całkowitej powierzchni 93,09 m2. Udziały wyżej wymienionych w przedstawionym majątku wspólnym były równe. Dnia 8 sierpnia 2011 r. zmarł J K(…), nie dokonując podziału swojej części własności. Po upływie roku od śmierci J K(…) , tj. we wrześniu 2012 r. wystąpiono do sądu z wnioskiem o dokonanie podziału spadku po zmarłym.
Prawomocnym postanowieniem sądu z dnia 27 listopada 2012 r. stwierdzono, że prawo do spadku po zmarłym dnia 8 sierpnia 2011 r. J K(…) nabyli: K K(…) – żona – w 1/4 części; Z K(…) – syn – w 3/16 części; J K(…) – syn – w 3/16 części; A K(…) – syn – w 3/16 części; D W(…). – córka – w 3/16 części. Wnioskodawczyni – z uwagi na stan zdrowia – we wrześniu 2012 r. podjęła decyzję o sprzedaży ww. lokalu i zamieszkaniu u brata – J K(…) , gdzie do chwili obecnej przebywa pod stałą opieką. Na gruncie przedmiotowej sprawy opłacono podatek od spadku po zmarłym.
Na wniosek złożony po upływie ustawowego terminu 6 miesięcy, naczelnik urzędu skarbowego wydał decyzję, na mocy której ustalił Wnioskodawczyni zobowiązanie podatkowe w kwocie 236 zł. Dnia 19 sierpnia 2013 r. ww. zobowiązanie zostało uregulowane przez dokonanie stosownej wpłaty. Pozostali spadkobiercy na mocy ww. decyzji również uiścili stosowny podatek – po 150 zł każdy. Ostatecznie dnia 9 września 2013 r., na mocy aktu notarialnego, przedmiotowy lokal mieszkalny został sprzedany za kwotę 150 000 zł.
W piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku Zainteresowana podała, że na gruncie badanej sprawy miał miejsce dział spadku, jednakże wartość nabytego przez Wnioskodawczynię udziału w lokalu mieszkalnym w wyniku działu spadku nie przekroczyła wartości, jaka pierwotnie przysługiwała w udziale spadkowym. Przedmiotowy lokal został sprzedany za kwotę 150 000 zł. Wartość masy spadkowej osób uprawnionych do spadku (udział w wysokości 1/2 części sprzedanego mieszkania) wynosi 75 000 zł. W związku z powyższym, udział w wysokości 1/4 części masy spadkowej przypadający Zainteresowanej to kwota 18 750 zł. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.
Czy Wnioskodawczyni jest zobowiązana ponownie do uiszczenia podatku z części nabytej po zmarłym mężu? Zdaniem Wnioskodawczyni, powinna zostać zwolniona z obowiązku uiszczenia podatku z części nabytej w 2012 r. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.
Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.
W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy, jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie.
Przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy w kontekście ustalenia obowiązku zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych, istotne jest ustalenie momentu nabycia przez Zainteresowaną prawa do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Z analizy zaistniałego stanu faktycznego wynika, że w 1995 r. Wnioskodawczyni wspólnie z mężem nabyli prawo własności lokalu mieszkalnego wraz z przynależnym do tego lokalu gruntem. Dnia 8 sierpnia 2011 r. zmarł mąż Zainteresowanej. W wyniku działu spadku stwierdzonym prawomocnym postanowieniem sądu z 2012 r. Wnioskodawczyni nabyła po mężu udział wynoszący 1/4 części masy spadkowej.
Wartość nabytego przez Zainteresowaną udziału w lokalu mieszkalnym w wyniku ww. działu spadku nie przekroczyła wartości, jaka pierwotnie przysługiwała Wnioskodawczyni w udziale spadkowym. Dnia 9 września 2013 r. przedmiotowe prawo do lokalu mieszkalnego zostało odpłatnie zbyte. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 922 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t.j. z dnia 17 grudnia 2013 r.; Dz.U. z 2014 r. poz. 121) spadek to prawa i obowiązki zmarłego wynikające ze stosunków cywilnoprawnych, które z chwilą śmierci przechodzą na następców prawnych.
W myśl art. 924 ww. Kodeksu, spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy, natomiast spadkobierca nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku (art. 926 Kodeksu cywilnego). Natomiast stosownie do art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego prawomocne postanowienie sądu stwierdza jedynie nabycie spadku przez spadkobiercę. Zgodnie z art. 1035 ustawy – Kodeks cywilny, jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, do wspólności majątku spadkowego stosuje się przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych. Do momentu zniesienia tej współwłasności lub dokonania działu spadku, spadkobiercy są współwłaścicielami rzeczy i praw wchodzących w skład spadku.
Jednak zgodnie z art. 1036 ww. ustawy istnieje możliwość rozporządzenia przez spadkobierców prawem lub rzeczą należącą do spadku, mimo istnienia współwłasności, jeśli następuje to za zgodną wolą wszystkich spadkobierców. Z instytucją działu spadku mamy do czynienia w sytuacji, w której spadek przypada kilku spadkobiercom. Dochodzi wówczas do powstania wspólności majątku spadkowego. Wspólność ta nie jest tożsama ze wspólnością w częściach ułamkowych w rozumieniu art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego, gdyż jej przedmiotem jest spadek, a nie rzecz. Wspólnością objęte są wszystkie prawa majątkowe podlegające dziedziczeniu i istniejące w chwili otwarcia spadku, a więc także prawa z istoty swej podzielne.
W wyniku działu spadku prawa majątkowe objęte spadkiem przyznane poszczególnym spadkobiercom, stosownie do wielkości ich udziałów, przechodzą na nich, ustaje więc wspólność majątku spadkowego. Umowa o dział spadku lub prawomocne orzeczenie sądowe o dziale spadku stanowią tytuł własności rzeczy, które w dziale przypadły poszczególnym spadkobiercom i nie zmieni tego fakt, że dział spadku jest czynnością wtórną do nabycia spadku. Dział spadku nie stanowi nabycia rzeczy, jeżeli mieści się w ramach udziału jaki przypadał byłym współwłaścicielom w rzeczy wspólnej i odbyło się bez spłat i dopłat.
Za datę nabycia nieruchomości lub prawa – w przypadku ich sprzedaży, które przypadły danej osobie w wyniku działu spadku, należy zatem przyjąć datę ich pierwotnego nabycia, jeżeli wartość otrzymanej przez daną osobę nieruchomości lub prawa w wyniku działu spadku mieści się w udziale, jaki przysługuje tej osobie w majątku objętym współwłasnością oraz dział spadku zostało dokonane bez spłat i dopłat. Gdy w wyniku działu spadku udział danej osoby ulega powiększeniu mamy do czynienia z nabyciem, gdyż zwiększa się stan jej majątku osobistego.
Tak więc co do zasady, dział spadku jest formą nowego nabycia tylko wówczas, gdy w wyniku tego działu spadku podatnik otrzymuje nieruchomość, której wartość po dokonanym podziale przekracza wartość udziału jaki pierwotnie podatnikowi przysługiwał. Zauważyć należy, że z taką sytuacją nie mamy do czynienia na gruncie analizowanej sprawy. Jak bowiem wskazano powyżej, wartość nabytego przez Zainteresowaną udziału w prawie do lokalu mieszkalnego w wyniku działu spadku dokonanego w 2012 r. nie przekroczyła wartości, jaka pierwotnie przysługiwała Wnioskodawczyni w udziale spadkowym.
W konsekwencji powyższego, stwierdzić należy, że datą nabycia przez Zainteresowaną udziału spadkowego po zmarłym mężu jest data jego śmierci, tj. 8 sierpnia 2011 r. Zatem na gruncie badanej sprawy zastosowanie znajdą przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009 r. Wskazać bowiem należy, że ustawą z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. Nr 209, poz. 1316 ze zm.) zmieniono m.in. zasady opodatkowania przychodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nowe zasady opodatkowania, zgodnie z art. 14 ustawy zmieniającej, mają zastosowanie do uzyskanych dochodów (poniesionej straty) od dnia 1 stycznia 2009 r. Tym samym, zgodnie z art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku.
Po myśli art. 30e ust. 2 ww. ustawy, podstawą obliczenia podatku, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. W myśl art. 19 ww. ustawy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia.
Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej.
Z kolei, stosownie do art. 22 ust. 6d ww. ustawy, za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn.
Reasumując, stwierdzić należy, że dokonane w 2013 r. odpłatne zbycie prawa do lokalu mieszkalnego – w części nabytej przez Zainteresowaną w drodze spadkobrania po mężu – stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwagi na fakt, że miało miejsce przed upływem pięcioletniego terminu wskazanego w tym przepisie, który winien być liczony od daty śmierci męża, tj. 8 sierpnia 2011 r. W świetle powyższego, Wnioskodawczyni jest zobowiązana do zapłaty podatku z tytułu odpłatnego zbycia przedmiotowej nieruchomości stosownie do cytowanego wyżej art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Końcowo, zauważyć należy, że Zainteresowana przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego wskazała, że powinna być zwolniona z obowiązku zapłaty podatku w części nabytej w 2012 r. Mając jednakże na uwadze doprecyzowany na etapie uzupełnienia opis stanu faktycznego, stwierdzić należy, że 2012 r. nie stanowił daty nowego nabycia udziału w przedmiotowym prawie do lokalu mieszkalnego. W konsekwencji powyższego, stanowisko Wnioskodawczyni nie mogło zyskać akceptacji. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.
Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.