INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) w związku ze złożonym wnioskiem z dnia 27 lutego 2008 r. (data wpływu 3 marca 2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zasad przechowywania ksiąg rachunkowych stwierdzam, co następuje: W dniu 3 marca 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zasad przechowywania ksiąg rachunkowych. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.
W dniu 8 listopada 2007 r. Spółka – w wyniku prywatyzacji bezpośredniej – nabyła od Skarbu Państwa przedsiębiorstwo państwowe Przedsiębiorstwo Budownictwa z siedzibą w N. W tym samym dniu, Spółka wniosła aportem do nowoutworzonej spółki o nazwie – Przedsiębiorstwo Budownictwa Sp. z o.o. w N., zorganizowaną część nabytego przedsiębiorstwa państwowego. Nowopowstała spółka (spółka z o.o.) jest spółką zależną wobec Wnioskodawcy. Została utworzona w celu zapewnienia ciągłości kontynuacji działalności gospodarczej prywatyzowanego przedsiębiorstwa państwowego.
W skład zorganizowanej części przedsiębiorstwa, która została wniesiona aportem do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, weszły między innymi księgi rachunkowe prowadzone przez przedsiębiorstwo państwowe. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy księgi rachunkowe i pozostała dokumentacja podatkowa dotycząca nabytego przedsiębiorstwa państwowego powinna być przechowywana w siedzibie Wnioskodawcy, czy też w siedzibie nowoutworzonej spółki zależnej, do której aportem wniesiono zorganizowaną część przedsiębiorstwa państwowego?
Zdaniem Spółki, obowiązek przechowywania ksiąg podatkowych i innej dokumentacji podatkowej ciąży na Przedsiębiorstwie Budownictwa Sp. z o.o. (podmiocie zależnym od Wnioskodawcy). Jest to spowodowane faktem wniesienia w formie aportu stanowiącego zorganizowaną część przedsiębiorstwa także ksiąg i dokumentacji podatkowej, które są niezbędne do zapewnienia prawnej ciągłości kontynuacji działalności gospodarczej sprywatyzowanego przedsiębiorstwa państwowego. W świetle obowiązującego stanu prawnego Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy wskazuje, że: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.
Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zmianami), podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Definicja ksiąg podatkowych zawarta w art. 3 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa stanowi, iż są nimi księgi rachunkowe, podatkowa księga przychodów i rozchodów, ewidencje oraz rejestry, do których prowadzenia, do celów podatkowych, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązani są podatnicy, płatnicy lub inkasenci. W myśl art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j.
Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zmianami), podatnicy są obowiązani do prowadzenia ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający określenie wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, a także do uwzględnienia w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacji niezbędnych do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 16a-16m. Terminy przechowywania ksiąg rachunkowych i dowodów księgowych reguluje w art. 86 § 1 Ordynacja podatkowa – do czasu upływu okresu przedawnienie zobowiązania podatkowego.
Przepisy podatkowe nie wskazują jednak zasad i sposobu przechowywania tej dokumentacji. Odrębnymi przepisami dotyczącymi prowadzenia ewidencji rachunkowej, w których określono miejsce, sposób i okres przechowywania zbiorów, są przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zmianami). Z przepisów ustawy o rachunkowości wynikają obowiązki jednostki między innymi w zakresie: gromadzenia i przechowywania dowodów księgowych (art. 4 ust. 3 pkt 6 tej ustawy), miejsca prowadzenia ksiąg rachunkowych (art. 11 tej ustawy), zasad przechowywania ksiąg rachunkowych (art.
13 ust. 4, art. 71 tej ustawy), zasad przechowywania dowodów księgowych, dokumentów inwentaryzacyjnych, przyjętych zasad rachunkowości, ksiąg rachunkowych oraz sprawozdań finansowych (art. 73 tej ustawy), terminów przechowywania zbiorów (art. 74 tej ustawy). Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami), minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
Przyjęta formuła prawna cytowanego przepisu oznacza ścisłą korelację instytucji interpretacji z definicją legalną pojęcia "przepisy prawa podatkowego" – zawartą w art. 3 pkt 2 ww. ustawy – które zdefiniowane są jako przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.
Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż unormowania ustawy o rachunkowości nie stanowią przepisów prawa podatkowego zdefiniowanych w powyżej cytowanym przepisie, tym samym minister właściwy do spraw finansów publicznych nie ma uprawnienia do interpretowania tych przepisów w trybie wydawania indywidualnych interpretacji prawa podatkowego, określonych w art. 14b § 1 tej ustawy.
Odrębną kwestią natomiast jest fakt, iż niezależnie od tego w jakim miejscu – zgodnie z odrębnymi przepisami – przechowywane są dokumenty, na podstawie których dokonuje się księgowań, a także księgi rachunkowe, w których dokonywane są zapisy, w sytuacji gdy zostaje wszczęta kontrola podatkowa, podmiot kontrolowany powinien zapewnić dostęp do dokumentów w siedzibie lub w miejscu, gdzie one się znajdują, jednocześnie umożliwiając organowi podatkowemu realizację wszelkich uprawnień proceduralnych i kontrolnych. Przepis art. 285a Ordynacji podatkowej, na który powołuje się Spółka, ogranicza organ podatkowy, co do miejsca przeprowadzenia kontroli.
Wyraża również zasadę, że czynności kontrolne mogą być prowadzone tylko w dniach i czasie prowadzenia działalności przez kontrolowanego, nie dłużej niż osiem godzin dziennie. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie jej wydania.
Złożenie przez Wnioskodawcę fałszywego oświadczenia, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta, co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej powoduje, iż niniejsza interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych (art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej). Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem.
Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.