INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.
U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 28 stycznia 2013 r. (data wpływu 31 stycznia 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia i zwrotu podatku naliczonego z faktur otrzymanych przed dokonaniem rejestracji w zakresie VAT - jest prawidłowe.
UZASADNIENIE W dniu 31 stycznia 2013 r. został złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia i zwrotu podatku naliczonego z faktur otrzymanych przed dokonaniem rejestracji w zakresie VAT. W złożonym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. W dniu 4 grudnia 2012 r. (tj. w dniu kiedy została skutecznie doręczona decyzja Ministra Sprawiedliwości o powołaniu na stanowisko notariusza i wyznaczeniu siedziby kancelarii notarialnej), złożyła Pani w Urzędzie Miejskim wniosek o wpis do centralnej ewidencji i informacji o działalności gospodarczej.
Tego samego dnia w ewidencji tej pojawił się wpis, w którym firma została oznaczona następująco: „Kancelaria Notarialna notariusz ...”. W dniu 18 grudnia 2012 r. zostało wydane z up. Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. potwierdzenie zarejestrowania Pani jako podatnika VAT. Rzeczywista możliwość dokonywania - jako notariusza - czynności notarialnych, a więc czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, pojawiła się dopiero po złożeniu ślubowania, tj. po dniu 9 stycznia 2013 r. W dniu 10 stycznia 2013 r. dokonała Pani pierwszej czynności notarialnej.
Wstępne wydatki inwestycyjne w celu uruchomienia działalności gospodarczej zaczęła Pani ponosić po zawarciu w dniu 1 czerwca 2011 r. przedwstępnej umowy najmu lokalu niemieszkalnego, w którym zamierzała wykonywać planowaną działalność gospodarczą.
Mając na uwadze fakt, że lustracja dotycząca asesora notarialnego występującego z wnioskiem o powołanie na stanowisko notariusza i wyznaczenie siedziby jego kancelarii notarialnej nie sprowadza się jedynie do oceny dokonywanych przez niego w zastępstwie notariusza czynności notarialnych, ale również do oceny tego, czy wskazany we wniosku lokal przeznaczony na kancelarię notarialną spełnia warunki stosowne dla notariatu, zaczęła Pani czynić za zgodą właściciela nakłady na wynajmowany lokal (stan deweloperski), które do momentu zarejestrowania działalności gospodarczej stanowiły: materiały budowlane wykończeniowe, drzwi wewnętrzne, wymiana witryn na okna, glazura ścienna i podłogowa, urządzenia sanitarne, materiały elektryczne i żyrandole, meble biurowe, literatura fachowa i drobne artykuły wyposażenia biura, ponadto ponosiła Pani koszty związane z najmem lokalu i mediami.
Kwota podatku należnego za dokonywane czynności opodatkowane podatkiem w miesiącu styczniu 2013 r. będzie znacznie mniejsza od kwoty podatku naliczonego za towary i usługi nabywane w okresie od dnia 1 czerwca 2011 r. do chwili zarejestrowania działalności gospodarczej. Powyższe dokumentują faktury VAT (wystawione na Panią jako osobę fizyczną, a nie osobę fizyczną, prowadzącą działalność gospodarczą, gdyż o takiej można mówić dopiero od dnia 4 grudnia 2012 r.) oraz wydruk z prowadzonej w systemie elektronicznym księgi notarialnej - Repertorium A - zbiorcze podsumowanie należności. W związku z powyższym zadano następujące pytanie.
Czy jako podatnik VAT ma Pani prawo do zwrotu podatku naliczonego z faktur dokumentujących wstępne wydatki inwestycyjne w celu uruchomienia działalności gospodarczej za okres od momentu zawarcia przedwstępnej umowy najmu (1 czerwca 2011 r.) do momentu zarejestrowania działalności gospodarczej (4 grudnia 2013 r.)? Zdaniem Wnioskodawcy, procedura związana z powołaniem na stanowisko notariusza i wyznaczeniem siedziby kancelarii jest procedurą sformalizowaną, czego dowodem jest duży odstęp czasowy pomiędzy złożeniem wniosku przez osobę zainteresowaną powołaniem na to stanowisko a złożeniem ślubowania, po którym to wydarzeniu zachodzi dopiero realna możliwość dokonywania czynności notarialnych.
Skuteczne doręczenie decyzji Ministra Sprawiedliwości o powołaniu na stanowisko notariusza i wyznaczeniu siedziby jego kancelarii pozwala jedynie na zarejestrowanie działalności gospodarczej.
W przedmiotowej sprawie wystąpienie do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o powołanie na stanowisko notariusza w trybie art. 10 § 1, art. 11 i art. 13 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie i wyznaczenie siedziby kancelarii notarialnej, miało miejsce w dniu 3 października 2012 r., a przyjęcie ślubowania przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, zgodnie z art. 15 § 2 wyżej cytowanej ustawy, nastąpiło w dniu 9 stycznia 2013 r. Zgodnie z brzmieniem art. 13 ustawy prawo o notariacie, wniosek o powołanie na stanowisko notariusza i wyznaczenie siedziby jego kancelarii powinien prócz danych o kwalifikacjach osoby zainteresowanej wskazywać lokal przewidywany do prowadzenia kancelarii, czego konsekwencją było w przedmiotowej sprawie zwrócenie się przez Departament zawodów prawniczych i dostępu do pomocy prawnej o wydanie opinii przez Radę Izby Notarialnej w Szczecinie w sprawie wniosku o powołanie Pani na stanowisko notariusza i wyznaczenie siedziby kancelarii notarialnej.
W celu sporządzenia przez Radę opinii na Pani temat 11 października 2012 r. Na polecenie Prezesa Rady została przeprowadzona lustracja czynności notarialnych dokonanych przeze Panią jako asesora notarialnego oraz lustracja lokalu przeznaczonego na kancelarię notarialną. Z wizji lokalu proponowanego na kancelarię notarialną (lokal niemieszkalny) został sporządzony protokół, który stanowił załącznik do postanowienia Rady Izby Notarialnej, w którym to pozytywnie zaopiniowała wniosek o powołanie na stanowisko notariusza i wyznaczenie siedziby kancelarii notarialnej.
W przedmiotowym protokole z lustracji lokalu zamieszczono jego opis: „...w dniu jedenastego października dwa tysiące dwunastego roku (11.10.2012) został mi okazany przez Panią ... lokal przyszłej kancelarii notarialnej, który usytuowany jest na parterze w nowym budynku przy ulicy ... w ... . Wejście do lokalu jest bezpośrednio z ulicy. Powierzchnia użytkowa lokalu wynosi 55,38. Lokal ten składa się z: poczekalni, sekretariatu z dwoma stanowiskami pracy, gabinetu ze stołem konferencyjnym, biurkiem i biblioteką, pomieszczenia socjalnego, wc, archiwum, w którym są metalowa szafa i regał metalowy. Wnętrze lokalu jest bardzo eleganckie. Pani ... jest najemcą wyżej opisanego lokalu.
Lustrowany lokal spełnia wymogi niezbędne do prowadzenia w nim kancelarii notarialnej”. Kontrola lokalu na etapie występowania z wnioskiem o powołanie na stanowisko notariusza wręcz wymusza podjęcie działań zmierzających do wykończenia i wyposażenia lokalu zdecydowanie wcześniej niż ma miejsce lustracja. Okres poprzedzający powołanie na notariusza, tj. okres dwuletniej asesury odbywanej pod patronatem notariusza wydaje się być najlepszym okresem na przygotowanie się do przeprowadzanej przez samorząd notarialny lustracji.
W tym miejscu podkreślić należy brzmienie art. 4 § 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie, który stanowi, że notariusz zatrudnia pracowników kancelarii oraz zapewnia warunki lokalowe i wyposażenie kancelarii, stosowne dla notariatu.
Pragnąc rzetelnie wywiązać się z nałożonego przez ustawodawcę obowiązku, działania związane początkowo ze znalezieniem odpowiedniego lokalu niemieszkalnego, który byłby atrakcyjnie zlokalizowany (centrum miasta), ogólnie dostępny (również dla osób starszych i schorowanych, które stanowią sporą część klientów kancelarii - parter), z funkcjonalnym rozkładem znajdujących się w nim pomieszczeń (dobra komunikacja między gabinetem notariusza i sekretariatem, archiwum bez okna, pomieszczenie socjalne, wc), a później z odpowiednim jego wykończeniem i wyposażeniem okazują się być bardzo zajmującymi i czasochłonnymi, szczególnie gdy realizacji tej idei przyświeca chęć połączenia funkcjonalności z dużą estetyką, jak miało to miejsce w przedstawionym przypadku.
Przechodząc od rozważań prowadzonych w oparciu o przepisy ustawy prawo o notariacie na grunt ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług podkreślić należy, że w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, ustawodawca przyznaje podatnikowi prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy ( art. 87 ust. 1).
Przepisy zamieszczone w rozdziale 1 (odliczenie i zwrot podatku) działu IX ustawy nie wprowadzają jakiejkolwiek bariery czasowej co do terminu nabycia towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych. Wydaje się, że kryterium pozwalające na zwrot podatnikowi różnicy między kwotą podatku należnego a kwotą podatku naliczonego stanowi to, czy poniesione wydatki związane były z prowadzoną działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 tej ustawy.
Z brzmienia art. 86 ust 1 wyżej cytowanej ustawy wynika, że kwestią kluczową jest wykorzystanie nabytych przez podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1, towarów i usług do wykonywania czynności opodatkowanych, co w przedmiotowej sprawie ewidentnie ma miejsce. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.
Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.
Powyższe oznacza, że podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony jedynie w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu. Aby zatem podatnik miał prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z wystawionych faktur VAT, zakupy dokumentowane tymi fakturami muszą być związane (w sposób bezsporny) z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez podatnika. Powyższa zasada wyklucza możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z nabyciem towarów i usług, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych.
Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie precyzują, jaki związek musi istnieć pomiędzy zakupami a sprzedażą, żeby podatnik mógł skorzystać z prawa do odliczenia. Związek ten może być bezpośredni (wydatek na nabycie towaru, który następnie zostanie przez podatnika sprzedany), bądź pośredni.
Niezależnie od tego, czy dokonany zakup stanowi kompletny i zdatny do użytkowania towar czy środek trwały, czy też dokonywane są dopiero nakłady (inwestycja w toku) czy też dokonywane są płatności zaliczkowe, których efektem będzie środek trwały - podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku, jeśli tylko zakup dokonywany jest w związku z obecnie prowadzoną lub planowaną działalnością opodatkowaną. Z kolei terminy, w jakich podatnik może skorzystać z uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego wskazują przepisy art. 86 ust. 10 i ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług.
I tak, zgodnie z treścią art. 86 ust. 10 pkt 1 ww. ustawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje w rozliczeniu za okres, w którym podatnik otrzymał fakturę albo dokument celny, z zastrzeżeniem pkt 2-5 oraz ust. 11, 12, 16 i 18. Jeżeli podatnik nie dokona obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych. Stosownie do art. 86 ust. 11 cyt. ustawy jeżeli podatnik nie dokona obniżenia kwoty podatku należnego w terminach określonych w ust. 10, może obniżyć kwotę podatku należnego w deklaracji podatkowej za jeden z dwóch następnych okresów rozliczeniowych.
W przypadku otrzymania faktury, o której mowa w ust. 2 pkt 1 lit. a lub lit. c, przed nabyciem prawa do rozporządzania towarem jak właściciel albo przed wykonaniem usługi, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego powstaje z chwilą nabycia prawa do rozporządzania towarem lub z chwilą wykonania usługi, o czym stanowi art. 86 ust. 12 ww. ustawy.
W art. 86 ust. 13 powołanej ustawy przewidziano, że jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 11, 12, 16 i 18, może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło prawo do obniżenia podatku należnego.
Ponadto stosownie do art. 86 ust. 19 ustawy, jeżeli w okresie rozliczeniowym podatnik nie wykonywał czynności opodatkowanych na terytorium kraju oraz nie wykonywał czynności poza terytorium kraju kwotę podatku naliczonego może przenieść do rozliczenia na następny okres rozliczeniowy. Należy zauważyć, że do podstawowych zasad wspólnego systemu podatku VAT należy m. in. zasada neutralności podatku, rozumiana jako stosowanie podatku od towarów i usług na wszystkich etapach obrotu gospodarczego z równoczesnym prawem do potrącenia podatku zawartego w poprzedniej fazie obrotu.
Prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynika z samej konstrukcji podatku od towarów i usług i ma na celu zapewnienie neutralności tego podatku dla podatników VAT czynnych. Podatnik ma prawo do skorzystania z przedmiotowego prawa w określonych przepisami terminach, pod warunkiem spełnienia przez niego określonych warunków pozytywnych (związku nabytych towarów i usług z czynnościami opodatkowanymi), jak i niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych m. in. w art. 88 ustawy.
Stosownie do art. 87 ust. 1 cyt. ustawy, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Zasady dokonywania zwrotu różnicy podatku na rachunek bankowy podatnika określone zostały natomiast w art. 87 ust. 2-10 ustawy. Powołany przepis wprowadza zatem dwie równorzędne zasady postępowania z powstałą nadwyżką podatku. Możliwe jest bowiem albo otrzymanie jej zwrotu na rachunek bankowy, albo przeniesienie jej na następne okresy rozliczeniowe.
Wybór sposobu postępowania pozostawiony został podatnikowi.
Na podstawie art. 87 ust. 5a ustawy, w przypadku gdy podatnik nie wykonał w okresie rozliczeniowym czynności opodatkowanych na terytorium kraju oraz czynności wymienionych w art. 86 ust. 8 pkt 1, podatnikowi przysługuje, na jego umotywowany wniosek złożony wraz z deklaracją podatkową, zwrot kwoty podatku naliczonego, podlegającego odliczeniu od podatku należnego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą na terytorium kraju lub poza tym terytorium, w terminie 180 dni od dnia złożenia rozliczenia, z zastrzeżeniem art. 86 ust. 19. Na pisemny wniosek podatnika urząd skarbowy dokonuje zwrotu, o którym mowa w zdaniu pierwszym, w terminie 60 dni, jeżeli podatnik złoży w urzędzie skarbowym zabezpieczenie majątkowe.
Przepisy ust. 2 zdanie drugie i trzecie, ust. 2a i ust. 4a-4f stosuje się odpowiednio. Zwrot następuje na umotywowany wniosek podatnika złożony wraz z deklaracją podatkową. Podstawową przesłanką jest sam fakt wystąpienia u podatnika, który nie dokonywał w danym okresie żadnych czynności dających prawo do odliczenia, kwoty podatku naliczonego, której to kwoty nie przeniósł na następny okres rozliczeniowy.
Natomiast jak stanowi art. 88 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 20. W myśl art. 96 ust. 1 ww. ustawy, podmioty, o których mowa w art. 15, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5 złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3. Na mocy art. 96 ust. 3 ustawy, podmioty wymienione w art. 15, zwolnione od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 lub wykonujące wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 i art. 82 ust. 3, mogą złożyć zgłoszenie rejestracyjne.
Zgodnie z art. 99 ust. 1 ww. ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10 i art. 133. Z kolei stosownie do art. 99 ust. 3 ustawy, podatnicy, o których mowa w ust. 1, inni niż podatnicy rozliczający się metodą kasową, mogą również składać deklaracje podatkowe, o których mowa w ust. 2, po uprzednim pisemnym zawiadomieniu naczelnika urzędu skarbowego, najpóźniej do 25. dnia drugiego miesiąca kwartału, za który będzie po raz pierwszy złożona kwartalna deklaracja podatkowa (…).
Z okoliczności sprawy wynika, iż przed rozpoczęciem prowadzenia działalności gospodarczej ponosiła Pani wydatki dotyczące planowanej działalności (kancelaria notarialna), określane we wniosku jako „wstępne wydatki inwestycyjne w celu uruchomienia działalności gospodarczej”, ponoszone po zawarciu w dniu 1 czerwca 2011 r. przedwstępnej umowy najmu lokalu niemieszkalnego. Mając na uwadze powołane powyżej regulacje wskazać należy, że prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego przy zakupach towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania czynności opodatkowanych (art. 86 ust. 1) kształtuje się w danym okresie rozliczeniowym.
Zdarzeniem uprawniającym do obniżenia podatku należnego - co wprost wynika z art. 86 ust. 10 pkt 1 ustawy - jest przy tym zazwyczaj otrzymanie faktury lub dokumentu celnego, a ewentualne późniejsze rozliczenie podatku jest konsekwencją już nabytego prawa do obniżenia kwoty podatku należnego. Prawo do obniżenia podatku należnego powstaje u wszystkich podatników, o ile wykażą, że zakupy były związane z bieżącą lub przyszłą działalnością opodatkowaną, a warunek rejestracji jest niezbędny wyłącznie do skorzystania przez podatnika z prawa do obniżenia podatku należnego. Ponadto należy rozróżnić moment powstania prawa do odliczenia od momentu skorzystania z tego prawa.
Jak już wskazano, jego realizacja następuje poprzez złożenie deklaracji podatkowej, wyrażającej wolę skorzystania przez podatnika z prawa do odliczenia i aby skutecznie zrealizować już powstałe uprawnienie, podatnik musi usunąć – najpóźniej przed skorzystaniem z tego prawa – wszelkie przesłanki negatywne, w tym brak rejestracji, który uniemożliwia identyfikowanie go jako podatnika.
Zatem stwierdzić należy, iż ustawa o podatku od towarów i usług nie pozbawia podatnika prawa do dokonania odliczenia podatku VAT od zakupów poczynionych przed rejestracją, o ile występują przesłanki, iż zakupione towary i usługi będą wykorzystywane do bieżącej (lub przyszłej) działalności opodatkowanej (oraz ewentualnie spełniać inne warunki określone w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług).
Niemniej ustawodawca narzucił podatnikom obowiązek rejestracji jako podatnik VAT czynny, a zatem podatnik nabywa prawo do odliczenia podatku naliczonego w momencie otrzymania faktury, lecz aby uprawnienie to zrealizować musi posiadać status podatnika VAT czynnego w momencie realizacji uprawnienia.
Mając na uwadze przedstawiony zaistniały stan faktyczny oraz przywołane powyżej przepisy prawa należy stwierdzić, iż o ile wszystkie poniesione przez Panią przed dniem rejestracji do podatku VAT „wstępne wydatki inwestycyjne” związane z planowaną działalnością gospodarczą, dokonywane były w celu przyszłego osiągania przychodów z działalności gospodarczej w całości opodatkowanej podatkiem od towarów i usług, to przysługuje Pani prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur je dokumentujących (przy założeniu, że nie wystąpią ograniczenia, o których mowa w art. 88 ww. ustawy).
Wskazać przy tym należy, że w celu zrealizowania nabytego prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z ww. nabyciami, konieczne jest złożenie deklaracji dla potrzeb podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe przed datą rejestracji jako podatnika VAT czynnego, w których otrzymywała Pani faktury VAT dokumentujące poniesione wydatki, lub odpowiednio za dwa kolejne okresy rozliczeniowe – w których to deklaracjach dokona Pani odliczenia podatku naliczonego zgodnie z zasadami w tym czasie obowiązującymi oraz w terminach przewidzianych prawem.
Tym samym przysługuje Pani także uprawnienie do wykazania w deklaracji podatkowej zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na rachunek bankowy zgodnie z uregulowaniami zawartymi w powołanych przepisach ustawy o podatku od towarów i usług. Należy jednak nadmienić, że ciężar rzetelnego rozliczenia wydatków związanych z nabyciem towarów i usług spoczywa zawsze na podatniku. Zaznacza się również, iż zasadność zwrotu nadwyżki podatku należnego nad naliczonym może być przeprowadzona jedynie w toku prowadzonego postępowania podatkowego przez właściwy miejscowo organ podatkowy pierwszej instancji.
Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art.
52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87-100 Toruń, ul. Św.
Jakuba 20.