Interpretacja indywidualna JST Organ JSTz 1 października 2026 r., sygn. WPiOL-VI.310.6.2026.AW

Interpretacja indywidualna Na podstawie art. 14j § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2026 rok poz. 622 ze zm.) oraz upoważnienia Prezydenta Miasta Szczecin z dnia 29 stycznia 2026 r. (…) w sprawie wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń w zakresie postępowania podatkowego dotyczącego podatków i opłat lokalnych stwierdzam, że stanowisko Strony we wniosku z dnia 24 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie W dniu 24.07.2026 r. (…) Sp. z o.o. reprezentowana przez pełnomocnika (…) wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pisemnej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego wskazując przepisy prawa podatkowego art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025, poz. 707 ze zm.), zwanej dalej u.p.o.l. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca jest właścicielem budynku A. przy ul. (…) (działki nr (…), (…) obręb (…)) w X. Nr KW (…). Ww. budynek A. przy ul. (…) w X. jest wpisany do rejestru zabytków (…) decyzją (…) z (…) 2005 roku.

Dla opisanej nieruchomości Prezydent Miasta (…) decyzją (…) z (…) 2021 r., znak (…) zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę obejmujące rozbudowę, nadbudowę, przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku A. przy ul. (…) (działki nr (…), (…) obręb (…)) w X. na budynek mieszkalno-usługowy (…) z zachowaniem następujących warunków: 1. W trakcie realizacji inwestycji, inwestor jest zobowiązany do przestrzegania przepisów zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska oraz przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody.

2. Szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie: nakłada się obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego w specjalności: konstrukcyjno-budowlanej zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 listopada 2001 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego wynikających z art. 36 ust. 1 pkt 1 oraz 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że do wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowego zamierzenia Inwestor, zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedłożył trzy egzemplarze projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane sprawdzono: a. zgodność projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy (…) z (…) 2018 r. znak: (…); b. zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; c. kompletność projektu architektoniczno-budowlanego, który został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; d. wykonanie i sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego przez osoby wpisane na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (legitymują się zaświadczeniem wydanym przez izbę).

Zgodnie z art. 34 ust. 3d pkt 3 ustawy Prawo budowlane projektant oraz sprawdzający przedłożyli oświadczenia o sporządzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Budynek A. przy ul. (…) w X. jest wpisany do rejestru zabytków (…) decyzją (…) z (…) 2005 roku. Na zamierzone roboty budowlane Inwestor uzyskał zezwolenie ze stanowiska konserwatorskiego Miejskiego Konserwatora Zabytków (…), udzielone decyzją z (…) 2021 r. znak: (…).

Inwestor przedłożył ekspertyzę techniczną uzgodnioną w trybie określonym § 2 ust. 3a rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019.1065 ze zm.) przez (…) Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem z (…) 2021 r. znak: (…). Do dnia złożenia niniejszego wniosku budowa obejmująca rozbudowę, nadbudowę, przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku A. przy ul. (…) (działki nr (…), (…) obręb (…)) w X. na budynek mieszkalno-usługowy (…) nie została zakończona (jest w trakcie).

Wnioskodawca zamierza wystąpić do konserwatora zabytków o potwierdzenie (np. w formie zaświadczenia), że obiekt był i jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2024 r., poz. 1292 dalej jako u.o.z.o.z.). Wątpliwości dotyczą możliwości zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 707 dalej jako „u.p.o.l.”).

W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytanie: Czy w opisanej sytuacji Wnioskodawca do czasu zakończenia budowy obejmującej rozbudowę, nadbudowę, przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku A. przy ul. (…) (działki nr (…), (…) obręb (…)) w X. na budynek mieszkalno-usługowy (…) uprawniony jest do skorzystania dla opisanej nieruchomości ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.?

Stanowisko Wnioskodawcy

W ocenie Wnioskodawcy do czasu zakończenia budowy obejmującej rozbudowę, nadbudowę, przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku A. przy ul. (…) (działki nr (…), (…) obręb (…)) w X. na budynek mieszkalno-usługowy (…) uprawniony jest do skorzystania dla opisanej nieruchomości ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Zabytek wpisany indywidualnie do rejestru zabytków może bowiem korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l, ale z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Sam fakt adaptacji na cele działalności (roboty budowlane, prace konserwatorskie) nie pozbawia zwolnienia – decydujące jest faktyczne zajęcie na działalność. Podstawa zwolnienia dla zabytku w podatku od nieruchomości Z komentarza do art. 5 u.o.z.o.z. wynika, że konsekwencją należytego wykonywania obowiązków właściciela zabytku (art. 5 u.o.z.o.z.) jest możliwość skorzystania ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

Przepis ten stanowi, że zwolnione od podatku od nieruchomości są grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zwolnienie dotyczy tylko zabytków wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków, nie obejmuje natomiast obiektów wyłącznie ujętych w gminnej ewidencji zabytków lub w obszarze zabytkowego układu urbanistycznego/zespołu budowlanego. Warunek „utrzymania i konserwacji” zabytku Warunek zastosowania zwolnienia ma charakter materialny – zabytek jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z u.o.z.o.z.

Komentatorzy podkreślają, że ustawodawca nie wprowadza szczególnego trybu dowodzenia tego faktu, jednak w orzecznictwie NSA akcentuje się znaczenie zaświadczenia konserwatora zabytków jako podstawowego dowodu spełnienia przesłanki.

Jednocześnie z orzecznictwa wynika, że: • nie można wymagać, aby w jednym roku podatkowym wykonano „wszystkie możliwe” prace przy zabytku – opieka nad zabytkiem ma charakter ciągły; • brak intensywnych prac przez kilka lat nie musi automatycznie wyłączać zwolnienia, jeżeli zabytkiem zajmowano się w sposób adekwatny do jego stanu i charakteru; • warunek należy rozumieć jako obowiązek podejmowania aktywnych działań dla zapewnienia utrzymania zabytku zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, a nie jako prosty wymóg końcowego efektu.

Wyłączenie: części zajęte na działalność gospodarczą Wprost wskazuje się, że „wyjątkiem są części obiektów zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej – te są zawsze opodatkowane”. Komentatorzy do u.p.o.l. doprecyzowują, że pojęcie działalności gospodarczej należy rozumieć zgodnie z definicją z ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców, na którą odsyła art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.

Istotne konsekwencje: • jeżeli cały budynek – zabytek zostanie faktycznie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej (np. biura, hotel, restauracja), zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. nie obejmie tej części powierzchni, która jest tak zajęta – będzie ona opodatkowana według stawek dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.; • jeżeli działalność gospodarcza dotyczy tylko części budynku (np. parter – działalność, piętra – funkcja mieszkalna lub inna niegospodarcza), zwolnienie będzie miało zastosowanie do części niezajętej na działalność gospodarczą, o ile spełniony jest warunek utrzymania i konserwacji; • samo posiadanie statusu przedsiębiorcy lub wprowadzenie budynku do ewidencji środków trwałych nie wystarcza do wyłączenia zwolnienia – ustawodawca odwołuje się do kryterium „zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej”, co w doktrynie i orzecznictwie podatku od nieruchomości rozumiane jest jako faktyczne wykorzystywanie powierzchni do czynności gospodarczych.

„Zajęcie” na prowadzenie działalności Wyjaśnienia wymaga w tym miejscu rozumienie i rozróżnienie pojęcia "zajęte na działalność gospodarczą" i "związane z działalnością gospodarczą". W tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych uległo znacznej zmianie do stanu sprzed kilku lat. W związku z tym kluczowe staje się w pierwszej kolejności ustalenie znaczenia pojęcia "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej".

Na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dla określenia związku przedmiotu opodatkowania z działalnością gospodarczą ustawodawca posługuje się dwoma pojęciami: związanie z działalnością gospodarczą, o którym stanowi art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., oraz zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej, o którym mowa m.in. w art. 7 ust. 1 pkt 6. Nie może budzić wątpliwości, że są to pojęcia o różnym zakresie znaczeniowym, zatem nie można utożsamiać "związania" z "zajęciem". Stoi temu na przeszkodzie reguła zakazu wykładni synonimicznej, która zabrania przyjmowania, że ustawodawca nadaje różnym zwrotom to samo znaczenie (por.

B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, ODDK, Gdańsk 2008, s. 49). Zatem nie można utożsamiać "związania" z "zajęciem". Wyrażenie "zajęcie" nie jest definiowane w ustawie podatkowej. Posługując się kryterium znaczenia przyjmowanego w języku powszechnym należy wskazać, że "zająć - zajmować" to m.in. zapełnić sobą lub czymś jakąś przestrzeń lub powierzchnię; zacząć użytkować jakieś pomieszczenie; skorzystać z jakiegoś pomieszczenia lub urządzenia (sjp.pwn.pl). Chodzi zatem o faktyczne zajęcie, użycie, wykorzystanie czegoś. Chodzi zatem o faktyczne zajęcie, użytkowanie, wykorzystanie czegoś (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 16 lutego 2021 r., I SA/Gl 1396/20).

Z kolei dla ustalenia znaczenia zwrotu "na prowadzenie działalności gospodarczej" odwołać się należy do art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., który obecnie odsyła do art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, Dz. U. z 2025 r. poz. 1480). Zgodnie z tym uregulowaniem działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.

Niesporne w sprawie jest to, że zwrot normatywny "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest zwrotem o szerszym zakresie znaczeniowym niż zwrot "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej". Innymi słowy o ile zajęcie nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej można uznać za równoznaczne ze związaniem tego gruntu z działalnością gospodarczą, o tyle związanie gruntu z działalnością gospodarczą nie musi oznaczać jego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej (zob. wyrok NSA z 12 września 2023 r., III FSK 2662/21 oraz NSA z dnia 21 sierpnia 2024 r., III FSK 125/24).

Jak wynika z powyższego, użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a czy też w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. określenie "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest pojęciem o szerszym zakresie znaczeniowym niż "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej". Uznać należy, że grunt lub budynek będzie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, gdy przedsiębiorca faktycznie będzie wykonywał tam czynności wchodzące w zakres prowadzonej przez niego działalności, przy czym będzie je wykonywał w sposób trwały (nieincydentalnie).

Grunty i budynki należy uznać za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej zarówno wtedy, gdy działalność jest w nich bezpośrednio prowadzona, jak i w przypadku, gdy są one przedmiotem obrotu gospodarczego. Jednocześnie - rzecz jasna - takie budynki będą "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Związanie gruntu z działalnością gospodarczą nie musi oznaczać jego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej.

Oznacza to, że dla wykazania istnienia związku nieruchomości z działalnością gospodarczą, z zastrzeżeniem ustawowych wyłączeń, nie jest konieczne jej faktyczne wykorzystywanie (zajęcie) do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z 8 października 2025 r., III FSK 706/25). Przez pojęcie "zajęcie", o którym mowa w ww. przepisie, należy rozumieć faktyczne wykorzystywanie nieruchomości (gruntu, budynku, lokalu) do wykonywania czynności składających się na działalność gospodarczą, z wyłączeniem innych funkcji. O zwolnieniu nie decyduje sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę nieruchomości, lecz faktyczne i rzeczywiste zajęcie jej na prowadzenie działalności.

Konieczne jest zatem wykazanie w każdym przypadku konkretnych czynności świadczących o faktycznym wykorzystywaniu nieruchomości na działalność gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2025 r., III FSK 1134/24). Wnioskodawca w pełni podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie i literaturze, że omawiane zwolnienie ma charakter przedmiotowy. Tym samym mogą z niego korzystać wszystkie grunty i budynki bez względu na to, w czyim posiadaniu się znajdują.

A zatem nawet przedsiębiorca, który dysponuje tego typu gruntami i obiektami, może być zwolniony od podatku, jeżeli nie zajmuje ich na prowadzenie działalności gospodarczej (por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 862/19, wyrok NSA z dnia 8 października 2019 r., sygn. akt II FSK 3696/17, Pahl Bogumił, Podatki i opłaty lokalne. Teoria i praktyka, opubl. WKP 2017).

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż celem zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. jest nieobciążanie podmiotów będących właścicielami lub posiadaczami budynków wpisanych do rejestru zabytków i utrzymujących je zgodnie z przepisami o ochronie zabytków dodatkowymi kosztami, które i tak muszą ponosić na utrzymanie bądź rewitalizację obiektów zabytkowych. Ustawodawca chciał w ten sposób wspomóc podmioty, które z uwagi na obostrzenia wynikające z ustawy o zabytkach zmuszone są ponosić znacznie wyższe koszty ich utrzymania niż w przypadku budynków nie będących zabytkami.

Ograniczenie zakresu zwolnienia poprzez wyłączenie tych przedmiotów opodatkowania, które są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej chroni natomiast przed naruszeniem konstytucyjnie gwarantowanej wolności działalności gospodarczej oraz zasady równości sytuacji rynkowej uczestników obrotu gospodarczego. Mając na uwadze powyższe, budynek będzie zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej wtedy gdy przedsiębiorca faktycznie będzie wykonywał tam czynności wchodzące w zakres prowadzonej przez niego działalności, przy czym będzie je wykonywał w sposób trwały (nieincydentalnie).

Tym samym w okresie jego adaptacji/remontu, jako że takich czynności nie wykonuje, budynek nie jest zajęty na prowadzenie działalności.

Zaprezentowana interpretacja pojęcia „zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej” jest ugruntowana w orzecznictwie sądowym, tytułem przykładu (oprócz przywołanych wyżej), wskazać można na wyroki: – Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2025 r., III FSK 1134/24; – Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2024 r., III FSK 125/24; – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2025 r. I SA/Gl 738/25; – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2025 r. I SA/Gl 751/25; – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 lipca 2023 r. I SA/Kr 480/23; – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 października 2025 r., SA/Bd 448/25; – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 czerwca 2025 r. I SA/Lu 167/25; i inne.

Okres adaptacji zabytku – kiedy następuje utrata zwolnienia? W stanie faktycznym kluczowe jest rozróżnienie między: 1. fazą prac adaptacyjnych (roboty budowlane, prace konserwatorskie i restauratorskie), 2. faktycznym rozpoczęciem działalności gospodarczej w zabytku. Z analizowanych komentarzy wynika, że zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. jest wyłączone dla „części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej”, a nie dla części przeznaczonych w przyszłości na działalność.

Brak jest przesłanek do przyjęcia, aby sama adaptacja (prowadzenie robót budowlanych i prac konserwatorskich finansowanych przez właściciela) była traktowana jako „zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej” - prace adaptacyjne są elementem opieki nad zabytkiem i wykonywania obowiązków z art. 5 u.o.z.o.z.

W konsekwencji: • do momentu faktycznego rozpoczęcia działalności gospodarczej w budynku (np. otwarcia hotelu, biura, sklepu) - przy założeniu, że obiekt jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków - właściciel może korzystać ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.; • obowiązek podatkowy według stawek dla budynków związanych z działalnością gospodarczą powstanie w odniesieniu do tej części budynku, która zostanie faktycznie zajęta na działalność, od miesiąca następującego po miesiącu, w którym wystąpi zdarzenie powodujące zmianę sposobu wykorzystania (art. 6 ust. 3 u.p.o.l. - zasada ogólna, wynikająca z systematyki komentowanej ustawy).

Kluczowe znaczenie ma faktyczne „zajęcie” zabytku na działalność, nie sama rejestracja firmy ani zakończenie prac adaptacyjnych. W kontekście podatku od nieruchomości (art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.) istotne jest, że zwolnienie nie dotyczy części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Pojęcie „zajęcia” jest w orzecznictwie i doktrynie wiązane z faktycznym wykonywaniem działalności, a nie wyłącznie z formalną rejestracją czy samym planem jej prowadzenia.

Na gruncie przepisów o działalności gospodarczej moment dopuszczalnego podjęcia działalności określa art. 17 ust. 1 ustawy – Prawo przedsiębiorców: działalność gospodarczą można podjąć w dniu złożenia wniosku o wpis do CEIDG albo po dokonaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców KRS, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Jest to jednak najwcześniejszy możliwy dzień podjęcia działalności, a nie automatycznie dzień faktycznego rozpoczęcia jej wykonywania.

W licznych regulacjach i komentarzach podkreśla się, że decydujące jest faktyczne wykonywanie działalności – rozumiane jako realne podejmowanie czynności zarobkowych, zorganizowanych i ciągłych (zapewnienie lokalu, wyposażenia, obsługi, działania wobec klientów), a nie samo figurowanie w ewidencjach czy posiadanie wpisu.

Dlatego: • z perspektywy podatku od nieruchomości i zwolnienia dla zabytku, za moment rozpoczęcia działalności – powodujący utratę zwolnienia dla odpowiedniej części obiektu – należy co do zasady uznać chwilę faktycznego rozpoczęcia korzystania z powierzchni zabytku do wykonywania działalności gospodarczej (np. przyjęcie pierwszych klientów, rozpoczęcie świadczenia usług, faktyczne uruchomienie biura/hotelu/restauracji itp.), • formalny wpis do CEIDG/KRS wyznacza ramy prawne dopuszczalności działalności, ale sam w sobie nie przesądza jeszcze o „zajęciu” powierzchni na działalność dla celów podatku od nieruchomości, jeżeli faktyczne czynności gospodarcze nie są jeszcze prowadzone w tym budynku.

W praktyce więc za moment zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej powinna zostać określona jako data, od której w zabytku realnie zacznie być wykonywana działalność (faktyczne operacje gospodarcze), a nie tylko zakończone prace adaptacyjne czy dokonany wpis w rejestrze. Od miesiąca następującego po tej dacie dla zajętej części budynku zastosowanie znajdą stawki dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, z wyłączeniem zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

Podsumowanie • zabytek w trakcie adaptacji (roboty budowlane, konserwacja) może korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości pod warunkiem indywidualnego wpisu do rejestru zabytków oraz • utrzymania i konserwacji zgodnie z u.o.z.o.z., • momentem utraty zwolnienia (w całości lub części) jest faktyczne zajęcie odpowiedniej części budynku na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie sama decyzja o zmianie sposobu użytkowania czy rozpoczęcie prac adaptacyjnych.

Skoro jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego do dnia złożenia niniejszego wniosku budowa obejmująca rozbudowę, nadbudowę, przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku A. przy ul. (…) (działki nr (…), (…) obręb (…)) w X. na budynek mieszkalno-usługowy (…) nie została zakończona (jest w trakcie). Wnioskodawca zamierza wystąpić do konserwatora zabytków o potwierdzenie (np. w formie zaświadczenia), że obiekt był i jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wnioskodawcy do momentu faktycznego zajęcia budynku na prowadzenie działalności gospodarczej (rozpoczęcia prowadzenia w budynku faktycznych operacji gospodarczych i wykonywania działalności) może korzystać ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. a od miesiąca następującego po tej dacie dla zajętej części budynku zastosowanie znajdą stawki dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, z wyłączeniem zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

Wniosek Spółki (…) Sp. z o.o. zawiera także oświadczenie o którym mowa w art. 233 § 1 Kodeksu karnego oraz oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej, o następującej treści: „Ja, niżej podpisany, pouczony o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 w związku z § 6 Kodeksu karnego za składanie fałszywych oświadczeń składam, stosownie do art. 14b § 4 Ordynacji podatkowej, oświadczenie następującej treści: Oświadczam, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego.” Po rozpatrzeniu stanowiska Wnioskodawcy organ podatkowy zważył co następuje: W myśl art. 14b § 1 i 14j Ordynacji podatkowej Dyrektor Biura Krajowej Informacji Podatkowej, a w zakresie swojej właściwości wójt, burmistrz, (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że organ wydający interpretację dokonuje jedynie oceny prawnej stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, bez możliwości jego modyfikowania, czy też prowadzenia postępowania dowodowego w trybie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej.

Wobec powyższego interpretacja może dotyczyć wyłącznie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, gdyż organ nie prowadzi żadnego postępowania dowodowego, nie ocenia też wiarygodności danych przedstawionych we wniosku. Obowiązek podatkowy i zasady opodatkowania podatkiem od nieruchomości normuje ustawa o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991 r. (Dz. U. z 2025 poz. 707 ze zm.), dalej u.p.o.l. Stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. „grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z zastrzeżeniem ust. 2a”.

Ust. 2a stanowi „Do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: 1) budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami; 2) gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i d; 3) budynków, budowli lub ich części, w odniesieniu do których została wydana decyzja ostateczna organu nadzoru budowlanego, o której mowa w art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane lub decyzja ostateczna organu nadzoru górniczego, na podstawie której trwale wyłączono budynek, budowlę lub ich części z użytkowania (…)”.

Stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l „działalność gospodarcza - działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236, 1222 i 1871 oraz z 2025 r. poz. 222, 621 i 622)”. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. „Zwalnia się z podatku od nieruchomości: (…) grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej”. Powyższy przepis ma charakter przepisu wprowadzającego wyjątek od zasady wyrażonej w art. 2 ust. 1 u.p.o.l.

Zgodnie z art. 2 ust.1 „Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.” Zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca zawartej w nim normy prawnej. Zgodnie z wypracowanym przez orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem, przepisy dotyczące zwolnień podatkowych jako odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania powinny być interpretowane ściśle z zastosowaniem wykładni językowej.

Analiza powyższego przepisu wskazuje, że dopuszczalność korzystania ze zwolnienia od podatku od nieruchomości, uregulowanego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., wymaga indywidualnego wpisu gruntu i budynku do rejestru zabytków. „Indywidualnie” oznacza, że każdy z tych przedmiotów opodatkowania musi być wpisany odrębnie. Przedmiot/przedmioty wpisane indywidualnie do rejestru zabytków winne być utrzymywane zgodnie z przepisami o ochronie zabytków (powyższy fakt winien być potwierdzony przez właściwy organ).

Przedmiot/przedmioty zwolnienia nie mogą być zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej (przy czym o uznaniu nieruchomości za zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej nie przesądza samo formalne przygotowanie inwestycji, lecz charakter i rzeczywisty sposób wykorzystania nieruchomości oraz związek podejmowanych na niej czynności z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym). Wszystkie ww. przesłanki muszą być spełnione łącznie. Niezachowanie którejkolwiek z nich uniemożliwia stosowanie zwolnienia od podatku od nieruchomości. Zgodnie z art. 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.

U. z 2024, poz. 1292 ze zm.) obowiązek zabezpieczenia, utrzymania i korzystania z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości spoczywa na właścicielu obiektu. Pieczę i kontrolę w zakresie wykonania przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami sprawuje Wojewódzki Konserwator Zabytków lub działający z jego upoważnienia pracownicy. Ponieważ organ podatkowy nie jest kompetentny do tego by sprawdzić, czy czynności określone w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. są wykonywane prawidłowo winien w tym zakresie zwrócić się z zapytaniem do właściwego podmiotu – Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Organ podatkowy stwierdza, że zgodnie z przepisami art. 14b Ordynacji podatkowej podatnik jest zobowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy nie jest upoważniony ani zobowiązany do prowadzenia własnych ustaleń w tym zakresie. Zatem skoro w opisie Wnioskodawca stwierdza, że wskazany budynek jest wpisany indywidualnie do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. i Spółka utrzymuje i konserwuje zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, to organ podatkowy zobowiązany jest do przyjęcia tego opisu jako faktycznej podstawy wydania interpretacji.

Stosując wykładnię językową przepisu art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. należy, zdefiniować pojęcia użyte w dalszej części przywołanego wyżej przepisu tzn. "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej". Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "zajętości" na tle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, więc zgodnie z podstawowymi zasadami wykładni prawa w procesach interpretacji należy przyjąć, że znaczenia użytych terminów i zwrotów użytych w tekście przepisów prawnych należy poszukiwać w języku powszechnym tj. w jego najczęściej spotykanej, powszechnej formie.

Zgodnie z definicjami zawartymi w słowniku języka polskiego "zająć" oznacza "zajmować", "zapełnić", "wypełnić sobą" lub "czymś jakąś przestrzeń, powierzchnię". Natomiast "prowadzić" oznacza m.in. "być odpowiedzialnym za funkcjonowanie i przebieg czegoś", "wykonywać", "kontynuować jakąś czynność". W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że pod pojęciem "zajęcia na działalność gospodarczą" należy rozumieć powierzchnię, na której fizycznie prowadzone są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991 r. w art. 1a pkt 4 w zakresie pojęcia działalności gospodarczej odsyła do przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236, 1222 i 1871 oraz z 2025 r. poz. 222, 621 i 622). Zgodnie z art. 3 ww. ustawy „Działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły.” Organ podatkowy nie kwestionuje, że sam fakt posiadania nieruchomości zabytkowej przez przedsiębiorcę nie jest wystarczający do uznania, że nieruchomość ta została zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej.

Nie można bowiem utożsamiać pojęcia „związane z prowadzeniem działalności gospodarczej” z pojęciem „zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej”. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 sierpnia 2024 r., sygn. III FSK 125/24, zwrot „związane z prowadzeniem działalności gospodarczej” ma szerszy zakres znaczeniowy niż zwrot „zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej”. Samo związanie nieruchomości z działalnością gospodarczą nie musi zatem oznaczać jej zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej.

Powyższe rozróżnienie nie oznacza jednak, że „zajęcie” nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej może wystąpić wyłącznie w sytuacji, gdy w gotowym i dopuszczonym do użytkowania budynku przedsiębiorca rozpocznie świadczenie usług, sprzedaż towarów, wynajem pomieszczeń albo inną działalność skierowaną bezpośrednio do klientów np. jak wskazuje pełnomocnik - otwarcie hotelu, biura, sklepu). W przedstawionym stanie faktycznym istotne znaczenie ma bowiem nie tylko sposób przyszłego wykorzystania budynku, lecz przede wszystkim rodzaj czynności, które Wnioskodawca już obecnie wykonuje w odniesieniu do tej nieruchomości.

Organ podatkowy stwierdza, że rozpoczęcie i prowadzenie działalności gospodarczej obejmuje nie tylko faktyczne wykonywanie czynności należących do zakresu działalności danego podmiotu, lecz także czynności zmierzające do jej zaistnienia, czyli czynności przygotowawcze do działań o charakterze zarobkowym. Prowadzenie działalności gospodarczej występuje zarówno w okresach faktycznego wykonywania czynności bezpośrednio związanych z osiąganiem przychodu, jak również w okresach wykonywania czynności pośrednio związanych z działalnością podmiotu, jeżeli są one ukierunkowane na osiągnięcie zamierzonego celu gospodarczego.

O ile część czynności może jednocześnie realizować obowiązki właściciela wynikające z przepisów o ochronie zabytków, to ich równoczesny charakter ochronny nie pozbawia ich gospodarczego charakteru, jeżeli są one elementem realizowanego przez przedsiębiorcę przedsięwzięcia inwestycyjnego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 2 lipca 2025 r., sygn. I SA/Lu 168/25: "Zajęcie" na prowadzenie działalności gospodarczej należy rozumieć jako faktyczne wykorzystanie do prowadzonej działalności gospodarczej (…).

(…) czy wreszcie samo rozpoczęcie robót budowlanych przez przedsiębiorcę przy stanowiącym przedmiot jego przedsiębiorstwa (w rozumieniu art. 551 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, Dz. U. z 2022 r. poz. 1360 z późn. zm.) gruncie, budynku czy budowli, mieszczą się w prowadzenia działalności gospodarczej, zmierzającej ze swej istoty do osiągania zysków.” Sąd uznał, że istotne znaczenie mają całokształt podejmowanych przez podatnika czynności, w tym rozpoczęcie robót budowlanych. Czynności te, oceniane w kontekście przedmiotu działalności spółki, zostały uznane za świadczące o zajęciu nieruchomości na działalność gospodarczą.

Analogiczne stanowisko zostało wyrażone przez WSA w Lublinie w wyroku z 4 czerwca 2025 r., sygn. I SA/Lu 167/25, w którym wskazano, że nieruchomość wpisana do rejestru zabytków, zajęta na prowadzenie działań inwestycyjnych i przygotowawczych związanych z działalnością gospodarczą, nie kwalifikuje się do zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. "Zajęcie" gruntu lub budynku na prowadzenie działalności gospodarczej należy rozumieć jako faktyczne wykorzystanie do prowadzonej działalności gospodarczej.

To wykorzystanie ma miejsce w szczególności wówczas, gdy przedsiębiorca podejmuje działania zmierzające do uzyskania wymaganych odrębnymi przepisami, dla rozpoczęcia procesu inwestycyjno-budowlanego, rozstrzygnięć administracyjnych dotyczących danego, konkretnego gruntu, budynku czy budowli, jak przykładowo: uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu czy decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego.

Nie ulega zatem wątpliwości, że przygotowanie stosownej dokumentacji pod przyszłą inwestycję, przygotowanie terenu pod adaptację i remont budynku, czy wreszcie samo rozpoczęcie robót budowlanych przez przedsiębiorcę przy stanowiącym przedmiot jego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm.), gruncie, budynku czy budowli, mieszczą się w prowadzenia działalności gospodarczej, zmierzającej ze swej istoty do osiągania zysków.

Tym samym wskazują na zajęcie tego gruntu, budynku lub budowli na prowadzenie działalności gospodarczej, stanowiąc negatywną przesłankę zastosowania zwolnieni podatkowego przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.” W związku z powyższym do czynności takich należy zaliczyć w szczególności czynności rozbudowy, nadbudowy, przebudowy, zmianę sposobu użytkowania budynku oraz adaptacyjne, jeżeli pozostają one w związku z prowadzoną lub zamierzoną działalnością gospodarczą.

Czynności te służą bowiem stworzeniu, utrzymaniu lub przystosowaniu składników majątku do wykorzystania w ramach działalności gospodarczej i stanowią element procesu zmierzającego do osiągnięcia określonego rezultatu gospodarczego. W wyroku WSA w Poznaniu sygn. akt I SA/Po 635/20 z dnia 3 lutego 2021 r. skład orzekający stwierdził, że „W kontekście zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. status działalności gospodarczej zachodzi już od momentu podjęcia pierwszych faktycznych działań zmierzających do przystosowania (połączenia funkcjonalnogospodarczego) budynku do wykonywania przy jego użyciu działalności gospodarczej polegającej na wynajmie lokali.

Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności.”. Podobnie w wyroku WSA w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 695/19 z dnia 12 lutego 2020 r. wysunięto tezę, że „Podjęcie prac inwestycyjnych związanych z rozbudową, nadbudową, czy przebudową budynku zabytkowego w związku z przystosowaniem go do profilu prowadzonej w nim w przyszłości działalności gospodarczej skutkuje utratą prawa do skorzystania ze zwolnienia, bowiem uznać należy, że budynek (jego część) będą zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.” W tym kontekście istotne znaczenie ma pojęcie „adaptacji”.

Pojęcie to należy rozumieć jako przystosowanie istniejącego obiektu lub jego części do określonego sposobu użytkowania albo określonej funkcji. Adaptacja może zatem obejmować wykonywanie robót budowlanych oraz innych prac, których celem jest dostosowanie obiektu do planowanego sposobu jego wykorzystania. Nie można przy tym utożsamiać adaptacji wyłącznie z czynnościami konserwatorskimi, gdyż jej istotą jest przystosowanie istniejącego obiektu do określonych potrzeb lub funkcji. Powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05, wskazano, że „adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności”. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż do dnia złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, w budynku trwają roboty budowlane obejmujące rozbudowę, nadbudowę, przebudowę oraz zmianę sposobu użytkowania budynku na budynek mieszkalno-usługowy, obejmujący (...).

W przedstawionym stanie faktycznym prowadzone przez Wnioskodawcę roboty budowlane nie mają charakteru konserwatorskiego, lecz stanowią element skonkretyzowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego (czyli rozbudowa, nadbudowa i przebudowa) ukierunkowanego na gospodarcze wykorzystanie nieruchomości. Zatem, zgodnie z opisem sprawy, roboty te obejmują cały budynek i są prowadzone w ramach działalności gospodarczej Wnioskodawcy, nieruchomość należy uznać za zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej już na etapie realizacji tych prac.

Organ podatkowy nie podziela argumentacji Wnioskodawcy, że powoływane przez niego orzeczenia przesądzają, iż do utraty zwolnienia dochodzi dopiero z chwilą faktycznego rozpoczęcia działalności w gotowym budynku np. jak wskazuje Wnioskodawca cyt.: „przyjęcie pierwszych klientów, rozpoczęcie świadczenia usług, faktyczne uruchomienie biura/hotelu/restauracji itp.” Mając powyższe na uwadze, organ podatkowy stoi na stanowisku, że prowadzenie przez Spółkę prac adaptacyjnych w przedmiotowym budynku nie pozostaje poza zakresem prowadzonej działalności gospodarczej, lecz stanowi jej element.

Tym samym fakt, że obiekt znajduje się obecnie na etapie realizacji prac budowlanych zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta (…) z (…) 2021 r. znak: (…), i nie jest jeszcze wykorzystywany zgodnie z docelowym sposobem użytkowania, nie wyłącza możliwości uznania, że pozostaje on zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej.

Powyższe stanowisko potwierdza również prawomocny wyrok WSA w Szczecinie sygn. akt I SA/Sz 1222/14 z dnia 9 kwietnia 2015 r., w którym w odniesieniu do obiektów zabytkowych Sąd stwierdza, „(…) rozpoczęcie i prowadzenie działalności gospodarczej obejmuje nie tylko faktyczne wykonywanie czynności należących do zakresu działalności danego podmiotu, lecz także czynności umożliwiające rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarcze (…).

Prace modernizacyjne na obiekcie niosące za sobą zmiany związane z adaptacją obiektu na nowe funkcje użytkowe i przystosowaniem go do odmiennego niż pierwotna profilu działalności, pozostają w ścisłym związku z działalnością gospodarczą, ponieważ zmierzają do realizacji założeń przedsiębiorcy względem obiektu i stworzenia określonych warunków do wykonywanej w nim w przyszłości działalności gospodarczej (…).

Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu.” Dodatkowo organ podatkowy wskazuje, że bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje możliwość uzyskania przez Wnioskodawcę potwierdzenia właściwego organu ochrony zabytków, że nieruchomość jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków.

Spełnienie tego warunku stanowi bowiem jedną z przesłanek zastosowania zwolnienia, natomiast nie eliminuje odrębnej przesłanki negatywnej, jaką jest zajęcie nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. Tym samym nawet potwierdzenie prawidłowego utrzymania i konserwacji zabytku nie przesądza o możliwości zastosowania zwolnienia w sytuacji, gdy nieruchomość została faktycznie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej.

W niniejszej sprawie prowadzone przez Spółkę roboty budowlane w postaci rozbudowy, nadbudowy, przebudowy, zmiany sposobu użytkowania budynku stanowią element zaplanowanego i zorganizowanego procesu inwestycyjnego, którego celem jest przystosowanie nieruchomości do przyszłego wykorzystania w ramach działalności gospodarczej. Brak uzyskiwania przychodu lub wykonywania w budynku działalności w jej docelowej formie w okresie realizacji inwestycji nie oznacza zatem przerwania ciągłości działalności gospodarczej. Prowadzone prace pozostają w bezpośrednim związku z zamierzonym gospodarczym wykorzystaniem nieruchomości i stanowią integralny etap realizowanego przedsięwzięcia.

Tym samym zachowana jest ciągłość działalności gospodarczej. Na tle przedstawionego przez Wnioskodawcę stanu faktycznego, w odniesieniu do pytania wskazanego we wniosku o interpretacje organ podatkowy stoi na stanowisku, co następuje. Organ podatkowy nie zgadza się z Wnioskodawcą w zakresie rozumienia przesłanki zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem organu, dla uznania nieruchomości za zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej nie jest konieczne faktyczne rozpoczęcie docelowej działalności w gotowym obiekcie, np. otwarcie hotelu, biura czy sklepu.

Przesłanka ta może zostać spełniona już wówczas, gdy na nieruchomości podejmowane są konkretne czynności inwestycyjne zmierzające do jej przystosowania do prowadzenia działalności gospodarczej. W rozpatrywanym przypadku są to prace budowlane i adaptacyjne związane z rozbudową, nadbudową, przebudową obiektu oraz zmianą sposobu jego użytkowania. W konsekwencji, w przedstawionym stanie faktycznym nie można uznać, że do czasu zakończenia inwestycji przedmiotowy budynek automatycznie korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

Wnioskodawca, jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą podjął na należącej do niego nieruchomości konkretne czynności inwestycyjne obejmujące rozbudowę, nadbudowę, przebudowę oraz zmianę sposobu użytkowania budynku. Czynności te stanowią element realizacji konkretnego przedsięwzięcia gospodarczego, którego rezultatem ma być budynek mieszkalno-usługowy obejmujący (…). W ocenie organu oznacza to, że już na etapie realizacji opisanych prac nieruchomość jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.

Zatem organ podatkowy w oparciu o przedstawiony stan faktyczny stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym nieruchomość może korzystać w całości ze zwolnienia do czasu zakończenia inwestycji, a utrata zwolnienia nastąpi dopiero z chwilą faktycznego rozpoczęcia działalności gospodarczej w gotowym obiekcie, należy uznać za nieprawidłowe.

Z uwagi na to, że organ wydający interpretację dokonuje jedynie oceny prawnej stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę, bez możliwości jego modyfikowania, czy też prowadzenia postępowania dowodowego w trybie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej ustalenie faktycznego spełnienia tych przesłanek, organ podatkowy może wyjaśnić dopiero w postępowaniu podatkowym. Organ podatkowy w trakcie prowadzonego postępowania ma prawo badać czy dany stan faktyczny odpowiada stanowi przedstawionemu w interpretacji i wyciągnąć odpowiednie wnioski, gdy ustali rozbieżności pomiędzy nimi.

Niniejsza interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku z dnia 23.07.2026 roku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego oraz informacje dotyczące tych interpretacji będą zamieszczane, na zasadach określonych w art. 14i § 2–5 Ordynacji podatkowej, w Systemie Informacji Celno-Skarbowej EUREKA, dostępnym na stronie internetowej Ministerstwa Finansów.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli sytuacja Spółki będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i Spółka zastosuje się do interpretacji.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Wnioskodawca ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Prezydenta Miasta Szczecin (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): • w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Prezydent Miasta Szczecin, Plac Armii Krajowej 1, 70-456 Szczecin (art.

47 § 1 PPSA), albo • w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres: AE:PL-28973-99101-RJRDH-31 (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).