Art. 224 § 1 Kodeks cywilny

Prostym językiem

Samoistny posiadacz w dobrej wierze (czyli ktoś, kto posiada rzecz jak właściciel, nie wiedząc, że mu się to nie należy) nie musi płacić za korzystanie z rzeczy i nie odpowiada za jej zużycie, pogorszenie ani utratę. Zabiera też wszystkie pożytki (np. owoce, odsetki), które stały się wymagalne w czasie jego posiadania. Gdy jednak dowie się, że ktoś wytoczył przeciw niemu powództwo o wydanie rzeczy, od tej chwili musi płacić za korzystanie i odpowiadać za zużycie, pogorszenie lub utratę (chyba że nastąpiły bez jego winy), a także zwrócić pobrane pożytki, których nie zużył, albo zapłacić za zużyte.

Opis wygenerowany automatycznie na podstawie powyższego przepisu. Wiążący jest tekst przepisu.