Uzasadnienie
Postanowienie z 26 maja 2004 r., I SA/Po 467/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę Gminy Ś. reprezentowanej przez Burmistrza na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z 19 marca 2004 r. (...) uchylającą decyzję Burmistrza Ś. z 22 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż jednostce samorządu terytorialnego nie przysługuje prawo skargi do sądu administracyjnego, w indywidualnej sprawie, w której orzekała ona jako organ I instancji.
W skardze kasacyjnej Gmina Ś. reprezentowana przez Burmistrza wniosła o uchylenie opisanego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W ocenie autora skargi kasacyjnej zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Zgodnie ze wskazanym przepisem skargę kasacyjną może wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny. Sąd tego aspektu sprawy nie rozważał w ogóle.
Skargi nie wniósł organ wydający decyzję w indywidualnej sprawie podatkowej, lecz Gmina Ś. mająca niewątpliwie interes prawny we wniesieniu skargi na decyzję SKO w L., albowiem na mocy wskazanej decyzji uchylona została decyzja wymiarowa w sprawie podatku od nieruchomości, a postępowanie umorzono.
Ani art. 50 ani żaden inny przepis nie wyklucza możliwości wniesienia skargi przez organ administracyjny wydający decyzję w sprawie indywidualnej.
Skarżąca powołała się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 29 czerwca 2000 r., SA/Sz 2007/99 i Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 kwietnia 2000 r., III SA 1876/99.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził i zważył, co następuje
Skarga kasacyjna Gminy Ś. nie zasługiwała na uwzględnienie.
Art. 50 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny...
Interes prawny to uprawnienie lub obowiązek określany w przepisach materialnego prawa administracyjnego podlegający konkretyzacji, w stosunku do określonego podmiotu, przy zastosowaniu procedury administracyjnej; w rozpoznawanej sprawie przepisów o postępowaniu podatkowym.
Na istnienie tak pojmowanego interesu prawnego skarżącej Gminy autorka skargi kasacyjnej nie wskazała. Z treści /odrzuconej/ skargi wynikało natomiast, że wymiar podatku od nieruchomości, uchylony przez SKO, został dokonany innemu niż Gmina Ś. podmiotowi /vide art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych/ i na skutek splotu okoliczności prawo ponownego określenia wysokości zobowiązania w tym podatku, konkretnemu podatnikowi, uległo przedawnieniu. Gmina miała zatem wyraźnie interes faktyczny jeśli chodziło o kwestionowanie decyzji SKO z 19 marca 2004 r. Jej konsekwencją było bowiem obniżenie wpływów budżetowych o należny, a nie zapłacony przez podatnika podatek od nieruchomości.
Niezależnie od powyższego należało mieć na uwadze, iż uchyloną przez SKO decyzję wydał Burmistrz Gminy Ś., wyłącznie uprawniony do tego rodzaju działań na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /t.j. Dz.U. 2001 nr 142 poz. 1591 ze zm./, będący organem podatkowym w rozumieniu art. 13 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./. W wypadku organu nie można było w ogóle mówić o interesie prawnym i prawie do złożenia skargi na decyzję organu wyższego stopnia. Jeśli zaś chodziło o pozycję Burmistrza jako reprezentanta Rady Gminy to, należało mieć na uwadze, że:
- do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o charakterze lokalnym i rozstrzyganie w takich sprawach należy do gminy /art. 6 ustawy/,
- organem gminy są rada gminy i wójt /burmistrz, prezydent miasta/ /art. 11a/,
- organem stanowiącym i kontrolującym w gminie jest jej rada /art. 15/; to do jej właściwości należą wszystkie sprawy pozostające w zakresie działania gminy /art. 18/,
- burmistrz jest jej organem wykonawczym /art. 26 ust. 1/, wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa /art. 30 ust. 1/; kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje je na zewnątrz /art. 31/.
Dla złożenia ewentualnej skargi, na hipotetyczną decyzję skierowaną do Gminy albo do innej osoby lecz dotyczącą jej interesu prawnego - w rozumieniu wyżej wskazanym - niezbędna jest uchwała rady gminy, która dopiero upoważniałaby Burmistrza do złożenia skargi.
Reasumując, wobec niewykazania przez stronę skarżącą uprawnień z art. 50 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie można było zarzucić skarżącemu postanowieniu, iż wydane zostało z naruszeniem tego przepisu.
Wobec braku uzasadnionych podstaw kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.