Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 6 sierpnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1275/12

Uzasadnienie

Syg akt I FSK 1275/12

Uzasadnienie

1. 1. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B.B. (Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki w VAT za poszczególne miesiące 2005 i 2006 roku.
2. 2. W uzasadnieniu Sąd podał, że decyzją z 14 października 2010r. Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w R. orzekł o odpowiedzialności Skarżącej solidarnie z "N." sp. z o.o. w M. (Spółka) oraz pozostałym członkiem zarządu, K.K., za zaległości podatkowe Spółki w VAT za poszczególne miesiące od kwietnia do grudnia 2005r. oraz od lutego do lipca 2006r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.
3. 3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymując w mocy decyzję organu I instancji powołał się na art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej O.p.) wskazując, że organy podatkowe obowiązane są wykazać jedynie, że zaległości podatkowe Spółki istnieją i powstały w okresie pełnienia funkcji przez członka zarządu, a egzekucja wobec Spółki okazała się bezskuteczna. Członka zarządu obciąża natomiast obowiązek wykazania przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność, określonych w art. 116 § 1 O.p., tj. czy we właściwym czasie złożył wniosek o upadłość albo postępowanie układowe, lub czy niezgłoszenie takich wniosków nastąpiło bez jego winy ewentualnie, czy członek zarządu wskazał mienie spółki, z którego możliwa jest egzekucja. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w okresie, kiedy powstały zobowiązania i zaległości Spółki w VAT za miesiące od kwietnia do grudnia 2005r. oraz od lutego do lipca 2006r. zarząd był dwuosobowy. Skarżąca pełniła funkcję członka zarządu, a K.K. był prezesem, co wypełniało pierwszą przesłankę odpowiedzialności z art. 116 § 2 O.p.
4. 4. Organ wskazał, że egzekucja prowadzona do majątku Spółki była nieskuteczna, pomimo iż wyczerpano dostępne środki prawne, tym samym wystąpiła bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki, jako druga z przesłanek odpowiedzialności.
5. 5. Organ wskazał, że Skarżąca chcąc uwolnić się od odpowiedzialności powinna wykazać, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki został złożony w terminie. Tymczasem taki wniosek zgłoszono 11 lipca 2007r., jednak został oddalony przez Sąd Rejonowy dla [...], z uwagi na to, że majątek Spółki nie wystarczał na pokrycie kosztów postępowania. W ocenie organu wystąpienie z takim wnioskiem w warunkach, w których nie doszło do wszczęcia postępowania upadłościowego, nie spełnia wymogu zgłoszenia wniosku o upadłość w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 O.p.
6. 6. Zdaniem organu nie zaistniała także okoliczność braku zawinienia Skarżącej w niezgłoszeniu wniosku o upadłość, gdyż sytuacja finansowa Spółki już w 2004 r. dawała podstawy do złożenia wniosku, na co wskazuje analiza sytuacji ekonomicznej w oparciu o sprawozdania finansowe Spółki za lata 2005, 2006 i 2007. Uwzględniając powyższe, organ podkreślił, że istniały podstawy do znacznie wcześniejszego niż w lipcu 2007r. złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, jeszcze w okresie kiedy Skarżąca pełniła funkcję członka zarządu i miała wpływ na zainicjowanie takiego postępowania.
7. 7. W skardze do sądu administracyjnego Skarżąca wniosła o uchylenie obydwu decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie art. 116 O.p., przez błędną wykładnię, w wyniku czego przeniesiono na nią odpowiedzialność za zobowiązania Spółki, pomimo braku podstaw prawnych do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w okresie, w którym sprawowała swą funkcję, ze względu na dobrą kondycję finansową Spółki. Skarżąca wyjaśniła, że nie pobierała wynagrodzenia za pełnioną funkcję, nie podpisywała sprawozdań finansowych za lata 2006 i 2007.
8. 8. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
9. 9. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 marca 2012r. oddalił skargę podkreślając, że istotą sporu jest ocena zasadności orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącej, jako członka zarządu Spółki, za jej zaległości podatkowe w kontekście oceny przesłanek określonych w art. 116 § 1 i 2 O.p.
10. 10. Sąd przytoczył art. 116 O.p., podkreślając, że jeżeli egzekucja z majątku Spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, to członek zarządu odpowiadający za zaległości jest zobowiązany do wykazania, że: we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie takiego wniosku nastąpiło bez jego winy tudzież winien wskazać mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
11. 11. Sąd podał, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków oraz zaległości wymienione w art. 52, powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu (§ 2 art. 116). Odpowiedzialność członka zarządu za odsetki od zaległości podatkowych i koszty egzekucyjne wynika z art. 107 § 2 pkt 1 i 4 O.p. Sąd wskazał, że dyspozycja art. 116 O.p. obejmuje zarówno przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu jak i przesłanki negatywne.
12. 12. Do pierwszych przesłanek należy ustalenie pełnienia funkcji członka zarządu w czasie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko osobie prawnej. Przesłankami, których zaistnienie zwalnia z tej odpowiedzialności są: zgłoszenie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego we właściwym czasie lub niezgłoszenie wniosków o wszczęcie tych postępowań bez winy członka zarządu tudzież wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
13. 13. Sąd stwierdził, że w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że w postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki kapitałowej, organy podatkowe obowiązane są wykazać jedynie, że zaległości podatkowe spółki istnieją, a termin płatności zobowiązań podatkowych, których dotyczą, upłynął w okresie pełnienia funkcji przez tego członka zarządu oraz, że egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna. Członka zarządu obciąża natomiast obowiązek wykazania istnienia przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność.
14. 14. Zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo wykazały, że w sprawie zostały spełnione przesłanki pozytywne. Bezsporne było, że Skarżąca pełniła funkcję członka zarządu Spółki w okresie, gdy z uwagi na upływ terminów płatności zobowiązań podatkowych w VAT za okresy rozliczeniowe od kwietnia do grudnia 2005r. oraz od lutego do lipca 2006, przekształciły się w zaległość podatkową. Skarżąca została wpisana jako członek zarządu Spółki 25 kwietnia 2002r., natomiast wykreślona została 13 listopada 2006r. Wykazane również zostało, że egzekucja tych zaległości wobec Spółki była bezskuteczna, co stanowiło przesłankę wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej Skarżącej jako osoby trzeciej.
15. 15. W kwestii bezskuteczności egzekucji, Sąd wskazał na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uchwale z 8 grudnia 2008r. II FPS 6/08 wyrażające pogląd, że stwierdzenie przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 O.p. powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. Ustalony w postępowaniu egzekucyjnym brak majątku Spółki w postaci nieruchomości, ruchomości, brak środków na rachunku bankowym, wierzytelności i praw majątkowych, uzasadniały powyższy wniosek.
16. 16. Jednakże, by przypisać członkowi zarządu spółki kapitałowej odpowiedzialność za zaległości podatkowe Spółki powstałe w okresie pełnienia przez niego funkcji, Spółka w okresie tym musi znajdować się w stanie uzasadniającym wystąpienie o ogłoszenie upadłości, co wynika z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2009r. syg. akt II FPS 3/09, w której uznano, że w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu, organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości. Z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego, nie wypełnił w terminie lub też ponosi winę za jego niedopełnienie. W ocenie Sądu przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości wystąpiły już w 2004 r.
17. 17. Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącej, że Spółka była w znakomitej kondycji finansowej, bo uzyskała zysk za 2004r. w kwocie 215.051,79 zł oraz w 2005r. w kwocie 231.353,34 zł, a strata za 2006r. w kwocie 555.141,62 zł została pokryta kapitałem początkowym oraz zyskiem za lata ubiegłe. Jakkolwiek wykazano zysk za lata 2004 i 2005, to zobowiązania Spółki za te lata wielokrotnie przekraczały zysk i wynosiły kwoty: 2.710.257,93 zł. – za 2004 r. i 2.268.899,54 zł. – za 2005 r.
18. 18. Również dokonana przez organy podatkowe analiza sytuacji finansowej Spółki za lata 2005-2007 wskazywała, że miała ona kłopoty z terminowym regulowaniem zobowiązań, o czym świadczą wskaźniki płynności finansowej kształtujące się na niskim, spadającym poziomie. Miała na to wpływ narastająca wartość zobowiązań krótkoterminowych w stosunku do wartości aktywów.
19. 19. Sąd wskazał, że Spółka nie regulowała należności zarówno z tytułu zobowiązań podatkowych, jak i składek na ubezpieczenie społeczne. W związku z tymi ostatnimi zaległościami, ZUS wystawił tytuły wykonawcze za okres od grudnia 2003r. do października 2004r. i prowadził postępowania egzekucyjnego wobec Spółki.
20. 20. Sąd wskazał, że wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki z 11 lipca 2007r. został oddalony przez Sąd postanowieniem z 18 grudnia 2007r. syg. akt IX GU 116/07 z uwagi na to, że majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarczał na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała na kłopoty finansowe związane z zaległościami podatkowymi oraz z tytułu składek na ZUS.
21. 21. Zdaniem Sądu, ocena, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło we "właściwym czasie", powinna być dokonywana w świetle przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2003 r. Nr 175, poz. 1361 ze zm.), która w art. 10 stanowi, że upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny, co oznacza, że nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań (art. 11 ust 1). Natomiast z ust. 2 tego artykułu wynika, że dłużnika będącego osobą prawną uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Zgodnie zaś z art. 21 prawa upadłościowego i naprawczego dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości (ust. 1). Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami (ust. 2).
22. 22. Sąd wskazał, że organy podatkowe zasadnie przyjęły, iż stan niewypłacalności Spółki istniał na koniec 2004r., a wniosek o ogłoszenie upadłości powinien być zgłoszony w 2004r. lub najpóźniej na początku 2005r. Właściwym terminem na złożenie takiego wniosku nie jest moment, gdy Spółka nie posiada już majątku pozwalającego nawet na przeprowadzenie postępowania upadłościowego. W sytuacji, gdy majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania sąd oddali wniosek o ogłoszenie upadłości (art. 13 ust. 1). Zatem wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki zgłoszony w dniu 11 lipca 200 r. był spóźniony.
23. 23. W skardze kasacyjnej Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 116 O.p., przez błędną wykładnię, w wyniku czego przeniesiono odpowiedzialność za zobowiązania Spółki na rzecz członka zarządu, pomimo braku podstaw prawnych do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w okresie, w którym sprawował on swą funkcję, ze względu na dobrą kondycję finansową Spółki.
24. 24. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i jego zmianę przez orzeczenie o braku jej odpowiedzialności za zaległości podatkowe, a także zasądzenie kosztów procesu według norm obowiązujących za obydwie instancje. W uzasadnieniu przywołała art. 116 § 1 i 2 O.p. Podała, że była członkiem zarządu, a w chwili odwołania jej z funkcji, Spółka wykazywała dobrą kondycję finansową. W chwili obejmowania funkcji dnia 17 maja 2001r. kapitał Spółki został podniesiony o 950.000 zł, do kwoty 1.000.000 zł, wszystkie udziały objęte zostały gotówką. Skarżącą odwołano z funkcji w dniu 13 listopada 2006 r.
25. 25. Skarżąca ponownie powołała się na dane bilansowe za lata 2004-2006r. Podniosła brak możliwości złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z powodu dobrej kondycji finansowej, tym samym brak podstaw jej odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe na podstawie art. 116 O.p.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

26. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r poz.270 ze zm. dalej ustawa p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określone zostały w art. 183 § 2 ustawy p.p.s.a., zatem do rozważania pozostały podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty.

27. Skargę kasacyjną, zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy p.p.s.a. można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej będącej przedmiotem niniejszego postępowania Skarżąca sformułowała wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 116 O.p. przez jego błędną wykładnię, w wyniku czego przeniesiono odpowiedzialność za zobowiązania Spółki na Skarżącą, mimo braku podstaw prawnych do złożenia przez nią wniosku o ogłoszenie upadłości w okresie, w którym sprawowała ona swoją funkcję, z uwagi na dobrą kondycję finansową Spółki.

28. Zarzut błędnej wykładni prawa materialnego oznacza niepoprawne odczytanie przez sąd treści przepisu. Jednocześnie za zasadne, przy takim zarzucie, należy uznać wskazanie w skardze kasacyjnej, jak zastosowany przepis winien być rozumiany. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoich orzeczeniach wypowiadał się w przedmiocie zasad formułowania zarzutów skargi kasacyjnej, w tym zarzutu błędnej wykładni prawa materialnego.

29. Dla skuteczności zarzutu naruszenia prawa materialnego w postaci błędnej wykładni niezbędne jest, aby autor skargi kasacyjnej wykazał na czym polegał błędny charakter wykładni dokonanej przez sąd pierwszej instancji np, że nieprawidłowy jest wynik wykładni danego przepisu prawnego (treść zrekonstruowanej normy), występującego samodzielnie lub w powiązaniu z innymi przepisami, lub może podnieść nieprawidłowości w ramach przebiegu procesu wykładni, czy sposobu wykorzystania poszczególnych dyrektyw i argumentów wykładni (tak NSA w wyroku z 16 maja 2012r syg akt II FSK 2192/10 dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto zarzut naruszenia prawa musi być postawiony wyraźnie, przez wskazanie konkretnego przepisu prawa i określenie sposobu jego naruszenia; jako podstawę kasacyjną należy wskazać szczegółowo przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji poprzez wskazanie numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych, o ile przepis tak jest zbudowany (tak wyrok NSA z dnia 30 listopada 2012r syg akt I OSK 2001/12, oraz z 21 listopada 2012r syg akt I FSK 32/12 dostępny j.w.). Błędna wykładnia prawa materialnego jako zarzut skargi kasacyjnej, jak każdy zarzut kasacyjny, powinna zostać uzasadniona przez autora skargi, w taki sposób, by wskazał on jaka jest prawidłowa wykładnia danego przepisu dla skonfrontowania stanowiska skarżącego ze stanowiskiem sądu. Nadto ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a nie na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (tak wyrok z 27 czerwca 2012r syg akt I FSK 1326/11 dostępny j.w.).

30. Dokonując zestawienia przytoczonych, przykładowych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego jako reprezentatywnych dla ugruntowanej linii orzeczniczej w przedmiocie konstruowania zarzutu naruszenia prawa materialnego w postaci błędnej wykładni tego prawa, Sąd kasacyjny orzekający w tej sprawie stwierdza, autor skargi kasacyjnej nie sprostał tym wymogom, bowiem zarzut sformułowany w skardze kasacyjnej będącej przedmiotem rozpoznania nie odpowiada tym warunkom.

31. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 116 O.p. w sposób ogólny, pomijając, że jest to przepis złożony z czterech paragrafów, z których pierwszy zawiera podstawowe regulacje w zakresie tzw. pozytywnych i negatywnych przesłanek odpowiedzialności członków zarządu m.in. spółek z ograniczoną odpowiedzialnością za zobowiązania tych spółek. Jedynym argumentem podniesionym dla uzasadnienia przedstawionego zarzutu jest stwierdzenie, że wynikiem błędnej wykładni art. 116 O.p. było przeniesienie odpowiedzialności za zobowiązania spółki na rzecz członka zarządu, mimo braku podstaw prawnych do złożenia przez Skarżącą wniosku o ogłoszenie upadłości w okresie, w którym sprawowała swą funkcję, ze względu na dobrą kondycję finansową spółki, co – w jej ocenie - potwierdziły liczne dokumenty. W pozostałym zakresie treść uzasadnienia odnosi się do przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego sprawy w kontekście odmiennego postrzegania istotnych okoliczności tego stanu, w zakresie kondycji finansowej Spółki, przez Skarżącą.

32. Wielokrotnie Naczelny Sad Administracyjny wskazywał w swoich wyrokach, że zarzut kasacyjny na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy p.p.s.a. błędnej wykładni prawa materialnego, w zakresie uzasadnienia musi odnosić się do brzmienia określonego przepisu oraz sposobu jego rozumienia, tudzież możliwości jego zastosowania w stanie faktycznym sprawy. Natomiast wykluczona pozostaje możliwość uzasadnienia naruszenia prawa materialnego błędnymi ustaleniami faktycznymi (tak NSA w wyroku z 16 listopada 2012r syg akt I OSK 1975/12, wyrok z dnia 16 czerwca 2005r syg akt I OSK 832/04 dostępne j.w.). Nie może więc być skuteczny zarzut skargi kasacyjnej w tej sprawie uzasadniony polemiką w zakresie ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia.

33. Stanowisko Skarżącej i Sądu pierwszej instancji różni ocena okoliczności, czy Spółka za zaległości podatkowe której Skarżąca odpowiada jako członek zarządu, pozostawała w dobrej, czy złej kondycji finansowej. Wobec jednak braku podniesienia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego, należało przyjąć, że ustalenia faktyczne przedstawione w zaskarżonym wyroku nie zostały przez autora skargi kasacyjnej zakwestionowane.

34. Oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego można więc dokonywać wyłącznie akceptując, że kondycja finansowa i majątkowa Spółki w okresie, gdy Skarżąca pełniła funkcję członka zarządu w latach 2004-2006, była zła. Skarżąca pełniła funkcję członka zarządu w okresie od 17 maja 2001r do 13 listopada 2006r. Sąd pierwszej instancji zaakceptował ustalenie organów podatkowych obu instancji, że przesłanki do ogłoszenia upadłości Spółki wystąpiły już w 2004r. Uzasadnił to stwierdzeniem, że w latach 2004 i 2005 Spółka wprawdzie wykazywała zysk odpowiednio w kwotach 215.051,79 zł i 231.353,34 zł, jednakże zobowiązania Spółki za te lata wielokrotnie przekraczały ten zysk i wynosiły odpowiednio kwoty 2.710.257,93 zł i 2.268.899,54 zł. W latach 2005-2007 Spółka miała kłopoty z terminowym regulowaniem zobowiązań, czego dowodziły spadające wskaźniki płynności finansowej. Niesporną pozostawała okoliczność, że Spółka nie regulowała zarówno należności podatkowych, jak i z tytułu ubezpieczenia społecznego należnych Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych. Trudności w realizacji tych zobowiązań wyeksponowała w uzasadnieniu wniosku o ogłoszenie upadłości z dnia 11 lipca 2007r. skierowanego do sądu gospodarczego. Dawało to podstawy do zaakceptowania stanowiska, że wniosek o ogłoszenie upadłości, oddalony przez Sąd upadłościowy postanowieniem z 18 grudnia 2007r z uwagi na brak majątku na przeprowadzenie postępowania upadłościowego, był spóźniony.

35. W świetle powyższych, niepodważonych w skardze kasacyjnej ustaleń faktycznych, wykładnia zastosowanego art. 116 O.p. nie budzi żadnych zastrzeżeń. Szczególnie wobec oceny jakości sformułowania tego zarzutu w skardze kasacyjnej, przedstawionej wyżej.

36. Mając na uwadze przedstawioną argumentację Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego nie postanowiono z uwagi na brak przesłanek z art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 ustawy p.p.s.a.