Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 10 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 2098/13

Uzasadnienie

Wyrokiem z 3 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Po 962/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. R. i J. R. byłych wspólników Spółki Cywilnej J. (dalej: "strona", "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 27 września 2012 r. określającą ww. spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. oraz orzekającą o solidarnej odpowiedzialności byłych wspólników spółki za jej zobowiązania podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że w sprawie tej ustalono, po przeprowadzeniu wobec firmy J. s.c. J. R. i M. R. postępowania kontrolnego w zakresie kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania, prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług oraz kontroli rzetelności wykazanego przez wspólników dochodu spółki za 2007 r., iż skarżący nie przedłożyli wszystkich oryginałów jak również duplikatów faktur VAT dotyczących zakupów i sprzedaży za poszczególne miesiące 2007 r., naruszając tym samym przepis art. 112 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.) dalej "ustawa o VAT". Brak również było ksiąg podatkowych (rejestrów zakupu i sprzedaży VAT) oraz dowodów źródłowych będących podstawą wykazanych danych w deklaracjach VAT-7 złożonych do P. Urzędu Skarbowego w P. W tych zaś okolicznościach organ kontroli skarbowej mając na względzie przedłożone przez stronę raporty niefiskalne oraz informacje uzyskane od Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w P. z dnia 18 sierpnia 2010 r. i 17 września 2010 r., jak również dowody zebrane w wyniku czynności sprawdzających przeprowadzonych u kontrahentów Spółki J. - zdołał odtworzyć wartość sprzedaży na kwotę netto 1.164.181,04 zł i podatek VAT w wysokości 251.020,81zł.

Wskazał także, że różnica między deklarowanym przez stronę obrotem a udokumentowanym fakturami pozyskanymi w wyniku czynności kontrolnych prowadzonych przez organ pierwszej instancji wynosiła 341.374,00zł. Organ podkreślił spójność ustaleń Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego odnośnie uzyskanych przez firmę J. s.c. J. R. i M. R. obrotów i przychodów z tytułu prowadzonej przez nią działalności gospodarczej w 2007 r.

Uznając zaś, że pozyskane w trakcie czynności postępowania kontrolnego faktury VAT w znacznej części dokumentują przychody deklarowane przez firmę skarżących organ przyjął, że mogą one stanowić wiarygodne źródło podstawy do analizy opisanych w tych fakturach przychodów ze względu na procentowy udział osiągniętych przez podatnika przychodów z podziałem na poszczególne profile działalności (tj.: sprzedaż materiałów budowlanych, usługi ogólnobudowlane, sprzedaż detaliczna poza siecią sklepową, usługi transportowe, usługi wulkanizacyjne, magazynowanie i logistyka, sprzedaż detaliczna w sklepach). W zakresie zaś podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. oszacowano dochód firmy J. s.c, natomiast przychód z działalności gospodarczej prowadzonej przez tę firmę (wykazany w załącznikach PIT-B w kwocie 1,505,554,24 zł) uznając za wiarygodny.

Mając na uwadze powyższe, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej dokonał określenia podstawy opodatkowania w oparciu o art. 23 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 137, poz. 926 ze zm.) dalej O.p., przy zastosowaniu indywidualnej metody szacowania polegającej w przedmiotowej sprawie na określeniu obrotu na podstawie dowodów zgromadzonych w toku prowadzonego postępowania, tj. w oparciu o sporządzone i przedłożone przez stronę postępowania do Urzędu Skarbowego deklaracje VAT-7 za poszczególne miesiące 2007 roku. Natomiast podatek naliczony uwzględniono w wysokości w jakiej został on udokumentowany dowodami zgromadzonymi w postępowaniu kontrolnym. Tym samym organ za zasadne uznał odstąpienie od zastosowania metod szacowania wymienionych w art. 23 § 3 O.p.

Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z dnia 27 września 2012 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Poznaniu skarżący wnieśli o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

1. - art. 217 Konstytucji RP poprzez nałożenie podatku w sposób całkowicie dowolny,
2. - art. 23 O.p. poprzez pominięcie przesłanek, które pozwalają na określenie zobowiązania podatkowego na podstawie szacowania obrotów, a także poprzez nie wykazanie, że nie można zastosować metod wykazanych w art. 23 § 3 O.p.
3. - art. 23 § 4 O.p., poprzez zastosowanie metody, która nie spowoduje określenia podstawy opodatkowania w wysokości zbliżonej do rzeczywistej,
4. - art. 23 § 5 O.p. z uwagi na nieustalenie wysokości zobowiązania podatkowego zbliżonego do rzeczywistego poziomu tego zobowiązania,
5. - art. 120 O.p. poprzez nieobiektywne prowadzenie postępowania w sprawie,
6. - art. 121 O.p. poprzez naruszenie zasady postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,
7. - art. 122 O.p. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich starań w celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy,
8. - art. 124 O.p. brak uzasadnienia wyboru metody szacowania spoza katalogu metod, a także niedostateczne wyjaśnienie sposobu konstrukcji tej metody,
9. - art. 187 § 1 O.p., poprzez niezebranie oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności zaś pominięcie dowodów, o których przeprowadzenie wnosił odwołujący,
10. - art. 210 O.p. z uwagi na brak uzasadnienia prawnego i faktycznego wydanej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skarg, podtrzymując tym samym dotychczasowe stanowisko w sprawie.

WSA uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie zaakcentował, że w sytuacji, gdy skarżący nie przedłożyli organowi kontroli skarbowej pełnej dokumentacji księgowej (nie można za taką uznać zniszczonych, zalanych nieczystościami, posklejanych i nieczytelnych dokumentów znajdujących się w dwóch kontenerach dostarczonych przez J. R.) organ I instancji nie mógł zastosować żadnej z metod szacowania obrotu wymienionych w art. 23 § 3 O.p., co szczegółowo uzasadnił w wydanej decyzji. Zatem zastosowanie oszacowania podstawy opodatkowania w oparciu o metodę indywidualną polegającą na uwzględnieniu obrotu wynikającego ze złożonych przez Spółkę cywilną J. J. R., M. R. do P. Urzędu Skarbowego w P. deklaracji VAT-7 za poszczególne miesiące 2007 roku, było zdaniem Sądu jak najbardziej racjonalne i zasadne.

Mając na uwadze art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, z którego wynika, że to podatnicy z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 i art. 82 ust. 3 oraz zwolnionych od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej, Sąd stwierdził, że organy obu instancji, prowadząc działania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego, zebrały obszerny i wyczerpujący materiał dowodowy potwierdzający stwierdzone nieprawidłowości oraz wyjaśniły wszystkie okoliczności mające znaczenie dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia odwołując się m.in. do materiału dowodowego przekazanego przez Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w P. oraz materiale dowodowym zebranym w toku całego postępowania.

W ocenie Sądu niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 187 § 1 O.p. w kontekście pominięcia dowodów, o których przeprowadzenie wnosił podatnik gdyż z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że takiego żądania strona na przestrzeni całego prowadzonego postępowania (również odwoławczego) nigdy nie zgłaszała. Również pozostałe zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, tj.: 210, 120, 121, 122, 124 nie zostały w ocenie Sądu I instancji naruszone.

Skargą kasacyjną zaskarżono powyższy wyrok w całości zarzucając Sądowi I instancji naruszenie:

1. 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. 1. 1. art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: "P.p.s.a.", polegające na oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy, a w konsekwencji naruszenie przepisu art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. poprzez:
2. - przeprowadzenie postępowania dowodowego z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a., w szczególności niewyjaśnienie istotnych wątpliwości zaistniałych w sprawie i nieuzupełnienie materiału dowodowego sprawy o materiał dowodowy zaoferowany przez stronę skarżącą - przedłożony w kontenerach w 2010 roku - poprzestając na twierdzeniu, że "w przedmiotowej sprawie J. i M. R. nie przedłożyli organowi kontroli skarbowej pełnej dokumentacji księgowej - nie można bowiem za taką uznać zniszczone, zalane nieczystościami, posklejane i nieczytelne dokumenty znajdujące się w dwóch kontenerach dostarczonych przez J. R.", mimo, że osuszenie dokumentacji i następnie przeprowadzenie dowodu z niej, było niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w niniejszej sprawie, które i tak trwało relatywnie długo;
3. - niedokonanie ustaleń mających służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, skutkujące oddaleniem skargi, podczas gdy zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w P. winna zostać uchylona, zaś Sąd I instancji powinien wskazać organowi podatkowemu zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić, ponieważ niedopuszczalna jest sytuacja, w której gdy ciężar dowodu spoczywa również na organie podatkowym, organ ten w 100% uwzględnia wysokość podatku należnego zadeklarowanego przez stronę stwierdzając lakonicznie, iż "nieracjonalne byłoby uznanie, że podatnik sam deklarował obrót wyższy od rzeczywistego o 341.374,00 zł", jednocześnie w zasadzie w ogóle nie analizuje kwestii związanej z wysokością podatku naliczonego zadeklarowanego przez stronę skarżącą, akceptując tym samym zmniejszenie tej wysokości przez organy podatkowe do poziomu ok. 2% w stosunku do pierwotnie deklarowanego przez stronę skarżącą.
4. 1.2. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy podatkowe:
5. - art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, przejawiającym się w szczególności w dopuszczeniu do następujących uchybień współkształtujących treść kwestionowanego przez skarżącego rozstrzygnięcia:
6. - dokonaniu niezgodnych z rzeczywistością ustaleń przejawiających się w nieuwzględnieniu dokumentacji zaoferowanej skarżących w 2010 r., kiedy to J. R. na wezwanie organu podatkowego przedłożył dwa kontenery zawierające zalaną na skutek działania siły wyższej dokumentację obejmującą w szczególności instrumenty księgowe prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej pod firmą J. s.c. J. R. i M. R. oraz uznaniu, że ewidencje i rejestry skarżących prowadzono w sposób nierzetelny, a rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych był inny aniżeli przedstawiony przez skarżących i wynikający z prowadzonych przez nich rejestrów i ewidencji, w szczególności, że skarżący mogli osiągnąć przychód na deklarowanym przez nich w złożonych deklaracjach podatkowych poziomie, a jednocześnie, że nie mogli dokonać zakupów na zadeklarowanym przez siebie poziomie oraz, że udział tychże zakupów w dokonywanej przez nich sprzedaży wynosił zaledwie ok. 2%;
7. - nieuzasadnionym przyjęciu, iż analiza i ocena złożonych do protokołów zeznań świadków oraz wyjaśnień podejrzanych w kontekście całego materiału dowodowego nie daje podstaw do twierdzenia, że sporne transakcje w zakresie zakupów, były rzeczywiście przeprowadzone przez skarżących, w szczególności na błędnym przyjęciu, że postępowania przeprowadzone przez oba organy dowiodło, iż "organy obu instancji prowadząc działania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa podatkowego, zebrały obszerny i wyczerpujący materiał dowodowy potwierdzający stwierdzone nieprawidłowości oraz wyjaśniły wszystkie okoliczności mające znaczenie dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia (...) Organy dokonując analizy całego materiału dowodowego, wyciągnięte wnioski w sposób logiczny i wyczerpujący uzasadniły (...)"podczas gdy, prawidłowa wykładnia wskazanych przepisów oraz prawidłowa ocena stanu faktycznego niniejszej sprawy i ¡ego właściwe przedstawienie w uzasadnieniu skarżonego rozstrzygnięcia, winny skutkować zastosowaniem przez Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit, "c" P.p.s.a. i tym samym uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz wskazaniem organowi podatkowemu zakresu postępowania dowodowego, jaki organ podatkowy powinien uzupełnić, ponieważ wskazane naruszenia przepisów regulujących gromadzenie i ocenę dowodów, których naruszenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie dostrzegł, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i współkształtować treść kwestionowanego niniejszą skarga kasacyjną rozstrzygnięcia.
8. 2. przepisów prawa materialnego, polegających na:
9. - błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 23 § 3 - § 5 O.p. poprzez uznanie, że zastosowana metoda szacowania podstawy opodatkowania była prawidłowa, podczas gdy pominięto przesłanki, które pozwalają na określenie zobowiązania podatkowego na podstawie szacowania właściwej podstawy opodatkowania, a także poprzez nie wykazanie, że nie można zastosować metod wykazanych w art. 23 § 3 O.p. i zastosowanie metody, która nie spowodowała w ocenie skarżącego określenia podstawy opodatkowania w wysokości zbliżonej do rzeczywistej, a w konsekwencji nie ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego zbliżonego do rzeczywistego poziomu tego zobowiązania.

Przy tak sformułowanych zarzutach skarżąca spółka wnieśli o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu ewentualnie uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez NSA oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.

Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Wskazanie i uzasadnienie podstaw-kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej (art. 176 P.p.s.a.).

Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd. Uzasadnienie kasacji powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, " niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnia tylko zarzuty dotyczące naruszenia tych przepisów prawa, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 roku, sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 roku, sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36).

Sąd ten nie może również zastępować strony i precyzować czy też uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych. Należy przy tym podkreślić, iż przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dotyczący także radców prawnych, a w sprawach obowiązków podatkowych - doradców podatkowych (art. 175 P.p.s.a.), aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej.

W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają ostatnio wymienione zarzuty. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował skutecznie stanu faktycznego sprawy ustalonego przez organy i przyjętego przez Sąd I instancji za podstawę zaskarżonego wyroku.

Za w pełni uprawnioną należy uznać konstatację tego Sądu, że to właśnie przepisy proceduralne i materialne stanowiły podstawę zaskarżonej decyzji oraz, że niezasadny jest zarzut, że określenie podatku nastąpiło całkowicie dowolnie bowiem organ kontroli skarbowej w wydanej decyzji oparł swe ustalenia właśnie o przepisy wynikające z właściwych ustaw, tj.: o kontroli skarbowej, ordynacji podatkowej oraz o podatku od towarów i usług.

W rozpoznawanej sprawie Sąd zasadnie przyjął, że skarżący - J. R. i M. R. - nie przedłożyli organowi kontroli skarbowej pełnej dokumentacji księgowej, gdyż nie można za taką uznać zniszczonych, zalanych nieczystościami, posklejanych i nieczytelnych dokumentów, znajdujące się w dwóch kontenerach dostarczonych przez J. R. Zły stan oraz całkowite skażenie przedłożonych dokumentów faktycznie powodowały, że nie nadawały się one do wykorzystania w prowadzonym postępowaniu i wobec tego zostały zwrócone stronie w dniu 25 sierpnia 2010 r. Istotne w sprawie jest również, na co zwrócił uwagę Sąd, że organ kontroli skarbowej wskazywał na możliwość jak i konieczność pełnego odtworzenia tej dokumentacji poprzez sporządzenie duplikatów faktur, wielokrotnie też wzywano skarżących do przedłożenia dokumentów źródłowych.

W świetle akt sprawy prawidłowo Sąd I instancji ocenił, że od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia wydania w decyzji w I instancji, skarżący nie wykazali się należytą starannością przy odtwarzaniu dokumentów źródłowych oraz nie współdziałali z organem kontroli skarbowej w celu ich odtworzenia. Podobnie, na co Sąd zwrócił uwagę, został przez skarżących potraktowany obowiązek, ich współudziału co do konieczności wyjaśnienia zaistniałej sytuacji w formie zeznań, w wyniku czego ostatecznie przyjęto, że kwestie te należą do obowiązku organów.

Ze względu na powyższe, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty skarżących dotyczące sposobu prowadzenia przez organy postępowania w tej sprawie z naruszeniem zasad wynikających z przepisów O.p., a także naruszeniem przez Sąd I instancji wskazanych w niej przepisów postępowania sądowoadministracyjnego nie są zasadne.

Za uprawnione natomiast uznać należy, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, stwierdzenia, że w postępowaniu w rozpoznawanej sprawie to strona postępowania posiada największą wiedzę dotyczącą zaistniałych zdarzeń gospodarczych i że to na niej spoczywa ciężar posiadania i przedłożenia dokumentacji źródłowej będącej podstawą zapisów w ewidencjach księgowych.

Sposób wypełnienia przez skarżących, podjętych zobowiązań w zakresie pozyskania zniszczonych oryginałów faktur ich duplikatów, skutkował na gruncie obowiązujących przepisów zastosowaniem przepisów art. 23 O.p., przy czym zasadnie Sąd wskazał, że odtworzenie rzeczywistego przebiegu procesów gospodarczych, z uwagi na brak dowodów źródłowych następuje w pewnym przybliżeniu.

Ponadto w postępowaniu prowadzonym wobec skarżących w związku z brakiem rejestrów sprzedaży prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług odniesiono się do każdej z metod szacowania wymienionych w art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej i podano powody ich niewykorzystania w tym postępowaniu.

Prawidłowo ocenił Sąd I instancji, że organy obu instancji dążyły, aby ustalona podstawa opodatkowania była maksymalnie zbliżona do tej, jaką ustalono by w sytuacji, gdyby istniały dane niezbędne do jej określenia, bądź gdyby dane wynikające z ksiąg podatkowych pozwalały na jej określenie. Organ kontroli skarbowej dokonując szacowania podjął wszelkie niezbędne kroki, które umożliwiały realizację zasady prawdy obiektywnej. Szacowanie podstawy opodatkowania zostało oparte na realnych założeniach i dokonane przy uwzględnieniu logicznych metod rozumowania i zasad doświadczenia życiowego, a w szczególności o raporty niefiskalne oraz uzyskane informacje w tym dowody zebrane w wyniku czynności sprawdzających przeprowadzonych u kontrahentów spółki.

Uznając ze względu na powyższe, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.