Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 861/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę W. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 19 lipca 2010 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż zaskarżone w sprawie postanowienie, wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia skargi zostało doręczone stronie 4 sierpnia 2010 r., natomiast skarga została złożona osobiście w Izbie Skarbowej 6 września 2010 r., co wynika z pieczęci i adnotacji na oryginale skargi.
Wskazując na art. 53 § 1 i art. 83 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej P.p.s.a.) Sąd pierwszej instancji stwierdził, że termin do złożenia skargi upłynął z dniem 3 września 2010 r., a zatem skarga złożona osobiście 6 września 2010 r. jest skargą złożoną po terminie wskazanym w art. 53 § 1 P.p.s.a. Stąd też skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a.
W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia strona wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych. Nadto strona wniosła o wyznaczenie rozprawy.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 53 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 i art. 83 § 3 P.p.s.a., gdyż strona dochowała 30 dniowego terminu do wniesienia skargi, nadając ją na adres Dyrektora Izby Skarbowej w polskim urzędzie pocztowym 2 września 2010 r. przesyłką o nr [...], stąd nie zaistniały przesłanki do odrzucenia skargi. Nadto zarzucono naruszenie art. 57 § 3 P.p.s.a. i brak decyzji procesowej co do losów wspólnej skargi dla 2 postanowień zawartych w jednej skardze.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny niezgodnie z rzeczywistością stwierdził, że skarga została złożona osobiście, gdyż została ona złożona w polskim urzędzie pocztowym 2 września 2010 r. o godz. 18 i wysłana przesyłką poleconą o numerze zawartym w zarzucie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podał nieprawdziwą informację co do osobistego złożenia skargi, wprowadzając Sąd pierwszej instancji celowo w błąd co do podstaw odrzucenia skargi. Z tych względów odrzucenie skargi nie znajdowało podstawy w dowodach zgromadzonych w aktach sprawy, gdyż strona wysłała skargę w terminie do właściwego organu. Tą samą przesyłką wysłane zostały: skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 20 lipca 2010 r. oraz na sporne postanowienie z 19 lipca 2010 r. i (w tym samym piśmie) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z 20 lipca 2010 r. o uznaniu odwołania strony za wniesione z uchybieniem terminu. Błąd biura podawczego organu (prezentata z nieprawdziwą datą) nie może stanowić kryterium rozstrzygającego.
Strona zaznaczyła też, że w sytuacji (takiej jak w sprawie), w której w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt (tu: dwa postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej), Przewodniczący winien zarządzić rozdzielenie skarg (art. 57 § 3 P.p.s.a.) albo wskazać, że drugie z postanowień jest rozpatrywane wspólnie z pierwszym jako niezaskarżalne a zawarte w jednej skardze. Brak jest zatem zarządzenia o rozdzieleniu bądź decyzji procesowej, że skargi nie podlegają rozdzieleniu.
Organ nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną, a reprezentujący go w toku rozprawy kasacyjnej pełnomocnik wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik organu przedłożył do akt sprawy kserokopię pierwszej strony skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 20 lipca 2010 r. oraz kserokopię koperty, w której skargę tę nadano – przesyłka ta została nadana listem poleconym o numerze wskazanym w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.
Jak wskazano we wniesionym od postanowienia środku zaskarżenia skarżący sformułował jego zarzuty w oparciu o podstawę prawną z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., a więc naruszenia przepisów postępowania, z powodu wydania rozstrzygnięcia przez WSA bez żadnego oparcia w dowodach zebranych w sprawie. Formułując taki zarzut autor skargi kasacyjnej na jego potwierdzenie wskazuje załączoną do skargi kasacyjnej kserokopię dowodu nadania przesyłki poleconej w palcówce pocztowej w dniu 2 września 2010 r., który to dokument wskazuje, według autora skargi kasacyjnej, że skarga, którą WSA odrzucił z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia, została nadana w placówce pocztowej w ww. dniu, a więc dochowany został termin do jej wniesienia na postanowienie doręczone stronie w dniu 4 sierpnia 2010 r.
W związku z tak sformułowaną argumentacją stwierdzić należy, że, co do zasady, dowodem nadania przesyłki poleconej w placówce pocztowej strona może wykazywać fakt po pierwsze samego nadania, a po drugie daty dokonania nadania. Natomiast potwierdzenie to nie wskazuje jakie dokumenty, pisma stanowiły zawartość przesyłki. Stosowany przez pocztę druk potwierdzenia nadania przesyłki listowej poleconej wypełnia nadawca, a urząd pocztowy sprawdza zgodność wskazywanych na przesyłce podmiotów i adresów (nadawcy i odbiorcy), nie bada natomiast, co przesyłka zawiera. Wszelkie zatem ewentualne dopiski nadawcy określające tę zawartość nie stanowią dowodu przesądzającego w tym zakresie.
W niniejszej sprawie powoływanie się na takie adnotacje tym bardziej nie może zostać uwzględnione, że dokument skargi do WSA został opatrzony prezentatą Izby Skarbowej w B., z której wynika, że skarga została złożona w tym organie osobiście w dniu 6 września 2010 r. Na rozprawie pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w B. przedłożył kserokopię pierwszej strony skargi wniesionej na decyzję w przedmiocie wymiaru podatku z prezentatą, z której wynika iż skarga ta została wniesiona za pośrednictwem poczty, a z kserokopii koperty wynika, że przesyłka nadana została w placówce pocztowej jako przesyłka listowa polecona nr [...]. Do skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie pełnomocnik załączył kserokopię potwierdzenia nadania właśnie o takim numerze.
Nadto, adnotacje pracowników Izby Skarbowej – nie tylko co do sposobu wniesienia skargi, ale również w zakresie np. różnej ilości załączników – wskazują na to, że skargi na decyzję wymiarową i na postanowienia z 19 i 20 lipca 2010 r. nie zostały wniesione równocześnie, tj. jedną przesyłka, jak twierdzi skarżący.
Zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazał skutecznie, że skargę na postanowienie z dnia 19 lipca 2010 r. wniósł za pośrednictwem poczty.
Także argument autora skargi kasacyjnej, że w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt, tj. obok wydanego w niniejszej sprawie postanowienia z dnia 19 lipca 2010 r. zaskarżono także postanowienie z 20 lipca 2010 r., a w sprawie nie wydano zarządzenia o rozdzieleniu tychże skarg, nie przemawia za uwzględnieniem twierdzeń skarżącego. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym rozpoznane były dwie skargi kasacyjne skarżącego, to jest oddzielnie rozpoznawana przez WSA sprawa skargi na postanowienie z 19 lipca 2010 r., a oddzielnie na postanowienie z 20 lipca 2010 r. (sygn. akt I FSK 316/11 i I FSK 741/11). Każdej zatem skardze, także i na decyzję wymiarową, nadano bieg i każda ze spraw toczyła się przed WSA oddzielnie. Stąd też nawet gdyby uznać, że powinien zostać w sprawie zastosowany art. 57 § 3 P.p.s.a., konstatacja ta nie miałaby żadnego wpływu na rozstrzygnięcie, nie ma bowiem wątpliwości, że żaden z wniesionych przez skarżącego środków zaskarżenia nie został przez WSA pominięty i pozostawiony bez rozstrzygnięcia.
To, że choćby potencjalny istotny wpływ podnoszonego naruszenia przepisów postępowania jest niezbędny do uznania skuteczności stawianych w tym zakresie zarzutów, wynika jednoznacznie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Takiego wpływu strona nie wykazała. Zaznaczyć warto też, że niepodjęcie w tym samym czasie rozstrzygnięć co do obu – zawartych w jednym piśmie – skarg skarżącego (na postanowienia z 19 i 20 lipca 2010 r.) wynikało z tego, że skarga na postanowienie z 20 lipca 2010 r. podlegała rozpoznaniu merytorycznemu (por. wyrok z 11 stycznia 2011 r. – sygn. akt I SA/Bd 862/10), podczas gdy w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie było zakończeniem sprawy na wcześniejszym etapie postępowania, poprzez stwierdzenie wniesienia skargi po ustawowym terminie do dokonania tej czynności, co sprawiało, że do zbadania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej nie doszło.
Podkreślenia wymaga w związku z powyższym, że zasadniczą kwestię w rozpoznawanej sprawie stanowi sposób wniesienia środka zaskarżenia od rozstrzygnięcia organu, tj. skargi, sposób ten determinuje bowiem datę, z którą tą czynność należało uznać za dokonaną. Tymczasem stwierdzić trzeba, że faktu osobistego wniesienia skargi w dniu 6 września 2010 r., co wynika z prezentaty Izby Skarbowej w B., nie udało się skarżącemu skutecznie zakwestionować.
Wobec powyższego zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy nie narusza wskazywanego skargą kasacyjną art. 53 § 1 P.p.s.a., wobec ustaleń, że skarga została wniesiona bez zachowania trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia od dnia doręczenia rozstrzygnięcia, zatem terminu wyznaczonego przez tenże przepis. Taką skargę sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a więc i ten przepis nie został zaskarżonym postanowieniem naruszony. Nie mogło także dojść do naruszenia art. 83 § 3 P.p.s.a. uznającego za równoznaczne z wniesieniem pisma oddanie go w urzędzie pocztowym lub polskim urzędzie konsularnym, co jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu, ponieważ strona nie wykazała, że skargę wniosła za pośrednictwem poczty.
Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Ponieważ art. 204 dotyczy kosztów postępowania w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku – a w sprawie niniejszej zaskarżone zostało postanowienie – Naczelny Sąd Administracyjny nie zasądził na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. tychże kosztów.