Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 lutego 2005 r. sygn. akt III SA/Lu 728/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę B. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia 29 października 2004 r.w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym, dotyczącym nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.
Na powyższe orzeczenie strona wniosła skargę kasacyjną.
Skarga ta została uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 28 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 945/07 uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Ponadto zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącego kwotę 665 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 180/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie:
- - w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w B.oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia 1 lipca 2004 r.;
- - w pkt 2 określił, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku;
- - w pkt 3 zasądził od Dyrektora Izby Celnej w B. na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.
Odpis tego orzeczenia doręczono radcy prawnemu reprezentującemu stronę dnia 16 sierpnia 2008 r.
Strona, będąca również radcą prawnym, dnia 22 sierpnia 2008 r. nadała w Urzędzie Pocztowym pismo z wnioskiem o uzupełnienie wyroku z dnia 24 czerwca 2008 r. w przedmiocie złożonego wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu podniósł, że Sąd pierwszej instancji uwzględnił jedynie koszty związane z wpisem, pomijając koszty zastępstwa procesowego.
Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił uzupełnienia wyroku w żądanym przez stronę zakresie.
Na powyższe orzeczenie strona złożyła zażalenie, które postanowieniem z dnia 2 października 2008 r. zostało odrzucone przez Sąd pierwszej instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zażalenie na postanowienie odmawiające uzupełnienia wyroku jest niedopuszczalne, bowiem jego wniesienie nie znajdowało odzwierciedlenia w katalogu zawartym w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwana dalej p.p.s.a.
Na to orzeczenie strona, powołując się na art. 194 § 1 pkt 8 p.p.s.a., wniosła kolejne zażalenie, które postanowieniem z dnia 27 lutego 2009 r., sygn. akt I FZ 472/08 oddalił Naczelny Sąd Administracyjny, podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji, że ani art. 194 § 1, ani żaden inny przepis p.p.s.a. nie przewidują możliwości złożenia zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia wyroku.
W związku z powyższym dnia 24 marca 2009 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Lu 180/08 w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2009 r. Sąd pierwszej instancji odrzucił to zażalenie strony. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że zażalenie zostało wniesione po upływie przewidzianego dla tej czynności procesowej terminu, wynikającego z art. 194 § 2 p.p.s.a. i tym samym na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. musiało polegać odrzuceniu. Do powyższych wniosków Sąd pierwszej instancji doszedł w oparciu o ustalenie, że zaskarżone postanowienie doręczono stronie dnia 16 sierpnia 2004 r., o czym świadczyły data i podpis na potwierdzeniu odbioru złożony przez jej pełnomocnika. Tym samym termin złożenia zażalenia upłynął bezskutecznie dnia 25 sierpnia 2004 r., bowiem dzień 23 sierpnia 2004 r. wypadał w sobotę.
Na powyższe orzeczenie strona złożyła zażalenie, w którym wniosła o jego zmianę poprzez zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w B. dalszej kwoty kosztów procesu tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że stanowisko Sądu pierwszej instancji jest dla niego niezrozumiałe bowiem przez cały czas, pomiędzy doręczeniem wyroku a złożeniem zażalenia, trwało postępowanie o uzupełnienie tego orzeczenia w zakresie kosztów zastępstwa procesowego. Zakończyło się ono dopiero postanowieniem NSA z dnia 27 lutego 2009 r., po którego doręczeniu skarżący zachowując 7 dniowy termin złożył przedmiotowe zażalenie. W dalszej części strona odniosła się do kwestii błędnego, w jej ocenie, rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów, zawartego w pkt 3 wyroku z dnia 24 czerwca 2008 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie jest zasadne i w związku z tym musi podlegać oddaleniu.
Zgodnie z treścią art. 194 § 1 p.p.s.a., w sytuacji gdy strona nie wnosi skargi kasacyjnej, na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów służy zażalenie. Stosownie natomiast do § 2 powołanego przepisu zażalenie to wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. W rozpoznawanej sprawie wyrok zawierający postanowienie w przedmiocie kosztów doręczono stronie 16 sierpnia 2008 r. Tym samym termin złożenia zażalenia upływał dnia 23 sierpnia 2008 r. Jednakże mając na uwadze, że była to sobota, za dzień upływu terminu należało stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a. przyjąć poniedziałek dnia 25 sierpnia 2008 r. Mając powyższe na względzie, Sąd pierwszej instancji musiał uznać zażalenie strony, złożone dnia 24 marca 2009 r. za wniesione z naruszeniem ustawowego terminu.
W konsekwencji na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zmuszony był zażalenie odrzucić. Nie sposób podzielić w tej kwestii argumentacji autora zażalenia, który wywiódł, że toczące się postępowanie z wniosku o uzupełnienie wyroku wstrzymało bieg terminu do wniesienia zażalenia w przedmiocie kosztów. Przeczy temu jednoznacznie treść art. 159 p.p.s.a., który stanowi, że wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia.
Wziąwszy pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.