Uzasadnienie
W piśmie z dnia 10 września 2012 M. K. (zwany dalej: "skarżącym" lub "stroną") wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług oraz zwrócił się o zwolnienie z kosztów sądowych. Po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2013 r. wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy ze względu na fakt, że wnioskodawca pomimo nałożonego zobowiązania nie przedłożył wszystkich wymaganych dokumentów, które potwierdzałyby wskazane we wniosku okoliczności. Od ww. postanowienia skarżący nie wniósł sprzeciwu.
Na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 dalej jako "p.p.s.a."), stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) Przewodniczący Wydziału, dnia 13 marca 2013 r. wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. W uzasadnieniu podkreślił, że jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, którą sąd ocenił nieprawidłowo. Argumentował, że nie posiada możliwości dostarczenia dokumentów wymaganych przez sąd. Podniósł, że ze względu na przyjście na świat syna nie jest w stanie uiścić wpisu sądowego. Podkreślił, że w jego ocenie odmowa zwolnienia z kosztów sądowych narusza gwarantowane konstytucyjnie prawo do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przewodniczący wydziału ma obowiązek wezwać skarżącego, aby uiścił należny wpis w ciągu siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Do uiszczenia opłaty obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie (art. 214 § 1 p.p.s.a.). Takim pismem jest między innymi skarga.
Obowiązek uiszczenia wpisu ciążący na wnoszącym do sądu pismo podlegające opłacie sądowej nie narusza zagwarantowanego w art. 45 Konstytucji RP prawa do sądu i nie zamyka drogi do rozpoznania sprawy przez ten sąd. Osobie, która nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych może być przyznane, na jej wniosek, prawo pomocy w tym zakresie.
W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, sąd pierwszej instancji odmówił skarżącemu zwolnienia od kosztów sądowych przyjmując, że dokonanie oceny sytuacji majątkowej skarżącego nie było możliwe. Skarżący nie skorzystał z prawa wniesienia sprzeciwu od ww. postanowienia, o którym to prawie został prawidłowo pouczony, zatem powyższe orzeczenie jest prawomocne. Na obecnym etapie postępowania, który dotyczy zgodności z prawem zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu, argument trudnej sytuacji majątkowej skarżącego pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia.
W niniejszej sprawie skarżący nie kwestionuje wysokości wpisu (500 zł) wskazanej w zaskarżonym zarządzeniu, którą Przewodniczący Wydziału określił prawidłowo na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia (porównaj postanowienia NSA: z 15 maja 2008 r., II FSK 1651/06; z 20 sierpnia 2008 r., II FZ 360/08; z 15 kwietnia 2009 r., II FZ 118/09, z 26 lipca 2012 r., I FZ 279/12, CBOSA).
Wobec powyższego wezwanie skarżącego do uiszczenia wpisu należnego od wniesionej przez niego skargi było prawidłowe.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.