Uzasadnienie
1. Postanowieniem z 15 listopada 2019 r., sygn. III SA/Wa 1616/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na wniosek T. sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: "Spółka", "strona" lub "skarżąca) - odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej "organ" lub "organ odwoławczy") z 23 maja 2019 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od kwietnia do lipca 2013 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika.
2. Pismem z 29 listopada 2019 r. (data wpływu 4 grudnia 2019 r.) pełnomocnik wniósł zażalenie na przedmiotowe postanowienie, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. Postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: "p.p.s.a.") poprzez jego błędne niezastosowanie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zachodzi w stosunku do skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz 2) art. 195 § 2 p.p.s.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że złożony przez stronę wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ma charakteru oczywiście uzasadnionego, kiedy to w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Pismem z 29 listopada 2019 r. (data wpływu 5 grudnia 2019 r.) skarżąca uzupełniła przedmiotowe zażalenie, wskazując, że posiada zajęte rachunki bankowe oraz zabezpieczenia na majątku trwałym stanowiącym jej własność. Prowadzenie przez nią działalności gospodarczej wobec wydanej decyzji jest znacząco utrudnione, ponieważ nie ma fizycznej i faktycznej możliwości prowadzenia usług, które mogłyby generować dochody. Na potwierdzenie podnoszonych okoliczności Spółka załączyła odpisy tytułów wykonawczych.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 3.1. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw dlatego podlegało oddaleniu.
- 3.2. W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że z ugruntowanej już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnoszącym o zastosowanie ochrony tymczasowej (zob. postanowienia NSA: z 29 stycznia 2020 r.,I FZ 259/19; z 3 października 2019 r., I FZ 190/19; z 3 października 2011 r., I FSK 1427/11; z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 - wszystkie powoływane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia. nsa.gov.pl).
- 3.3. Tymczasem wniosek Spółki złożony w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zawierał uzasadnienia. W konsekwencji uzasadnienie wniosku powołane jako uzasadnienie zażalenia (w tym uzupełnienie zażalenia) nie mogło stanowić wzorca kontroli dla orzeczenia Sądu pierwszej instancji w postępowaniu zażaleniowym w zakresie przyznania ochrony tymczasowej.
Po pierwsze dlatego, że zażalenie nie jest środkiem służącym do przytoczenia po raz pierwszy w sprawie określonej argumentacji bądź uzupełnienia złożonego materiału dowodowego. Zażalenie stanowi bowiem środek odwoławczy od orzeczenia sądu pierwszej instancji, co oznacza, że służy ono zainicjowaniu kontroli legalności tego orzeczenia. W zażaleniu skarżący wykazuje zatem, że Sąd pierwszej instancji dokonał w jego sprawie błędnego rozstrzygnięcia, mając na uwadze obowiązujące w sprawie przepisy prawa i treść wniosku, który w tym przypadku nie zawierał uzasadnienia. Możliwość podnoszenia w postępowaniu zażaleniowym nowych argumentów i przedstawiania nowych dowodów na poparcie wniosku - czego najwyraźniej oczekuje skarżąca oraz jej pełnomocnik - przeczyłaby funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który byłby podmiotem ponownie oceniającym sam wniosek (por. postanowienia NSA: z 29 stycznia 2020 r.,I FZ 259/19; z 30 maja 2019 r. I FZ 114/19; z 26 lipca 2017 r., II FZ 410/17; z 22 czerwca 2017 r., I FZ 114/17; z 14 lutego 2017 r., II FZ 4/17; z 4 marca 2016 r., II FZ 26/16).
Po wtóre nie można też tracić z pola widzenia tego, że decyzja sądowego stosowania prawa - podejmowana w postępowaniu z wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu (zgodnie art. 61 § 3 p.p.s.a.) - pozostawiona została dyskrecjonalnemu uznaniu Sądu, do którego wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej został skierowany. Świadczy o tym wyrażenie "sąd może", którym posłużył się ustawodawca w omawianym przepisie (zob. B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek (red.), wyd. 6, Warszawa 2016, art. 61). Z tych przyczyn dokonanie kontroli legalności zaskarżonego postanowienia o charakterze fakultatywnym, a na dodatek przez pryzmat przesłanek, które nie zostały poddane ocenie Sądu pierwszej instancji uznać należy za nieuzasadnione.
- 3.4. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, aby był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń, których upatruje w wykonaniu decyzji organu podatkowego. Wbrew bowiem przekonaniu skarżącej, powołany przepis nie nakłada na Sąd obowiązku poszukiwania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy hipotetycznym stanem rzeczy, a ogólną sytuacją majątkową strony domagającej się ochrony w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a.; ani tym bardziej udowodnienia przez Sąd braku przesłanek, o których mowa w tym przepisie (por. postanowienia NSA: z 29 stycznia 2020 r. I FZ 241/19; z 3 października 2019 r., I FZ 190/19; z 26 sierpnia 2014 r., II FSK 998/14; z 13 listopada 2014r., II FZ 1504/14; z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09). Tego natomiast w niniejszej sprawie najwyraźniej oczekiwała skarżąca oraz jej pełnomocnik pozostawiając Sądowi pierwszej instancji poszukiwanie przesłanek dla uzasadnienia przyczyny wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
- 3.5. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
- - ---------------------- 1