Uzasadnienie
Objętym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 29 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzucił skargę H. Spółki jawnej z siedzibą w B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia zwolnienia towaru.
Sąd I instancji wskazał, że strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w G. i z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania towaru, co do którego zachodziło podejrzenie naruszenia prawa własności intelektualnej.
W wykonaniu zarządzenia z dnia 28 sierpnia 2014 r., w oparciu o art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi ujawnionych na etapie jej wstępnego badania, tj. do nadesłania pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego. W wydanym zarządzeniu zakreślono termin 7 dni na jego wykonanie oraz rygor odrzucenia skargi.
Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 4 września 2014 r. i pomimo upływu zakreślonego terminu zarządzenie nie zostało wykonane.
Wobec powyższego Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę, gdyż nie uzupełniono jej braków formalnych w wyznaczonym terminie.
W skardze kasacyjnej H. Spółka jawna z siedzibą w B. działając przez pełnomocnika radcę prawnego G. A. w ramach podstawy skargi kasacyjnej z art. 174 § 2 p.p.s.a. zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, tj.
- - art. 58 § 1 pkt 3 i art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, w której w aktach postępowania administracyjnego posiadanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w chwili odrzucenia skargi znajdowały się dokumenty wykazujące umocowanie pełnomocnika, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku stwierdzenia braków formalnych skargi "ustawa stanowi inaczej", ponieważ z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wynika, że gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę. W myśl art. 46 p.p.s.a. skarga musi spełniać wymagania przewidziane dla każdego pisma procesowego w postępowaniu sądowym, a ponadto, zgodnie z art. 57 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a., zawierać elementy przewidziane tylko dla skargi.
W sytuacji gdy strona skarżąca jest reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, to zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. przy pierwszej czynności procesowej dołącza on do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Powyższy obowiązek potwierdza art. 46 § 3 p.p.s.a., z którego wynika, że pełnomocnik wnoszący pismo dołącza do niego pełnomocnictwo, jeśli przedtem go nie złożył.
W orzecznictwie wskazywano, że obowiązek złożenia pełnomocnictwa do występowania przed sądami administracyjnymi przy wnoszeniu skargi nie powstaje, gdy pełnomocnictwo to zostało już złożone w postępowaniu administracyjnym (warunkiem jest zatem, aby pełnomocnictwo obejmowało umocowanie do działania w imieniu strony także przed sądami administracyjnymi). Wniosek taki wyprowadzono z treści art. 133 § 1 (mającego z mocy art. 166 p.p.s.a. zastosowanie także do postanowień), nakazującego sądowi wydawanie orzeczeń na podstawie akt sprawy, przez które należy rozumieć zarówno akta sądowe, jak i akta z postępowania administracyjnego (vide postanowienie NSA z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt I GSK 1670/14, z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 450/06, z dnia 7 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 286/08, por. także J.P. Tarno: "Postępowanie przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2010, Wydanie 3, str. 135).
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji zobowiązał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz złożenia pełnego odpisu KRS. Według WSA termin do uzupełnienia braków formalnych bezskutecznie upłynął wobec tego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że odrzucenie skargi przez Sąd I instancji było nieprawidłowe, gdyż w aktach administracyjnych sprawy znajduje się skuteczne pełnomocnictwo z dnia 10 września 2013 r. udzielone przez P. G. radcy prawnemu G. A. z kancelarii G. Sp. k. z siedzibą w W. (str. 15 akt administracyjnych). Treść tego pełnomocnictwa wskazuje, że obejmuje ono również umocowanie do reprezentowania skarżącego przed "wszelkimi Sądami (w tym Sądem Najwyższym i Naczelnym Sądem Administracyjnym)". Z akt rozpoznawanej sprawy nie wynika natomiast, żeby to pełnomocnictwo zostało cofnięte lub wypowiedziane.
Na marginesie należy zauważyć, że strona odpowiadając w terminie 7 dni na wezwanie Sądu do usunięcia braków formalnych skargi w dniu 10 września 2014 r. (k. 26-34 akt sądowych), omyłkowo za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w G., przesłała pełnomocnictwo procesowe do występowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym oraz odpis pełny KRS.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego, mając na uwadze uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07 publ: ONSAiWSA z 2008 r. nr 2, poz.23, w której przyjęto, iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie.