Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 25 lutego 2021 r., sygn. akt I GSK 1843/20

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 1 października 2020 r., sygn. akt I SA/Ke 173/19 oddalił skargę B. W. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] marca 2017 r. w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. decyzją z [...] marca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie przyznania skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej PROW 2007-2013 na rok 2015.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o przyznanie płatności w ramach wariantów 2.1, 2.9, 5.1 i 6.4 do działek rolnych deklarowanych we wniosku. W wariancie 2.1 uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) oraz wariancie 2.9 uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności) płatność została przyznana do powierzchni stwierdzonej bowiem różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną nie przekraczała 3% lub 2 ha. Przedmiotem sporu są ustalenia dotyczące powierzchni kwalifikującej się do płatności w ramach wariantów 5.1 oraz 6.4. Beneficjentowi odmówiono przyznania płatności w tych wariantach bowiem różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną w tych wariantach a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20%.

Na powyższą decyzję B. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, w której zakwestionował ustalenia organów co do powierzchni gruntów uprawnionych do wnioskowanej płatności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę na powyższą decyzję.

Wskazując, że spór w sprawie koncentruje się na kwestii ustalenia przez organy wielkości powierzchni kwalifikowanej do przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach pakietu 5, w wariancie 5.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na obszarze Natura 2000 oraz w ramach pakietu zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie, w wariancie 6.4 - sady tradycyjne. Rozważyć należało, czy organy obu instancji zasadnie odmówiły płatności w tych wariantach uznając, że różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych w tych wariantach a powierzchnią stwierdzoną w trakcie kontroli administracyjnej przekracza 20% powierzchni stwierdzonej.

WSA wyjaśnił, że przy ustalaniu wysokości płatności rolnośrodowiskowej przysługującej do działek rolnych uwzględnia się powierzchnię tych działek, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (§ 18 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego). Powyższe oznacza, że płatności co do zasady przysługują do powierzchni objętych zobowiązaniem ustalonym w oparciu o zatwierdzone do płatności powierzchnie do których przyznano pierwszą płatność rolnośrodowiskową, z wyłączeniem sytuacji określonej w § 6 ust. 1 rozporządzenia.

WSA przypomniał, że wniosek skarżącego o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2015 jest wnioskiem kontynuacyjnym w związku z realizacją zobowiązania rolnośrodowiskowego podjętego w 2014 r. w wariantach 2.1 - uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności), 5.1 - Ochrona siedlisk ptaków Natura 2000, w wariancie 2.9 - uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności) i 6.4 - sady tradycyjne. Organ jakkolwiek zakwestionował powierzchnię deklarowaną do płatności w 2015 r. w wariancie 2.1 uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) wskazując, że powierzchnia stwierdzona stanowi 2,67 ha (zamiast deklarowanej 2,68 ha) zaś w wariancie 2.9 uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności) powierzchnia stwierdzona wynosi 4,07 ha (zamiast deklarowanej 4,15 ha), to zgodnie z art. 18 ust. 6 rozporządzenia nr 640/2014 uwzględniając, że różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnia stwierdzoną nie przekraczała 3% lub 2 ha, przyznał płatność do powierzchni stwierdzonej.

Tym samym zdaniem WSA istotą sporu jest odmowa przyznania płatności w ramach w pakietu ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, w wariancie ochrona siedlisk lęgowych ptaków - Natura 2000 (wariant 5.1) oraz w ramach pakietu zachowanie zagrożonych zasobów genetycznych roślin w rolnictwie, w wariancie sady tradycyjne (wariant 6.4).

Sąd I instancji zaznaczył, że wnioskiem kontynuacyjnym złożonym na rok 2015, czyli drugim roku realizacji zobowiązania skarżący, korzystając z możliwości przewidzianej w § 6 ust 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego, zwiększył obszar przyjętego zobowiązania w pakiecie ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, w wariancie ochrona siedlisk lęgowych ptaków - Natura 2000 (wariant 5.1) zgłaszając działki o łącznej powierzchni 4,63 ha. Zatem organ zasadnie zakwestionował w wariancie 5.1 powierzchnie działek nr 164/1, 62, 243, 154, 125, w wielkości zadeklarowanej we wniosku za 2015 r. Zatwierdzenie tych działek możliwe było bowiem tylko w zakresie takiej powierzchni, jakie zostały zawnioskowane w pierwszym roku. Istotny jest bowiem zakres podjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego. Dla organu przyznającego płatność za 2015 r. punktem odniesienia co do powierzchni wskazanych działek była ich powierzchnia zatwierdzona.

Także powierzchnia 0,01 ha deklarowana na działce ewidencyjnej o nr 268 oraz powierzchnia 0,02 ha stwierdzona na działce ewidencyjnej nr 114, nie mogła zostać zatwierdzona, skoro beneficjent nie podjął na nich zobowiązania rolnośrodowiskowego w 2014 r. – pierwszym roku jego realizacji. Jak wskazano wyżej dla przyznania płatności w kolejnych latach kluczowe znaczenie ma okoliczność, że kolejne decyzje wydawane są w odniesieniu do powierzchni gruntu zadeklarowanej przez rolnika i przyjętej do płatności pierwszą decyzją. W kolejnych latach realizacji przedsięwzięcia płatność może być przyznana, co do zasady, jedynie w odniesieniu do tych działek, co do których rolnik - skutecznie, a więc w sposób usankcjonowany stosowną decyzją właściwego organu - przyjął na siebie zobowiązanie rolnośrodowiskowe.

Tym samym nie może mieć znaczenia podnoszony w piśmie z 17 września 2020 r. zarzut, że w postępowaniu dotyczącym przyznania płatności za 2014 r. skarżący podważał wynik ustalanych powierzchni PEG, wskazując na błędy wynikające z odczytów ekranu i brak tolerancji pomiarów.

Organ nie kwestionuje, że w drugim roku płatności skarżący był uprawniony do zwiększenia obszaru przyjętego zobowiązania. Zasadnie jednak uznał, że skarżący w sposób nieuprawniony zgłosił do płatności w ramach wariantu 5.1 dla dodanych działek powierzchnię większą (0,08 ha) niż powierzchnia kwalifikowana. Przeprowadzona kontrola kwalifikowalności powierzchni w oparciu o system identyfikacji działek rolnych (LPIS) wykazała, że powierzchnia zgłoszona do płatności (działka [...] – na której zadeklarowano część działki rolnej P1, działka ewidencyjna [...] – na której zadeklarowano część działki rolnej G1) jest większa niż powierzchnia ewidencyjno gospodarcza (PEG TUZ), albo jak w przypadku działki [...] deklarowanej jako część działki rolnej P1, działki [...] deklarowanej jako część działki rolnej P1, działki [...] na której zadeklarowano część działki rolnej G1, działki [...] na której zadeklarowano część działki rolnej G1 i działki [...] na której zadeklarowano część działki rolnej F1 powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza wynosi 0.

Nie budziło zastrzeżeń Sądu wykluczenie z płatności w ramach wariantu 5.1 działki Z1 o pow. 1,03 ha (działki ewidencyjne [...]) jako leżącej poza obszarem Natura 2000. Skoro beneficjent wnioskował o przyznanie płatności w wariancie 5.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na obszarze Natura 2000 to niewątpliwie deklarowane działki muszą być położone w obszarze Natura 2000, co wynika wprost z § 12 ust. 4 pkt 3 lit b rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Wobec powyższych ustaleń organ w sposób uprawniony zastosował art. 19 ust. 1 akapit drugi Rozporządzenia Nr 640/2014, bowiem wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych w wariancie 5.1 - 4,63 ha a powierzchnią stwierdzoną w trakcie kontroli administracyjnej 3,37 ha wynosi 37,39 % powierzchni stwierdzonej.

Za chybione uznał WSA zarzuty dotyczące nieprawidłowego ustalenia powierzchni działek rolnych kwalifikujących do przyznania wnioskowanych płatności. W celu określenia powierzchni działek rolnych kwalifikujących się do płatności organ dokonywał identyfikacji działek w oparciu o system identyfikacji działek rolnych oraz na podstawie wyznaczonej powierzchni ewidencyjno–gospodarczej.

Zdaniem Sądu nie ma podstaw do zakwestionowania tych urzędowych ustaleń w sytuacji, gdy wnioskujący o płatności nie przeciwstawił im żadnych miarodajnych dowodów, które mogłyby wskazywać, że powierzchnia działek kwalifikujących się do płatności rzeczywiście odpowiada powierzchni działek określonej we wniosku o płatności. Samo odwoływanie się beneficjenta do dokonywanych przez niego pomiarów nie może podważać ustaleń organu.

Odnosząc się do zarzutu, że dane wynikające z systemu nie są aktualne, że winno uwzględniać się pomiar na gruncie WSA wskazał, że zasadnicze znaczenie dla ustalenia przez organy wielkości powierzchni kwalifikowanej do przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 5.1 było wykluczenie z płatności leżącej poza obszarem Natura 2000 działki Z1 o pow. 1,03 ha (działki ewidencyjne [...]). Ponadto, istotne znaczenie miał wynik porównania powierzchni zawnioskowanej do płatności w roku 2015 z powierzchnią objętą podjętym zobowiązaniem rolnośrodowiskowym, co organ uczynił zestawiając pierwszy wniosek o przyznanie płatności i pierwszą decyzję - z wnioskiem kontynuacyjnym. Z tego powodu z płatności została wykluczona powierzchnia nie objęta zobowiązaniem rolnośrodowiskowym – powierzchnia 0,16 ha. Wykluczenie z płatności powierzchni - 0,08 ha wynikało z ustalenia, że powierzchnia nowo zadeklarowanych działek była większa niż powierzchnia ewidencyjno gospodarcza (PEG TUZ).

Tym samym jako nieuzasadnione należy ocenić zarzuty, że organ do płatności przyjął powierzchnię nie z roku użytkowania tylko z lat poprzednich, że w sposób nieuzasadniony przyjął powierzchnię użytkowaną przez poprzednika nie dając wiary pomiarom przedłożonym przez beneficjenta we wnioskach w 2014 r.

Natomiast odnosząc się do zarzutów nieuwzględnienia powierzchni katastralnych działek ewidencyjnych WSA wskazał, że definicja gruntów rolnych kwalifikowanych do płatności rolnośrodowiskowych wynikająca z przepisów wspólnotowych art. 67 ust 4 lit a Rozporządzenia 1306/2013 nie jest tożsama z powierzchnią użytków rolnych, które są definiowane w Ewidencji Gruntów i Budynków.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, skarżąc go w całości, wywiódł B. W. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz o przyznanie kosztów postępowania według norm przepisanych, nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. Ponadto oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. 1) art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 poprzez zaakceptowanie w procesie oceny legalności decyzji faktu, że organ oparł swe rozstrzygnięcia na dowodzie w postaci powierzchni PEG mierzonych myszką na ekranie komputera bez tolerancji pomiaru i nie certyfikowanych pomiarem w terenie wg. protokołu z kontroli na miejscu, pomimo, że rolnik przedstawił raport [...] jako dowód, którego nie uwzględniono, co w konsekwencji doprowadziło do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o wadliwie ustaloną powierzchnię spornego obszaru rolnego,
2. 2) art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 69 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U.UE L 2004.153.30), art. 33, art. 34 oraz art. 35 rozporządzenia nr 1122/2009 poprzez uznanie, że wskazane przepisy w zakresie kontroli przeprowadzonej u skarżącego nie przewidują, aby dla uzyskania mocy dowodowej przez protokół z kontroli na miejscu koniecznym było certyfikowanie pomiarów, podczas gdy zachowanie tego wymagania nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek, niezależnie od treści i wagi przeprowadzanego dowodu, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi,
3. 3) art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 i 3 k.p.a. poprzez analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie w procesie oceny legalności decyzji organu faktu, że ustalenia powierzchni były wadliwie sporządzone i nie spełniały podstawowych przesłanek do uznania ich za wiarygodne źródło informacji, bowiem nie są zgodne z Instrukcjami realizacji kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni (wersja 1.0 z dnia 10.01.2014 r. wydana na podstawie art. 7 i 31 ust. 6 ustawy z dnia z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego Dz.U. z 2007 r. Nr 35, poz. 217),
4. 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art., 77 § 1, art. 80 k.p.a. – poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie oraz brak niezbędnych w sprawie ustaleń, a także niepodjęcia środków do dokładnego wyjaśnienia sprawy,
5. 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. – zasady obiektywizmu oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie żadnych dowodów rolnika i uznaniu stanowiska organu, który to pierwotnie z innych zgoła przyczyn odmówił rolnikowi płatności do pakietów 5.1 i 6.4 wg. decyzji: [...] jak i uchylającej ją [...] oraz wezwaniu [...] dotyczącego braku widoczności zaznaczonych powierzchni i drzew. Jeżeli wtedy organ mógł wysłać rolnikowi wezwanie, gdzie okazało się, że rolnik ma rację, to nasuwa się pytanie, dlaczego w sprawie omyłkowego wpisania w pakiecie 5.1 zamiast 4.1 organ w trakcie kontroli administracyjnej, gdy system wykazał, że nie może być wpisane 5.1 tylko 4.1 nie wysłał rolnikowi wezwania czy choćby informacji.
6. 6) art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009 poprzez nieuwzględnienie strefy buforowej zgodnie z przepisami,
7. 7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy Organ powinien był tę decyzję uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji na postawie art. 138 § 2 k.p.a., gdyż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania zważywszy na fakt, że rolnik podważał wynik ustalonych powierzchni PEG przedstawiając dowód będący w posiadaniu organu -raportu z kontroli na miejscu z pomiarami na gruncie wg. których powinny być poprawione powierzchnie PEG tzn. certyfikowane i wtedy uzyskują moc prawną bo odczytane z ekranu komputera implikują błędy i nie uwzględniają tolerancji pomiarów,
8. 8) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a co za tym idzie nie zebranie w sposób prawidłowy i wyczerpujący całego materiału dowodowego,
9. 9) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodów.
10. 10) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczność nieużytkowania całych działek wyłącznie w oparciu o nieuaktualnione i nie certyfikowane pomiarem na gruncie powierzchnie PEG, co bezsprzecznie świadczy o naruszeniu nałożonego na organ obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a tym samym miało istotny wpływ na wynik sprawy,
11. 11) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ wyznaczenia skarżącemu terminu do zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i przyjęciem wniosków, a w szczególności nie zawiadomienie lub nie wezwanie rolnika, gdy wykryto ewidentny błąd, którego system nie mógł przyjąć, gdzie w oznaczeniu pakietu dla działki 27/1 zamiast 4.1 wpisano 5.1 co jest ewidentnym błędem, który powinien zablokować procedowanie wniosku,
12. 12) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez działanie sprzeczne z przepisami prawa, co skutkuje uznaniem sposobu prowadzenia przedmiotowego postępowania za niebudzącego zaufania do organów władzy publicznej.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów za3warto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Organ nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Na podstawie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Wobec niestwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych.

Przystępując do oceny zasadności postawionych w środku prawnym zarzutów należy tę ocenę poprzedzić koniecznym w rozpatrywanej sprawie przypomnieniem i wyjaśnieniem, że prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, obwarowanym m.in. przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.). Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku Sądu I instancji, której strona nie zaskarżyła.

Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności orzeczenia Sądu I instancji oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, gdzie należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy tj. na rozstrzygnięcie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Podkreślić bowiem należy, że zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a.

Wstępnie zauważyć należy, że NSA rozpoznawał wcześniej sprawę skarżącego kasacyjnie za rok 2017. W wyroku z dnia 14 stycznia 2021 r., sygn. akt I GSK 1590/20, którym to oddalił skargę kasacyjną. Dotyczyła ona analogicznych kwestii spornych.

W myśl art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jak podnosi się w orzecznictwie sądowym, istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu, o której mowa w art. 170 p.p.s.a. wyraża się w tym, że nie tylko sąd wydając rozstrzygnięcie, ale także inne sądy i inne organy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Moc wiążąca orzeczenia w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok NSA z dnia 5 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2225/16, LEX nr 2559675).

Skoro moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że podmioty w nim wymienione muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, oznacza to, że w kolejnym postępowaniu, w którym pojawi się dana kwestia, nie może ona być już ponownie badana (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt I GSK 561/2018, LEX nr 2536679). Skutek pozytywny prawomocności orzeczenia sądu administracyjnego statuuje związanie sądów administracyjnych, stron postępowania sądowoadministracyjnego, innych sądów oraz innych organów państwowych i innych podmiotów stanem prawnym, wynikającym z treści prawomocnego orzeczenia, to jest wyrażoną w nim oceną zgodności z prawem skontrolowanego aktu lub czynności organu administracji publicznej. Nie jest zatem dopuszczalne formułowanie przez strony (uczestników) postępowania sądowoadministracyjnego, organy administracji publicznej i inne organy państwowe, sądy administracyjne i inne sądy ustaleń oraz ocen prawnych sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 1057/16, LEX nr 2486260).

Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 p.p.s.a. wskazują motywy wyroku (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 224/16, LEX nr 2465037). Jak wspomniano chociaż co do zasady, stan związania ograniczony jest do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, nie oznacza to, że dla prawidłowego odczytania treści sentencji nie można się kierować treścią uzasadnienia. Tym samym usprawiedliwione jest powołanie się na wcześniejsze rozważania NSA w przywołanym powyżej wyroku.

Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów wynika, że istota sporu prawnego dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora OR ARiMR utrzymującej w mocy decyzję Kierownika BP ARiMR o przyznaniu skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2015 w pomniejszonej wysokości stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem.

Zdaniem WSA organy obu instancji zasadnie dokonały kwalifikacji deklarowanej do wnioskowanej płatności powierzchni przyjmując, że w ramach pakietu 2 w wariancie 2.1 uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) stwierdzona powierzchnia uprawnionych do płatności gruntów jest mniejsza od zadeklarowanej o 0,01 ha, natomiast w ramach pakietu 5 w wariancie 5.1 Ochrona siedlisk ptaków Natura 2000 powierzchnia kwalifikująca się do płatności jest mniejsza o 0,16 ha.

Sąd I instancji uznał, że organ w sposób uprawniony dokonywał identyfikacji działek w oparciu o system ich identyfikacji oraz na podstawie wyznaczonej powierzchni ewidencyjno - gospodarczej. Wynik powyższej kontroli był wystarczający i nie zachodziła potrzeba jego weryfikowania poprzez kontrolę na miejscu.

Oparcie skargi kasacyjnej na podstawie przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzuca naruszenie przepisów postępowania art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7, 10 § 1, 75 § 1, 77 § 1 i 3, 80, i 84 § 1 k.p.a. Podniesione uchybienia proceduralne w istocie sprowadzają się do nieprawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ponadto skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie prawa materialnego tj. art. 34 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009 poprzez nieuwzględnienie strefy buforowej (zarzut pkt 6 petitum skargi kasacyjnej).

Ustosunkowując się do tak sformułowanych zarzutów, w pierwszej kolejności wskazać należy, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 34 rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009 poprzez nieuwzględnienie strefy buforowej, z uwagi na to, że przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że rozporządzenie Komisji (WE) 1122/2009 utraciło moc z dniem 1 stycznia 2015 r. na podstawie art. 43 rozporządzenia nr 640/2014. Zgodnie z art 44 tego aktu rozporządzenie nr 640/2014 ma zastosowanie do wniosków o przyznanie pomocy, wniosków o wsparcie lub wniosków o płatność dotyczących lat składania wniosków lub okresów premiowych rozpoczynających się od dnia 1 stycznia 2015 r. Natomiast w myśl § 18 ust. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego z 13 marca 2013 r. przy ustalaniu wysokości płatności przysługującej do działek rolnych należy uwzględnić powierzchnię tych działek, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014. Maksymalny kwalifikowalny obszar to wyznaczony dla każdej działki ewidencyjnej obszar gruntów rolnych kwalifikujących się do przyznania płatności, swoim zakresem obejmujący: grunty orne, trwałe użytki zielone, uprawy trwałe, elementy krajobrazu podlegające zachowaniu oraz strefy buforowe.

Z powyższych względów skoro ustalenie obszaru kwalifikowalnego do płatności nie następowało w oparciu przepisy rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009 zarzut naruszenia art. 34 tego aktu nie jest uzasadniony. Tym samym jako chybione uznać należało powiązane z tym przepisem zarzuty naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a i art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 p.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r. sygn. akt I FSK 497/09; LEX nr 594014).

Żadna z wyżej wymienionych sytuacji w tej sprawie nie zaistniała. Z uwagi na bezzasadność zarzutu naruszenia art. 34 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009 trafności wydanego w sprawie wyroku nie może skutecznie podważyć również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy sąd I instancji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić, lub rozpoznając skargę, dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) niż sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy, lub nie rozpoznał istoty sprawy(por wyrok NSA z 16 lipca 2020 sygn. akt II OSK 598/20). Sytuacja taka w sprawie niniejszej nie zaistniała.

Natomiast w zakresie odnoszącym się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. przypomnieć, należy że w orzecznictwie NSA wielokrotnie zwracano uwagę na to, że przepis te to tzw. przepis wynikowy i jego naruszenie jest zawsze następstwem złamania przez sąd pierwszej instancji innych przepisów, co ma tę konsekwencję, że nie może on stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej (vide wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., II OSK 2077/10,wyrok NSA z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2387/12 niepublikowane). Aby zarzut jego naruszenia mógł wywołać zamierzony przez skarżącego skutek w postaci uwzględnienia skargi kasacyjnej, konieczne jest wskazanie konkretnych przepisów postępowania, które zostały przez Sąd I instancji naruszone w ten sposób, że Sąd ten nie dostrzegł naruszenia przez organ normatywnego wzorca postępowania i przez to bezpodstawnie uznał działania organów w sprawie za prawidłowe.

Skarżący zarzuty wskazanego wyżej przepisu powiązał z niezastosowaniem przez organy art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a co za tym idzie niezebranie w sposób prawidłowy i wyczerpujący całego materiału dowodowego a także uznanie za udowodnioną okoliczność nieużytkowania całych działek wyłącznie w oparciu o nieuaktualnione i nie certyfikowane pomiarem na gruncie powierzchnie PEG, co bezsprzecznie świadczy o naruszeniu nałożonego na organ obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a tym samym miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania również okazały się chybione. Sąd I instancji zasadnie uznał, akceptując przeprowadzone przed organami Agencji postępowanie, jako zgodne z obowiązującymi regułami prawa określonymi art. 21 ust 1-3 ustawy z 7 marca 2007r.o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (mającej zastosowanie w sprawie niniejszej). Organy ARiMR zebrały w sposób prawidłowy materiał dowodowy i na jego podstawie dokonały właściwej, niewadliwej interpretacji rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Zarzut skargi, iż w celu ustalenia stanu faktycznego zebrane w sprawie dowody były niewystarczające nie jest trafny.

W tym miejscu wskazać należy, iż mające w sprawie niniejszej zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich (...) nieco inaczej aniżeli zasady procedury administracyjnej określone w k.p.a. statuują pozycję strony w postępowaniu o przyznanie pomocy w ramach poszczególnych działań objętych programem. Art. 21 ust. 1 powołanej wyżej ustawy stanowi, iż do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

W postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Jednakże w myśl pkt 3 powyższego przepisu organ administracyjny udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, jak również (pkt 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Unormowanie to wyłącza obowiązek ciążący na organach administracji na mocy art. 10 § 1 k.p.a. Realizacja powyższych zasad została zapewniona w niniejszej sprawie. Skarżący nie zgłosił natomiast żądania zapewnienia mu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, jak też nie zgłosił żądania umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji, stąd jako chybiony uznać należy zarzut naruszenia wskazanego wyżej przepisu art. 10 § 1 k.p.a.

W tym postępowaniu organ Agencji nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodu. To na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu, zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Tym samym, w wyniku kontroli legalności decyzji do zadań Sądu orzekającego należy ocena, czy z nałożonego ww. regulacją obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego organy się wywiązały.

Podkreślić w tym miejscu należy, że pojęcia "dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy", o czym stanowi niemający w sprawie zastosowania art. 7 k.p.a. nie można utożsamiać z "wyczerpującym rozpatrzeniem całego materiału dowodowego". Tym samym zarzut naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 k.p.a. uznać należy za bezskuteczny, a skoro w złożonym środku prawnym jego autor nie postawił zarzutu naruszenia przepisów art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, nie można skutecznie zarzucić organom braku bezstronnego, wyczerpującego zweryfikowania zebranego w sprawie materiału dowodowego. Nie można bowiem skutecznie podważać ustaleń stanu faktycznego sprawy zarzutem naruszenia przepisów k.p.a., stosowanie których – wskutek modyfikacji wprowadzonej przez ustawodawcę w art. 21 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich – jest wyłączone.

Niezależnie od powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji akceptując przeprowadzone przez organy ARiMR postępowanie jako zgodne z zasadami procedury administracyjnej z obowiązku kontroli legalności działania wywiązał się prawidłowo. Z tego też względu nie można poczynić mu skutecznych zarzutów co do niezasadnego zaakceptowania faktu nieprzeprowadzenia dowodu w postaci kontroli na miejscu.

Usprawiedliwienia nie znajduje też oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, określa zasadę swobodnej oceny dowodów. Jej istota sprowadza się do zapewnienia organowi prowadzącemu postępowanie możliwości badania sprawy (stanu faktycznego) i do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zasada ta nie oznacza, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według dowolnych kryteriów; swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest oprzeć na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. W rozpoznawanej sprawie jednakże, zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. został powiązany z pominięciem określonych okoliczności (wg skarżącego koniecznością ustalenia kiedy i jaką metodą dokonano pomiaru powierzchni) i nie wykazuje przekroczenia granic prawem przewidzianej swobody przy ocenie dowodów.

Stanowisko strony sprowadza się w istocie do polemiki z poczynionymi ustaleniami. Skarżący zarzuca bowiem, że ustalenie powierzchni ewidencyjno – gospodarczej (PEG) zostało dokonane bez jego wiedzy, a ponadto jest niezgodne z pomiarami geodezyjnymi.

Tymczasem uzasadnienie kontrolowanej decyzji wskazuje, że organ poddał analizie całokształt materiału dowodowego w sprawie.

Zasadnie bowiem Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów, w którym przyjęto, iż w celu określenia powierzchni działek rolnych kwalifikujących się do płatności organ dokonywał identyfikacji działek w oparciu o system identyfikacji działek rolnych oraz na podstawie wyznaczonej powierzchni ewidencyjno-gospodarczej. Ustalenia poczynione w oparciu o system GIS umożliwiają nałożenie obrazu działki rolnej na mapy ewidencyjne – co wynika z samej technologii pomiaru i stosowanej metody. Pozwala to na ustalenie, czy faktyczne powierzchnie te wykraczają poza granice działki referencyjnej, zadeklarowanej we wniosku.

Trafnie przyjął Sąd I instancji akceptując stanowisko organów, iż w sprawie brak było podstaw do zakwestionowania urzędowych ustaleń w sytuacji, gdy wnioskujący o płatności nie przeciwstawił im żadnych miarodajnych dowodów, które mogłyby wskazywać, że powierzchnia działek kwalifikujących się do płatności rzeczywiście odpowiada powierzchni działek określonej we wniosku o płatności. Samo odwoływanie się beneficjenta do dokonywanych przez niego pomiarów nie może podważać ustaleń organu. Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił, iż podstawową formą kontroli jest kontrola administracyjna. Organy Agencji są uprawnione do prowadzenia w formie skomputeryzowanej systemu identyfikacji obszarów rolnych kwalifikujących się do płatności oraz do przeprowadzenia w pierwszej kolejności administracyjnych kontroli wniosków o przyznanie płatności. Jeśli skontrolowanie i ustalenie powierzchni rzeczywistej uprawnionej do płatności jest wystarczające, wówczas nie ma potrzeby weryfikowania otrzymanego wyniku poprzez kontrolę na miejscu.

Dopiero, gdy kontrola administracyjna nie dostarczy wyników pozwalających z pewnością ustalić obszar maksymalnej kwalifikowalności, organ może, po wszczęciu odpowiedniej procedury, skorzystać z uzupełniającej formy kontroli, jaką jest kontrola na miejscu. Wbrew zarzutom strony organy stosownie do art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 640/2014 są zobligowane dla zapewnienia, by kontrola była przeprowadzona na podstawie aktualnych danych do corocznej oceny jakości systemu identyfikacji działek rolnych. Tym samym podnoszone przez skarżącego wyniki pomiarów zawarte w protokole kontroli na miejscu przeprowadzonej w 2016r. nie mogą być rozstrzygające co do weryfikacji i ustalenia powierzchni PEG spornych działek w 2015 r.

Skutecznie nie podważają też trafności wydanego rozstrzygnięcia zarzuty skarżącego dotyczące nieuwzględnienia powierzchni katastralnych działek ewidencyjnych. Powierzchnia działki rolnej, do której przysługują płatności rolnośrodowiskowe to powierzchnia w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków a zatem działki ewidencyjnej, wykorzystywanej do celów rolniczych. Wobec powyższego we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na rok 2015, należało podać rzeczywistą powierzchnię działki rolnej, która nie zawsze pokrywa się z powierzchnią użytku gruntowego, uwidocznioną w ewidencji gruntów i budynków, bowiem częstokroć dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie odzwierciedlają stanu faktycznego użytków w gospodarstwie rolnym.

Zasadnie zatem WSA wyjaśnił, że definicja gruntów rolnych kwalifikowanych do płatności rolnośrodowiskowych wynikająca z przepisów wspólnotowych art. 67 ust 4 lit a rozporządzenia 1306/2013 nie jest tożsama z powierzchnią użytków rolnych, które są definiowane w Ewidencji Gruntów i Budynków, co oznacza że powierzchnie użytków rolnych określone w systemie ewidencji gruntów nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla płatności rolnośrodowiskowej.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, uzasadnienie wyroku winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Omawiana regulacja określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, który ma służyć wyjaśnieniu stronom powodów rozstrzygnięcia i umożliwić kontrolę instancyjną. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.

Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. wiąże z treścią zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a, art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku art. 34 ust 1 rozporządzenia nr 1122/2009. Powyższe zarzuty okazały się bezzasadne. Zatem nie sposób przyjąć by uzasadnienie WSA zawierało deficyty w podnoszonym przez skarżącego zakresie i co miałoby jednocześnie nie pozostawać bez wpływu na wynik sprawy.

Analiza pisemnych motywów zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że uzasadnienie zawiera wszystkie wymienione przez ustawodawcę elementy, a przeprowadzenie kontroli instancyjnej orzeczenia jest w pełni możliwe.

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd I instancji nie dopuścił się zarzucanych naruszeń prawa. Tym samym skargę kasacyjną, jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, na zasadzie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. należało oddalić.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, gdyż należne od Skarbu Państwa wynagrodzenie (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a., na jego wniosek, po złożeniu stosownego oświadczenia. Zatem o powyższym orzeknie WSA w Kielcach (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).