Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 9 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 30/20 pozostawił bez rozpatrzenia skargę J. K. (dalej: skarżący) na informację Zarządu Województwa W. w O. z dnia [...] grudnia 2019r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu.
Sąd w motywach podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę na ww. informację. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 15 stycznia 2020r. wezwano pełnomocnika skarżącego między innymi do nadesłania w terminie 7 dni kompletnej dokumentacji, pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia (art. 61 ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, t.j. Dz. u. z 2018r., poz. 1431 ze zm., dalej: u.z.r.p.). Wezwanie doręczono pełnomocnikowi w dniu 22 stycznia 2020r. W odpowiedzi na wezwanie nadesłane zostały: wniosek o dofinansowanie projektu wraz z założeniami do analizy oraz zeznaniami rocznymi PIT za lata 2015-2017, informacja o wynikach oceny projektu, wniesiony protest, informacja o wyniku rozpatrzenia protestu.
WSA pozostawiając skargę bez rozpatrzenia wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie sądu pełnomocnik skarżącego w zakreślonym terminie przedłożył wniosek o dofinansowanie przedmiotowego projektu jednak bez załączonych do niego załączników, które były dołączone zgodnie z listą załączników wymaganych w momencie złożenia wniosku o dofinasowanie (pełna lista załączników k. 23 23v). W konsekwencji skarga w przedmiotowej sprawie nie została złożona z kompletną dokumentacją.
Skargą kasacyjną od powyższego postanowienia wywiódł skarżący, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy WSA w Olsztynie do ponownego rozpoznania, ewentualnie jego uchylenie i rozpoznanie skargi co do istoty sprawy oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie przepisu:
- 1. art. 61 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 61 ust. 7 u.z.p.r., poprzez pozostawienie skargi bez rozpatrzenia pomimo braku doręczenia skarżącemu wezwania do przedłożenia oryginału lub uwierzytelnionej kopii konkretnej - wymienionej enumeratywnie lub w sposób umożliwiający odniesienie się do wezwania przez skarżącego dokumentacji, o której mowa w art. 61 ust. 3 u.z.p.r.;
- 2. art. 3 § 3 i art. 134 § 1 p.p.s.a. i w zw. z art. 64, art. 61 ust 2-7 u.z.p.r. poprzez przedwczesne uznanie, iż skarżący wniósł skargę bez kompletnej dokumentacji, w sytuacji gdy nie została wezwana przez Sąd I instancji do przedłożenia oryginału lub uwierzytelnionej kopii konkretnej - wymienionej enumeratywnie dokumentacji, o której mowa w art. 61 ust. 3 u.z.p.r. oraz pouczona o siedmiodniowym terminie do dokonania tej czynności.
Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu na obecnym etapie postępowania sprowadza się do oceny czy Sąd I instancji prawidłowo pozostawił bez rozpoznania skargę skarżącego, z uwagi na niedołączenie do tego pisma kompletnej dokumentacji.
W sprawie skarga do Sądu I instancji została złożona na podstawie art. 61 ust. 1 u.z.r.p., zgodnie z którym wnioskodawcy w przypadku nieuwzględnienia protestu przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Ustawa o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 reguluje tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego w tego rodzaju sprawach, stanowiąc w art. 61 ust. 2 ustawy, że skargę wnosi się bezpośrednio do sądu wraz z kompletną dokumentacją. W myśl zaś art. 61 ust. 3 u.z.r.p. kompletną dokumentację stanowią wniosek o dofinansowanie (pkt 1), informacja o wynikach oceny projektu (pkt 2), wniesiony protest (pkt 3) oraz informacje o których mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2 albo art. 66 ust. 2 pkt 1 - wraz z ewentualnymi załącznikami.
Z treści przytoczonych przepisów wynika jednoznacznie, że w sytuacji, gdy do wniosku o dofinansowanie projektu zostały dołączone załączniki, stają się one częścią kompletnej dokumentacji, którą należy dołączyć do skargi składanej na podstawie art. 61 ust. 1 u.z.r.p. Należy zatem zgodzić się z Sądem I instancji, że na kompletną dokumentację składają się wszystkie dokumenty złożone przez stronę wraz z wnioskiem o dofinansowanie, wymienione jako załączniki wniosku, jak również wszelkie dokumenty zgromadzone w toku postępowania powiązane z oceną projektu i mające wpływ na tę ocenę a pochodzące od strony lub które strona może pozyskać od organu przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego.
Jak wynika z treści art. 61 ust. 7 u.z.r.p., jeżeli strona wniesie skargę bez kompletnej dokumentacji, sąd wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia dokumentacji w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia. Jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącego ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, która również uzależniała skuteczność wniesienia skargi od tego, czy strona złożyła do sądu kompletną dokumentację, wezwanie strony do usunięcia braków pisma procesowego powinno być sformułowane precyzyjnie, jasno i jednoznacznie, tak aby u strony do której zostało skierowane nie powstała wątpliwość co do przedmiotu wezwania i rygorów grożących w razie niezastosowania się do jego treści (m.in. postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 1367/13; postanowienie NSA z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1001/14, dostępne w CBOSA).
Powyższy pogląd zachowuje aktualność na gruncie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt I GSK 1971/18, dostępne CBOSA). Z tego powodu należy uznać, że wezwanie strony do uzupełnienia dokumentów dołączonych do skargi musi być precyzyjne, to znaczy wskazywać konkretnie, jakich dokumentów strona nie załączyła albo jakiego rodzaju są nieprawidłowości tych dokumentów (błędne potwierdzenie za zgodność z oryginałem itp.).
Jak wynika z akt sprawy, Sąd I instancji wezwaniem z dnia 20 stycznia 2020 r. wezwał skarżącego do nadesłania kompletnej dokumentacji sprawy (w oryginale lub w postaci uwierzytelnionych kopii) w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpoznania (k. 11 akt sądowych).
Tak sformułowane wezwanie mogło jednak rodzić uzasadnione wątpliwości, co do zakresu braków skargi mających być usuniętymi w celu nadania jej prawidłowego biegu. Sąd I instancji nie wyjaśnił precyzyjnie, jakie konkretne braki w dokumentacji stały się przyczyną wezwania strony do jej uzupełnienia. Ze skierowanego do skarżącego wezwania nie wynikało, jakich dokumentów nie dołączono do skargi, co stanowi niezbędny element jasnego i skutecznego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Tym samym skierowane do skarżącego wezwanie jako niewystarczająco precyzyjne, nie może być uznane za skuteczne w trybie art. 61 ust. 3 u.z.r.p. Tym bardziej, że nie zawierało ono nawet przytoczenia treści tego przepisu.
Powyższe oznacza, że pozostawienie skargi bez rozpatrzenia jest co najmniej przedwczesne, ponieważ zostało dokonane bez uprzedniego prawidłowego wezwania skarżącego do uzupełnienia dokumentacji załączonej do skargi.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 i 182 § 1 i 3 p.p.s.a. w związku z art. 64 u.z.r.p. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Odnosząc się do wniosku strony wnoszącej skargę kasacyjną o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 3, poz.
- 42) wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie.