Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt I SA/Op 223/08 oddalił skargę F. Spółki z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu odsetek pobranych z tytułu nieterminowego uiszczenia opłaty manipulacyjnej dodatkowej. Zaskarżoną decyzją organ celny odmówił zwrotu odsetek pobranych (wyegzekwowanych) z tytułu nieterminowego uiszczenia opłaty manipulacyjnej dodatkowej oraz odmówił zapłacenia odsetek od pobranej opłaty manipulacyjnej dodatkowej za okres od dnia jej pobrania do dnia jej zwrotu na rachunek bankowy spółki F. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku sporządził i podpisał reprezentujący spółkę doradca podatkowy R. M., zaskarżając wyrok w całości.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w O. wniósł o jej odrzucenie, a z ostrożności – o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Jak wynika z treści art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Zgodnie z wyjątkiem określonym w § 3 pkt 1 skarga kasacyjna może być ponadto sporządzona przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych.
Przepis art. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz.
60) stanowi, że obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Zgodnie natomiast z art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przepisy tej ustawy stosuje się do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego, do których określenia uprawnione są organy podatkowe. Z kolei w myśl art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również do opłat oraz innych niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt 1 organy. Tylko zatem sprawa, której przedmiot spełnia określone wyżej warunki i która podlega regulacji powołanej ustawy może być określona jako sprawa dotycząca obowiązków podatkowych. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2007 r., sygn. akt I GZ 16/07).
W niniejszym postępowaniu przedmiotem sporu jest sprawa celna – odsetki wyegzekwowane przez organ administracji z tytułu nieterminowego uiszczenia opłaty manipulacyjnej dodatkowej wymierzonej z tytułu różnicy w wywożonym towarze. Wskazać należy, że w przepisach Prawa celnego nie ma regulacji prawnej w postaci opłaty manipulacyjnej dodatkowej, jak również brak jest regulacji umożliwiającej dokonanie zwrotu tej opłaty. Kluczowy w tej sprawie przepis art. 276 § 2a Kodeksu celnego stanowił, że opłata manipulacyjna dodatkowa pobierana była z mocy prawa w sytuacji, gdy organ celny po zgłoszeniu towaru wyprowadzonego z polskiego obszaru celnego wykazał w wyniku rewizji celnej mniej towaru w stosunku do ilości zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym.
Wskazać należy, że w niniejszej sprawie organy celne nie mogły zastosować art. 277 § 2 Kodeksu celnego regulującego tryb zwrotów i umorzeń opłat z uwagi na to, że w dacie złożenia wniosku spółki o zwrot obowiązywały już przepisy Prawa celnego. Podstawą rozstrzygnięcia w sprawie były więc przepisy ustawy Prawo celne a nie jak wskazano powyżej – Ordynacji podatkowej.
Skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. nie mogła być sporządzona przez doradcę podatkowego, gdyż w świetle art. 175 § 3 pkt 1 p.p.s.a. doradca podatkowy nie jest podmiotem uprawnionym do sporządzenia skargi kasacyjnej w sprawach dotyczących obowiązków celnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt I GSK 488/05, Lex 238597).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. winien był zatem odrzucić tę skargę kasacyjną na podstawie art. 178 p.p.s.a., jako niedopuszczalną z innych przyczyn (art. 175 § 3 pkt 2 p.p.s.a.), a z uwagi, że tego nie uczynił Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
Nie orzeczono zwrotu kosztów na rzecz organu w związku z tym, iż postanowienie odrzucające skargę kasacyjną nie znajduje się w katalogu orzeczeń wymienionych w art. 209 p.p.s.a.