Uzasadnienie
Wyrokiem z 30 lipca 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Spółdzielni Kółek Rolniczych w T. (dalej zwanej: skarżącą) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z 24 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 849/10, oddalił skargę kasacyjną i zasądził od skarżącej na rzecz Dyrektora Izby Celnej w G. 1.200 złotych tytułem kosztów postępowania.
W zakresie kosztów postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny powołał się na art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., nr 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.). Z uzasadnienia wyroku wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej na rzecz organu zwrot kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, udzielonego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i prowadził sprawę w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji.
Dyrektor Izby Celnej w G., pismem z [...] września 2014 r. złożył wniosek o sprostowanie powyższego wyroku w trybie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a. w zakresie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego poprzez zmianę kwoty zasądzonego zwrotu kosztów na kwotę 1.800 złotych. Dyrektor Izby Celnej w G. w uzasadnieniu wniosku podniósł, że reprezentujący go radca prawny sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i brał udział w rozprawie, co przy uwzględnieniu stawki minimalnej wynagrodzenia wynoszącej 7.200 zł, uzasadniało zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w wysokości 1.800 zł. Zdaniem organu kwota zasądzona była następstwem oczywistego błędu rachunkowego Sądu, ponieważ podstawą przyznania zwrotu kosztów był przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a., a jednocześnie NSA nie rozważał obniżenia kosztów postępowania (art. 207 § 2 p.p.s.a.).
Wnioskodawca powołał się na uchwałę NSA z 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (ONSA i WSA 2013, nr 3, poz. 38), w uzasadnieniu której podniesiono, że "koszty postępowania kasacyjnego powinna ponieść strona, która bezpodstawnie wszczęła to postępowanie. W przeciwnym wypadku strona, która zmierza do utrzymania w mocy korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia traktowana byłaby gorzej niż strona, która to rozstrzygnięcie kwestionuje".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o sprostowanie wyroku podlega oddaleniu.
Wskazany jako podstawa prawna wniosku art. 156 § 1 p.p.s.a. (który z mocy art. 193 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym) przewiduje możliwość sprostowania wyroku w przypadku, gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo innej oczywistej omyłki. Judykatura przyjęła, iż sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć, jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy, to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej.
Przyjmuje się również, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1289/11 – treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosek strony o sprostowanie wyroku nie dotyczy którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Sprostowanie wyroku w zakresie zawartego w nim postanowienia o kosztach postępowania, w sposób wskazany we wniosku, stanowiłoby niedopuszczalną ingerencję w treść orzeczenia i w istocie zmierzałoby do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia.
Należy także podkreślić, że uchwała o sygnaturze II FPS 4/12, na którą powołuje się Dyrektor Izby Celnej, została podjęta już po wydaniu rozstrzygnięcia, o którego sprostowanie wniósł organ. Pogląd w niej zawarty nie miał natomiast mocy wiążącej w momencie podejmowania rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia