Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim postanowieniem z dnia 2 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Go 466/20 odrzucił skargę S. A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z. G. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na 2009 r.
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 grudnia 2020 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") poprzez nadesłanie dokumentu określającego umocowanie T. F. do reprezentowania strony skarżącej – odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (oryginału ewentualnie prawidłowo uwierzytelnionej kopii tego dokumentu), zgodnie z art. 29 p.p.s.a. Nadto zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 grudnia 2020 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwania doręczono stronie skarżącej dnia 4 stycznia 2021 r. (z.p.o. – k. 27 akt sądowych). Tym samym siedmiodniowy termin do dokonania ww. czynności upłynął z dniem 11 stycznia 2021 r. W dniu 18 stycznia 2021 r. do tut. Sądu wpłynął odpis pełny z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Natomiast wpis sądowy od skargi pomimo wezwania nie został uiszczony co potwierdza informacja uzyskana z Oddziału Finansowo-Budżetowego tutejszego Sądu.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła Skarżąca Spółka, wnosząc o jego uchylenie.
W uzasadnieniu skarżąca Spółka wskazała, że wezwania do uiszczenia wpisu nie zostały nigdy do Spółki przesłane ani tym bardziej Spółce doręczone. Sąd I instancji dopuścił się wprost błędu ustaleń faktycznych przyjmując arbitralnie i dowolnie, że wezwania do uiszczenia wpisu zostały doręczone Spółce łącznie z wezwaniami do potwierdzenia o umocowania osoby podpisującej skargę. Spółka zaprzecza tej okoliczności załączając jako dowód korespondencję otrzymaną z Sądu w przesyłkach za potwierdzeniami odbioru znajdującymi się na kartach akt 27 powołując się na ochronę prawa do sądu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Z uzasadnienia zażalenia wynika, że skarżąca spółka kwestionuje przyjęcie przez Sąd I instancji, że stan faktyczny sprawy odpowiada dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Twierdzi, bowiem, że w sprawie nieuzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi, nie otrzymała stosowanego wezwania.
Przechodząc do rozważań na temat prawidłowości postanowienia Sądu I instancji, należy zauważyć, że WSA stwierdzając nieusunięcie w zakreślonym terminie braków formalnych skargi - oparł się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru spornej przesyłki (k. 27 akt sądowych) przyjmując, że zawierała ona oprócz wezwania do nadesłania KRS spółki, także wezwanie. do uiszczenia wpisu sądowego.
Niewątpliwie "zwrotne potwierdzenie odbioru" jest dokumentem urzędowym – korzystającym z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może być jednak podważone, przy czym ustawa nie wprowadza ograniczeń, co do środków dowodowych, zmierzających do obalenia domniemania zgodności takich dokumentów z prawdą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - co do zasady - brak, więc przeszkód ku temu, by strona podważała prawdziwość dokumentu także przez złożenie stosownych wyjaśnień. Ocenie podlega zaś wiarygodność takich wyjaśnień (postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 390/17).
Przede wszystkim należy zauważyć, że jak wynika z akt sądowych sprawy wezwanie do usunięcia braków formalnych oraz fiskalnych skargi przesłano w jednej przesyłce, co z uwagi na potrzebę ograniczania kosztów funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości uznać należy za działanie zrozumiałe. Po otrzymaniu wezwania skarżąca przesłała (18 stycznia 2021 r.) na adres Sądu odpis pełny z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Spółka nie uiściła natomiast wpisu sądowego od skargi. Strona skarżąca twierdzi jednak, że w kopercie doręczonej w dniu 4 stycznia 2021 r. nie otrzymała wezwania do uiszczenia wpisu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśnienia strony skarżącej zasługują na wiarę i uzasadniają przypuszczenie, że w toku technicznego wykonania zarządzeń WSA w Gorzowie Wielkopolskim, mogło dojść do przypadkowego niezałączenia wezwania do usunięcia braków fiskalnych. Przekonanie powyższe wzmacnia również brak logiki w działaniu strony skarżącej, która – gdyby założyć, iż została prawidłowo wezwana zarówno do uzupełnienia braków formalnych jak i fiskalnych skargi – wykonałaby tylko wezwanie w zakresie braków formalnych skargi, pomijając braki fiskalne - nie uiszczając wpisu sądowego od skargi. Innymi słowy, nie można ponad wszelką wątpliwość stwierdzić, że w sekretariacie Sądu umieszczono w kopercie wszystkie pisma, które zostały wymienione na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Wobec stanowiska autora zażalenia trzeba uznać, że w sprawie istnieją wątpliwości, co do tego, czy skarżąca faktycznie otrzymała wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi (por. postanowienia NSA: z dnia 24 stycznia 2020 r., sygn. akt I GZ 5/20, z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt I GZ 110/21, z dnia 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GZ 202/20, z dnia 25 lutego 2021 r., sygn. akt II GZ 28/21).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli istnieją wątpliwości, co do prawidłowości doręczenia zarządzeń nakładających na stronę określone obowiązki i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy poprzez odrzucenie skargi, to uwzględniając okoliczności sprawy, należy kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania (por. postanowienie NSA z dnia 1 września 2011 r. o sygn. akt I OSK 1448/11; postanowienie NSA z dnia 26 września 2012 r. o sygn. akt I OSK 2161/12; postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2015 r., I OSK 1388/15).
W tej sytuacji kwestię powyższych wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść strony mając na uwadze przede wszystkim zagwarantowane konstytucyjnie prawo do Sądu - art. 45 Konstytucji RP (por. postanowienie NSA z dnia 5 stycznia 2010 r., II OZ 1150/09).
W związku z tym zaskarżone postanowienie należało uchylić, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.