Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 13 lutego 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 2137/18, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. 2018 poz. 1302; dalej także: "p.p.s.a.") odrzucił skargę Stowarzyszenia [...] w P. (dalej także: "skarżący" lub "stowarzyszenie") na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku.
D.N. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą Biuro Rachunkowe "Mastertax" D.N. (dalej także: "pełnomocnik"), pismem z dnia 23 listopada 2018 r. złożyła w imieniu stowarzyszenia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także: "WSA") na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacyjnego Osób Niepełnosprawnych z [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku.
WSA pismem z dnia 10 stycznia 2019 r. (doręczonym 14 stycznia 2019 – k. 20 akt sądowych) wezwał Dorotę Nawrocką do wykazania, że spełnia wymogi do reprezentowania skarżącego, określone w art. 35 § 1 p.p.s.a. W przypadku odpowiedzi pozytywnej WSA wezwał do nadesłania pełnomocnictwa.
WSA odrębnym pismem z 10 stycznia 2019 r. (doręczonym 14 stycznia 2019 r. – k. 23 akt sądowych) wezwał skarżącego do złożenia odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, potwierdzającego sposób reprezentacji skarżącego przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pod rygorem odrzucenia skargi.
Pismem z 16 stycznia 2019 r. D.N. przesłała pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącego z 16 stycznia 2019 r. podpisane przez Prezesa Zarządu oraz Członka Zarządu stowarzyszenia. Pełnomocnictwo nie upoważniało do reprezentowania skarżącego przed sądami administracyjnymi.
Pismem z 16 stycznia 2019 r. skarżący oświadczył, że D.N. jest jego pełnomocnikiem. Jednocześnie zwrócił się z wnioskiem, aby potraktowano skargę z 23 listopada 2018 r. jako złożoną przez samego skarżącego, w sytuacji gdy WSA uzna Dorotę Nawrocką za nie spełniającą przesłanek wskazanych w art. 35 p.p.s.a.
Skarżący nie załączył do powyższego pisma odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii.
WSA postanowieniem z 13 lutego 2019 r. odrzucił skargę Stowarzyszenia z uwagi na nieuwzględnienie braków formalnych w terminie.
Skarżący pismem z 28 lutego złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Stowarzyszenie podnosiło cyt.: "Pani Nawrocka nie jest upoważniona do reprezentowania naszego Stowarzyszenia przed Sądem, ale na wszystkich pismach kierowanych zarówno do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jak i do Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych znajdowały się podpisy Prezesa naszego Stowarzyszenia oraz osób do reprezentacji uprawnionych, których dane znajdują się w Krajowym Rejestrze Sądowym i które zgodnie z art. 35 p.p.s.a. mają prawo do reprezentowania Stowarzyszenia przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym." W załączeniu do zażalenia skarżący złożył wydruk informacji odpowiadającej odpisowi z Rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji oraz samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej KRS.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 i art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd postanowieniem odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Stosownie do art. 29 p.p.s.a. organ osoby prawnej ma obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu, a w myśl art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Skarżący ustanowił pełnomocnika, który, zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., przy pierwszej czynności procesowej, zobowiązany był dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
Jak wynika z piśmiennictwa oraz utrwalonego już stanowiska judykatury sądów administracyjnych pojęcie pełnomocnictwa należy rozumieć całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę. W przypadku złożenia skargi przez pełnomocnika działającego w imieniu osoby prawnej, pełnomocnik jest obowiązany oprócz pełnomocnictwa dołączyć dokument wykazujący umocowanie osób upoważnionych do działania w imieniu tej osoby prawnej. Dokumentem tym jest zwykle odpis z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącego podmiotu, niemniej jednak p.p.s.a. w art. 37 § 1 ani w żadnym innym przepisie nie wprowadza wymogu, aby dokumentem wykazującym umocowanie pełnomocnika musiał być wyłącznie KRS. Chodzi o taki dokument, z którego ma wynikać, że pełnomocnik jest uprawniony do działania za mocodawcę, natomiast mocodawca będąc osobą prawną mógł – za pośrednictwem ściśle określonych osób – udzielić umocowania, a nie o dokument mający konkretną formę prawną (por. postanowienie NSA z 11 kwietnia 2019 r. sygn. akt I GZ 95/19, postanowienie NSA z 8 marca 2019 r. sygn. akt I GZ 60/19, postanowienie NSA z 26 lutego 2019 r. sygn. akt I GZ 41/19).
W zakreślonym przez WSA terminie pełnomocnik złożył pełnomocnictwo udzielone 16 stycznia 2019 r. zatem po złożeniu skargi z 23 listopada 2018 r. Pełnomocnik nie złożył jednak dokumentu potwierdzającego upoważnienie do udzielenia pełnomocnictwa procesowego, tym samym nie wykonał wezwania WSA.
Podobnie sam skarżący w zakreślonym przez WSA terminie złożył pełnomocnictwo udzielone D.N. 16 stycznia 2019 r., lecz nie złożył odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii, ani też żadnego innego dokumentu potwierdzającego sposób reprezentacji skarżącego przed sądami administracyjnymi, tym samym nie wykonał wezwania WSA.
Stwierdzić zatem należy, że w związku z nieuzupełnieniem braków formalnych zachodziła podstawa do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym prawidłowo orzekł WSA.
Na marginesie dodać należy, że z pełnego odpisu KRS przedłożonego przez skarżącego wraz z zażaleniem, nie wynika, że skarga z 23 listopada 2018 r. została podpisana przez Prezesa stowarzyszenia oraz osoby uprawnione do jego reprezentacji. Z przedłożonego odpisu KRS wynika, że do składania oświadczeń woli oraz zaciągania zobowiązań majątkowych i niemajątkowych upoważniony jest Prezes działający łącznie z Członkiem Zarządu lub Wiceprezes działający łącznie z Członkiem Zarządu stowarzyszenia. Skarga stowarzyszenia została natomiast podpisana przez Prezesa oraz D.N.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.