Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1822/19 - odrzucił skargę [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 24 sierpnia 2018 r. w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu
Z uzasadnienia orzeczenia Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjęto następujące ustalenia:
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału V WSA w Warszawie z 15 listopada 2018 r. [...] – dalej: skarżąca lub spółka - została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu z właściwego rejestru, określającego umocowanie do podpisania skargi, tj. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS), w oryginale lub uwierzytelnionej kopii - w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie zobowiązano Skarżącą do nadesłania odpisu skargi dla uczestnika postępowania.
Wezwanie Sądu zostało skutecznie doręczone 26 listopada 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k 26 akt sądowych).
W zakreślonym terminie braki formalne skargi nie zostały usunięte.
Wobec powyższego Sąd I instancji uznał, że skarga podlega odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie w całości i nadanie biegu sprawie względnie o jego uchylenie i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w tym do prawidłowego wezwania skarżącej do uzupełnienia barków formalnych skargi – załączenia odpisu z KRS oraz odpisu skargi dla strony przeciwnej
W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braków, co stanowi naruszenie art. 6, art. 49 § 1 oraz art. 65 § 1 p.p.s.a. Natomiast w korespondencji otrzymanej z Sądu I instancji skarżąca otrzymała jedynie zarządzenie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, co też uczyniła.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Z uzasadnienia zażalenia wynika, że skarżąca kwestionuje przyjęcie przez Sąd I instancji, że stan faktyczny sprawy odpowiada dyspozycji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Twierdzi, bowiem, że w sprawie nieuzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez nadesłanie jej odpisu oraz odpisu KRS, nie otrzymała stosowanego wezwania.
Przechodząc do rozważań na temat prawidłowości postanowienia Sądu I instancji, należy zauważyć, że WSA stwierdzając nieusunięcie w zakreślonym terminie braków formalnych skargi - oparł się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru spornej przesyłki (k. 26 akt WSA) przyjmując, że zawierała ona oprócz wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, także wezwanie do nadesłania odpisu skargi oraz KRS spółki.
Niewątpliwie "zwrotne potwierdzenie odbioru" jest dokumentem urzędowym – korzystającym z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może być jednak podważone, przy czym ustawa nie wprowadza ograniczeń, co do środków dowodowych, zmierzających do obalenia domniemania zgodności takich dokumentów z prawdą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - co do zasady - brak, więc przeszkód ku temu, by strona podważała prawdziwość dokumentu także przez złożenie stosownych wyjaśnień. Ocenie podlega zaś wiarygodność takich wyjaśnień (postanowienie NSA z dnia 7 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 390/17).
Przede wszystkim należy zauważyć, że jak wynika z akt sądowych sprawy wezwanie do usunięcia braków formalnych oraz fiskalnych skargi przesłano w jednej przesyłce, co z uwagi na potrzebę ograniczania kosztów funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości uznać należy za działanie zrozumiałe. Po otrzymaniu wezwania skarżąca złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych (k. 27 akt WSA) z uwagi na to, że uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie [...] zł przekracza jej możliwości finansowe. Spółka nie przesłała natomiast żądanego przez Przewodniczącego Wydziału odpisu skargi oraz odpisu pełnego KRS, co w tych okolicznościach uzasadniało – co do zasady – jej odrzucenie. Strona skarżąca twierdzi jednak, że w kopercie doręczonej w dniu 26 listopada 2018 r. nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci nadesłania jej odpisu oraz dołączenia odpisu pełnego KRS.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśnienia skarżącej zasługują na wiarę i uzasadniają przypuszczenie, że w toku technicznego wykonania zarządzeń WSA w Warszawie, mogło dojść do przypadkowego niezałączenia wezwania do usunięcia braków formalnych. Przekonanie powyższe wzmacnia również brak logiki w działaniu skarżącej, która – gdyby założyć, iż została prawidłowo wezwana zarówno do uzupełnienia braków formalnych jak i fiskalnych skargi – wykonałaby tylko wezwanie w zakresie braków fiskalnych skargi (w sprawie przez złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych k. 27 akt WSA), pomijając braki formalne - nie nadsyłając odpowiedniej liczby jej odpisów (por. postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt I OZ 92/17). Innymi słowy, nie można ponad wszelką wątpliwość stwierdzić, że w sekretariacie Sądu umieszczono w kopercie wszystkie pisma, które zostały wymienione na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.
Wobec stanowiska autora zażalenia trzeba uznać, że w sprawie istnieją wątpliwości, co do tego, czy skarżąca faktycznie otrzymała wezwanie do złożenia odpisu skargi oraz odpisu z KRS (por. postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1411/15).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli istnieją wątpliwości, co do prawidłowości doręczenia zarządzeń nakładających na stronę określone obowiązki i to pod rygorem formalnego zakończenia sprawy poprzez odrzucenie skargi, to uwzględniając okoliczności sprawy, należy kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania (por. postanowienie NSA z dnia 1 września 2011 r. o sygn. akt I OSK 1448/11; postanowienie NSA z dnia 26 września 2012 r. o sygn. akt I OSK 2161/12; postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2015 r., I OSK 1388/15).
W tej sytuacji kwestię powyższych wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść strony mając na uwadze przede wszystkim zagwarantowane konstytucyjnie prawo do Sądu - art. 45 Konstytucji RP (por. postanowienie NSA z dnia 5 stycznia 2010 r., II OZ 1150/09).
W związku z tym zaskarżone postanowienie należało uchylić, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.