Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014 r. o sygn. akt I SA/Kr 642/12, działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., odrzucił zażalenie W. G. na postanowienie Sądu z dnia 21 lutego 2014 r. w punkcie 2. – odrzucenia skarg na 51 postanowień Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lutego oraz z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażaleń w sprawie podatku akcyzowego.
Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 21 lutego 2014 r. w punkcie 2., skargi W. G. na 51 postanowień Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lutego oraz z dnia [...] marca 2012 r. zostały odrzucone z powodu braku uiszczenia wpisu sądowego od skarg. Postanowienie to zawiera też rozstrzygnięcia w zakresie odrzucenia zażalenia (punkt 1.) i w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy (punkt 3.).
Przy doręczeniu odpisu postanowienia, skarżący został prawidłowo pouczony, że w zakresie punktu 2. przysługuje od niego skarga kasacyjna, a w sytuacji, gdy zostanie ona złożona po upływie przepisanego prawem terminu, wynoszącego 30 dni lub sporządzona przez nieuprawniony podmiot, to Sąd będzie musiał ją odrzucić bez możliwości merytorycznego rozpoznania.
Pismem z dnia 31 marca 2014 r. zatytułowanym "zażalenie" W. G. wniósł o uchylenie postanowienia z dnia 21 lutego 2014 r. w całości. Z tego względu WSA w K. uznał pismo skarżącego za zażalenie na punkt 2. postanowienia i stosownie do art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucił zażalenie. Sąd podkreślił, że od postanowienia o odrzuceniu skarg stronie przysługuje skarga kasacyjna (art. 173 § 1 p.p.s.a.), która musi być sporządzona przez uprawniony podmiot, o którym mowa w art. 175 p.p.s.a. Z uwagi na to, że skarżący został prawidłowo pouczony o tym, jaki środek odwoławczy mu przysługuje oraz jakie są jego wymagania formalne, a mimo to nie zastosował się do poprawnego pouczenia, WSA odrzucił wniesiony środek odwoławczy.
W zażaleniu wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) w dniu 23 lipca 2014 r. W. G. domagał się uchylenia postanowienia Sądu z dnia 12 czerwca 2014 r. w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie należało uwzględnić, aczkolwiek z innych przyczyn niż podane przez skarżącego.
Wskazać trzeba, że postanowieniem z dnia 27 listopada 2014 r. o sygn. akt I GZ 525/14 (dostępnym w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 p.p.s.a. odrzucił skargę kasacyjną W. G. z dnia 31 marca 2014 r. od postanowienia WSA w K. z dnia 21 lutego 2014 r. w punkcie 2., obejmującym odrzucenie skarg na 51 postanowień Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] lutego oraz z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażaleń w sprawie podatku akcyzowego. NSA odrzucił skargę kasacyjną, niewłaściwie nazwaną przez skarżącego "zażaleniem", z powodu jej sporządzenia przez podmiot nieuprawniony.
W ocenie NSA kwalifikując pismo W. G. z dnia 31 marca 2014 r. jako zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 21 lutego 2014 r. o odrzuceniu skarg WSA w K. po pierwsze, postąpił nieprawidłowo, ponieważ nie ma wątpliwości, że jest ono skargą kasacyjną (skarżący, prawidłowo pouczony, wiedział jaki środek odwoławczy mu przysługuje oraz jakie są jego wymogi formalne), po wtóre zaś, Sąd zdawał sobie sprawę, że pismo W. G. z dnia 31 marca 2014 r. obejmuje swym zakresem trzy zasadniczo odrębne kwestie: 1. zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia, 2. skargę kasacyjną od postanowienia o odrzuceniu skarg i 3. zażalenie na postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Trudno się dziwić, że skoro skarżący otrzymał jedno postanowienie Sądu z dnia 21 lutego 2014 r. w tych trzech kwestiach, to próbował je zaskarżyć jednym pismem. Nie oznacza to jednak, że jedno pismo, niefortunnie zredagowane, stanowiło jeden środek odwoławczy.
Zdaniem NSA, wybierając z pisma W. G. z dnia 31 marca 2014 r. tylko jeden zakres przedmiotowy, obejmujący skargę kasacyjną, WSA w K. błędnie potraktował ją jako zażalenie i niezasadnie odrzucił jako zażalenie. Poza tym Sąd I instancji działał zbyt pochopnie, gdyż w zaistniałej sytuacji pismo skarżącego z dnia 31 marca 2014 r. powinien przekazać, zgodnie z zawartymi w nim żądaniami i wnioskami do NSA celem rozpoznania, usuwając wcześniej dające się usunąć wady formalne poprzez skierowanie do strony odpowiedniego wezwania w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. albo też, gdy Sąd powziął wątpliwości jaki charakter ma złożone pismo, sprecyzowania zwartych w nim treści. Zaniechanie takiego wezwania niewątpliwie utrudniło poprawne rozpoznanie trzech różnych środków odwoławczych wniesionych przez stronę jednym pismem z dnia 31 marca 2014 r.
W omówionym stanie sprawy, jak również mając na uwadze wskazane wyżej postanowienie sądu kasacyjnego z dnia 27 listopada 2014 r. o sygn. akt I GZ 525/14 w zakresie punktu 2., NSA uznał za najbardziej racjonalne rozwiązanie uchylić objęte zażaleniem W. G. z dnia 23 lipca 2014 r. postanowienie WSA w K. z dnia 12 czerwca 2014 r. o sygn. akt I SA/Kr 642/12 jako błędnie odrzucające jego zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 21 lutego 2014 r. w zakresie punktu 2. i jako wydane przedwcześnie oraz umorzyć postępowanie przed tym Sądem w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej W. G. od postanowienia z dnia 21 lutego 2014 r. w zakresie odrzucenia skarg, ponieważ było ono bezprzedmiotowe.
Powyższe stanowisko uzasadnia także to, że w obrocie prawnym nie mogą istnieć dwa prawomocne postanowienia wydane w tym samym przedmiocie.
Z wymienionych powodów oraz na postawie art. 189 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 i art. 193 oraz art. 197 § 2 p.p.s.a. NSA postanowił jak w punkcie 1 i 2 sentencji.