Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1047/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną G. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1484/11 oddalającego skargę G. P. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...],[...],[...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 12 pkt 2, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm., dalej, jako: "u.o.d.o.") - utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. odmawiającą uwzględnienia skargi G. P. na udostępnienie przez Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. jej danych osobowych Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych.
Organ wskazał, że na podstawie wyjaśnień udzielonych przez Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. GIODO ustalono, iż G. P. jest sędzią Sądu Rejonowego dla Ł. [...] w Ł., obecnie w stanie spoczynku. Udostępnienie zaś jej danych osobowych nastąpiło w związku z realizacją obowiązku wynikającego z art. 180 ust. 3 Konstytucji, uszczegółowionego w art. 70 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), zgodnie z którym sędziego przenosi się w stan spoczynku na jego wniosek lub wniosek Kolegium, jeżeli z powodu choroby lub utraty sił został uznany przez lekarza orzecznika ZUS za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków sędziego. Na organie Sądu Okręgowego w Ł. spoczywał, zatem obowiązek ustalenia, czy sędzia G.P. - ze względu na stan zdrowia - może orzekać bez szkody dla interesu publicznego. Realizacja tego obowiązku wymagała zaś z kolei przekazania do ZUS danych, pozwalających lekarzowi orzecznikowi na zbadanie skarżącej pod kątem istnienia choroby, która uniemożliwiała pełnienie przez nią obowiązków sędziego. Na potwierdzenie powyższych wyjaśnień Prezes Sadu Okręgowego w Ł. przedłożył organowi kopię postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł.- [...] w Ł. z dnia [...] maja 2006 r. (sygn. akt [...]) wraz z uzasadnieniem, które – oprócz imienia i nazwiska skarżącej – zawierało również tzw. dane wrażliwe (dane o stanie zdrowia skarżącej) oraz informacje o orzeczeniach wydanych w postępowaniu sądowym. Na podstawie natomiast wyjaśnień Zakładu Ubezpieczeń Społecznych GIODO ustalił, iż w dniu [...] czerwca 2006 r. Prezes Sądu Okręgowego w Ł. wystąpił do Oddziału Zakładu w Ł. z wnioskiem o ustalenie, czy u sędzi G.P. występuje trwała niezdolność do pracy na stanowisku sędziego, w tym również z punktu widzenia zdrowia psychicznego. Do wniosku dołączony był odpis postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł. - [...] z dnia [...] maja 2006 r. (sygn. akt [...]), z zastrzeżeniem wykorzystania go wyłącznie do użytku służbowego oraz zwrotu po wykorzystaniu. Ponadto, z wyjaśnień Prezesa Zakładu wynikało także, iż lekarze orzecznicy – na podstawie art. 70 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych – zobowiązani są do ustalania trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego z powodu choroby lub utraty sił, a zadania w powyższym zakresie realizowane są przez Zakład, w oparciu o art. 71 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych – na zasadach określonych w umowie zawieranej na wniosek prezesa właściwego sądu, w każdej indywidualnej sprawie. Organ ustalił również, iż lekarz orzecznik wydał orzeczenie w sprawie trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego przez G.P., które to orzeczenie zostało przekazane zainteresowanej oraz Prezesowi Sądu Okręgowego w Ł. Organ wyjaśnił, że Sąd Okręgowy w Ł. jest administratorem danych osobowych sędziów (art. 22 § 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych). W tej sytuacji, udostępnienie ZUS-owi m.in. danych zainteresowanej, o których mowa w art. 27 ust. 1 u.o.d.o., nastąpiło w celu oceny, czy zainteresowana - jako sędzia - winna być przeniesiona w stan spoczynku ze względu na jej stan zdrowia, w oparciu o przesłankę z art. 27 ust. 2 pkt 2 w/w ustawy, który stanowi, iż przetwarzanie danych, o których mowa w ust. 1, jest jednak dopuszczalne, jeżeli przepis szczególny innej ustawy zezwala na przetwarzanie takich danych bez zgody osoby, której dane dotyczą, i stwarza pełne gwarancje ich ochrony. Ta kwestia została uregulowana w art. 70 § 1 ustawie Prawo o ustroju sądów powszechnych, natomiast zakres udostępnianych danych wynikał z § 2 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy (Dz. U. 2004 r. Nr 273, poz. 2711). W ocenie organu, udostępnienie danych osobowych zainteresowanej ZUS-owi przez Sąd Okręgowy w Ł., nastąpiło na podstawie w/w przepisów prawa, co znajdowało uzasadnienie w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., a w odniesieniu do udostępnienia wrażliwych danych skarżącej, przesłanką legalizującą ten proces był art. 27 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Jeżeli bowiem Sąd uznał, że dołączenie do wniosku kierowanego do ZUS postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł. [...] w Ł. z dnia [...] maja 2006 r. (sygn. akt [...]), które zawierało dane osobowe skarżącej, miało znaczenie dla wydania orzeczenia, to działanie takie znajdowało uzasadnienie w wyżej powołanym rozporządzeniu, bowiem wynikało z niego, że do wniosku dołącza się również inne dokumenty niż wymienione w w/w przepisie, mające znaczenie dla wydania orzeczenia. Istotnym w sprawie był również fakt, iż kwestia przeniesienia skarżącej w stan spoczynku była przedmiotem rozpoznania przez Sąd Najwyższy – Izbę Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, który w wyroku z dnia [...] stycznia 2007 r. (sygn. akt [...]) stwierdził, iż Prezes Sądu Okręgowego był uprawniony do przedstawienia lekarzowi orzecznikowi ZUS, a za jego pośrednictwem, poproszonemu o konsultację psychiatryczną, specjaliście psychiatrze, dokumentu, którym dysponowało Kolegium i Prezes, a mianowicie odpisu postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł.- [...] z [...] maja 2006 r. (sygn. akt [...]), na podstawie którego – po zapoznaniu się z jego treścią – organy sądowe mogły powziąć wątpliwości, co do stanu zdrowia psychicznego sędzi G. P. Na wyżej przedstawioną decyzję G. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę, GIODO wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe swoje stanowisko zawarte uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Podniósł, że organ ochrony danych osobowych prowadził postępowanie w przedmiocie zakreślonym skargą w sprawie przetwarzania danych skarżącej i w wydanym rozstrzygnięciu odniósł się do sposobu przetwarzania danych przez Sąd Okręgowy w Ł. i Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Bezzasadne, zatem były zarzuty skarżącej, dotyczące przetwarzania jej danych przez Kolegium Sądu, czy lekarzy orzeczników ZUS, gdyż podmioty te nie miały odrębnego statusu administratora danych. Podstawę zaś materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. W ocenie Sądu I instancji, zasadne w sprawie było stanowisko GIODO, że przekazanie przez Sąd Okręgowy w Ł., ZUS-owi m.in. tzw. "danych wrażliwych" skarżącej, tj. danych, o których mowa w art. 27 ust. 1 u.o.d.o., w celu zbadania przez lekarza orzecznika ZUS zdolności G. P. - jako sędziego, do pełnienia przez nią obowiązków służbowych znajdowało podstawę w art. 70 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych a zakres ich wynikał z § 2 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. Skoro udostępnienie danych osobowych skarżącej ZUS-owi przez Sąd, nastąpiło na podstawie w/w przepisów prawa, to znajdowało to uzasadnienie w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., zaś - w odniesieniu do udostępnienia wrażliwych danych skarżącej - przesłanką legalizującą ten proces był art. 27 ust. 2 pkt 2 w/w ustawy. Sąd Wojewódzki nadmienił także, iż kwestia przeniesienia skarżącej w stan spoczynku była przedmiotem rozpoznania przez Sąd Najwyższy – Izbę Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, który w wyroku z dnia [...] stycznia 2007 r. (sygn. akt [...]) stwierdził, iż Prezes Sądu Okręgowego był uprawniony do przedstawienia lekarzowi orzecznikowi ZUS, a za jego pośrednictwem, poproszonemu o konsultację psychiatryczną, specjaliście psychiatrze, dokumentu, którym dysponowało Kolegium i Prezes Sądu, a mianowicie odpisu postanowienia Sądu Rejonowego w Ł. z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie o sygnaturze akt [...], na podstawie którego – po zapoznaniu się z jego treścią – organy sądowe mogły powziąć wątpliwości, co do stanu zdrowia psychicznego sędziego G. P. W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, G.P. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie:
- przepisów postępowania, które miało istotnych wpływ na wynik sprawy, tj.:
1). art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej, jako: "P.p.s.a.") w związku z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 i 8, art.151, art. 149 i art. 134 § 1, art. 141 § 4 P.p.s.a oraz art.6 k.p.a. i art. 45 ust. 1 i art.77 ust. 2 Konstytucji RP poprzez brak należytej kontroli wydanych przez GIODO rozstrzygnięć oraz w zakresie skargi na bezczynność i oddalenie skargi skutkującej możnością poniesienia szkody oraz brak w sentencji wyroku nakazania GIODO wydania decyzji administracyjnej w stosunku do SO w Ł. obejmującej całość czynności przetwarzania danych i wobec ZUS - zgodnej z treścią art. 104, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. 2). art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w związku z art.1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 i 2 pkt1, art.141 § 4 P.p.s.a. w związku z art.7, art.77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - poprzez brak uwzględnienia niedokładnego wyjaśnienia w rozstrzygnięciach GIODO stanu faktycznego sprawy, sprzeczności ustaleń oraz osnowy decyzji z ich z uzasadnieniem, braku rozważań prawnych z odniesieniem się do poszczególnych czynności przetwarzania danych, 3). art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak uwzględnienia, że rozstrzygnięcia GIODO zostały wydane z naruszeniem treści art. 104, art.107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 12 pkt 1 i 2 art. 18 ust.1 pkt 1 ustawy u.o.d.o. i zasad wynikających z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a., 4). art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art.1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1, art. 111 § 1 i 2 k.p.a. art.107 § 1 k.p.a., art.127 § 3, art.129 § 2, art.142 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia, iż postanowienie GIODO z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie zawierało pouczenia o biegu nowego terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przez GIODO oraz faktu wydania decyzji GIODO z dnia [...] kwietnia 2011 r. przed upływem terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, co skutkowało pozbawieniem prawa do złożenia środka zaskarżenia do GIODO oraz wydanie postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji z przekroczeniem zakresu wniosku o uzupełnienie, 5). art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w związku z art.141 § 4 P.p.s.a. i art.1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 1 i 2 pkt 1 i 8, art. 134 § 1 i art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez niepełne ustalenie stanu faktycznego sprawy, brak dokonania właściwych ustaleń w oparciu o dowody, sprzeczność ustaleń w tym, co do przyjęcia, że wniosek skierowany do GIODO obejmował przetwarzanie danych przez Kolegium Sądu i przez lekarzy orzeczników ZUS, jako podmioty przeciwko, którym został skierowany wniosek do GIODO i samodzielnie występującym w obrocie prawnym, brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, niepełność ocen, co do stanu faktycznego i prawnego, brak zamieszczenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pełnego stanowiska co do stanu faktycznego i prawnego - w tym co do skargi na bezczynność, 6). art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art.125 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i z art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, art. 3 § 1 i 2 pkt 1 i 8 i art. 106 § 3, art.141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak zawieszenia postępowania w związku z zawiadomieniem Prokuratury pismem z dnia [...] listopada 2011 r.;
- prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:
1). art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o i art. 70 § 1-3 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. Prawo o ustroju sądów powszechnych, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wobec nieuwzględnienia braku niezbędności przetwarzania danych akt [...] - postanowienia z [...] maja 2006 r. do badań w przedmiocie trwałej niezdolności do pracy i na potrzeby procedury przeniesienia w stan spoczynku, 2). art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a w związku z art. 23 ust.1 pkt 2 u.o.d.o, art. 70 § 1-3 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych i § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że w/w ustawy i rozporządzenia stanowiły podstawę legalizującą przetwarzania danych zwykłych z akt [...] -postanowienia z dnia [...] maja 2006 r. 3). art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a w związku z art. 26 ust. 1 i 2 u.o.d.o. poprzez brak zastosowania do przetwarzania danych osobowych z akt [...] - postanowienia z dnia [...] maja 2006 r. zbieranych w innym celu niż stosunek służbowy sędziego w tym badań lekarskich i przeniesienia sędziego w stan spoczynku przesłanek z art. 26 ust. 2 u.o.d.o oraz pominięcie wymogów przetwarzania danych z art. 26 ust. 1 u.o.d.o - podstawowych kryteriów dopuszczalności przetwarzania danych osobowych oraz wynikających z art. 8 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1999 r. Nr 61, poz. 284), art. 8 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, art. 5 Konwencji nr 108 Rady Europy z 28 stycznia 1981 r. o ochronie danych osobowych w związku z automatycznym przetwarzaniem danych, art. 6 i pkt 28 preambuły Dyrektywy 95/46 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz. Urzędowy Unii Europejskiej PL. 13/t 15358), 4). art.145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a w związku z art. 27 ust. 2 pkt.2 u.o.d.o i art. 70 § 1-3 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz § 2 ust.3 pkt.3 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. poprzez błędną, wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, iż w/w przepisy ustawy i rozporządzenia stanowiły podstawę legalizującą przetwarzanie danych wrażliwych z akt [...]- postanowienia z dnia [...] maja 2006 r., 5). art.145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a w związku z art. 23 ust.1. pkt 1 i art. 27 ust. 2 pkt 1 u.o.d.o poprzez brak zastosowania i przyjęcie, że przetworzenie danych osobowych z akt [...] - postanowienia z dnia [...] maja 2006 r. mogło nastąpić bez jej zgody, 6). art.145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a w związku z § 1 ust.1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych (Dz. U. Nr 62, poz.286 ze zm.) i art. 67 § 1 w zw. z art.70 § 1-3, art.71 § 2, art. 73, art. 55 § 1, art. 22 § 1 pkt 4, art. 22 § 3, art. 37 § 1 i 3, art. 38 § 1 - 3 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych poprzez brak zastosowania i uwzględnienia zakresu danych osobowych wynikającego ze stosunku służbowego oraz przyjęcia, że SO w Ł. mógł przetwarzać dane osobowe z akt [...] - postanowienia z dnia [...] maja 2006 r. - bez jej zgody w procedurze przeniesienia jej w stan spoczynku, 7). art.145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a w zw. z § 2 ust.3 pkt.3 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do pracy i art. 70 § 2 i 3 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że zakres udostępnienia danych wynikający z tegoż przepisu pozwalał na przekazanie do ZUS odpisu postanowienia z dnia [...] maja 2006 r. (sygn. akt [...]) bez jej zgody oraz że dokument ten miał znaczenie dla wydania orzeczenia lekarskiego, a także, że do kompetencji SN należy wskazywanie przyczyn kierowania na badania w przedmiocie trwałej niezdolności do pracy i wydania orzeczenia przez lekarza orzecznika ZUS.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji wraz z zasadzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wnosił o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1047/12 oddalił skargę kasacyjną.
Sąd odwoławczy wskazał, że Sąd Wojewódzki dokonał prawidłowej kontroli decyzji GIODO odmawiającej uwzględnienia skargi G. P. na udostępnienie przez Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. jej danych osobowych ZUS-owi. Wskazane przez GIODO przepisy art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o., istotnie stanowiły podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji. Okoliczność zaś, że wyrok nie był dla skarżącej satysfakcjonujący, nie oznaczała jeszcze, iż nie została dokonana kontrola zaskarżonej decyzji. Z tej przyczyny niezasadne było zarzucanie Sądowi I instancji naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 oraz art.134 § 1 P.p.s.a.
Zdaniem NSA nietrafnym był także zarzut dotyczący art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art.141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ ochrony danych osobowych wyjaśnił, bowiem wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a który był w zasadzie bezsporny. Istota sprawy sprowadzała się, bowiem do kwestii prawidłowości udostępnienia przez Prezesa Sądu Okręgowego w Ł. ZUS-owi danych osobowych skarżącej, wynikających z treści postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł. [...] w Ł. z dnia [...] maja 2006 r. bez zgody zainteresowanej. Sprawa dotyczyła, zatem skargi na decyzję GIODO a nie jego bezczynność. Skarga na bezczynność organu wszczyna, bowiem odrębną sprawę. Brak pouczenia natomiast skarżącej przez organ o możliwości zaskarżenia postanowienia, od którego nie przysługiwał środek odwoławczy, także nie mogło dowodzić wadliwości postępowania administracyjnego.
Dalej NSA wyjaśnił, że Kolegium jest wewnętrznym organem sądu okręgowego a zatem nie jest odrębnym od sądu, administratorem danych osobowych sędziów. Ponadto, skoro w myśl art. 70 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, sędziego przenosi się w stan spoczynku na jego wniosek albo na wniosek właściwego kolegium sądu, jeżeli z powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków sędziego, to - by móc podjąć decyzję w kwestii wniosku w sprawie przeniesienia skarżącej w stan spoczynku - Kolegium Sądu Okręgowego w Ł. miało prawo a nawet obowiązek zapoznania się z całością dokumentacji istotnej dla sprawy.
Nietrafnym był również zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 125 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Fakt, że skarżąca domagała się, aby prokuratura wszczęła postępowanie karne w stosunku do lekarza, który wydał orzeczenie, co do jej stanu zdrowia, nie wyczerpywało normy określonej w w/w przepisie a ponadto przepis ten przewiduje jedynie możliwość zawieszenia postępowania a nie stanowi o obowiązku sądu w tym zakresie.
Dalej NSA wyjaśnił, że nieuzasadnionym okazał się także zarzut dotyczący naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a., albowiem stan faktyczny był wystarczający dla wydania rozstrzygnięcia i nie zachodziła potrzeba jego uzupełniania poprzez przeprowadzanie obszernego postępowania dowodowego, o które wnosiła w skardze skarżąca. Sąd administracyjny nie ma możliwości prawnych przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, zaś dowody z dokumentów przeprowadza jedynie uzupełniająco i to o tyle, o ile jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i fakt ten nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania.
Odnosząc się do zarzutów prawnomaterialnych NSA stwierdził, że Sąd Okręgowy w Ł. udostępnił ZUS-owi dane skarżącej, o których mowa w art. 27 ust. 1 u.o.d.o., ale wyłącznie w celu oceny, czy skarżąca - jako sędzia - winna być przeniesiona w stan spoczynku ze względu na jej stan zdrowia. Powyższe nastąpiło, zatem w oparciu o przesłankę z art. 27 ust. 2 pkt 2 w/w ustawy, gdyż - na zasadzie art. 70 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych - sędziego przenosi się w stan spoczynku na jego wniosek albo na wniosek właściwego kolegium sądu, jeżeli z powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za trwale dane zdolnego do pełnienia obowiązków sędziego. Z żądaniem przeniesienia w stan spoczynku oraz zbadania niezdolności do pełnienia obowiązków przez sędziego i wydania orzeczenia może wystąpić przy tym sam zainteresowany sędzia lub właściwe kolegium sądu. W przypadku sędziego pełniącego funkcję prezesa sądu okręgowego i apelacyjnego z wnioskiem może wystąpić także Minister Sprawiedliwości (§ 2). Orzeczenie w sprawie trwałej niezdolności do pełnienia obowiązków sędziego, o którym mowa w § 1 i 2 cytowanej wyżej ustawy, wydaje lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który orzeczenie to doręcza zainteresowanemu sędziemu oraz odpowiednio prezesowi sądu okręgowego albo apelacyjnego, a w przypadku sędziego pełniącego funkcję prezesa sądu okręgowego albo apelacyjnego orzeczenie doręcza się także Ministrowi Sprawiedliwości (§ 3). Zakres udostępnianych danych określa § 2 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania i niezdolności do pracy, który oprócz szeregu danych w ust. 2 pkt 3 przewiduje, że do wniosku dołącza się dokumentację obejmującą m. in. dokumentację medyczną i rentową oraz inne dokumenty mające znaczenie dla wydania orzeczenia. Powyższe rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej to jest art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 39, poz. 353) a użycie w nim określenia ogólnego, jakim jest sformułowanie (cyt.) "inne dokumenty mające znaczenie dla wydania orzeczenia", było konieczne, gdyż w różnych przypadkach mogą mieć znaczenie różne dokumenty.
Pismem z dnia 27 marca 2015 r. G. P. złożyła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1047/12. Powołując się na art. 285a § 3 P.p.s.a. skarżąca zarzuciła rażące naruszenie norm prawa Unii Europejskiej – materialnych i przepisów postępowania – które spowodowały niezgodność orzeczenia z prawem oraz wyrządzenie szkody przez wydanie wyroku:
- naruszenie art. 6, art. 7 lit. a i art. 8 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 lit a oraz pkt 28 w zw. z art. 30 zd. 1 Preambuły Dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz. Urz. WE L 281/31) poprzez brak zastosowania i naruszenie prawa do ochrony danych osobowych zawartych w dokumentach sprawy [...] w tym postanowień w tej sprawie – Prokuratora IPN z dnia [...] grudnia 2005 r. i Sądu z dnia [...] maja 2006 r. – oraz przetworzenie danych osobowych nierzetelnie, nieadekwatnie i niewłaściwie, niezgodnie z celem ich zebrania, nadmiernie ilościowo w stosunku do celu, bez zgody skarżącej i niezgodnie z prawem,
- naruszenie art. 8 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE PL C 83/389) i art. 5 lit. a-c i art. 6 Konwencji 108 Rady Europy o ochronie osób w związku z automatycznym przetwarzaniem danych osobowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 3, poz.
- poprzez brak zastosowania i naruszenie prawa do ochrony danych osobowych dotyczących skarżącej i przetwarzanie danych zawartych dokumentach akt [...], w tym postanowień wydanych w tej sprawie - Prokuratora IPN z dnia [...] grudnia 2005 r. i Sądu z dnia [...] maja 2006 r. o w sposób nierzetelny, niezgodny z prawem i niezgodnie z pierwotnym celem ich zebrania, niestosownie rzeczowo, bez uzasadnionej podstawy i bez zgody skarżącej,
- naruszenie art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) poprzez brak zastosowania i nieuwzględnienie prawa do poszanowania życia prywatnego przy braku przesłanek uprawniających do ingerencji w życie prywatne skarżącej wskutek braku stwierdzenia niedopuszczalności do przetworzenia danych osobowych z dokumentów akt [...], w tym postanowień wydanych w tej sprawie - Prokuratora IPN z dnia [...] grudnia 2005 r. i Sądu z dnia [...] maja 2006 r.,
- naruszenie art. 6 ust. 1 zd. 1 powołanej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i art. 8 ust. 3 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, tj. naruszenie prawa do rzetelnego procesu sądowego i rozpoznanie części wniosku złożonego do GIODO oraz części skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i tym samym pozbawienie kontroli sądowej przeważającej części przetwarzania danych osobowych oraz merytorycznej oceny zgodności z prawem przetwarzania danych, mające istotnych wpływ na treści zaskarżonego wyroku,
- naruszenie art. 1 Protokołu Dodatkowego Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, tj. naruszenie prawa do niezakłóconego korzystania z mienia poprzez pozbawianie skarżącej roszczenia w postaci skargi o wznowienie postępowania w sprawie [...] w związku ze sprawą [...] skutkujące brakiem możności wykonywania zawodu sędziego i otrzymywania 100% wynagrodzenia.
Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżąca wniosła o stwierdzenie niezgodności wyroku NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1047/12 z prawem, tj. z powołanymi przepisami oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrot kosztów według norm przepisanych.
W obszernym uzasadnieniu skargi wskazano, że stan faktyczny sprawy ewidentnie wskazuje, iż bez uzasadnionych podstaw i wbrew prawu akta [...] zostały przekazane Kolegium Sądu Okręgowego w Ł. i dane zawarte w tych dokumentach zostały przetworzone przez Kolegium. Powołano się na rzekome problemy osobowościowe, mniemające związku z problematyką sprawy [...], w następstwie, czego sprowokowano badania w ZUS z przekazaniem do ZUS dokumentu nieistniejącego w dacie kierowania na badania. Kolegium SO w Ł. podjęło uchwałę o skierowaniu skarżącej na badania do ZUS w dniu [...] marca 2006 r., a więc postanowienie z dnia [...] maja 2006 r. jeszcze wtedy nie istniało. Lekarz Konsultant ZUS bez przeprowadzenia ze skarżącą rozmowy na temat postanowienia z dnia [...] maja 2006 r. ocenił przebieg postępowania karnego wydając diagnozę, do weryfikacji której niezbędne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie [...]. W ocenie skarżącej zarzucić należy, oczywistą niedopuszczalność przetwarzania danych osobowych przy zastępowaniu postępowania dowodowego w sprawie [...] badaniami psychiatrycznymi, ingerencji w toczącej się śledztwo oraz przetworzenie danych osobowych spoza zakresu danych pracowniczych przez Sąd Okręgowy w Ł., który to Sąd nie był stroną w sprawie [...]. Sąd uzyskał dostęp do w/w akt, albowiem znajdowały się one w Sądzie Rejonowym dla Ł. [...] w Ł., a Prezes SO w Ł. mógł zażądać wglądu do tych akt, co nastąpiło niezgodnie z prawem. Skarżąca zwróciła uwagę, że materia sprawy [...] jest klasyczna z punktu widzenia możności przypisania urojeń. Nadto skarżąca mogła zostać skierowana na badania lekarskie bez potrzeby przetwarzania danych osobowych skarżącej z dokumentów [...]. Przetworzenie danych osobowych z w/w akt było niezgodnie z prawem, albowiem nastąpiło niezgodnie z celem gromadzenia danych osobowych. Problematyka sprawy [...] nie pozostawała w związku z zastrzeżeniami, co do rzekomych i niepotwierdzonych problemów osobowościowych czy też niekonwencjonalnych zachowań skarżącej. To wszystko, w ocenie skarżącej, świadczy o naruszeniu przez NSA przepisów prawa krajowego, ale także przedstawionych w zarzutach przepisów prawa Unii Europejskiej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1047/12 wniesiona na podstawie art. 285a § 3 P.p.s.a., spełnia wymagania formalne określone w ustawie, jednakże brak jest podstaw do jej uwzględnienia.
Zgodnie z art. 285a § 3 P.p.s.a. od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie przysługuje, z wyjątkiem, gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego traktuje się jak orzeczenia wydane w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi.
Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne z chwilą ich wydania i co do zasady nie podlegają zaskarżeniu. Również skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niedopuszczalna, ponieważ od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nie przysługuje, z wyjątkiem, gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I ONP 15/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie skarga zarzuca m.in. rażące naruszenie przepisów Dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiej i Rady z dnia 24 października 1995 r. Zgodnie z pkt 28 Preambuły ww. Dyrektywy, przetwarzanie danych osobowych musi być zgodne z prawem i rzetelne wobec zainteresowanych osób; w szczególności dane muszą być adekwatne, właściwe i nie wykraczać poza cele, dla których są przetwarzane; cele takie muszą być jednoznaczne i uzasadnione oraz określone w czasie gromadzenia danych; potrzeby dalszego przetwarzania danych dla potrzeb ich gromadzenia nie mogą być niezgodne z pierwotnie określonymi celami. Ponadto, w myśl pkt 30 zd.1 Preambuły, zgodnie z prawem proces przetwarzania danych osobowych wymaga, aby dokonywane było ono za zgodą osoby, której dane dotyczą lub było konieczne dla zawarcia lub realizacji umowy wiążącej w sprawie osoby, której dane dotyczą, bądź miało charakter wymogu prawnego, lub tez służyło realizacji zadania wykonywanego w interesie publicznym lub wykonywaniu władzy publicznej, bądź też w uzasadnionym interesie osoby fizycznej lub prawnej, pod warunkiem, że interesy lub prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, nie mają charakteru nadrzędnego. Z kolei art. 6 ust. 2 Dyrektywy 95/46/WE wskazuje, że na administratorze danych spoczywa obowiązek przestrzegania przepisów ust. 1, które wskazują zasady przetwarzania (dalszego przetwarzania), gromadzenia, aktualizowania i przechowywania danych osobowych. Stosowanie do art. 7 lit. a tej Dyrektywy, Państwa Członkowskie zapewniają, że dane osobowe mogą być przetwarzane tylko, wówczas, gdy osoba, której dotyczą, jednoznacznie wyraziła na to zgodę. Zgodnie z art. 8 ust. 1, Państwa Członkowskie zabraniają przetwarzania danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe lub etniczne, opinie polityczne, przekonania religijne lub filozoficzne, przynależność do związków zawodowych, jak również przetwarzanie danych dotyczących zdrowia i życia seksualnego. Ustęp 1 nie ma zastosowania w przypadku, gdy osoba, której dane dotyczą, udzieliła wyraźnej zgody na ich przetwarzanie, chyba, że ustawodawstwo Państwa Członkowskiego przewiduje, że zakaz określony w ust. 1 nie może być uchylony mimo udzielonej zgody przez osobę, której dane dotyczą (art. 8 ust. 2 lit. a Dyrektywy). Dalej skarżąca powołała art. 8 ust. 1 i 2 Kart Praw Podstawowych Unii Europejskiej, zgodnie z którym każdy ma prawo do ochrony danych osobowych, które go dotyczą. Dane te muszą być przetwarzane rzetelnie w określonych celach i za zgodą osoby zainteresowanej lub na innej uzasadnionej podstawie przewidzianej ustawą. Każdy ma prawo dostępu do zebranych danych, które go dotyczą, i prawo do dokonania ich sprostowania. Dodatkowo skarżąca zarzuciła rażące naruszenie art. 5 Konwencji Nr 108 RE, dotyczącego zasad automatycznego przetwarzania danych osobowych oraz art. 6 tej Konwencji, w myśl którego danych osobowych ujawniających pochodzenie rasowe, poglądy polityczne, przekonania religijne lub inne, oraz danych osobowych dotyczących zdrowia lub życia seksualnego nie można przetwarzać automatycznie, chyba, że prawo wewnętrzne przewiduje odpowiednie zabezpieczenia. Przepis ten stosuje się również do danych osobowych dotyczących wyroków karnych skazujących.
Jak wynika z treści powołanych w zarzutach skargi przepisów, skarżąca rażącego ich naruszenia upatruje w niezgodnym z prawem przetworzeniu jej danych osobowych bez jej zgody.
Wyjaśnić jednak należy skarżącej, że Dyrektywa 95/46/WE wprowadza katalog minimalnych praw służących osobom, których dane są zbierane. Naruszenie tych uprawnień - stosownie do postanowień dyrektywy 95/46/WE - może być dochodzone na drodze sądowej:
- po pierwsze, w sytuacjach, gdy przewidziana jest zgoda osoby na działania dotyczące jej danych, uzależniona jest ona od uprzedniego dostarczenia tej osobie oznaczonych w dyrektywie (art. 10 i 11) informacji o administratorze, o zbiorze danych, jego charakterze i celu, a także informacji w sprawie dobrowolności udostępniania danych. Osoby, których dane osobowe są zbierane, powinny być informowane, co najmniej o: przeznaczeniu danego zbioru danych, obligatoryjnym lub dobrowolnym charakterze odpowiedzi na pytania kwestionariusza, konsekwencjach braku odpowiedzi, możliwości wglądu i korekty danych dotyczących danej osoby oraz o odbiorcach i nadzorującym zbiór danych. Co przy tym istotne, dyrektywa 95/46/WE zakazuje zasadniczo przetwarzania danych w innym celu niż ten, dla którego zostały zebrane, i w innym celu niż ten, który towarzyszył zgodzie ze strony osoby, której dane dotyczą;
- po drugie, przepisy zawierają wyraźne postanowienia dotyczące zakazu zbierania w celu automatycznego przetwarzania określonych kategorii informacji, chyba że zainteresowany podmiot wyraził w formie pisemnej zgodę na takie postępowanie (art. 8);
- po trzecie, każda osoba, której dane znajdują się w zbiorze danych, ma prawo do informacji o istnieniu takiego zbioru, jego głównych celach oraz adresie prowadzącego dany zbiór (art. 12);
- po czwarte, uprawniony może domagać się korekt, usunięcia lub zablokowania tych danych dotyczących go, które uzyskane zostały z naruszeniem dyrektywy. Może się również domagać identycznych czynności od osób trzecich, którym takie dane zostały przekazane;
- po piąte, zainteresowany może wnieść sprzeciw wobec przetwarzania dotyczących go danych osobowych, zebranych w warunkach, gdy było to niezbędne do wykonywania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego lub gdy było to niezbędne do wypełniania usprawiedliwionych celów administratorów danych, jeśli administrator danych zamierza je przetwarzać w celach marketingowych lub wobec przekazania jego danych osobowych innemu administratorowi danych (art. 14); i
- po szóste, a co najistotniejsze w rozpoznawanej sprawie przetwarzanie danych osobowych pomimo braku zgody osoby, której dane dotyczą, jest dopuszczalne z tym, że tylko w ściśle określonych sytuacjach (art. 7).
Sama Dyrektywa dopuszcza, zatem wyjątki od reguły przetwarzania danych osobowych jedynie za zgodą zainteresowanego. Z kolei powołana przez skarżąca Konwencja Nr 108 Rady Europy (art. 5 i 6) oraz Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej (art. 8), zawierają uregulowania natury ogólnej, dotyczące ochrony danych osobowych, jakości danych oraz ich szczególnych kategorii. Regulują omawianą materię w sposób zbieżny z zapisami w/w Dyrektywy.
W ustawodawstwie polskim problematyka ochrony danych osobowych znajduje swoje miejsce już w Konstytucji RP m.in. w art.
- Przetwarzania danych osobowych w pełnym tego słowa znaczeniu dotyczy tylko art. 51 ust. 2 Konstytucji RP. Postanowienie to przewiduje, że "władze publiczne nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym". Uzupełnieniem tej regulacji jest art. 51 ust. 5, zgodnie z którym, zasady i tryb gromadzenia i udostępniania informacji określa ustawa. Obecnie jest to ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Należy zauważyć, że w toku prac nad tą ustawą brano pod uwagę w znacznej mierze rozwiązania, jakie przyjęła Dyrektywa 95/46/WE oraz Konwencja 108 Rady Europy (ratyfikowana przez Polskę dnia 24 kwietnia 2002 r.). Bardziej pełne i prawidłowe przeniesienie na grunt prawa polskiego rozwiązań przyjętych w w/w Dyrektywie było celem dokonanej nowelizacji ustawą z dnia 25 sierpnia 2001 r. o zmianie ustawy o ochronie danych osobowych (Dz. U. Nr 100, poz. 1087). Cel ten nie został jednak w pełni osiągnięty, co sprawiło, że w 2004 r. dokonano kolejnej obszernej zmiany omawianej ustawy (ustawą z dnia 22 stycznia 2004 r. o zmianie ustawy o ochronie danych osobowych oraz ustawy o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe - Dz. U. Nr 33, poz. 285), dostosowując ją do postanowień Dyrektywy 95/46/WE. Uregulowania, zatem obecnie obowiązującej ustawy są znacznej części zharmonizowane z rozwiązaniami przyjętymi w Dyrektywnie 96/46/WE. Analogiczne są przy tym funkcje ustawy i Dyrektywy (zob. Barta J., Fajgielski P., Markiewicz R., Ochrona Danych Osobowych. Komentarz, LEX 2011).
W okolicznościach niniejszej sprawy, zastosowanie znalazł m.in. art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., który koresponduje z art. 7 Dyrektywy 95/46/WE, a który dopuszcza przetwarzanie danych osobowych, gdy jest to niezbędne do zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Nadto przetwarzanie danych o szczególnym charakterze, tzw. danych wrażliwych dopuszczalne jest - zgodnie z art. 27 ust. 2 pkt 2 u.o.d.o. - jeżeli przepis szczególny innej ustawy zezwala na przetwarzanie takich danych bez zgody osoby, której dane dotyczą i stwarza pełne gwarancje ich ochrony.
Sąd Okręgowy w Ł. (administrator danych - art. 22 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych) skierował do ZUS-u wniosek z dnia [...] czerwca 2006 r. (a nie jak podaje skarżąca z dnia [...] marca 2006 r.) w oparciu o art. 70 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, celem ustalenia czy u skarżącej występuje trwała niezdolność do pracy na stanowisku sędziego, w tym również z punktu widzenia zdrowia psychicznego. Zgodnie, bowiem z powołanym przepisem ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, sędziego przenosi się w stan spoczynku na jego wniosek albo na wniosek właściwego kolegium sądu, jeżeli z powodu choroby lub utraty sił uznany został przez lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za trwale niezdolnego do pełnienia obowiązków sędziego. Do wniosku załączono odpis postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł. [...] w Ł. z dnia [...] maja 2006 r. wydany w sprawie o sygn. akt [...], z zastrzeżeniem wykorzystania go wyłącznie do użytku służbowego oraz zwrotu po wykorzystaniu (gwarancja ochrony danych). Działania Sądu Okręgowego w Ł. były realizacją uprawnienia wskazanego w § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Polityki Socjalnej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy, będącego aktem wykonawczym do ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Jeżeli zatem przetwarzanie danych osobowych skarżącej było niezbędne do zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, to przetwarzania tego nie można, w okolicznościach tej sprawy, uznać za niedozwolone w sytuacji braku wyrażenia zgody od osoby, której dane dotyczą. Należy podkreślić, że w toku służby stan zdrowia sędziego podlega obowiązkowej weryfikacji. W szczególności sędzia ma obowiązek poddawania się okresowym badaniom lekarskim. Badania te są przeprowadzane nie tylko w interesie pracownika, ale także w interesie publicznym.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonana ocena legalności zaskarżonej decyzji GIODO przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie była prawidłowa. Z kolej dokonując kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu I instancji przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1047/12, nie naruszono (rażąco) norm prawa Unii Europejskiej wskazanych w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 285 k § 1 P.p.s.a. oddalił skargę G. P. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt i OSK 1047/12.