Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 grudnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Lu 465/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę [...]na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku [...] w [...] w przedmiocie udzielenia informacji prasowej.
Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Wnioskiem z dnia [...] września 2014 r., [...] wystąpił do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku [...] w [...] (dalej także jako: "Zarząd Okręgowy" lub "Zarząd") o udzielenie informacji, w trybie ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 ze zm. – dalej jako u.p.p.), dotyczącej ostatniego, przeprowadzonego w okręgu, kursu dla nowo wstępujących do Polskiego Związku [...], poprzez podanie wszystkich tytułów kosztów i ich wysokości przyjętych w kalkulacji dla wyliczenia sumarycznego kosztu kursu pokrywanego przez jego uczestników, z podaniem dat odbywania się kursu, liczby jego uczestników i ile zobowiązany był zapłacić każdy z nich.
W dniu [...] października 2014 r. [...]– redaktor naczelny dziennika [...]wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Zarządu Okręgowego [...] w [...] podnosząc, że do dnia wniesienia skargi zarząd nie udzielił wnioskowanej informacji prasowej.
W odpowiedzi na skargę Zarząd Okręgowy wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skarga jest przedwczesna, gdyż strona wnioskująca nie usunęła braków wniosku z dnia [...] września 2014 r. tj. nie wykazała, że pozostaje w stosunku pracy z redakcją, w imieniu której występuje. Brak było w tej sytuacji podstaw do udzielenia przez Zarząd żądanych informacji.
Oddalając skargę opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że żądane w piśmie z dnia [...] września 2014 r., informacje, nie mają charakteru informacji publicznej. Sąd podkreślił, że dziennikarskie prawo do informacji dotyczy dwóch niezależnych od siebie sfer. Z jednej strony obejmuje ono uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – dalej jako u.d.i.p.), z drugiej zaś prawo do uzyskania takich informacji, które nie mają charakteru informacji publicznych, a do udzielenia których zobowiązane są podmioty wymienione w treści art. 4 ust. 1 u.p.p.
W ocenie Sądu Zarząd Okręgowy Polskiego Związku [...] w [...] nie występuje w rozstrzyganej sprawie jako podmiot wykonujący zadania publiczne, na którym spoczywa obowiązek udostępniania informacji publicznej. Polski Związek [...] oraz jego jednostki organizacyjne (w tym Zarząd Okręgowy [...] w [...]) nie stanowią podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 1-4 u.d.i.p
Odwołując się do ustawowo określonych zadań Polskiego Związku [...] (art. 34 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2013 r., poz. 1226 ze zm.)) Sąd uznał, że w istocie nie realizuje on zadań z zakresu administracji publicznej, gdyż ustawowo określone zadania tego Związku - co do zasady - nie wiążą się z prawnymi formami działania administracji, a jego status jako innego administrującego podmiotu publicznego nie jest jednoznaczny. Sąd podkreślił, że Polski Związek [...], jako zrzeszenie osób fizycznych i prawnych, posiada osobowość prawną, przy czym zarówno ten Związek, jak i jego organy działają na podstawie ustawy oraz statutu uchwalonego przez Krajowy Zjazd Delegatów Polskiego Związku [...]. Publicznoprawna podstawa utworzenia Polskiego Związku [...] nie przesądza o publicznoprawnym charakterze jego kompetencji, a więc informacja dotycząca funkcjonowania oraz kwestii organizacyjnych Związku może być uznana za informację publiczną tylko wówczas, gdy w okolicznościach konkretnej sprawy Związek wykonywał zadania publiczne, które – co do zasady – wykonują właściwe (w zakresie łowiectwa) organy administracji rządowej – minister właściwy do spraw środowiska oraz samorząd województwa (art. 6 i 7 Prawa łowieckiego).
Z powyższego Sąd wywiódł, że tok postępowania przyjęty przez żądającego informacji określonej w piśmie z dnia [...] września 2014 r. był prawidłowy. Jako podstawę prawną tego żądania wnoszący pismo podał bowiem przepisy art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.p. oraz wskazał, że działa z upoważnienia redaktora naczelnego Dziennika [...] z siedzibą w [...] jako dziennikarz tego dziennika. Jednocześnie Sąd uznał, że do powyższego pisma nie dołączono oryginału bądź poświadczonego za zgodność z oryginałem dokumentu potwierdzającego, że [...]istotnie jest dziennikarzem Dziennika [...]. Za prawidłowe wobec tego Sąd ocenił postępowanie Zarządu Okręgowego zobowiązujące do udokumentowania, czy wnioskujący [...] jest dziennikarzem Dziennika [...] Informacja taka nie została udzielona Zarządowi Okręgowemu.
Jednocześnie Sąd podniósł, że faktem znanym mu z urzędu jest "[...] Dziennika "[...] dostępna na stronach internetowych Dziennika nie zawiera informacji o składzie redakcji, zaś autor o imieniu i nazwisku [...]nie figuruje w okienku [...] (k. 19 akt sądowych).
Wobec zatem niepotwierdzenia, że osoba składająca wniosek była dziennikarzem, Sąd uznał, że Zarząd Okręgowy [...] w [...] nie miał podstaw do przyjęcia, iż wniosek pochodził od podmiotu uprawionego do uzyskania informacji prasowej.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku [...]zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:
- 1. błędną wykładnię art. 7 ust. 2 pkt 1 i 5 u.p.p. polegającą na przyjęciu, że dziennikarz wnioskujący o informację prasową nie jest objęty tymi przepisami,
- 2. błędną wykładnię art. 13, art. 14, art. 15 i art. 16 u.d.i.p. poprzez przyjęcie, że przepisy te nie dotyczą organu w niniejszej sprawie,
- 3. zawężenie uprawnień prasy do dostępu do informacji publicznej wynikających z art. 61 Konstytucji RP i ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Z uwagi na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że redaktor naczelny Dziennika "[...]" nie przedstawił dokumentów potwierdzających umocowanie wnioskodawcy [...]do działania na rzecz Dziennika [...], bo nie miał takiego obowiązku, ani w świetle prawa prasowego, ani też w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie można zatem w ocenie skarżącego kasacyjnie stawiać zarzutu, że nie wykonał czynności, do której prawo go nie zobowiązywało. Status wnioskodawcy jako dziennikarza nie powinien budzić wątpliwości, gdyż jego wniosek posiadał logo i nagłówek dziennika.
Dodatkowo zawierał informację o posiadaniu pełnomocnictwa redaktora naczelnego do wystąpienia z wnioskiem. Zdaniem skarżącego kasacyjnie nie było żadnych podstaw do przyjęcia, że z wnioskiem o udzielenie informacji [...]występował w imieniu własnym, a nie jako dziennikarz. Wątpliwości takich jak WSA w Lublinie nie miały inne sądy administracyjne, które rozpatrywały skargi na bezczynność zarządów okręgowych [...] w innych jego okręgach.
Skarżący kasacyjnie wyraził pogląd, że jeśli organ nie miał pewności, czy wnioskujący jest dziennikarzem Dziennika [...], to w dniu otrzymania skargi redaktora naczelnego na bezczynność, nie mógł już mieć wątpliwości i jego wniosek winien być rozpoznany w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odebranie dziennikarzowi praw do wnioskowania o informację publiczną poprzez żądanie od niego dowodu, że reprezentuje prasę i, że posiada pełnomocnictwo od redaktora naczelnego, jest zawężającym interpretowaniem przepisów i w świetle art. 61 Konstytucji RP nie powinno się ostać w porządku prawnym.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Okręgowy Polskiego Związku [...] w [...] wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważy, co następuje:
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za niezasadne.
W pierwszej kolejności, wobec podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu zawężającej interpretacji art. 61 Konstytucji RP, należy zaznaczyć, że dostęp do informacji publicznej jest prawem każdego człowieka. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 gwarantuje każdemu pozyskiwanie informacji. Prawo dostępu do informacji wyrażone w Konstytucji dotyczy wszelkiej działalności podjętej w celu realizacji zadań nałożonych przepisami prawa, jeżeli ma ona związek ze sprawowaniem władzy publicznej, gospodarowaniem mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Jednakowoż zgodnie z ust. 4 tego przepisu "Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy". W związku z tego rodzaju odesłaniem należy mieć na uwadze to, że szczegółowy sposób udzielania informacji publicznej reguluje nie tylko ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, której przepisy umożliwiają każdemu dostęp do informacji publicznej, ale i szereg innych ustaw.
Przykładowo można wymienić tu ustawę z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisk (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), ustawę z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) czy też Prawo prasowe. Powoływana już ustawa o dostępie do informacji publicznej nie dotyczy przy tym udostępniania wszelkiego typu informacji publicznych. Zgodnie bowiem z jej art. 1 ust. 2 przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że pewne rodzaje informacji publicznej mogą być ujawnione tylko w specjalnym trybie bądź na odmiennych zasadach.
Nie można przy tym na gruncie uwarunkowań konstytucyjnych wysnuć poglądu o prymacie przepisów u.d.i.p. zarówno w aspekcie rzeczowym jak i funkcjonalnym w stosunku do innych ustaw, regulujących materię udostępniania informacji.
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku [...]w [...]w udzieleniu informacji prasowej, złożona przez [...]– redaktora naczelnego dziennika "[...]". Skarga ta dotyczyła bezczynności polegającej na nieudzieleniu prasie informacji na wniosek z dnia [...] września 2014 r. złożony przez [...], w trybie art. 4 ust. 1 u.p.p. Dla jej rozpoznania kluczowe znaczenie miała wobec tego kwestia, czy wniosek ten pochodził od prasy, na co w swej skardze powołuje się [...]– redaktor naczelny Dziennika [...] W pierwszej kolejności należy podkreślić, że ustawa Prawo prasowe wyróżnia dwa tryby udzielania prasie wnioskowanych informacji. Pierwszy wynika z art. 3a u.p.p., w którym przyjęto, że w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to, że jeżeli wnioskowana przez prasę informacja ma charakter informacji publicznej, to jej udostępnienie lub odmowa jej udostępnienia powinna nastąpić w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a tym samym prasa w powyższym zakresie nie korzysta z regulacji prawnych innych niż te, które dotyczą ogółu społeczeństwa.
Odrębny tryb udzielania prasie informacji uregulowany został w art. 4 u.p.p. i w tym zakresie prasa korzysta z regulacji specjalnie dla niej przewidzianej, która poszerza katalog podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji o podmioty niewymienione w ustawie o dostępie do informacji publicznej i ustanawia autonomiczny tryb weryfikacji wywiązania się z obowiązku udzielenia prasie informacji w oparciu o tę regulację. W powyższym trybie obowiązani do udzielenia prasie informacji o swej działalności są: przedsiębiorcy, podmioty niezaliczane do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku (art. 4 ust. 1 u.p.p.).
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji stanął na stanowisku, że Zarząd Okręgowy Polskiego Związku [...] w [...] nie występuje jako podmiot wykonujący zadania publiczne, na którym spoczywa obowiązek udostępnienia informacji publicznej, zaś tok postępowania przyjęty przez żądającego informacji w piśmie z 8 września 2014 r. (w trybie ustawy Prawo prasowe) był prawidłowy. Pogląd ten nie znajduje oparcia w ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym przyjmuje się, że Polski Związek [...] oraz jego zarządy okręgowe wykonują zadnia z zakresu administracji publicznej wynikające z art. 34 ustawy Prawo łowieckie oraz inne zadania powierzone przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. To z kolei przesądza o tym, że żądane w niniejszej sprawie informacje związane z organizowaniem kursów dla wstępujących do [...] członków, stanowią informację publiczną w świetle art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2c i pkt f) u.d.i.p.
Niezależnie jednak od powyższej konstatacji w sprawie istotne jest to, że poza sporem wnioskodawca [...]składając wniosek z [...] września 2014 r. działał w imieniu redakcji dziennika [...]" i powołał się we wniosku na przepisy Prawa prasowego. Taka jego treść wyznacza sposób i tryb procedowania przez podmiot, do którego się zwrócił. Wybór drogi dostępu do żądanych informacji dokonany został przez samego wnioskodawcę, który sprecyzował swój status dziennikarza; domagał się zatem udzielenia informacji prasie. Działał więc jako podmiot szczególny, a nie jako "każdy" w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.d.i.p. Powołanie się na przepisy Prawa prasowego wymusza konieczność zastosowania w pierwszej kolejności jej reżimu prawnego. Reguluje ona dostęp prasy do informacji publicznej (art. 3a), a także możliwość uzyskania od przedsiębiorców i podmiotów niezaliczonych do sektora finansów publicznych oraz niedziałających w celu osiągnięcia zysku, informacji o swojej działalności, o ile informacja ta nie jest objęta tajemnicą i nie narusza prawa do prywatności (art. 4 ust. 1).
Uzyskanie informacji publicznej następuje przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Natomiast nie precyzuje szczególnego trybu udzielania pozostałych danych, stanowiąc jedynie, iż gdy dotyczą one tajemnic chronionych albo prawa do prywatności należy odmówić ich udzielenia. Trzeba zatem wyjaśnić, że kategoria podmiotów sprecyzowanych w art. 4 ust. 1 u.p.p. obejmuje te, które są zobowiązane do udzielenia prasie informacji o swej działalności, natomiast w zakresie informacji publicznej zobowiązane są podmioty wskazane w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Prawo prasowe poszerza więc krąg podmiotów zobowiązanych do udzielenia prasie informacji o przedsiębiorców i podmioty niezaliczone do sektora finansów publicznych oraz niedziałające w celu osiągnięcia zysku, zawężając zakres informacji, jakie mają one udzielać do informacji o ich działalności.
Jednakże w obu wypadkach żądanie złożone w trybie przepisów omawianej ustawy winno w pierwszej kolejności zostać ocenione na jej gruncie, w tym najpierw w zakresie tego, czy pochodzi od prasy. Dopiero wstępne ustalenia co do strony podmiotowej wnioskodawcy (wykazania przesłanki pochodzenia wniosku od prasy), a następnie ewentualnie strony przedmiotowej (charakteru żądanej informacji) oraz charakteru podmiotu, do którego skierowano żądanie, może pozwolić na obranie właściwego sposobu i trybu jej udzielenia. Charakter prawny odesłania jakim posługuje się przepis art. 3a Prawa prasowego ("W zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej...") ma bowiem tylko i wyłącznie charakter odesłania odnoszącego się do sposobu udostępniania informacji spełniających definicje informacji publicznej, natomiast nie powoduje zmiany trybu udostępnienia takiej informacji z trybu "prasowego" na tryb "zwykły", jak sugeruje skarżący kasacyjnie.
Jeżeli zatem wnioskodawca domaga się udzielenia informacji prasie, a więc powołuje się na swój przymiot wynikający z art. 7 ust. 2 pkt 1 lub pkt 5 u.p.p., to winien go wykazać, bo bez tego nie może uzyskać żadnej informacji prasowej. W odróżnieniu od udostępniania informacji w trybie u.d.i.p., o którą mogą ubiegać się również osoby anonimowe, posługujące się przykładowo jedynie nazwą internetową. W stosunku do tego rodzaju bytów wirtualnych nie zachodzi potrzeba ustalenia ich prawdziwych danych, chyba że w sprawie zachodzi potrzeba wydania decyzji. Prasa natomiast występuje w przepisach Prawa prasowego w ujęciu przedmiotowym (publikacje) i podmiotowym (zespoły ludzi i dziennikarze), przy czym zespoły muszą być w pewien sposób sformalizowane i zajmować się działalnością dziennikarską, zaś dziennikarze wykazywać przynależność do nich bądź pozostawać w stosunku pracy z redakcją albo działać z upoważnienia redakcji.
Co prawda żaden przepis wyraźnie wymogu wykazania cechy prasy czy dziennikarza nie zawiera, lecz wynika on z istoty trybu żądania. Przy czym może to nastąpić w sposób dowolny, jakimkolwiek środkiem dowodowym. Brak wykazania tego przymiotu nie pozwala na rozpatrzenie żądania zgłoszonego w trybie prasowym, a organ nieudzielający informacji w takim stanie nie pozostaje w bezczynności. Wezwanie do uzupełnienia braku nie musi zawierać rygoru, gdyż nie dokonuje się go w toku postępowania administracyjnego, nadto brak zadośćuczynienia mu nie musi skutkować jakąkolwiek czynnością podmiotu, do którego żądanie skierowano, a to z tego samego powodu. Przejście na grunt przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest możliwe tylko na skutek prawidłowego wniosku prasy, o ile na taki status wnioskodawca się powołuje.
W rozpoznawanej sprawie wnioskodawca został wezwany do wykazania, że działa w imieniu Dziennika "[...]" oraz jest jego dziennikarzem, i mimo tego nie uczynił zadość temu wezwaniu. Nie został zatem spełniony warunek prawa prasowego tj. dostępu prasy do informacji publicznej. Powyższego braku formalnego wniosku nie konwalidowało wniesienie skargi na bezczynność przez redaktora naczelnego dziennika "[...]", bo treść skargi nie ma znaczenia konwalidującego na gruncie postępowania przed organem, co zdaje się sugerować skarżący kasacyjnie. Sąd I instancji nie mógł zatem z urzędu przeprowadzić postępowania dowodowego w tym zakresie. Również sporządzenie wniosku na papierze firmowym, nie może samo z siebie świadczyć, że z żądaniem udzielenia informacji występuje istotnie dziennikarz.
Zdaniem Sądu skarga nie podlegała odrzuceniu jako pochodząca od podmiotu nielegitymowanego. Kwestia czy [...][...]wniósł swój wniosek o udzielenie informacji jako dziennikarz dziennika, którego redaktorem jest skarżący, dostatecznie legitymując swój status, czy też nie – jest kwestią merytoryczną, gdyż determinowało rozstrzygnięcie niniejszej sprawy materialnie, a nie tylko formalnie(tj. to czy wniosek ten był skuteczny i jego nierozpatrzenie w terminie stanowiło bezczynność, na którą skargę może wnieść redaktor naczelny czasopisma). Subiektywne twierdzenie skarżącego, że wnioskodawca dostatecznie wykazał swój status dziennikarza czasopisma, podlega w tym kontekście obiektywnej ocenie sądu administracyjnego.
W konsekwencji w ocenie skarga pochodziła od podmiotu legitymowanego, gdyż redaktor naczelny miał interes w przesądzeniu sporu co do zakresu umocowania osoby powołującej się na status dziennikarza jego czasopisma. Stąd zasadne było oddalenie skargi, a nie jej odrzucenie.
Z wymienionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadne powołane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, co w konsekwencji oznacza, że Sąd I instancji nie naruszył art. 151 p.p.s.a., słusznie bowiem uznał, że Zarząd Okręgowy [...]w [...]nie pozostaje w niniejszej sprawie w bezczynności w udzieleniu informacji publicznej prasie.
Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. vs
Zdanie Odrębne
Zdanie odrębne s. NSA Joanny Runge-Lissowskiej od uzasadnienia wyroku
W sprawie tej, tak jak w sprawach I OSK 1231/15, I OSK 1135/15, I OSK 1228/15, I OSK 1105/15, I OSK 1126/15, I OSK 1119/15 problem jest identyczny. Moim zdaniem występuje w nich kwestia braku legitymacji do wniesienia skargi.
Z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej wystąpił do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Zamościu K.M. w trybie ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz.U. Nr 5, poz. 24 ze zm.), jednak nie przedstawił żadnego dowodu na potwierdzenie, że jest dziennikarzem dziennika "[...]", mimo iż Zarząd o to się do niego zwrócił.
Skargę na bezczynność Zarządu Okręgowego wniósł P.G. – redaktor naczelny dziennika "[...]".
Skoro w postępowaniu z wniosku o udzielenie informacji nie zostało wykazane, iż K.M. jest dziennikarzem związanym z dziennikiem "[...]" to redaktor naczelny tego dziennika nie był legitymowany do wniesienia skargi.
Argumentację co do takiego stanowiska zawarłam w zdaniu odrębnym od uzasadnienia w sprawie I OSK 1231/15.