Uzasadnienie
Wyrokiem z 10 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 1099/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. i H. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu założenia i przeprowadzenia odcinka linii elektroenergetycznej, oddalił skargę.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
[...] S.A. z siedzibą w K. wystąpiła do Starosty [...] z wnioskiem o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania przez skarżących B. i H. W. z nieruchomości stanowiącej działkę o numerze geodezyjnym [...] położoną w obrębie B poprzez założenie i przeprowadzenie przez działkę kablowego odcinka linii elektroenergetycznej średniego napięcia 20 kV kierunek B., polegające na ułożeniu w ziemi przewodów linii kablowej na głębokości 1 metra i na długości 90 m, wybudowaniu jednego słupa krańcowego linii z głowicą kablową oraz eksploatację linii w pasie technologicznym o szerokości 6 m (2x3 m) o powierzchni 0,0570 ha zgodnie z załączoną do wniosku mapą. Jednocześnie wnioskodawca wniósł o wydanie także decyzji opartej na podstawie art. 124 ust. 1 "a" ustawy o gospodarce nieruchomościami zezwalającej na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości z rygorem natychmiastowej wykonalności.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Starosta [...], powołując się na art. 124 ust. 1 "a" ustawy o gospodarce nieruchomościami, udzielił wnioskodawcy zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości skarżących oznaczonej jako działka o numerze geodezyjnym [...] w celu założenia i przeprowadzenia przez działkę kablowego odcinka linii elektroenergetycznej średniego napięcia 20 kV kierunek B., które polegać ma na ułożeniu w ziemi przewodów linii kablowej na głębokości 1 metra i na długości ok. 90 m i wybudowaniu jednego słupa krańcowego linii z głowicą kablową. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności z powołaniem się na interes społeczny, wyjątkowo ważny interes strony i ważny interes gospodarczy.
W wywiedzionym przez skarżących odwołaniu od powyższej decyzji zostały podniesione zarzuty naruszenia:
- - art. 6, 7, 8, 9, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez dowolne ustalenie, że potrzeba zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, interes społeczny i wyjątkowo ważny interes wnioskodawców uzasadniają niezwłoczne zajęcie całej nieruchomości skarżących,
- - art. 11 K.p.a. w związku z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak realnego i adekwatnego uzasadnienia decyzji, w szczególności pozbawionego analizy jak najmniejszej uciążliwości decyzji dla chronionego konstytucyjnie prawa własności,
- - art. 124 ust. 1 "a" ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 108 K.p.a. poprzez:
- a) zezwolenie wnioskodawcy na niezwłoczne zajęcie całej działki skarżących podczas gdy decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości dotyczy wyłącznie jej części,
- b) wszczęcie postępowania dotyczącego zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przed wydaniem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości.
Podnosząc powyższe zarzuty odwołujący się wnieśli o uchylenie decyzji i odmowę udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości ewentualnie wstrzymanie wykonania decyzji.
Odwołanie nie zostało uwzględnione. Wojewoda [...] po jego rozpoznaniu decyzją z dnia [...] września 2014 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej podkreślone zostało, że przepis art. 124 ust. 1 "a" ustawy o gospodarce nieruchomościami dodany został do ustawy o gospodarce nieruchomościami na mocy ustawy zmieniającej z 5 listopada 2009 r. na skutek zgłaszanych przez organy i podmioty realizujące cele publiczne potrzeb ukierunkowanych na przyśpieszenie rozpoczynania inwestycji celu publicznego, zwłaszcza liniowych. Ustawodawca przesądził o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości w przypadkach, gdy wywłaszczenie polega na czasowym ograniczeniu korzystania z nieruchomości. Rozszerzył też katalog przesłanek uprawniających do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości o przypadki uzasadnione ważnym interesem gospodarczym.
Organ II instancji nawiązując do orzecznictwa sądów administracyjnych zaakcentował, że istnieje obowiązek wydania decyzji zezwalającej inwestorowi realizującemu cel publiczny na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w przypadkach określonych art. 108 K.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym. Podkreślił też, że warunkiem formalnym wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest istnienie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości dla realizacji konkretnego celu publicznego. Ten warunek w sprawie niniejszej został spełniony, ponieważ 30 maja 2014 r. została wydana decyzja w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżących poprzez zezwolenie na przeprowadzenie na tej nieruchomości kablowego odcinka linii elektroenergetycznej polegające na ułożeniu przewodów linii kablowej na głębokości 1 metra i długości ok. 90 m, wybudowaniu jednego słupa krańcowego linii z głowicą kablową oraz eksploatacji linii w pasie technologicznym o szerokości 6 m (2x3 m) o powierzchni 0,0570 ha.
Wojewoda [...] podzielił ocenę organu I instancji zaistnienia warunku formalnego i uzasadnienia merytorycznego dla wydania decyzji udzielającej zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości skarżących na potrzeby realizacji inwestycji objętej decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości skarżących. Wojewoda nawiązał do zapisów ustawowych ustawy Prawo energetyczne, odnoszących się do obowiązku przedsiębiorstwa energetycznego odpowiedzialności i dbałości o sprawny, ciągły i bezpieczny przesył energii.
W wywiedzionej do Sądu administracyjnego skardze na powyższą decyzję ostateczną, B. i H. W. podtrzymali zarzuty sprecyzowane w odwołaniu, podważające co do zasady potrzebę udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oraz zakres udzielonego zezwolenia na zajęcie nieruchomości, odbiegający od zakresu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Zdaniem strony skarżącej organy obu instancji naruszyły zasady procesowe oraz art. 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez dowolne i nieznajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym przyjęcie, że niezwłoczne zajęcie całej nieruchomości, w tym i budynków gospodarczych, jest uzasadnione koniecznością zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, interesem społecznym oraz wyjątkowo ważnym interesem strony.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i powołanym na wstępie wyrokiem z 10 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 1099/14 oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił, że z art. 124 ust. 1 "a" ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela - po wydaniu decyzji zezwalającej na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dla inwestycji liniowej celu publicznego, opisanej art. 124 ust. 1 ustawy – w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w przypadkach określonych art. 108 K.p.a. lub w przypadku uzasadnionego ważnym interesem gospodarczym.
WSA w Białymstoku podniósł, że nawiązanie w treści przepisu do decyzji wydanej w oparciu o art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wskazuje niezbicie na subsydiarny charakter decyzji opartej na przepisie art. 124 ust. 1 "a" ww. ustawy wobec decyzji opartej o przepis art. 124 ust. 1 ww. ustawy. Decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości jest podporządkowana decyzji o zezwoleniu na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości daje możliwość rozpoczęcia robót inwestycyjnych na nieruchomości wyłącznie w zakresie rozstrzygniętym w decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, o czym świadczy wynikające z art. 124 ust. 1 "a" ustawy o gospodarce nieruchomościami zastrzeżenie, że decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości może zostać wydana tylko po wydaniu decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości.
Sąd stwierdził, że nierozerwalny związek decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości z decyzją, o której mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, oznacza, że zezwolenie na zajęcie nieruchomości dotyczyć może jedynie powierzchni objętej ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości, nawet wtedy, gdy w samej decyzji o zezwoleniu na zajęcie nieruchomości zakres zajęcia nie został powtórzony. Z tych przyczyn WSA w Białymstoku uznał, że bezzasadny jest zarzut naruszenia uprawnień właścicielskich skarżących, poprzez brak powtórzenia w sentencji decyzji zakresu zajęcia nieruchomości.
Sąd I instancji podniósł, iż niewątpliwym jest, że wydanie zaskarżonej decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości poprzedziła decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2014 r. [...] w sprawie ograniczenia sposobu korzystania przez skarżących z nieruchomości położonej w B. oznaczonej numerem geodezyjnym [...] poprzez założenie i przeprowadzenie przez działkę kablowego odcinka linii elektroenergetycznej średniego napięcia 20 kV kierunek B, polegające na ułożeniu w ziemi przewodów linii kablowej na głębokości 1 metra i na długości 90 m, wybudowaniu jednego słupa krańcowego linii z głowicą kablową oraz eksploatację linii w pasie technologicznym o szerokości 6 m (2x3 m) o powierzchni 0,0570 ha.
Sąd I instancji wskazał, że decyzję o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzasadniać powinny szczególne okoliczności wskazujące na potrzebę niezwłocznego rozpoczęcia prac budowlanych realizujących cel publiczny, dla którego ograniczony został właścicielom nieruchomości sposób korzystania z niej. Te szczególne okoliczności opisuje art. 108 K.p.a. obejmujący przyczyny, dla których decyzja administracyjna opatrzona być może rygorem natychmiastowej wykonalności oraz wymienia art. 124 ust. 1 "a" pod postacią okoliczności "uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym".
Sąd wyjaśnił, że rygor natychmiastowej wykonalności – jak wynika z art. 108 § 1 K.p.a., może być decyzji nadany, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony.
WSA w Białymstoku podniósł, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy organy obu instancji uznały, że udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości skarżących podyktowane jest interesem społecznym, wyjątkowo ważnym interesem wnioskodawcy oraz ważnym interesem gospodarczym. Skład orzekający w I instancji trafność tej oceny podzielił. Sąd stwierdził, że realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie polegające na budowie odcinka sieci elektroenergetycznej średniego napięcia w gminie B., w obrębie B., jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zdaniem Sądu I instancji, przebudowa linii elektroenergetycznej średniego napięcia 20 kV jest konieczna ze względu na kolizję z projektowaną dwutorową linią elektroenergetyczną 400 kV E. – Granica RP. Budowa linii 400 kV jest inwestycją o znaczeniu międzynarodowym, zwiększa pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno-wschodni obszar kraju.
Projekt budowy mostu energetycznego P.-L. jest istotnym elementem w tworzeniu wspólnego rynku energii poprzez zamkniecie tzw. pierścienia bałtyckiego. Projektowi temu Unia Europejska nadała status priorytetowy i partycypuje w jego kosztach. Realizacja opisanego projektu czyni koniecznym usunięcie kolizji z istniejącymi napowietrznymi liniami energetycznymi niskiego i średniego napięcia. Brak przebudowy istniejącego odcinka napowietrznej linii elektroenergetycznej 20 kV kierunek B. poprzez jego skablowanie, może uniemożliwić rozpoczęcie budowy dwutorowej linii elektroenergetycznej 400kV w planowanym terminie. Uzyskanie decyzji uzasadnione jest więc ważnym interesem gospodarczym ponieważ pozyskane na realizację międzynarodowej inwestycji środki finansowe należą do środków publicznych. Zdaniem WSA w Białymstoku, trafnie również zwrócił uwagę organ odwoławczy, że pilna potrzeba przebudowy linii energetycznej 20 kV wynika także z ustawowego obowiązku dbałości przez przedsiębiorstwo energetyczne o utrzymanie zdolności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w energię w sposób ciągły, niezawodny i przy zachowaniu wymagań jakościowych, a zatem słuszny interes wnioskodawcy przemawiał także za udzieleniem zezwolenia.
WSA w Białymstoku uznał, że zarzuty skargi skutecznie nie podważają prawidłowości ustaleń i oceny organu. Zajęcie nieruchomości docelowo służyć ma ograniczeniu korzystania z nieruchomości do minimum zakreślonego granicami koniecznego pasa technologicznego wokół linii kablowej. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości a w konsekwencji i zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest następstwem zlokalizowania inwestycji celu publicznego na nieruchomości skarżących, co nastąpiło w oparciu o decyzję wcześniejszą o ostatecznym charakterze. Podważanie na etapie udzielania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wyników wcześniejszych koniecznych etapów procesu inwestycyjnego, z których każdy podlegał możliwości poddania kontroli zgodności z prawem, jest bezskuteczne.
Reasumując Sąd I instancji uznał, że skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła strona skarżąca -B. i H.W., reprezentowana przez radcę prawnego.
Strona skarżąca wskazała, że zaskarża wyrok Sądu I instancji w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:
- 1) bezzasadne pominięcie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wskutek:
- - błędnej wykładni art. 124 ust. 1 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) poprzez przyjęcie, że przepis ten uprawnia do zezwolenia na niezwłoczne zajęcie całej nieruchomości skarżących – także w części nieobjętej decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego;
- 2) niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Strona skarżąca wniosła o:
- 1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. znak [...];
- 2) zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;
ewentualnie o
3) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Strona skarżąca wniosła ponadto o:
- 4) dopuszczenie dowodu z pisma z dnia 09 lutego 2013 r. "Warunku usunięcia kolizji" na okoliczność, że sieć elektroenergetyczna 20 kV nie stanowi własności wnioskodawcy, a jej stan gwarantuje ciągłe, niezawodne i z zachowaniem wymagań jakościowych zaopatrzenie w energię elektryczną;
- 5) wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r. znak [...].
Pismem z dnia 22 czerwca 2015 r. uczestnik postępowania – [...] S.A. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono jednak takich przesłanek.
Rozpoznawana skarga kasacyjna nie mogła odnieść zamierzonego skutku, albowiem zaskarżony wyrok odpowiadał prawu.
Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zarzuty te jednak w sposób bezpośredni wiążą się z zarzutem naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego przez błędną wykładnię, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutów naruszenia przepisów postępowania wymagała uprzedniego odniesienia się do istoty problemu w niniejszej sprawie, tj. do kwestii istnienia przesłanek uprawniających organ do wydania kwestionowanej decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.
Ustawa z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2015.782, j.t.), w art.124 ust.1a przyznała staroście wykonującemu zadania z zakresu administracji rządowej, prawo udzielenia podmiotowi który będzie realizował cel publiczny, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, po wydaniu decyzji o której mowa w art.124 omawianej ustawy.
Omawiane uprawnienie, podobnie jak uprawnienie określone w art.124 ust.1, stanowi oczywiście ingerencję w konstytucyjnie chronione prawo własności, lecz należy mieć na względzie, że Konstytucja RP w art.21 ust.2 i 64 ust.3 przewiduje możliwość ingerencji Państwa w tą chronioną sferę. Dopuszcza możliwość wywłaszczenia na cele publiczne oraz możliwość ustawowego ograniczenia prawa własności. Ustawodawca wprowadzając powyższe wyjątki od zasady ochrony prawa własności zdawał sobie bowiem sprawę z tego, że dla zapewnienia możliwości właściwego i sprawnego funkcjonowania Państwa jako całości, niezbędna może niekiedy okazać się ingerencja w indywidualne prawo własności obywateli. Konieczność takiej ingerencji może w szczególności zaistnieć przy realizacji zadań o znaczeniu powszechnym czy strategicznym. W takich bowiem wypadkach, interes Państwa upatrywany w jego poprawnym działaniu polegającym m.in. na realizacji celów ogólnospołecznych, przewyższa indywidualny interes konkretnego właściciela.
Powyższa konkluzja wynika wprost z treści art.21 ust. 2 Konstytucji RP w której ustawodawca nawiązał wprost do materii celów publicznych. Zgodnie zaś z art.6 ustawy o gospodarce nieruchomościami celem publicznym w rozumieniu ustawy jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przy tak sformułowanym zapisie ustawowym, dla oceny spełnienia przesłanki "celu publicznego" nie ma znaczenia kto ten cel ustawowy realizuje i kto jest jego inwestorem – Skarb Państwa, samorząd terytorialny czy inna osoba prawna. Również nie ma znaczenia czy na danym obszarze ma ona charakter tranzytowy czy też docelowy (patrz wyrok NSA z 9.02.2000r. sygn. akt I SA 363/99).
Przenosząc powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy, za zasadną należało uznać decyzję zezwalającą [...] S.A. z siedzibą w K., na niezwłoczne zajęcie nieruchomości skarżących w celu realizacji inwestycji opisanej w decyzji ograniczającej sposób korzystania z tej nieruchomości. Okolicznością nie budzącą najmniejszych wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego było bowiem to, że wydanie kwestionowanej decyzji było bezpośrednio powiązane z realizacją celu publicznego. Nie wymagała bowiem dowodu okoliczność, że umożliwienie budowy międzynarodowej linii elektroenergetycznej, która ma za zadanie zwiększyć pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno-wschodniego obszaru kraju, jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Ma więc przez to znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości.
W świetle powyższego nie znajduje uzasadnienia zarzut skargi kasacyjnej, naruszenia przepisu art.124 ust.1a ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarżący formułując taki zarzut nie wzięli bowiem pod uwagę tego, że decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, ma charakter subsydiarny w stosunku do decyzji wydawanej w oparciu o normę art.124 omawianej ustawy, o zezwoleniu na ograniczenie prawa. Rozstrzygnięcie o niezwłocznym zajęciu daje możliwość rozpoczęcia procedury mającej na celu przeprowadzenie prac inwestycyjnych, ale tylko w zakresie rozstrzygniętym w decyzji o ograniczeniu (postanowienie NSA z 3.02.2015r. sygn. akt I OZ 8/15).
Stąd, treści skarżonej decyzji nie powinno się odczytywać w oderwaniu od decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Wbrew więc twierdzeniom skarżących, nie zachodziła konieczność powtarzania zakresu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w decyzji zezwalającej na jej niezwłoczne zajęcie. Brak powtórzenia zakresu ograniczenia nie powoduje zaś, jak wywodzą to skarżący, że niezwłoczne zajęcie odnosi się do całej nieruchomości. Niezwłoczne zajęcie mogło bowiem dotyczyć tylko tej części nieruchomości, jaka została precyzyjnie oznaczona w decyzji wydanej w trybie art.124 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną nie znalazł też podstaw do uwzględnienia zawartego w niej wniosku dowodowego. Materia jaka miała być dowodzona, tj. kwestia własności przeprowadzanej linii elektroenergetycznej, pozostawała bowiem bez znaczenia dla wyniku sprawy. Przepis art.124 ust.1a omawianej ustawy daje prawo do zainicjowania przedmiotowego postępowania podmiotowi, który będzie realizował cel publiczny. Ustawodawca nie połączył więc uprawnienia do występowania z wnioskiem o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, z posiadaniem praw właścicielskich przez wnioskodawcę. Stąd więc kwestia, która miałaby być dowodzona, pozostawała w oderwaniu od treści art.124 ust.1a ustawy o gospodarce nieruchomościami.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.