Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 994/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, oddalił skargę L. R. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.
Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
Wojewoda Podlaski decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty Wysokomazowieckiego, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], w sprawie udzielenia P. z siedzibą w K. zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości gruntowej oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz. Nr [...] o pow. ogólnej 0,5960 ha i nr [...] o pow. ogólnej 0,5200, ha, położonej w obrębie ewidencyjnym N., gmina W., stanowiącej własność Leszka Roszkowskiego, zam. ul. J. [...], Ł., dla której Sąd Rejonowy w Z. [...] Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w W. prowadzi urządzoną księgę wieczystą nr [...], w celu przeprowadzenia prac budowlanych polegających na przeciągnięciu przewodów fazowych i odgromowych nad nieruchomością w pasie o zajętości 0,0888 ha w dz. nr [...] i 0,1339 ha w dz. nr [...], związanych z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV N. – O., wraz z rozbudową stacji 400/110 kV N. oraz nadającej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Decyzja Wojewody Podlaskiego została wydana przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.
Wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. P. z siedzibą w K. (dalej: spółka, inwestor) wystąpiły o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], Starosta Wysokomazowiecki udzielił spółce zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części ww. nieruchomości gruntowych w celu przeprowadzenie określonych wyżej prac budowlanych. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji, Wojewoda Podlaski decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ wskazał na konieczność precyzyjniejszego ustalenia treści żądania strony.
W dniu [...] maja 2014 r. Starosta Wysokomazowiecki, na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 518), dalej zwaną: "u.g.n.", wydał decyzję, znak: [...], ograniczającą sposób korzystania z przedmiotowych nieruchomości L. R., zwanego dalej: "skarżącym". Konsekwencją tej decyzji było wydanie przez Starostę Wysokomazowieckiego, na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...], udzielającej spółce zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości w celu wykonania ww. robót budowlanych. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że inwestor w złożonym wniosku w sposób obszerny wykazał przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Zakreślił również obszar nieruchomości, na którym ma być prowadzona inwestycja. Ponadto organ I instancji stwierdził, że konieczne jest niezwłoczne zajęcie przedmiotowych nieruchomości, gdyż jest to uzasadnione zabezpieczeniem gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, interesem społecznym oraz wyjątkowo ważnym interesem wnioskodawcy. W ocenie organu, realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie polegające na budowie linii elektroenergetycznej 400 kV N. – O. wraz z rozbudową stacji 400/100 kV N. jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami a ponadto inwestycją o znaczeniu międzynarodowym. Wskazano m.in., że przedmiotowa inwestycja ma zwiększyć pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno-wschodni obszar kraju.
Organ zaznaczył również, że wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 a u.g.n. jest szczególnie ważne dla inwestora, gdyż pozwoli mu na uzyskanie pozwolenia na budowę, na którą już poniósł duże nakłady finansowe.
Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda Podlaski decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", w zw. z art. 124 ust. 1a u.g.n., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I – instancyjne.
W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że dodany, mocą ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 206, poz. 1590), art. 124 ust. 1a u.g.n., przesądził o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości w przypadkach, gdy wywłaszczenie polega na czasowym ograniczeniu korzystania z nieruchomości. Organ odwoławczy podał także, że w przedmiotowej sprawie został spełniony warunek formalny, albowiem przed wydaniem decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości została wydana decyzja ograniczająca sposób korzystania z tej nieruchomości.
W ocenie organu, przedmiotowa inwestycja ma zwiększyć pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno-wschodniego obszaru kraju. Gruntowna przebudowa infrastruktury w tej części kraju jest niezbędna do funkcjonowania przygotowywanego połączenia systemów elektroenergetycznych Polski i Litwy oraz zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii.
Odnosząc się do wniosków właściciela nieruchomości, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż wniosek co do przedstawienia rozwiązania alternatywnego przebiegu linii elektroenergetycznej 400 kV w sposób jak najmniej uciążliwy dla skarżącego jest bezzasadny w związku ze spełnieniem wszystkich przesłanek określonych w art. 124 ust. 1 u.g.n. Także wniosek o dołączenie na potrzeby niniejszego postępowania akt sprawy numer [...] oraz WI-[...] toczących się przed Wojewodą Podlaskim, dotyczących udzielenia pozwolenia na budowę, nie ma zdaniem organu II instancji, żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, skarżący zarzucił:
- I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj::
- a) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 64 Konstytucji RP poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty Wysokomazowieckiego z dnia [...] czerwca 2014 r.;
- b) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez wydanie decyzji z pominięciem interesów obu stron postępowania;
- c) art. 107 § 2 i 3 k.p.a. poprzez dowolność w wydaniu decyzji, niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji;
- d) art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie istotnych dowodów w sprawie, mianowicie pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 18 sierpnia 2012 r. skierowanego do spółki, odpowiedzi inwestora z dnia 13 listopada 2012 r.;
- e) art. 8, art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez bezzasadne wszczęcie odrębnego postępowania w sprawie o wydanie decyzji w trybie art 124 ust. 1 a u.g.n., podczas gdy postępowanie to powinno toczyć się wraz z postępowaniem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n.;
- f) art. 6 k.p.a. poprzez przyjęcie rozszerzającej wykładni przepisu art. 124 u.g.n.;
- g) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego w niniejszej sprawie;
- h) art. 8 w zw. z art. 7, art. 77, czy art. 80 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania obywateli do organów państwa;
- i) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez zawieranie w decyzjach odmiennych stanowisk;
- j) art 108 k.p.a. poprzez bezzasadne nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności;
- II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj:
- - art. 124 ust. 1 a u.g.n. poprzez jego zastosowanie, albowiem Inwestor nie dążył do zawarcia ze skarżącym umowy cywilnoprawnej, nie było też powadzonych negocjacji przez właściwe osoby co powoduje ich nieważność.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, oddalając skargę, stwierdził, że Starosta Wysokomazowiecki w dniu [...].05.2014 r., wydał na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie spółce zezwolenia na przeprowadzenie prac budowlanych polegających na przeciągnięciu przewodów fazowych i odgromowych nad nieruchomością w pasie technologicznym linii o zajętości 0,0888 ha w dz. nr [...] i 0,1339 ha w dz. nr [...], związanych z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV N.-O., wraz z rozbudową stacji 400/110 kV N. Wojewoda Podlaski decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję, zaś skarga na ostateczną decyzję Wojewody Podlaskiego została oddalona wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 993/14.
Sąd I instancji wskazał, że wobec rozstrzygnięcia o legalności powyższych decyzji w odrębnych postępowaniach administracyjnych i postępowaniu sądowym, w niniejszym postępowaniu ocenić należy jedynie przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości (art. 124 ust. 1 a u.g.n.), mając na uwadze, że to sam ustawodawca konstruując przepis art. 124 ust. 1 a u.g.n. przesądził o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W ocenie tego Sądu, organy trafnie przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione interesem społecznym, gospodarczym oraz wyjątkowo ważnym interesem wnioskodawcy. Przedmiotowa inwestycja ma zwiększyć bowiem pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno-wschodniego obszaru kraju. Gruntowna przebudowa infrastruktury w tej części kraju jest zaś niezbędna do funkcjonowania przygotowywanego połączenia systemów elektroenergetycznych Polski i Litwy oraz zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii. Wszelkie odstępstwa od terminów wyznaczonych w kontraktach spowodują ich zerwanie, a co za tym idzie niezrealizowanie celu publicznego.
Nadto wydanie przedmiotowej decyzji pozwoli inwestorowi na uzyskanie pozwolenia na budowę dla brakującego odcinka. W ocenie więc Sądu I instancji, organy zasadnie przyjęły, że w sprawie zostały spełnione przesłanki "ważnego interesu gospodarczego", "społecznego", jak i "wyjątkowo ważnego interesu strony".
W ocenie Sądu I instancji, niezasadne są zarzuty podniesione w skardze, stanowiące powielenie zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji Wojewody Podlaskiego wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Nie odnoszą się one bowiem do regulacji przewidzianej w art. 124 ust.1 a u.g.n. i przez to pozostają bez wpływu na zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, oddalił skargę.
Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1/ naruszenie prawa materialnego, tj.:
- a) art. 124 ust. 1 a, u.g.n., w związku z art. 21, 64 ust 2 oraz 2 Konstytucji poprzez jego zastosowanie, mianowicie niewłaściwe przyjęcie, że istnieje podstawa do władczego działania organów w konstytucyjnie chronione prawo własności, wydanie wyroku uwzględniającego nadmierną ochronę interesu publicznego oraz interesu strony tj. inwestora z całkowitym pominięciem interesu Skarżącego, nieprzestrzeganie wartości konstytucyjnych, w tym wynikającej z art. 2 Konstytucji konstytucyjnej zasady sprawiedliwości społecznej. Zastosowanie wykładni rozszerzającej tego przepisu poprzez przyjęcie, że rokowania dotyczące wejścia na grunt zostały przeprowadzone.
2/ naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 106 § 3 p.p.s.a., w zw. z art. 7, 8,10, 77, 80, 61 k.p.a., sprowadzające się do stwierdzenia, że Sąd I instancji nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granice, pomimo iż w przedmiotowej sprawie powinien to uczynić, mianowicie powinien ustalić po dogłębnej analizie materiału dowodowego zasadność wydania decyzji w trybie art 124 ust 1 a u.g.n.;
- b) art. 1 § 1 i 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145§1 pkt 1 lit c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. Z art. 7, 77 §1, art. 107§3 kpa polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji pomimo, iż decyzje te zostały wydane bez żebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, oparcie przedmiotowej decyzji na wydanej z naruszeniem przepisów prawa decyzji w trybie art 124 ust 1 ugn
- c) art. 1 § 1 i 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 145§1 pkt 1 lit c w zw. Z art. 134§ 1 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, 8, 9, 77§1 kpa oraz 107§3 kpa polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów administracji obu instancji pomimo, iż nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie.
- d) art. 141 § 4 p.p.s.a.,,w zw. z art.145 pkt lit c p.p.s.a. poprzez wybiórcze przedstawienie stanu faktycznego sprawy, nieodniesienie się do wszystkich zarzutów przedstawionych w skardze oraz całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, pominięcie dowodów wnioskowanych przez skarżącego, uchylenie się od dokonania szczegółowej oceny i uzasadnienia decyzji uznaniowej;
- e) art. 106 § 3 p.p.s.a., polegające na niezobowiązaniu organu do uzupełnienia akt sprawy o brakujące dowody: projekt budowlany oraz propozycję inwestora dotyczącą alternatywnego przebiegu inwestycji przez nieruchomości Skarżącego w sposób jak najmniej inwazyjny.
Skarżący wniósł ponadto o dopuszczenie dowodu z akt sprawy [...] sygn. [...] dotyczącej projektu budowlanego na okoliczność zweryfikowania projektu budowlanego pod względem zgodności z prawem oraz czy Iinia ta została posadowiona na nieruchomości skarżącego zgodnie z prawem.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono stanowisko, jakie zajął Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku oraz stanowisko, jakie wyraził w skardze do tego Sądu skarżący.
Podniesiono, że w aktach sprawy niniejszego postępowania brak jest dokumentu świadczącego o uzgodnieniu Inwestycji z Powiatowym Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowych. Nie uzasadniono takiego, a nie innego przebiegu linii. Nie uprawdopodobniono, że właściciele pozostałych nieruchomości wyrazili zgodę na przedmiotową inwestycję. Nie załączono decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Nie zaproponowano sposobu przeprowadzenia tej linii w sposób jak najmniej uciążliwy dla właściciela. Nie zbadano czy zakres ograniczenia został ograniczony i określony do niezbędnego minimum uwzględniając jednocześnie słuszny interes właściciela nieruchomości.
Wywodzono, że z treści decyzji nie sposób wywieść na czym ma ograniczenie polegać, organy oraz Sąd powinny poinformować właściciela czy ma prawo cokolwiek zasiać na gruncie, zasadzić na określonym w decyzji terenie, w końcu czy ma prawo przejścia i przejazdu przez pas technologiczny. Nikt nie zapewnił o odpowiedzialności Inwestora w razie pożaru. Ani Inwestor, ani Sąd, ani też organy decyzyjne nie odniosły się do zmiany przebiegu linii, aby ta linia przebiegała w sposób jak najmniej uciążliwy dla skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej.
Oceniając zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za nieusprawiedliwione, bowiem Sąd I instancji nie naruszył przepisów wskazanych w podstawach kasacyjnych.
Podstawę decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości stanowi art. 124 ust. 1a u.g.n. Udzielenie takiego zezwolenia jest uzależnione od spełnienia trzech przesłanek, to jest: 1) wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, 2) złożenia wniosku przez podmiot realizujący cel publiczny, 3) wystąpienie okoliczności wskazanych w art. 108 k.p.a. lub ważnego interesu gospodarczego.
W przedmiotowej sprawie inwestor złożył wniosek z dnia [...] lutego 2014 r. o niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w oparciu o przepis art. 124 ust. 1 a, u.g.n. Została ponadto wydana decyzja o ograniczeniu sposobu wykorzystania nieruchomości - decyzja Starosta Wysokomazowiecki z dnia [...].05.2014 r., utrzymana w mocy decyzją Wojewody Podlaskiego z dnia [...] lipca 2014 r., w stosunku do której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wyrokiem z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 993/14. oddalił skargę (akta sprawy ze skargi kasacyjnej L. R., sygn. I OSK 1337/15). Zatem dwie przesłanki, mogące być określonymi jako formalne, zostały spełnione. Ocenny charakter ma natomiast przesłanka trzecia, to jest okoliczności wymienione w art. 108 k.p.a. lub ważny interes gospodarczy, o którym mowa w art. 124 ust. 1 a. u.g.n.
Sąd I instancji zasadnie ocenił, że organy trafnie przyjęły, iż w stanie faktycznym sprawy wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione interesem społecznym, wyjątkowo ważnym interesem wnioskodawcy (art. 108 k.p.a.), jak również ważnym interesem gospodarczym (art. 124 ust. 1 a, u.g.n.). Stanowisko to Sąd ten w sposób przekonywujący uzasadnił, co nie zostało podważone w skardze kasacyjnej.
Z akt sprawy wynika, że inwestycja, którą ma realizować inwestor, ma zwiększyć pewność i jakość zasilania w energię elektryczną północno-wschodniego obszaru kraju. Gruntowna przebudowa infrastruktury w tej części kraju jest zaś niezbędna do funkcjonowania przygotowywanego połączenia systemów elektroenergetycznych Polski i Litwy oraz zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii. Wszelkie odstępstwa od terminów wyznaczonych w kontraktach spowodują ich zerwanie, a co za tym idzie niezrealizowanie celu publicznego, ale też i ważnego interesu wnioskodawcy.
W takich okolicznościach nie można było nie uznać, że przesłanki, o których mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n., w niniejszej sprawie rzeczywiście wystąpiły. Zasadnie organy stwierdziły zaistnienie tych przesłanek, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się naruszenia prawa w tym zakresie.
Nadanie decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości rygoru natychmiastowej wykonalności jest konsekwencją wydania takiej decyzji, gdyż art. 124 ust. 1a zdanie drugie u.g.n., stanowi, że decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Wystąpienie przesłanek wskazanych w art. 124 ust. 1a zdanie pierwsze u.g.n., przesądza o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, zaś wydanie decyzji o zezwoleniu pociąga za sobą skutek przewidziany w zdaniu drugim tego ustępu, to jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej nie odnoszą się do omawianej wyżej materii, a więc przesłanek wydania decyzji w przedmiocie niezwłocznego zajęcia nieruchomości, a stanowią w istocie powtórzenie zarzutów kasacyjnych, które zostały wysunięte do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 993/14, utrzymującego w mocy decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Zarzuty te dotyczą więc zagadnień istotnych dla decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, dla której materialnoprawną podstawę stanowi przepis art. 124 ust 1 u.g.n. Podstawy kasacyjne wraz z argumentacją skargi kasacyjnej wykraczają więc poza granice niniejszej sprawy i z tego względu nie mogą odnieść zamierzonego skutku.
Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Dlatego orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 184 p.p.s.a.