Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 133/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził nieważność § 1 ust. 2 uchwały Rady Powiatu w L. z dnia (...) października 2008 r. nr (...) w przedmiocie zmiany uchwały nr (...) Rady Powiatu L. z dnia (...) lipca 2004 r. w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność lub będącymi w użytkowaniu Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w L., we fragmencie "w trybie bezprzetargowym".
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Wojewoda D. na podstawie art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu § 1 ust. 2 uchwały Rady Powiatu L. nr (...) z dnia (...) października 2008 r. w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność lub będącymi w użytkowaniu Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w L., we fragmencie "w trybie bezprzetargowym", żądając stwierdzenia nieważności zakwestionowanej części przepisu.
Wyrokiem z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt III SA/Wr 133/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził nieważność § 1 (...) w przedmiocie zmiany uchwały nr (...) Rady Powiatu L. z dnia (...) lipca 2004 r. w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność lub będącymi w użytkowaniu Samodzielnego Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w L., we fragmencie "w trybie bezprzetargowym".
Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, Sąd pierwszej instancji uznał, że stanowisko Wojewody D. jest zasadne. Ustawa o gospodarce nieruchomościami przyjmuje bowiem w odniesieniu do nieruchomości komunalnych jako regułę tryb przetargowy sprzedaży, oddawania w użytkowanie wieczyste, w użytkowanie, dzierżawę lub najem na czas dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony. Rada Powiatu może zatem odstąpić od zasady trybu przetargowego zawierania tych umów jedynie wtedy, gdy zostaną spełnione przesłanki określone w art. 37 ust. 2 i 3 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami, co wynika z pierwszego zdania art. 37 ust. 4 tejże ustawy.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę kasacyjną złożył Powiat L., wnosząc o jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, to jest art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2007 r. Nr 14 poz. 89 z późn. zm.) oraz 37 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz.2603 z późn. zm.), polegające na tym, że:
- 1) Sąd pierwszej instancji błędnie stwierdził w uzasadnieniu wyroku, iż art. 53 powołanej o zakładach opieki zdrowotnej, nie może stanowić samoistnej podstawy do określania zasad oddawania nieruchomości przez ZOZ w dzierżawę, najem czy użytkowanie,
- 2) Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu wyroku błędnie stwierdził, że deklarowane w art. 53 ust. 1 samodzielne gospodarowanie przez Zakład Opieki Zdrowotnej przekazanymi mu nieodpłatnie w użytkowanie nieruchomościami i majątkiem Skarbu Państwa lub komunalnym oraz majątkiem własnym (otrzymanym i zakupionym) dotyczy jedynie zadań statutowych,
- 3) Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni art. 37 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, że rada Powiatu L. przyjmując, że za jej zgodą może nastąpić wydzierżawienie nieruchomości w trybie bezprzetargowym jednostkom realizującym zadania powiatu, wykroczyła poza dyspozycję art. 37 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, czym istotnie naruszyła prawo,
- 4) Sąd pierwszej instancji niewłaściwie zastosował przepis art. 37 ustawy o gospodarce nieruchomościami do stanu faktycznego określonego zaskarżoną przez Wojewodę D. uchwałą, co skutkowało stwierdzeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nieważności zaskarżonego §1 ust. 2 uchwały we fragmencie "w trybie bezprzetargowym".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wątpliwości interpretacyjne art. 37 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami doprowadziły do tego, że Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przekazane zostało zagadnienie prawne, sygn. akt I OPS 1/09: "Czy katalog przypadków, w których rada gminy, stosownie do art.37 ust.4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r., nr 261, poz.2603 ze zm.) może wyrazić zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony nieruchomości stanowiących własność gminy, ograniczony jest do sytuacji określonych w art. 37 ust.3 tej ustawy?" (Postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1035/08).
Pismem z dnia 25 stycznia 2010 r. pełnomocnik Powiatu L. cofnął skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
zgodnie z art. 60 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Skarżący może więc rozporządzać skargą również po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Można odmówić uwzględnienia żądania skarżącego dopiero w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej.
Powyższe przypadki nie mają miejsca w rozpoznawanej sprawie, stąd też Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż dopuszczalne jest cofnięcie skargi w tej sprawie.
Skoro cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, to postępowanie takie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów naczelny Sąd Administracyjny postanowił, jak w sentencji.