Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 437/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] w S. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w S. z dnia [...] stycznia 2010 r. w części obejmującej rozstrzygnięcie w zakresie dotyczącym odprawy i świadczenia pieniężnego (pkt I). W pozostałej części – dotyczącej przyznania należności pieniężnych w postaci uposażenia zasadniczego należnego w okresie od 17 stycznia 2006 r. do 16 maja 2006 r. wraz z odsetkami, ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy nie wykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz dodatkowego uposażenia rocznego – oddalił skargę (pkt II), a nadto zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 120 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] w S. przyznał L. T. należności pieniężne w postaci uposażenia zasadniczego za okres od 17 stycznia 2006 r. do 16 maja 2006 r. wraz z odsetkami, ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy nie wykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz dodatkowe uposażenie roczne, a także odmówił przyznania odprawy oraz świadczenia pieniężnego płatnego jednorazowo.
Organ ustalił, że rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2004 r. por. rez. L. T. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy z dniem 31 stycznia 2005 r.
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia i ustalił nową datę zwolnienia na dzień 31 marca 2005 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 października 2005 r. uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Obrony Narodowej oraz decyzję ją poprzedzającą. Wyrok uprawomocnił się 17 stycznia 2006 r.
Skarżący został dopuszczony do służby w Jednostce Wojskowej nr [...] w S.w dniu 16 maja 2006 r.
Organ przyjął, że dniem zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej był dzień 31 marca 2005 r. Powyższy wyrok Sądu administracyjnego decyzję o zwolnieniu wyeliminował z obrotu prawnego ze skutkiem ex nunc, zatem po przerwie (od dnia 31 marca 2005 r.) skarżący ponownie pełnił służbę wojskową od dnia uprawomocnienia się tego wyroku, co nastąpiło w dniu 17 stycznia 2006 r. Zatem, organ ustalił prawo skarżącego do należności w postaci uposażenia zasadniczego za okres od 17 stycznia 2006 r. do 16 maja 2006 r. wraz z ustawowymi odsetkami.
Organ ustalił, że skarżący otrzymał uprzednio gratyfikację urlopową za rok 2006 na siebie i członków rodziny, ekwiwalent pieniężny za 14 dni urlopu wypoczynkowego niewykorzystanego w roku zwolnienia ze służby, tj. w roku 2006 oraz zryczałtowany ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany przejazd na koszt wojska dla żołnierza zawodowego i jego żony. Według organu, w związku z treścią art. 94 ust. 1 i art. 96 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym w dniu zwolnienia skarżący nie spełnił przesłanki rocznej nieprzerwanej służby wojskowej warunkującej otrzymanie odprawy, gdyż w okresie od 1 kwietnia 2005 r. do 17 stycznia 2006 r. istniała przerwa w pełnieniu służby.
Ponadto organ wyjaśnił, że roszczenie o wypłatę m.in. świadczenia pieniężnego płatnego jednorazowo z góry za należny okres 12 miesięcy dokonuje Wojskowy Organ Emerytalny właściwy dla adresu zameldowania żołnierza w związku z czym uznał się niewłaściwym do rozpoznania roszczenia w tym zakresie.
W odwołaniu od powyższej decyzji L. T. wniósł o jej zmianę poprzez przyznanie mu dodatkowo za okres od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 16 stycznia 2006 r. uposażenia wraz z odsetkami, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany w okresie urlop wypoczynkowy, wyrównanie dodatkowego uposażenia rocznego, przyznanie odprawy z odsetkami, przyznanie świadczenia pieniężnego płatnego jednorazowo wraz z odsetkami ustawowymi.
Zdaniem odwołującego datą, od której należy liczyć pełnienie zawodowej służby wojskowej w przypadku uchylenia przez sąd administracyjny decyzji o zwolnieniu ze służby powinien być dzień niezgodnego z prawem zwolnienia ze służby ewentualnie dzień wydania przez sąd wyroku, tj. 25 października 2005 r. a nie – jak przyjęto w decyzji – dzień uprawomocnienia tego wyroku.
Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w S., decyzją z dnia [...] marca 2010 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ wyjaśnił, że żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie pragmatycznej (art. 71 ust. 1), przy czym prawo to powstaje z dniem rozpoczęcia pełnienia przez żołnierza zawodowego zawodowej służby wojskowej (art. 76 ust.
- 1) natomiast wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym żołnierz zawodowy został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, zginął lub zmarł.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że wyrok sądu uchylający decyzję administracyjną działa ex nunc (rodzi skutki na przyszłość – uchyla skutki tej decyzji od momentu prawomocności wyroku). W konsekwencji, organ odwoławczy przyjął, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem w zakresie ustalenia, że wyrok WSA w Warszawie nie daje podstawy do przyznania skarżącemu należności z tytułu uposażenia i innych żądanych świadczeń od dnia pozostawania skarżącego poza służbą, to jest od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia uprawomocnienia się orzeczenia, tj. 16 stycznia 2006 r. Skarżący nie spełnił także przesłanki rocznej nieprzerwanej służby wojskowej warunkującej otrzymanie odprawy na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy pragmatycznej – gdyż miał przerwę w pełnieniu służby w okresie od 1 kwietnia 2005 r. -– 17 stycznia 2006 r.
Odnośnie roszczenia o świadczenie pieniężne płatne jednorazowo z góry za należny okres 12 miesięcy wraz z ustawowymi odsetkami organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, że właściwym do orzekania w tym przedmiocie jest wojskowy organ emerytalny właściwy dla adresu zameldowania żołnierza i przyznał, że zawiadomienie strony o właściwości innego organu w zakresie jednego z roszczeń nastąpiło w treści zaskarżonej decyzji, tj. odmiennie niż wymaga tego przepis art. 66 § 2 k.p.a. jednakże uznał, że uchybienie formie nie miało wpływu na rozstrzygniecie a w związku z tym nie daje podstaw do weryfikacji decyzji organu I instancji.
W skardze na powyższą decyzję L. T. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w S. wniósł o jej oddalenie.
Sąd wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie wynika z rozbieżności stanowisk strony skarżącej i organu co do okoliczności skutków jakie w sferze prawa do uposażenia przysługującego żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, wywiera uchylenie przez sąd administracyjny decyzji ostatecznej orzekającej o zwolnieniu żołnierza zawodowego ze służby.
Zdaniem skarżącego, wyrok sądu administracyjnego uchylający rozkaz personalny o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej powoduje stan taki jakby nie zaprzestał pełnienia tej służby. Na wypadek nieuwzględnienia tego stanowiska skarżący sformułował również tezę alternatywną, że stan równoznaczny z pełnieniem służby przez żołnierza, który przywrócony został do niej wyrokiem sądu administracyjnego trwa od momentu wydania wyroku, a nie od dnia jego prawomocności.
W ocenie Sądu, organ II instancji, rozpatrując te koncepcje, prezentowane już w odwołaniu, nie naruszył prawa procesowego, a zwłaszcza art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy odniósł się do wywodów odwołania na wskazaną okoliczność wyjaśniając, jakie jest jego stanowisko co do skutków wywołanych wyrokiem uchylającym decyzję ostateczną o zwolnieniu żołnierza zawodowego ze służby wojskowej. Wskazał, powołując się na treść art. 116 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym na dzień prawomocnego wyroku, że przyjęta w uchylonej decyzji podstawa prawna zwolnienia skarżącego ze służby nie mieści się w hipotezie tego przepisu, a zatem nie ma on w sprawie zastosowania. W konsekwencji organ stanął na stanowisku, że wyrok uchylający decyzję o zwolnieniu żołnierza zawodowego ze służby wojskowej wywiera skutek na przyszłość poczynając od daty prawomocności tego wyroku.
Sąd wskazał, że wbrew twierdzeniom skargi, organ odwoławczy nie pominął faktu dokonania przez skarżącego zgłoszenia gotowości do służby, lecz z powodu daty tego zgłoszenia wyprzedzającej datę uprawomocnienia wyroku przyjął konsekwentnie, że wszelkie roszczenia skarżącego, znajdujące podstawę prawną do uwzględnienia, należy rozpatrywać poczynając od daty uprawomocnienia wyroku.
W ocenie sądu, organ również nie naruszył prawa materialnego nie podzielając stanowiska strony co do sposobu interpretowania skutków wyroku WSA w Warszawie uchylającego rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby z dniem 31 marca 2005 r.
Sąd wskazał, iż tylko wyrok sądu stwierdzający nieważność zaskarżonego aktu eliminuje ten akt ze skutkiem ex tunc z obrotu prawnego. Uchylenie zaś decyzji wyrokiem sądowym nie oznacza takiego samego skutku, a wskazuje na działanie wyroku do przodu, czyli ex nunc. Oznacza to, że wadliwa decyzja usunięta zostaje z obrotu prawnego z dniem uprawomocnienia się wyroku uchylającego decyzję i od tej daty najwcześniej należy rozpatrywać skutki wyroku uchylającego.
Przytaczając treść art. 170 p.p.s.a. Sąd wskazał, że skoro dopiero prawomocny wyrok wiąże strony i sąd, który je wydał jak również inne sądy i inne organy państwowe, to skutki wyroku WSA w Warszawie uchylającego rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby należy rozpatrywać przez pryzmat działania tego wyroku na przyszłość poczynając od dnia jego prawomocności.
W ocenie Sądu koncepcja skarżącego, wywarcia przez ten wyrok takiego skutku, który spowodował stan nieprzerwanego pełnienia przez skarżącego zawodowej służby wojskowej jest nielogiczna i sprzeczna z przepisami dotyczącymi stosunku służbowego żołnierzy zawodowych i prawa do uposażenia. Stosownie do art. 76 ust. 1 ustawy pragmatycznej prawo żołnierza zawodowego do uposażenia powstaje z dniem rozpoczęcia przez żołnierza zawodowego pełnienia zawodowej służby wojskowej. Z dniem rozpoczęcia pełnienia służby żołnierz zawodowy nabywa zatem określone w art. 71 prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych określonych w ustawie. Prawo to wygasa wraz z rozwiązaniem stosunku służbowego żołnierza zawodowego. W okresie obowiązywania w obrocie prawnym decyzji o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej, skarżący nie był czynnym żołnierzem zawodowym, lecz był żołnierzem przeniesionym do rezerwy.
Zgodnie bowiem z art. 19 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, za pełniącego służbę wojskową uważa się żołnierza na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, w rezerwie kadrowej oraz w dyspozycji. Do kręgu tego nie należą ani żołnierze zawodowi przeniesieni do rezerwy ani emeryci wojskowi. Tak więc w okresie, w którym żołnierz zawodowy służby nie pełnił, nie można mówić o jego prawie do uposażenia.
Dlatego też Sąd oddalił skargę w zakresie dotyczącym przyznania należności pieniężnych w postaci uposażenia zasadniczego należnego w okresie od 17 stycznia 2006 r. do 16 maja 2006 r. wraz z odsetkami, ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy nie wykorzystany w roku zwolnienia ze służby oraz dodatkowego uposażenia rocznego
Za zasadny Sad uznał zarzut naruszenia prawa materialnego w odniesieniu do roszczenia o wypłatę odprawy przysługującej żołnierzowi zwolnionemu ze służby wojskowej.
Sąd uznał, że rozstrzygnięcie zawarte w pkt 8 decyzji organu I instancji i utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją ostateczną jest niezgodne z prawem. Organ I instancji w rozstrzygnięciu tym orzekł, że "nie przyznaje" jednorazowego świadczenia pieniężnego za okres 12 miesięcy, co mogłoby sugerować merytoryczne rozstrzygnięcie negatywne dla strony. W istocie jednak, organ ten, w ogóle nie przystąpił do rozpatrzenia roszczenia w tym zakresie, ponieważ stwierdził, że nie jest organem właściwym w tej sprawie. Organy obu instancji miały rację co do tego, że właściwym w sprawie tego roszczenia o wypłatę przedmiotowego świadczenia był inny organ. Prawidłowe spostrzeżenie organu I instancji co do swojej niewłaściwości nie znalazło jednak zgodnego z prawem finału w sensie proceduralnym. Organ powinien był, zastosować przepisy art. 66 k.p.a. Stanowisko organu II instancji, że uchybienie przez organ I instancji art. 66 § 1 k.p.a. było naruszeniem nie mającym wpływu na wynik sprawy jest nietrafne i stanowi w tej części decyzji naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł L. T. Wyrok zaskarżono w zakresie dotyczącym oddalenia skargi oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, zarzucając:
- 1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ, uzasadnienie wyroku Sądu I instancji ustala stan sprawy niezgodny z rzeczywistym stanem faktycznym i sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, bowiem w okresie od 1 kwietnia 2005 r. do 16 stycznia 2006 r. skarżący pozostawał w stosunku zawodowej służby wojskowej (zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska nie było skuteczne, co uniemożliwiało skuteczne zwolnienie ze służby wojskowej na tej podstawie), co uprawniało go do żądania zapłaty uposażenia wraz z dodatkami za wskazany wyżej okres oraz uwzględnienia tego okresu w podstawie do obliczenia wysokości innych, należnych mu świadczeń;
- b) art. 170 w związku z art. 171 p.p.s.a., bowiem przy rozstrzygnięciu niniejszej sprawy pominięto ustalenia poczynione w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2005 r. (syng. akt II SA/Wa 1047/05) w zakresie w jakim Sąd ten ustalił, że skarżący nie został skutecznie zwolniony z dotychczas zajmowanego stanowiska, pomimo iż uległo ono likwidacji, co czyniło niemożliwym zwolnienie go z zawodowej służby wojskowej, a tym samym uzasadnione jest twierdzenie, że służba ta trwała w sposób nieprzerwany również w okresie od 1 kwietnia 2005 r. do 16 stycznia 2006 r.;
- c) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a tym samym niezastosowanie art. 146 § 1 p.p.s.a. i nieuchylenie wydanej w sprawie decyzji, w sytuacji kiedy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa, w tym w szczególności z naruszeniem norm zawartych m.in. w:
- – art. 6 i 7 k.p.a. W świetle art. 170 p.p.s.a. organ będąc adresatem zawartej tam normy związany był ustaleniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2005 r. (syng. akt II SA/Wa 1047/05),
- – art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., bowiem przyjęcie przez ten organ, że w okresie od 1 kwietnia 2005 r. do 16 stycznia 2006 r. Skarżący pozostawał poza stosunkiem służbowym jest sprzeczne z rzeczywistym stanem rzeczy oraz zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności ze wskazanym wyrokiem Sądu;
- 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- a) art. 116 ust. 1 w zw. z art. 111 pkt 7 w zw. z art. 45 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (obowiązujących w dniu wydania decyzji w przedmiocie zwolnienia ze służby wojskowej) przez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do wadliwego pominięcia przez Sąd I instancji okresu od 1 kwietnia 2005 r. do 16 stycznia 2006 r. jako okresu pełnienia przez Skarżącego zawodowej służby wojskowej na skutek przyjęcia przez Sąd I instancji, iż na mocy wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 października 2005 r. nie uległy uchyleniu skutki decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby wojskowej w jego stosunku służbowym licząc od daty "zwolnienia", tj. od końca 31 marca 2005 r. (ex tunc), które w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przez Sąd I instancji następujących przepisów prawa materialnego:
- b) art. 71, art. 72 w zw. z art. 80, art. 73 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 1 i 2, art. 76 ust. 1 i 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na wadliwym uznaniu przez Sąd I instancji, że w okresie od 1 kwietnia 2005 r. do 16 stycznia 2006 r. nie zachodzą przesłanki do zapłaty na rzecz skarżącego należnego mu uposażenia wraz z przysługującymi dodatkami,
- c) art. 94 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wadliwym pominięciu okresu od 1 kwietnia 2005 r. do 16 maja 2006 r. w podstawie do obliczenia wysokości należnej skarżącemu odprawy, ustalanej według zasad obowiązujących na dzień 30 listopada 2006 r., co w następstwie pozbawiło skarżącego należnej mu odprawy uzupełniającej,
- d) art. 95 w zw. z art. 96 ust. 1, 2 i 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na wadliwym pominięciu okresu od 1 kwietnia 2005 r. do 16 stycznia 2006 r. w podstawie do obliczenia wysokości należnych skarżącemu świadczeń.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne L. T. wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dowódca Jednostki Wojskowej Nr 3427 w Szczecinie wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów wraz z kosztami zastępstwa procesowego.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym podlegała oddaleniu.
Całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten określa elementy jakie winno zawierać uzasadnienie wyroku, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a w przypadku uwzględnienia skargi w wyniku czego organ ma ponownie rozpatrzyć sprawę, uzasadnienie powinno nadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
W niniejszej sprawie uzasadnienie wyroku w pełni odpowiada tym wymogom i w żaden sposób nie narusza wskazanej normy prawnej. Stanowisko skarżącego, iż przedstawiony stan sprawy nie jest zgodny z rzeczywistym stanem faktycznym jest niezasadne. Sąd przedstawił stan sprawy zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym. Przedstawiony został również pogląd skarżącego co do skutków prawnych uchylenia decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. W takiej sytuacji brak jest przesłanek do uznania zasadności zarzutu skargi kasacyjnej. Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 170 w zw. z art. 171 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwa, a w przypadkach wymienionych w ustawie także inne osoby. W niniejszej sprawie tym orzeczeniem jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2001 r., którym to wyrokiem uchylono decyzję dot. zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej.
Bezsporne jest, iż wyrok ten uprawomocnił się w dniu 17 stycznia 2006 r., a więc zgodnie z powołanym wyżej przepisem dopiero od tego dnia wiązał m.in. organ jak i sąd administracyjny. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że zarówno organy jak i Sąd brały pod uwagę powyższy wyrok i zgodnie z art. 171 P.p.s.a. zapadłe rozstrzygniecie. Bezsporne również jest, iż wyrok ten uchylił decyzję dot. zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej, a więc wywołującą określone skutki na przyszłość (ex nunc). Fakt, iż decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby wojskowej narusza przepisy prawa i została wyeliminowana z obrotu prawnego nie oznacza, iż nie wywołała ona określonych skutków prawnych. Zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (m.in. wyrok z dnia 14 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 581/09; z dnia 2 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 1245/09) jak i w doktrynie (np. T. Woś, Moc wiążąca aktów administracyjnych w czasie, Warszawa 1978) prezentowany jest pogląd, że nawet wadliwe akty konstytutywne, a taki charakter mają akty w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, do czasu wyeliminowania ich z obrotu prawnego wywołują określone skutki w sferze prawa materialnego.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, takim skutkiem, w niniejszej sprawie, było zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej. W okresie obowiązywania decyzji skarżący przestał być czynnym żołnierzem zawodowym i uzyskał nowy status przeniesionego do rezerwy. W tym czasie zaktualizowały się uprawnienia finansowe skarżącego związane z rozwiązaniem stosunku służbowego, a nie prawo do należności z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Jeżeli więc skarżący przestał być czynnym żołnierzem zawodowym, to nie przysługiwało mu prawo do uposażenia i należności związanych ze służbą, a więc nie powstało roszczenie o ich zapłatę.
Tym samym Sąd I instancji zasadnie uznał, iż zaskarżona decyzja w tym zakresie nie narusza prawa.
Wobec przyjęcia przez Sąd I instancji prawidłowego poglądu co do skutków prawnych jakie wywołał wyrok Sądu administracyjnego uchylający decyzję o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej, również niezasadne są pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, w tym dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego. Bowiem jak to wskazano wyżej skutki decyzji uchylonej przedmiotowym wyrokiem trwają od chwili uzyskania przez tę decyzję przymiotu ostateczności do dnia uprawomocnienia się wyroku i przez ten cały czas decyzja o zwolnieniu miała charakter wiążący. Tym samym Sąd I instancji nie naruszył powołanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o zawodowej służbie wojskowej.
Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd oddalił wniosek Dowódcy Jednostki Wojskowej o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego wobec niewykazania aby takie niezbędne koszty, o których mowa w art. 205 P.p.s.a., zostały poniesione.