Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 marca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Gminy Nadarzyn od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego, sygn. akt I SA/Wa 1254/13 w sprawie ze skargi Gminy Nadarzyn na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie podziału nieruchomości.
Pismem z dnia 17 maja 2016 r. uczestniczka postępowania H. C. wystąpiła z wnioskiem o wykładnię orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niezrozumiałe w części w jakiej odnosi się do wykładni art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.) – dalej w skrócie jako "u.g.n.". Wykładnia ta nie pozwala bowiem na jednoznaczne ustalenie na czyją własność czy Gminy Lesznowola, czy Gminy Nadarzyn przeszła własność wydzielonej w wyniku podziału działki nr [-B-] Do wniosku uczestniczka załączyła pismo otrzymane z Urzędu Gminy Lesznowola z dnia 20 kwietnia 2016 r. w którym stwierdzono, że w świetle treści orzeczenia nie ma podstaw do przyjęcia, że działka ta stała się własnością Gminy Lesznowola.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 270 ze zm.), sąd który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09, z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II GZ 1/10, z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 698/08 oraz z dnia 14 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 2035/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl).
Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie (por. T. Woś. Komentarz do art. 158 (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, str. 576).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku z dnia 8 marca 2016 r. Kwestionowany jako budzący wątpliwości interpretacyjne fragment uzasadnienia jest jasny i zrozumiały. W uzasadnieniu wyroku, odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 93 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 98 u.g.n. wyjaśniono, że ten ostatni przepis "należy rozumieć w ten sposób, że wydzielone na skutek podziału działki pod drogi publiczne lub pod ich poszerzenie przechodzą z mocy prawa na własność tej gminy, bądź tego powiatu, czy też województwa - w zależności od rodzaju drogi - na terenie których położona jest dzielona nieruchomość, a zatem twierdzenia skarżącej, że wydzielona na skutek podziału działka nr [-B-] stanie się z mocy prawa jej własnością oraz że w ten sposób dojdzie do zmiany granic administracyjnych obu gmin oparte są na błędnej wykładni omawianego przepisu".
W uzasadnieniu wyroku, prezentując powyższy pogląd Naczelny Sąd Administracyjny zastrzegł jednocześnie, że art. 98 u.g.n. odnosi się do prawnorzeczowych skutków, jakie wywołuje decyzja o podziale do oceny których właściwy jest sąd powszechny w sprawie o wpis prawa własności w księdze wieczystej, względnie uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Wyraźnie też wskazał, że przepis ten nie dotyczy ani dopuszczalności podziału, ani jego warunków. Tymczasem uczestniczka postępowania w ramach wniosku o dokonanie wykładni orzeczenia w istocie domaga się właśnie przesądzenia o prawnorzeczowym skutku jaki wywołała decyzja o podziale. Kwestia ta jednak, w kontekście wyraźnego stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu, że skutek ten podlega wyłącznej ocenie sądu powszechnego, przekraczałaby ramy dopuszczalnej wykładni orzeczenia i stanowiłaby w istocie uzupełnienie i rozszerzenie sporządzonego uzasadnienia.
Podkreślenia wymaga, że wątpliwości strony co do uzasadnienia wyroku mogą być wyjaśniane w trybie art. 158 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji samej sentencji orzeczenia. Przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2008 r., I OZ 1011/07, Legalis i z dnia 25 marca 2015 r. II GSK 1310/12 CBOSA). Z uzasadnienia wyroku wynika jednoznacznie z jakich przyczyn skarga kasacyjna została oddalona i jakie były motywy orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaistniały między stronami postępowania sądowoadministracyjnego spór w rzeczywistości nie dotyczy interpretacji uzasadnienia, lecz prawnorzeczowego skutku kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji o podziale, który, jak wyraźnie wskazano w treści uzasadnienia, podlega ocenie sądu powszechnego.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 158 w związku z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.