Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej D. P. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 69/13 oddalający skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego R. w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
W dniu 7 września 2015 r. (data stempla pocztowego: 2 września 2015 r.) do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego - adw. P. M. o uzupełnienie opisanego wyroku o rozstrzygnięcie dotyczące przyznania mu od Skarbu Państwa kwoty 180 zł oraz kwoty 41,40 zł (stanowiącej 23% podatku VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pełnomocnik wskazał, że wniosek o zasądzenie wspomnianych kosztów został przedstawiony w skardze kasacyjnej, a następnie na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2015 r. został on rozszerzony o zwrot kosztów dojazdu do Sądu.
W piśmie z dnia 10 września 2015 r. Przewodniczący Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej NSA pouczył adw. P. M. o treści przepisów art. 258-261 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), w świetle których wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną w ramach prawa pomocy przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny. Ponadto Przewodniczący wezwał pełnomocnika do wskazania czy podtrzymuje wniosek.
W piśmie z dnia 22 września 2015 r. adw. P. M. - pełnomocnik D. P. podtrzymał wniosek o uzupełnienie wyroku NSA z dnia 28 sierpnia 2015 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
W wyroku z dnia 28 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1644/14 Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł co do wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu, za udzieloną pomoc prawną, należnego mu od Skarbu Państwa, gdyż stosownie do art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. następuje to przed wojewódzkim sądem administracyjnym, działającym jako sąd I instancji. Wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu rozpoznaje, w formie odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a.) lub zażalenie (art. 227 p.p.s.a.).
W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu jedynie w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię (por. postanowienia NSA: z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 31/11, z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 725/09, z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt II FSK 2827/13, z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt II FSK 1955/12, wyrok NSA z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1132/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Podkreślenia wymaga, iż w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 sierpnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1644/14 Naczelny Sąd Administracyjny zawarł stosowne pouczenie co do postępowania w kwestii wynagrodzenia pełnomocnika działającego w ramach przyznanego stronie prawa pomocy.
Wskazać należy ponadto na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 października 2013 r. sygn. akt SK 14/13, w którym Trybunał uznał za niezgodne z Konstytucją przepisy kodeksu postępowania cywilnego w zakresie w jaki nie przewidują środków zaskarżenia postanowienia sądu drugiej instancji w sprawie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Stąd też również przy wykładni przepisów p.p.s.a. w tym kontekście należy mieć na uwadze konstytucyjne standardy związane z prawem do sądu.
Z uwagi na powyższe wniosek o uzupełnienie wyroku w zakresie orzeczenia o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu nie zasługiwał na uwzględnienie, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. 193 p.p.s.a.