Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lipca 2006 r., sygn. akt II SAB/Wa 34/06 oddalił skargę J. Z. i innych na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie przyłączenia skarżących do postępowania dot. stwierdzenia nieważności decyzji o przejęciu nieruchomości na własność Skarbu Państwa.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że pismem z dnia 27 listopada 2005 r. pełnomocnik skarżących wezwał Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do usunięcia naruszenia prawa i wydania postanowienia o przyłączeniu wnioskodawców do postępowania toczącego się z wniosku W. G. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych, na podstawie których Skarb Państwa stał się właścicielem nieruchomości wchodzących w skład majątku ziemskiego "Dobra Ziemskie [...]". Do dnia wniesienia skargi Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie odpowiedział na wezwanie skarżących.
Zgodnie z treścią art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Sąd wskazał, że uregulowanie zawarte w powołanym przepisie daje sądowi administracyjnemu podstawę do uwzględnienia skargi na bezczynność tylko w przypadku istnienia jej w dacie orzekania, bowiem przepis ten uprawnia do wydania orzeczenia o zobowiązaniu organu administracji do wydania określonego aktu albo dokonania czynności wówczas, gdy organ administracji pozostaje w zwłoce w ich wydaniu w dacie wyrokowania. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że przepis art. 149 P.p.s.a. jak i inne uregulowania zawarte w powołanej ustawie nie dają podstawy do wydania przez sąd administracyjny orzeczenia stwierdzającego, że organ administracji pozostawał w bezczynności w załatwieniu sprawy, jeśli w dacie orzekania ta bezczynność nie istnieje.
W przedmiotowej sprawie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu [...] wydał postanowienie w sprawie z wniosku skarżących. Zdaniem Sądu nie można zatem podzielić stanowiska skarżących wyrażonego w skardze, że organ administracji pozostaje w bezczynności.
Skoro w dacie orzekania przez Sąd bezczynność organu nie istniała, brak jest podstaw do wydawania orzeczenia stwierdzającego pozostawanie organu administracji w bezczynności.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli skarżący, zaskarżając go w całości. Skarżący na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucili naruszenie przepisów postępowania poprzez niezastosowanie art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a., bowiem Sąd pierwszej instancji wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi rozpatrując sprawę w granicach danej sprawy nie zastosował przewidzianych ustawą środków niezbędnych do końcowego jej załatwienia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazali, że nadal nie uzyskali zaspokojenia swojego żądania, pomimo wydania przez organ postanowienia z dnia [...], gdyż postanowienie to nie zostało im doręczone. Rozpatrując zatem skargę na bezczynność organu Sąd winien był zapoznać się z całokształtem sprawy i kierując się zasadą państwa prawa dostrzec, że w rzeczywistości, pomimo formalnego wydania postanowienia Minister nadal pozostaje w zwłoce, bowiem postanowienie nie zostało doręczone wnioskodawcom. Sąd pierwszej instancji nie zastosował się do dyspozycji art. 134 § 1 P.p.s.a. i nie zastosował art. 135 P.p.s.a. pomimo ciążącego na nim obowiązkowi. Podejmując decyzję o oddaleniu skargi sankcjonował dalszą bezczynność Ministra, dopuszczając do zwłoki w przekazaniu postanowienia, które nie zostało doręczone skarżącym.
W ocenie skarżących Sąd winien uznać skargę za zasadną, w części dotyczącej zaniechania Ministra w doręczeniu postanowienia i orzec, że w zakreślonym w wyroku terminie organ ma obowiązek dokonać czynności doręczenia wydanego postanowienia wnioskodawcom, przyznając jednocześnie skarżącym koszty postępowania, w tym koszty zastępstwa procesowego.
W konkluzji skargi kasacyjnej skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i nakazanie Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi prawidłowego doręczenia postanowienia z dnia [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego według norm przepisanych.
W piśmie z dnia 3 marca 2008 r. pełnomocnik skarżących cofnął skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera przepisu przewidującego rozstrzygnięcie w sytuacji cofnięcia skargi kasacyjnej, lecz w art. 193 P.p.s.a. odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Z treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wprawdzie przepis ten nie przewiduje cofnięcia środka odwoławczego, lecz art. 193 P.p.s.a. odsyłając do innych przepisów stanowi o ich odpowiednim stosowaniu. Należy zatem uznać, że odpowiednie zastosowanie przepisów o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji do cofnięcia skargi kasacyjnej oznacza, że warunki wymienione w art. 60 P.p.s.a. odnoszą się także do skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie Sąd uznał cofnięcie skargi kasacyjnej za dopuszczalne.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 60, art. 161 § 1 pkt 1 i art. 193 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.