Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt SA/Wr 832/14, po rozpatrzeniu skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości w części rozstrzygającej o przejściu na własność gminy wydzielonych działek gruntu i stwierdzenie w pozostałej części wydania decyzji z naruszeniem prawa, oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
Wójt Gminy J. decyzją z dnia [...] października 1999 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku współwłaścicieli S. D. i K. M. M., zatwierdził projekt podziału nieruchomości obejmującej działkę nr [...] o powierzchni [...] ha na działki od nr [...] do [...] o określonych powierzchniach, oznaczając dodatkowo działki nr [...] i nr [...] jako droga. W uzasadnieniu powyższej decyzji zamieszczono zdanie następującej treści: "Na podstawie oświadczenia z dnia [...].10.1999 r. działka nr [...] o pow. [...] ha oraz działka nr [...] o pow. [...] wydzielone pod drogę dojazdową do działek nr: (...) przechodzą na własność gminy w formie nieodpłatnej po uprawomocnieniu się decyzji." W uzasadnieniu organ stwierdził, że "uzyskane w wyniku podziału nieruchomości stanowią odrębne działki i spełniają cele określone we wniosku".
Pismem z [...] kwietnia 2005 r. Wójt Gminy J. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, wskazując, że skarżący wprowadził organ w błąd i złożył fałszywe oświadczenie. W uzasadnieniu Wójt Gminy podkreślił, że z uwagi na uzgodnienia ze skarżącym co do nieodpłatnego przekazania działki gruntu z przeznaczeniem na drogi nie ustalił opłaty adiacenckiej. Ponieważ minęły już 3 lata od dnia uprawomocnienia się powyższych decyzji, Wójt nie może naliczyć opłaty adiacenckiej. Zaznaczył także, że drogi te nie mają charakteru dróg publicznych, co w połączeniu z niezgodnością podziału z planem uzasadniało złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.
Po rozpatrzeniu złożonego wniosku decyzją z dnia [...] września 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa stwierdziło nieważność decyzji podziałowej z dnia [...] października 1999 r. w części orzekającej o nieodpłatnym przejściu na własność Gminy gruntów działki wydzielonej pod drogę dojazdową. Po rozpatrzeniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. utrzymało w mocy decyzję z [...] września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 6 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Wr 283/06, na skutek skargi wniesionej przez skarżącego i J. Towarzystwo Inicjatyw Społecznych "[...]" uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z [...] stycznia 2006 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] września 2005 r.
Rozpatrując ponownie sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 września 2007 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej Wójta Gminy z dnia 4 października 1999 r.
Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. wyłączył z urzędu członków Kolegium od udziału w sprawie, zaś Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wyznaczył Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. do rozpatrzenia wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] września 2007 r. w całości oraz stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy J. w części rozstrzygającej o przejściu na własność Gminy wydzielonej działki gruntu, w pozostałej zaś części stwierdziło wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Wyrokiem z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 80/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Kolegium we Wrocławiu z dnia 7 października 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 152/10 uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że sąd I instancji nie zapewnił możliwości udziału w postępowaniu wszystkim stronom postępowania, tj. Gminie J. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 719/10 ponownie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] października 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 893/11 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze od powyższego wyroku.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2007 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy z dnia [...] października 1999 r. i orzekło co do istoty sprawy, stwierdzając nieważność decyzji podziałowej Wójta Gminy w części rozstrzygającej o przejściu na własność Gminy wydzielonej działki gruntu nr [...] oraz nr [...], w pozostałej zaś części stwierdzając wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Wyrokiem z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 843/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił powyższą decyzję na skutek skargi wniesionej przez skarżącego.
Sąd ustalił, że w wydaniu zaskarżonej decyzji brała udział ta sama osoba, która brała udział w wydaniu wcześniejszego rozstrzygnięcia, co stanowi istotne naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 kpa w związku z art. 27 § 1 kpa.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2007 r. w całości i stwierdziło nieważność decyzji podziałowej Wójta Gminy w części rozstrzygającej o nieodpłatnym przejściu na własność Gminy wydzielonej działki gruntu nr [...] oraz nr [...], w pozostałej zaś części stwierdziło wydanie decyzji z naruszeniem prawa.
Skargę na tę decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył S. D. Strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3, art. 156 § 1 pkt 2 oraz § 2, art. 158 § 2 kpa oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazując na powyższe naruszenia, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2014 r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 832/14 uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji stanął na stanowisku, że chybiony jest zarzut naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez odstąpienie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze od związania argumentacją zawartą przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 17 lipca 2012 r. (sygn. akt I OSK 893/11). Wyrażona przez Naczelny Sąd Administracyjny ocena prawna dotycząca znaczenia wydania postanowienia opiniującego na podstawie art. 93 ust. 4 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przesądzająca o tym, że użyte w uzasadnieniu decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości wydanej przez Wójta Gminy z dnia [...] października 1999 r. stwierdzenie o przejściu na własność Gminy działki gruntu nr [...] oraz nr [...] z chwilą, gdy decyzja ta stanie się ostateczna, było odrębnym rozstrzygnięciem, była także wiążąca dla sądu rozpoznającego obecnie wniesioną skargę, co wynika wprost z powołanego przez Sąd art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tej sytuacji za chybiony Sąd I instancji uznał także podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa polegający na "ustaleniu możności stwierdzenia nieważności części decyzji administracyjnej w zakresie zdania zawartego tylko w uzasadnieniu i nieodnoszącego się do podstawy prawnej wydanej decyzji".
W ocenie Sądu, w wyniku przeprowadzenia uzupełniającego postępowania Kolegium ustaliło, że postanowienie opiniujące wstępny projekt podziału nigdy nie zostało wydane. Tego faktu nie kwestionuje co do zasady również sam skarżący, będący stroną postępowania podziałowego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób wnikliwy przeprowadziło postępowanie wyjaśniające w powyższym zakresie, co czyni zarzuty skargi naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 kpa nieuzasadnionymi. W rezultacie nie miało cech dowolności w rozumieniu art. 80 kpa ustalenie, że kwestionowana decyzja podziałowa Wójta Gminy nie została poprzedzona postępowaniem opiniującym.
Sąd podkreślił, że pomiędzy złożeniem wniosku o zatwierdzenie podziału nieruchomości a wydaniem decyzji podziałowej upłynęły cztery dni, co oznacza, że nie było możliwe zachowanie trybu opiniującego polegającego na wydaniu postanowienia na podstawie art. 93 ust. 4 i 5 ustawy, na które przysługiwało zażalenie.
Jako całkowicie bezzasadne Sąd ocenił wywody zawarte w uzasadnieniu skargi, zmierzające do wykazania, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając ponownie sprawę, w sposób wybiórczy potraktowało zalecenia wynikające z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. (sygn. akt I OSK 893/11) oraz z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 27 stycznia 2011 r.
Sąd I instancji wyjaśnił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pełni zasadnie przyjęło, że w przypadku, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie, gdy obciążona kwalifikowanymi wadami decyzja dokonująca podziału nieruchomości wywołała nieodwracalne skutki prawne, obowiązkiem Kolegium było ograniczenie się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Wydzielone w wyniku podziału nieruchomości działki zostały już zbyte na rzecz osób trzecich mających obecnie status stron postępowania. Tym samym dokonany wadliwą decyzją ewidencyjny podział nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...] przerodził się w konsekwencji w podział prawny (skutkujący powstaniem nowych nieruchomości). W przypadku ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji podziałowej w całości organ I instancji nie miałby możliwości ponownego rozpatrzenia projektu podziału, albowiem projekt ten nie obejmuje na dzień dzisiejszy jednej nieruchomości.
Wykluczone jest zatem przeprowadzenie odmiennego podziału opisanej na wstępie nieruchomości w granicach działki nr [...], a to z tego powodu, że taka nieruchomość już nie istnieje. Ustalenia takie nie dotyczyły rozstrzygnięcia odnoszącego się do stwierdzenia nieważności decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości sformułowania o przejściu na własność Gminy działek gruntu nr [...] oraz nr [...] z chwilą, gdy decyzja ta stanie się ostateczna. W tym bowiem przypadku podstawą do stwierdzenia nieważności nie było rażące naruszenie prawa lecz brak podstawy prawnej do wydania takiego rozstrzygnięcia.
Dodatkowo Sąd przywołał treść art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami i wyjaśnił jego znaczenie oraz zasady funkcjonowania w systemie prawa. Co do zarzutu naruszenia przez organ art. 107 § 3 kpa przez pominięcie przez organ orzekający w uzasadnieniu decyzji rozważań na temat stanu ustawowego realizowanego przez plan miejscowy, zmian tego stanu w wyniku nowelizacji ustawy o drogach, a także analizy statusu wydzielonej pod drogę dojazdową działki, która została zakwalifikowana jako droga gminna w późniejszym terminie, Sąd podzielił stanowisko zaprezentowane przez organ nadzoru zawarte w odpowiedzi na skargę, że skoro klauzula drogowa oceniana była przez pryzmat przesłanki braku podstaw prawnych a nie rażącego naruszenia prawa, to postulowane rozważania były całkowicie zbędne.
Skargę kasacyjną od tego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł S. D. W złożonej skardze skarżący zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie:
I - przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowania, czyli:
- - art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa w związku z art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741, ze zm.) oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz. U. Nr 25, poz. 130) poprzez błędną wykładnię, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania poprzez przyjęcie, że zatwierdzenie przez Wójta Gminy projektu podziału nieruchomości bez uprzedniego zaopiniowania propozycji podziału w kontekście zgodności z planem miejscowym stanowi rażące naruszenie prawa,
- - art. 156 § 1 pkt 2 ab inito kpa w związku z art. 96 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną wykładnię, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania poprzez przyjęcie, że zdanie zawarte w uzasadnieniu decyzji Wójta Gminy z dnia [...] października 1999 r.: "Na podstawie oświadczenia z dnia [...].10.1999r. działka nr [...] o pow. [...] ha oraz działka nr [...] o pow. [...] wydzielone pod drogę dojazdową do działek (...) przechodzą na własność gminy w formie nieodpłatnej po uprawomocnieniu się decyzji" stanowiło podstawę wydania decyzji oraz przejścia prawa własności przedmiotowych nieruchomości, podczas gdy przedmiotowy skutek następuje z mocy samego prawa, zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zaś wydanie decyzji nastąpiło na podstawie art. 96 ust. 1 wzmiankowanej ustawy i brak było jakichkolwiek nawiązań tak w sentencji, jak i uzasadnieniu przedmiotowej decyzji do przesłanki z art. 98 ust. 1 w/w ustawy jako podstawy prawnej decyzji,
- - art. 156 § 1 pkt 2 in fine kpa w związku z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną wykładnię, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania poprzez przyjęcie, że powołane wyżej zdanie zawarte w uzasadnieniu decyzji Wójta Gminy z dnia [...] października 1999 r. stanowiło rażące naruszenie przepisu art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podczas gdy w przedmiotowej decyzji Wójt Gminy nie stosował dyspozycji art. 98 ust. 1 wzmiankowanej powyżej ustawy jako przepisu ustanawiającego skutek cywilnoprawny przedmiotowej decyzji,
II - naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, czyli:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wybiórcze zastosowanie oceny prawnej oraz wytycznych co do dalszego postępowania zawartych w szczególności w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 719/10 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 893/11, w tym w szczególności w zakresie dotyczącym oceny prawnej przesłanki rażącego naruszenia prawa art. 93 i 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu w kontekście okoliczności przedmiotowej sprawy,
- - art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nierozpatrzenie przez Sąd całości sprawy i pozostawienie poza rozważaniami istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, w tym w szczególności kwestii, czy pisemne zwrócenie się do Wójta Gminy oraz Dyrektora Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej o udzielenie informacji na temat istnienia w aktach sprawy prowadzonej przez Wójta Gminy oraz w zasobach Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej Kartograficznej postanowienia zatwierdzającego projekt podziału jest wystarczające dla pełnej oceny okoliczności sprawy oraz czy w sposób kompletny realizuje wskazania zawarte we wcześniejszych orzeczeniach sądów administracyjnych orzekających w sprawie.
Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1369, ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Stosownie do art. 183 § 2 pkt 5 powołanej ustawy nieważność postępowania zachodzi m.in., jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swoich praw. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że sytuacja, gdy strona została pozbawiona możności obrony swych praw ma miejsce wówczas, gdy wskutek uchybień procesowych strona nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu bądź w jego istotnej części, a skutki tych uchybień nie mogły być usunięte na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku. Bez znaczenia pozostaje przy tym to, czy pozbawienie strony możności obrony swych praw miało, czy też nie, wpływ na ostateczny wynik sprawy. O nieważności postępowania decyduje bowiem waga uchybień procesowych, a nie skutki, które wynikają lub mogą z nich wyniknąć.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie mamy do czynienia z nieważnością postępowania przed Sądem pierwszej instancji z uwagi na zaistnienie, wziętej przez Sąd pod uwagę z urzędu, przesłanki nieważności postępowania o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak wynika z akt sprawy M.M. była stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. W aktach sądowych znajduje się korespondencja sądowa (w tym i zawiadomienie o terminie rozprawy) skierowane do M. M. zaadresowane na adres "ul. S. [...][...] G.". Mimo że na kopercie (k-72 oraz k-125) znajduje się adnotacja doręczyciela "Nie ma numeru [...]" oraz poczty "Zwrot do nadawcy /.../ z powodu nie ma nr [...]", wszelka korespondencja sądowa nadal była wysyłana na błędny adres. Przy czym zwrócić należy uwagę, że w aktach administracyjnych organu II instancji znajduje się "Uproszczony wypis z rejestru gruntów" z dnia [...] grudnia 2012 r. wydany przez Powiatowy Ośródek Geodezji i Kartografii w G., w którym pod pozycją 28 wpisana jest m.in. M. M., adres zamieszkania: ul. S.; [...] G. (k-79 akt adm. II inst.).
Oznacza to, że wszelka korespondencja sądowa kierowana do M. M., w tym i zawiadomienie o terminie rozprawy, nie była adresatce skutecznie doręczona z powodu błędnego adresu. Pomimo zatem okoliczności uzasadniającej odroczenie rozprawy (art. 109 powołanej wyżej ustawy), Wojewódzki Sąd Administracyjny w dniu 19 lutego 2015 r. przeprowadził rozprawę i ogłosił wyrok, naruszając w ten sposób powołany art. 183 § 2 pkt 5.
Wystąpienie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wyłącza rozpoznanie postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów w zakresie naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1369, ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając, że zachodzi w sprawie szczególny przypadek, o którym mowa w art. 207 § 2 powołanej ustawy.