Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1810/16, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną K.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Po 73/16, w sprawie ze skargi K.B. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...].
K.B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpiła z wnioskiem o uzupełnienie powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, polegające na odniesieniu się do zarzutu pkt. II skargi kasacyjnej w kwestii niezgodności treści decyzji podziałowej z aktem prawa miejscowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), "p.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
W wyroku z 7 lutego 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną K.B., orzekł o całości tej skargi, a wobec takiego rozstrzygnięcia nie miał obowiązku orzekania o kosztach postępowania, te bowiem nie były stronie należne. Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym orzeczeniu nie pominął żadnego elementu, wskazanego w art. 157 § 1 p.p.s.a.
Z wniosku K.B. wynika, że w istocie domaga się ona uzupełnienia uzasadnienia wyroku. Taki wniosek, w świetle art. 157 § 1 p.p.s.a., który jest jego podstawą, nie jest dopuszczalny. Z przepisu tego wynika, jak też przyjmuje się w orzecznictwie (por. postanowienie NSA z 2 października 2014 r., I OZ 634/14; wyrok NSA z 24 października 2013 r., II GZ 476/13; postanowienie NSA z 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GSK 465/11; postanowienie NSA z 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1903/14) i w doktrynie, że uzupełnienie może dotyczyć jedynie wyroku (sentencji), a nie uzasadnienia.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 p.p.s.a.