Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 101/15 oddalił skargę L. R. i Z. R. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zajęcia nieruchomości. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Decyzją z dnia [...] października 2014 r., nr [...] Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 9 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014, poz. 518, dalej u.g.n.), po rozpatrzeniu odwołań z dnia 11 sierpnia 2014 r. Z. R. i L. R. utrzymał w mocy decyzję Starosty Siedleckiego z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] orzekającą o:
- 1. zezwoleniu Polskim Sieciom Elektroenergetycznym Spółka Akcyjna z siedzibą w miejscowości K., na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, położonej w miejscowości [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych, stanowiącej własność L. K. i Z. T. małż. R., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr 96/2 o pow. 2.7566 ha, w celu założenia i przeprowadzenia przez w/w działkę napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV [...] oraz podwieszenia przewodów linii elektroenergetycznej nad tymi działkami na wysokości nie mniejszej niż 8,5 m;
- 2. nadaniu w/w decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu organ wskazał, że dla wydania decyzji o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 a) u.g.n. spełnione muszą zostać następujące przesłanki: decyzja może zostać wydana po złożeniu wniosku przez podmiot, który będzie realizował cel publiczny, uprzednio musi zostać wydana decyzja z art. 124 ust. 1 u.g.n, tj. decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, musi wystąpić jeden z przypadków, o których mowa wart. 108 k.p.a. tj. musi istnieć koniczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony względnie konieczność tę musi uzasadniać ważny interes gospodarczy.
Odnosząc powyższe do przedmiotowego postępowania organ wskazał, że wnioskiem z dnia 24 kwietnia 2014 r. pełnomocnik Polskich Sieci Elektroenergetycznych S. A. z siedzibą w K. wystąpił do Starosty Siedleckiego o wydanie na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z działki ewidencyjnej nr 96/2 o pow. 2.7566 ha, z obrębu Mingosy, gmina Kotuń oraz na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie w/w nieruchomości i o nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności.
Starosta Siedlecki decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] ograniczył sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej własność L. R. i Z. R., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr 96/2 o pow. 2.7566 ha. Organ wykazał, że realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz przepisów ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym, a ponadto jest inwestycją o znaczeniu międzynarodowym. Z wniosku z dnia 24 kwietnia 2014 r. wynika bowiem, że PSE SA zamierza zrealizować przedsięwzięcie, polegające na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji [...], które jest inwestycją celu publicznego. Realizacja przedmiotowej inwestycji jest częścią projektu połączenia elektroenergetycznego Polska - Litwa, którego celem jest zapewnienie ciągłości dostaw energii bezpieczeństwa energetycznego Polski i państw sąsiednich, będącego priorytetem dla Unii Europejskiej. Realizacja projektu Polska - Litwa dofinansowana jest w ramach działania Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko.
Organ uznał, że pokrycie kosztów realizacji inwestycji ze środków Unii Europejskiej leży w interesie społecznym oraz stanowi również ważny interes strony i ważny interes gospodarczy, nie tylko spółki akcyjnej Polskie Sieci Elektroenergetyczne. Jest również ważny dla kraju, jak i dla członków wspólnoty państwowej i samorządowej. Zakończenie inwestycji w terminie umożliwi sfinansowanie znacznej części kosztów ze środków unijnych, co odciąży budżet spółki z konieczności pokrycia całości kosztów inwestycyjnych. Interes społeczny dla członków wspólnoty samorządowej polega natomiast przede wszystkim na zapewnieniu lokalnego bezpieczeństwa energetycznego, co bezpośrednio wpływa na potencjalną lokalizację przyszłych inwestycji gospodarczych.
Na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli Z. R. i L. R. zarzucając jej naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 124 ust. 1, 2 i 3 u.g.n.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę. Sąd I instancji uznał, że w sprawie zachodzi zarówno ważny interes społeczny, jak i ważny interes gospodarczy. Budowa sieci ma bowiem zapewnić stały dopływ energii do licznych gospodarstw domowych oraz przedsiębiorstw na znacznym obszarze. Realizacja przedmiotowej inwestycji jest częścią projektu połączenia elektroenergetycznego Polska – Litwa, którego celem jest zapewnienie ciągłości dostaw energii i bezpieczeństwa energetycznego Polski i państw sąsiednich, będącego priorytetem dla Unii Europejskiej. Argumentacja zaprezentowana we wniosku inwestora z dnia 24 kwietnia 2014 r. jest w ocenie Sądu kompletna, przekonująca i nie budzi zastrzeżeń.
Sąd podkreślił, że decyzja wydana w oparciu o art. 124 ust. 1a) u.g.n. jest decyzją ściśle związaną z decyzją, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., tj. decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości, która została wydana na gruncie przedmiotowej sprawy i jest nią ostateczna decyzja Starosty z dnia [...] lipca 2014 r. Zdaniem Sądu ww. decyzja implikuje wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Obie decyzje stanowią bowiem podstawę nadania inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co jest niezbędnym elementem procesu budowlanego, dotyczącego przedmiotowej inwestycji.
W ocenie Sądu I instancji przedmiotowa inwestycja będzie służyć ogólnie pojętemu interesowi publicznemu, a co za tym idzie niezbędne dla jej przeprowadzenia zezwolenie na zajęcie części nieruchomości skarżącego podyktowane jest takim słusznym interesem społecznym. Wobec wykazania takiej konieczności zbędne było – zdaniem Sądu – przeprowadzanie postępowania w szerszym zakresie, tak jak oczekiwali tego skarżący. Nie było konieczności badania kwestii ewentualnego braku prawomocności decyzji środowiskowej. Organy w wystarczający sposób opisały charakter inwestycji, jej zakres i znaczenie jako inwestycji o charakterze publicznym i strategicznym.
W skardze kasacyjnej L. R. i Z. R., reprezentowani przez radcę prawnego, zaskarżyli wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wniesiono także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Siedleckiego z dnia [...] lipca 2014 r.
Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 124 ust. 1a) u.g.n. poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą Sąd I instancji do uznania, iż wnioskodawca uzyskując decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości – w ocenie skarżących wadliwą, na skutek niewłaściwego oznaczenia czasu zajęcia nieruchomości – uprawniony był do uzyskania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości i zaopatrzenia tej decyzji w rygor natychmiastowej wykonalności w związku z tym, że realizowana przez wnioskodawcę inwestycja jest inwestycją celu publicznego i służy ona ogólnie pojętemu interesowi społecznemu, gdy tymczasem decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżących zawiera wady skutkujące jej uchyleniem, co winien uczynić Wojewoda Mazowiecki wobec nie wskazania terminu wykonania prac przez inwestora, a zatem narusza prawo własności skarżących zagwarantowane Konstytucją oraz uregulowane w art. 140 K.c. W związku z tym brak było podstaw do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości stanowiącej własność skarżących, jako że decyzja wydawana na podstawie art. 124 ust. 1 a) u.g.n. jest decyzją ściśle związaną z decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości;
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- 1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 124 ust. 1a u.g.n. poprzez oddalenie w całości skargi skarżących jako pozbawionej podstaw prawnych, gdy tymczasem Sąd I instancji dokonując błędnej analizy niniejszej sprawy na etapie kontroli zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa wyciągnął błędne wnioski prowadzące do uznania, iż zachodziły podstawy do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1a) u.g.n. wobec wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, gdy tymczasem decyzja w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest wadliwa na skutek niewłaściwego oznaczenia czasu przez który będzie trwało ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, do czego zbadania zobowiązany był Sąd I instancji na podstawie art. 135 p.p.s.a. – w granicach danej sprawy, a czego nie uczynił w konsekwencji czego wydał błędne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie;
- 2) art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, a w szczególności poprzez przytoczenie przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wydanego przez siebie rozstrzygnięcia jedynie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej bez dokonania ich oceny pod względem zgodności z prawem, a przez to nie wskazanie przez Sąd I instancji, które z ustaleń organu zostały przyjęte przez Sąd, a które nie, przez co należy uznać iż uzasadnienie wyroku zostało sporządzone w sposób lakoniczny i ogólnikowy;
- 3) art. 151 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 124 ust. 1 i 1a) u.g.n. w zw. z art. 108 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego w niniejszej sprawie prowadzącego do wniosku, że skarga wniesiona przez skarżących winna ulec oddaleniu jako bezzasadna, pomimo że zgodnie z podnoszonymi przez skarżących argumentami decyzja w przedmiocie ograniczenia władania nieruchomością wydana została w sposób wadliwy, a w konsekwencji wobec wadliwości decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości niedopuszczalne było wydanie decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, jako że obie decyzje są ściśle ze sobą związane, a tym samym niedopuszczalne było nadanie decyzji w przedmiocie niezwłocznego zajęcia nieruchomości rygoru natychmiastowej wykonalności;
- 4) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez oddalenie w całości skargi skarżących jako pozbawionej podstaw prawnych, gdy tymczasem pomimo podnoszonych w skardze z dnia 14 listopada 2014 r. zarzutów Sąd zobowiązany był do rozpoznania sprawy w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną;
- 5) art. 135 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie i nie podjęcie formalnych decyzji w granicach sprawy w stosunku do decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty Siedleckiego z dnia [...] lipca 2014 r. [...] w przedmiocie niezwłocznego zajęcia nieruchomości stanowiącej własność skarżących, jako decyzji ściśle związanej z decyzją o nr [...] i poprzedzającą ją decyzją Starosty Siedleckiego z dnia [...] lipca 2014 r. których wykonalność, jako że zostały zaskarżone przez skarżących poprzez wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. powinna zostać wstrzymana, jednakże wobec braku podjęcia w/w decyzji w wyniku zrealizowania inwestycji przez inwestora pomimo nie legitymowania się przez niego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę niewątpliwie zostało naruszone prawo własności nieruchomości należącej do skarżących;
- 6) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez pozbawienie stron zagwarantowanego konstytucyjnego prawa do sądu oraz dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowiących własność skarżących zawiera wady skutkujące jej uchyleniem, co winien uczynić Wojewoda Mazowiecki wobec nie wskazania terminu wykonania prac przez inwestora. Decyzja ta narusza zatem prawo własności skarżących zagwarantowane Konstytucją oraz uregulowane w treści art. 140 K.c., a w związku z tym brak było podstaw do wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości stanowiących własność skarżących, jako że decyzja wydawana na podstawie art. 124 ust. 1 a) u.g.n. jest decyzją ściśle związaną z decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości. Wskazano, że decyzja w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości jest wadliwa na skutek niewłaściwego oznaczenia czasu, przez który będzie trwało ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1853/15 odmówił skarżącym wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 27 października 2014 r.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. wniosła o jej oddalenie w całości. Wskazano, że w aktualnym stanie prawnym brak jest podstawy dla wywodzenia obowiązku wskazywania w decyzji opartej o art. 124 ust. 1 u.g.n. terminu, w którym inwestycja ma być zrealizowana. Jednocześnie, podkreślono, że precyzyjne określenie okresu wykonywania prac budowlano – montażowych nie jest w praktyce możliwe z uwagi na złożoność procesu inwestycyjnego, a także czas niezbędny na rozpatrzenie odwołań i innych środków zaskarżenia, które wnoszone są przez właścicieli nieruchomości na każdym etapie realizacji inwestycji. Podano, że art. 124 ust. 1 u.g.n. prowadzi do trwałego ograniczenia prawa własności nieruchomości, gdyż sprawia, że właściciel ma obowiązek znoszenia stanu faktycznego ukształtowanego przebiegiem urządzeń przez strefę, w której było lub mogło być wykonywane jego prawo.
Właściciel zobowiązany jest bowiem do udostępnienia nieruchomości nie tylko na czas założenia właściwych przewodów i urządzeń, ale także później, w celu ich konserwacji oraz usuwania ewentualnych awarii (art. 124 ust. 6 u.g.n.).
Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Także zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieuzasadnione, w związku z czym podlegała ona oddaleniu.
W skardze kasacyjnej powołano obie podstawy określone w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a, zarzucając zarówno naruszenie prawa procesowego, jak i prawa materialnego. W pierwszej kolejności rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny podlegały zarzuty naruszenia prawa procesowego.
Nie znajduje potwierdzenia zarzut odnoszący się do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 124 ust. 1 i art. 124 ust. 1a u.g.n. Jakkolwiek warunkiem wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. jest uprzednie ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., to nie jest uprawniona teza, że w granicach sprawy wyznaczonej skargą na decyzję zezwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości (art. 124 ust. 1a u.g.n.) leżą także kwestie zgodności z prawem decyzji wydawanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Obie decyzje wydawane są w oparciu o odrębne przesłanki, w odrębnych postępowaniach i podlegają odrębnemu zaskarżeniu. Badając legalność decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n., sąd administracyjny nie jest uprawniony do objęcie kontrolą decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Brak takiej decyzji jest negatywną przesłanką do udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.
Gdy decyzja pozostaje w obrocie prawnym, podlega odrębnej kontroli. Ponieważ decyzja wydawana na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. znajduje oparcie w decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n., to w przypadku późniejszego uchylenia decyzji będącej podstawą do wydania innej decyzji, zachodzi podstawa do wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Nie doszło zatem w sprawie również do naruszenia art. 135 p.p.s.a., Sąd I instancji nie był uprawniony do objęcia badaniem i rozstrzygnięciem decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Powołane w skardze kasacyjnej postanowienie WSA w Białymstoku z 12 czerwca 2014 r. sygn. II SA/Bk 526/14 odnosi się do zupełnie innej kwestii, związanej z instytucją wstrzymania wykonania takich decyzji. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymało wykonalności decyzji ostatecznej, a Sąd I instancji nie orzekał w przedmiocie wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji.
Nie jest także skuteczny zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., nie wykazano bowiem, aby Sąd I instancji orzekał z pominięciem akt sprawy lub też naruszył przepisy o przeprowadzeniu rozprawy. Chybione są argumenty odwołujące się do braku decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji. Decyzje wydawana na podstawie art. 124 u.g.n. umożliwiają inwestorowi uzyskania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które jest warunkiem następnie uzyskania pozwolenia na budowę. Jest zatem oczywiste, że na etapie wydawania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości i zezwalającej na jej niezwłoczne zajęcie inwestor nie dysponuje pozwoleniem na budowę. Natomiast kwestie legalności prowadzonych robót budowlanych i skutków ewentualnego uchylenia pozwolenia na budowę w toku realizacji inwestycji nie są relewantne dla niniejszej sprawy.
Nie znajdują także potwierdzenia zarzuty odnoszące się do kompletności i rzeczowości uzasadnienia wyroku Sądu I instancji. Uzasadnienie to zawiera wszystkie elementy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym ocenę materiału dowodowego, w motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wyraźnie daje wyraz swemu stanowisku, czy opisany materiał dowodowy wykazuje spełnienie przesłanek do wydania decyzji i czy wydane rozstrzygnięcia są prawidłowe, i oparte na ustalonych faktach. Użyte sformułowania jasno przy tym wskazują, że formułowane oceny i wnioski Sąd traktuje jako własne.
Nie mógł również odnieść skutku zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, albowiem nie określono prawidłowo formy naruszenia tych przepisów i w żaden sposób go nie uzasadniono. Nie jest jasne, w czym skarżący kasacyjnie upatrują naruszenia prawa do sądu i dwuinstancyjnego rozpoznania sprawy. Uzasadnienie ogranicza się bowiem najpierw do przytoczenia reguł rozpoznawania spraw przez sądy i ich obowiązków w tym zakresie, a następnie do jednozdaniowej konkluzji, że obowiązki te zdaniem skarżącego nie zostały przez Sąd spełnione. Taki zarzut należy uznać za gołosłowny i nie poddający się rzeczowemu rozpoznaniu. To na wnoszącym skargę kasacyjną, będącą wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia, ciąży obowiązek zarówno zindywidualizowania naruszonych przepisów, jak i opisanie zarzucanego naruszenia, jego wykazanie poprzez odwołanie się do materiału sprawy i w końcu wykazanie wpływu na wynik postępowania.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 108 k.p.a. nie został w żaden sposób uzasadniony, nie nadawał się zatem do merytorycznego rozpoznania. Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji szeroko przy tym odnosi się do przesłanek z art. 108 k.p.a. warunkujących wydanie kontrolowanych przez ten Sąd decyzji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z podanych wyżej względów, zarzuty naruszenia prawa procesowego nie mogły odnieść skutku, a Sąd I instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., albowiem zasadnie nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi ze względu na naruszenia przepisów postępowania.
Nie jest również skuteczny zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 124 ust. 1 u.g.n. Prawidłowo skonstruowany zarzut błędnej wykładni powinien po pierwsze określać naruszone przez Sąd dyrektywy interpretacyjne, a po wtóre wskazywać na prawidłowe rozumienie przepisu, zarówno co do treści normy, jak i jej zakresu. Postawiony zarzut wymogom tym nie odpowiada. Jak wyżej wskazano, warunkiem wydania decyzji z art. 124 ust. 1a u.g.n. jest uprzednie wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Okoliczność ta została w sprawie stwierdzona. W żadnym zaś zakresie przepis art. 124 ust. 1a u.g.n., przy wydawaniu decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, nie nakazuje organom badać ponownie przesłanek warunkujących wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Zarzuty kierowane pod adresem decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. nie podlegają rozpoznaniu przy wydawaniu decyzji z art. 124 ust.1a u.g.n. Uchylenie tej pierwszej jest przesłanką wznowienia postępowania zakończonego drugą z decyzji.
Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej.