Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 26 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Kr 3007/03 oddalił skargę E. i A. małż. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu S. z dnia [...], nr [...] o zatwierdzeniu założenia operatu opisowo-kartograficznego ewidencji budynków, obręb K. P. miasto S., w części dotyczącej budynków położonych na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka Nr [...] i [...].
Jak wynika z uzasadnienia wyroku zaskarżoną decyzję wydano na podstawie przepisów art. 7 "b" ust.2 pkt 2 oraz art. 20 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) i art. 138 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano że organ administracji I instancji stwierdził, że ewidencja gruntów dla obrębu K. P. miasta S. była założona wcześniej, ale brak było ewidencji budynków wymaganej przepisami §§ 63, 64, 65 i 70 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 grudnia 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Projekt operatu opisowo kartograficznego był wyłożony do wglądu zainteresowanych w dniach 16 - 30 września 2002 r. a o terminie wyłożenia wcześniej powiadomiono zainteresowanych oraz zawiadomiono przez ogłoszenie na tablicach ogłoszeń Starostwa i Urzędu Miejskiego i w prasie lokalnej.
Organ I instancji stwierdził, że do projektu operatu opisowo - kartograficznego ewidencji budynków na działkach [...] i [...] nie zgłoszono żadnych uwag, a z czynności wyłożenia projektu sporządzono protokół odpowiadający wymogom § 41 rozporządzenia a zatem powstały przesłanki przewidziane § 42 ust. 2 rozporządzenia do wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia operatu.
Rozpatrując odwołanie małżonków K., w którym podniesiono zarzuty dotyczące sporów własnościowych dotyczących nieruchomości, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego dokonał ustaleń uzupełniających. Stwierdzono mianowicie, że małżonkowie K. są właścicielami działki [...] objętej księgą wieczystą [...] i działki [...] objętej księgą wieczystą [...], położonych w S., obręb K. P.. Organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzona procedura była zgodna z prawem i pozwalała na wydanie decyzji o zatwierdzeniu operatu opisowo – kartograficznego. Przedmiotem postępowania administracyjnego było założenie operatu opisowo - kartograficznego ewidencji budynków, a nie operatu ewidencji gruntów, a więc przebieg linii granicznych działek na mapach ewidencji nie był przedmiotem opracowanego operatu. Podniesiony przez odwołujących się zarzut, iż zasiedzieli część działki [...], przedstawioną na mapie sytuacyjnej wykonanej przez geodetę H. K., w formie trójkąta nie został wykazany stosownym dokumentem i nie ma znaczenia dla przedmiotu decyzji.
W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę wniesioną do sądu administracyjnego na powyższą decyzję przez E. i A. K. wskazano, że granice sprawy wyznacza postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia operatu opisowo - kartograficznego modernizacji ewidencji budynków (a nie gruntów) obrębu K. P. miasta S. w zakresie mapy ewidencyjnej obejmującej kontury budynków na działkach [...] i [...] własności skarżących. Ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne definiuje w przepisie art. 2 pkt 8 ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) jako jednolity dla kraju systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Zakres informacji objętych ewidencją, tzw. przedmiotowych i podmiotowych określa art. 20 ust. 1 i 2 ustawy. W odniesieniu do gruntów - w zakresie danych przedmiotowych - ewidencja obejmuje m.in. położenie, granice i powierzchnię gruntów (art. 20 ust.1 pkt 1), a w odniesieniu do budynków - informacje dotyczące ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej (art.20 ust. 1 pkt 2).
Stosownie do przepisu art. 24 ust. 1 ustawy, informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawiera operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów. Jak z powyższego wynika tzw. operat ewidencyjny obejmuje informacje o trzech różnych przedmiotach ewidencji (gruntach, budynkach i lokalach). Ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne nie reguluje bezpośrednio sposobu zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, a zatem nie reguluje zasad zakładania operatu ewidencyjnego i ewentualnej jego modernizacji. Czynią to rozporządzenia wykonawcze wydane na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy, w tym rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Akta postępowania administracyjnego potwierdzają, że wszystkie czynności związane z założeniem operatu ewidencji budynków obrębu K. P. miasta S., dokonane były w czasie obowiązywania przepisów tego rozporządzenia.
Rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków nakłada w § 80 na organy prowadzące ewidencję obowiązek jej modernizacji, w celu m.in. przystosowania jej do uruchomienia informatycznego systemu opartego na komputerowej bazie ewidencji i przez umożliwianie prowadzenia ewidencji obejmującej pełny zakres danych ewidencyjnych. Oznacza to obowiązek założenia ewidencji co do tych danych, które wcześniej nie były nią objęte. Założenie i modernizacja ewidencji stanowi zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez Starostę w celach wskazanych rozporządzeniem (§ 33, § 55 w zw. z § 19). Założenie i tzw. modernizację kompleksową należy odróżnić, od tzw. aktualizacji ewidencji, polegającej na wprowadzaniu udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych, w celu utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2 w zw. z § 45 ust. 1).
Postępowanie w celu aktualizacji operatu dotyczy wprowadzenia do istniejącej bazy zmian danych ewidencyjnych. Przedmiotem natomiast założenia lub kompleksowej modernizacji ewidencji (§ 19 pkt 1 w zw. z § 56 pkt 2), jest utworzenie komputerowych baz danych ewidencyjnych oraz operatu ewidencyjnego, o którym mowa w art. 24 ust.1 ustawy. Zgodnie z art. 20 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne częścią składową operatu ewidencyjnego, jest operat opisowo - kartograficzny, który składa się (§ 21 ust.2 pkt 1 i 2) z komputerowych wydruków raportów, obrazujących dane ewidencyjne w momencie zakładania ewidencji oraz z kopii odpowiedniego fragmentu mapy określonej w § 8 ust.
2. Przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją nie było założenie operatu ewidencji gruntów, lecz założenie ewidencji budynków. Objęte zatem zakładaną ewidencją budynków informacje nie dotyczyły zmiany granic i konfiguracji działek ewidencyjnych. Skarżący kwestionują wynikający z orzeczeń sądu powszechnego stwierdzającego zasiedzenie, kształt zasiedzianej przez nich działki [...]. Organy prowadzące ewidencję gruntów rejestrują stany prawne, wynikające m.in. z prawomocnych orzeczeń sądów np. w przedmiocie zasiedzenia, nie są zaś powołane do rozstrzygania sporów o zasięg prawa własności. W zależności od tego czy przedmiotem ewidencji są grunty, budynki, czy lokale, przepisy rozporządzenia w ramach tzw. opisowo - kartograficznej części operatu, przewidują inne rodzaje informacji i inne rodzaje urządzeń opisujących te dane. W świetle przepisów rozporządzenia zarówno operat ewidencji gruntów jak i operat ewidencji budynków, obok tzw. części geodezyjno - prawnej definiowanej w § 21 ust. 1, zawierają część zwaną opisowo - kartograficzną. Zgodnie z § 21 ust. 2 pkt 1 i 2 operat opisowo kartograficzny składa się: 1/ z komputerowych wydruków raportów, które obrazują dane ewidencyjne w momencie zakładania ewidencji, 2/ kopii odpowiedniego fragmentu mapy, o której mowa w § 8 ust.
2. Część kartograficzna operatu ewidencji gruntów obejmuje więc fragment mapy ewidencyjnej odzwierciedlającej dane określone § 28 rozporządzenia. W szczególności mapa dla ewidencji gruntów zawiera m.in. granice działki, jej numer, kontury użytków gruntowych, kontury budynków na tej działce, numery porządkowe i ewidencyjne budynków (§ 21 ust.2 pkt, w zw. z § 8 ust. 2 w zw. z § 28 ust.1, pkt 1, 3, 4, 5, 6 i 8 lit. d). Zgodnie z § 63 ust.1 danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku stanowiącego część składową gruntu m.in. są: numer ewidencyjny i porządkowy budynku (pkt 1 i 2), numeryczny opis - konturu budynków (pkt 3), numery działek ewidencyjnych, na których usytuowany jest budynek (pkt 4). Natomiast numeryczny opis granic działki ewidencyjnej zgodnie z § 60 ust.1 pkt 3 rozporządzenia w zw. z § 21 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 22 pkt 1 - stanowi rodzaj informacji objętych operatem ewidencji gruntów odzwierciedlonych w rejestrze gruntów. Zakres informacji objętych ewidencją budynków stanowiących część składową gruntu (tzn. nie stanowiących odrębnej od gruntu własności), w odniesieniu do kartograficznej - mapowej części operatu ewidencyjnego sprowadza się do naniesienia stosownie do § 28 ust.1 pkt 1, 5 i 6 oraz 8 lit. d, na mapę ewidencyjną konturów budynku na działce ewidencyjnej i oznaczenia numerów działek, na których budynek jest usytuowany oraz podania numerów porządkowych i ewidencyjnych.
W świetle przywołanych regulacji nie jest wyłączone założenie operatu ewidencji tylko w zakresie danych ewidencyjnych budynków stanowiących części składowe gruntu, w sytuacji gdy ewidencja gruntów jest już założona wcześniej. Właśnie na taki zakres postępowania zakładającego ewidencję budynków, w którym zapadła zaskarżona decyzja wskazywały organy, podkreślając, że ewidencja gruntów była założona wcześniej lecz brak było danych wchodzących w ewidencję budynków. Zgodnie z przepisem § 42 ust. 2 rozporządzenia decyzja w sprawie zatwierdzenia operatu opisowo - kartograficznego, kończy postępowanie administracyjne w sprawie założenia (modernizacji) ewidencji. Skutki ostatecznej decyzji w tym przedmiocie określa § 43 rozporządzenia.
Należy do nich m.in. stworzenie podstawy do przyjęcia operatu ewidencji oraz bazy danych ewidencyjnych - co do usytuowania i konturów budynków na działkach skarżących Nr [...] i [...] – do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Skoro przedmiotem zaskarżonej decyzji było zatwierdzenie założenia opisowo kartograficznego operatu ewidencji budynków, to nie są uzasadnione zarzuty, skierowane przeciwko elementom ewidencji właściwym dla ewidencji gruntów - konfiguracji działek. W odniesieniu do samego postępowania dotyczącego założenia ewidencji budynków, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli małżonkowie E. i A. K., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie uiszczonych w całości ani w części. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, a to art. 2 ust. 8 i art. 26 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 55 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez zaniechanie działań zmierzających do zobligowania organów prowadzących ewidencję do stworzenia jednolitego i systematycznie aktualizowanego systemu ewidencji gruntów i budynków, jak również jego modernizacji,
- 2) naruszenie przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy, a to:
- a) art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez niezasadne ograniczenie zawężenie kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez Sąd,
- b) art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i pominięcie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, albowiem nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi Sąd nie wyszedł poza ich granice, mimo iż w przedmiotowej sprawie winien to uczynić.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych zostały określone podstawy zaskarżenia "pod względem zgodności z prawem". W taki sam również sposób określone są granice rozpoznania sprawy przez sąd. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego powoduje wszczęcie postępowania, w trakcie którego sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze.
Sąd ten nie jest więc związany granicami skargi i ma obowiązek dokonywania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy określone zarzuty nie zostały w skardze podniesione. Sąd administracyjny powinien wszelkimi dostępnymi środkami zmierzać do kontroli wykonywania administracji na całej przestrzeni i we wszelkich aspektach dotyczących danej, określonej sprawy. Niezasadne jest twierdzenie Sądu I instancji, iż zatwierdzenie operatu opisowo kartograficznego modernizacji ewidencji budynków obrębu K. P. miasta S. nie jest związane z odniesieniem tegoż do ewidencji gruntów. Trudno jest w opinii skarżących stworzyć operat kartograficzny ujmujący budynki, bez odpowiedniego umiejscowienia ich "na gruntach", tym bardziej iż są one gruntów częścią składową. Właściwe, zgodne z prawem i odpowiadające intencjom ustawodawcy stworzenie ewidencji gruntów i budynków wymaga rzetelnych działań organów administracji, tak by ewidencja była w pełni zgodna ze stanem faktycznym i prawnym.
Zaskarżenie określonej decyzji oznacza, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego staje się ta sama sprawa, która była tą decyzją rozstrzygnięta. Niezwiązanie granicami skargi należy traktować jako konieczność wykroczenia przez sąd administracyjny poza zakres zaskarżenia, wynikający z merytorycznego aspektu wniosku skarżącego, ale w ramach sprawy administracyjnej, która. w przedmiotowym przypadku dotyczyła stworzenia ewidencji gruntów i budynków (katastru nieruchomości) jako jednolitego dla kraju systematycznie aktualizowanego zbioru informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami (art. 2 ust. 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Zgodnie z taką definicją nie sposób traktować zagadnień związanych z budynkami w sposób niejako oderwany od kwestii gruntów, a modernizacja tejże "bazy danych", do czego zobowiązany jest starosta wydaje się być fikcją bez kompleksowego rozważenia opisanych powyżej kwestii.
Zgodnie z § 55 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. modernizacja ewidencji to w szczególności szereg działań podejmowanych przez starostę w celu uzupełniania oraz modyfikacji bazy danych ewidencyjnych celem utworzenia pełnego zbioru danych. W przedmiotowej sytuacji działania takie nie zostały podjęte, co stanowi oczywiste naruszenie obowiązków organu administracyjnego zaakceptowane przez sąd administracyjny. Reasumując więc powyższe rozważania sąd administracyjny pierwszej instancji powinien w ramach kontroli zaskarżonej decyzji dokonywanej w granicach sprawy wyznaczonych przedmiotem rozstrzygnięcia dokonać oceny również pod kątem ewidencji gruntów będącej nieodłącznym elementem stanowiącej jednolitą całość ewidencji gruntów i budynków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje,
Skarga kasacyjna nie opiera się na usprawiedliwionych podstawach.
W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 154, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez materialnego przywołać należy w pierwszym rzędzie treść przepisów, które według skargi kasacyjnej miał naruszyć sąd administracyjny I instancji. Mianowicie przepis art. 2 ust. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027) stanowi, że pod pojęciem ewidencji gruntów i budynków (katastru nieruchomości) - rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami.
Art. 26 ust. 2 tejże ustawy udziela Ministrowi właściwemu do spraw architektury i budownictwa, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rozwoju wsi, upoważnienia do określenia w drodze rozporządzenia, sposobu zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowego zakresu informacji objętych tą ewidencją, sposobu i terminów sporządzania powiatowych, wojewódzkich i krajowych zestawień zbiorczych danych objętych tą ewidencją, a także rodzajów budynków i lokali, które nie będą wykazywane w ewidencji, oraz zakresu informacji objętych rejestrem cen i wartości nieruchomości, zapewniając informację o gruntach, budynkach, lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych, władających tymi gruntami, budynkami i lokalami, a także szczegółowych zasad wymiany danych ewidencyjnych.
Według natomiast § 55 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), zwanego dalej rozporządzeniem, modernizacja ewidencji to zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych przez starostę w celu:
- 1) uzupełnienia bazy danych ewidencyjnych i utworzenia pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych zgodnie z wymogami rozporządzenia,
- 2) modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań określonych w rozporządzeniu,
- 3) poprawy funkcjonowania informatycznego systemu obsługującego bazę danych ewidencyjnych.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób dopatrzeć się w zaskarżonym wyroku naruszenia powyższych przepisów. W szczególności w skardze kasacyjnej brak wyjaśnienia, w jaki sposób Sąd miałby naruszyć przepis ustawy zawierający delegację ustawową do wydania rozporządzenia wykonawczego (art. 26 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne).
Również pozostałe przywołane w skardze kasacyjnej przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzenia, zawierające ustawowe definicje pojęcia ewidencji gruntów i budynków oraz jej modernizacji nie zostały w żaden sposób naruszone.
Zwrócić należy uwagę na to, że granice sprawy administracyjnej w wyniku której została wydana zaskarżona decyzja wyznacza zawiadomienie Starosty S. z [...] marca 2002r. o wszczęciu postępowania w sprawie założenia ewidencji budynków dla obrębów M., K. P..... (k-27 akt administracyjnych). Jest to postępowanie odrębne od ewentualnego postępowania w przedmiocie dokonania w ewidencji gruntów zmian dotyczących przebiegu granic określonych działek. Wbrew stanowisku strony skarżącej obowiązujące przepisy nie ograniczają bynajmniej możliwości prowadzenia przez organ administracji z urzędu postępowania odrębnego, mającego na celu wprowadzenie ściśle określonych konkretnych zmian w ewidencji – np. założenie ewidencji budynków w przypadku, gdy istnieje już ewidencja gruntów dla danego terenu. Stan faktyczny na podstawie którego w takim postępowaniu działa organ administracji obejmuje już istniejącą ewidencję gruntów.
Zatem prowadzone przez właściwy organ postępowanie dotyczyło jedynie uzupełnienia istniejącej ewidencji gruntów o elementy dotyczące budynków (założenie opisowo - kartograficznego operatu ewidencji budynków), nie obejmowało natomiast zmiany granic nieruchomości uwidocznionych w istniejącym operacie ewidencji gruntów. Prowadzące postępowanie organy administracji dopełniły wszelkich wymaganych prawem czynności formalnych zmierzających do założenia ewidencji budynków. W toku postępowania nie były zresztą kwestionowane żadne okoliczności związane z lokalizacją budynków objętych zatwierdzonym operatem. Bezzasadny był więc także zarzut naruszenia §55 rozporządzenia.
Podkreślić należy, że postępowanie w przedmiocie zmiany ewidencji gruntów w zakresie dotyczącym określenia przebiegu granic i powierzchni określonych działek może zostać spowodowane w każdym czasie przez skarżących właścicieli nieruchomości, kwestionujących uwidoczniony w założonej wcześniej ewidencji gruntów przebieg granic nieruchomości. W toku takiego dopiero postępowania właściwy organ będzie zobowiązany do merytorycznej oceny podnoszonych przez skarżących argumentów dotyczących przebiegu granic ich nieruchomości.
W konsekwencji należy stwierdzić, że nie zostały naruszone także powołane w skardze kasacyjnej przepisy postępowania, gdyż sąd administracyjny I instancji poddał zaskarżoną decyzję pełnej kontroli – działając w prawidłowo określonych granicach sprawy zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a. Zaskarżoną decyzję sąd I instancji skontrolował pod względem jej zgodności z prawem, wykonując należycie swój obowiązek wynikający z przepisu art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i dając wyraz swej ocenie w wyroku uzasadnionym zgodnie z wymogami art. 141§4 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisów art. 205§2 p.p.s.a. w związku z art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit a rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1348 z późn. zmianami).