Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 437/10, po rozpoznaniu skargi Prezydenta Miasta Oświęcim na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Małopolskiego z dnia [...]marca 2010 r. nr [...]w przedmiocie stwierdzenia nieważności Zarządzenia Nr [...]Prezydenta Miasta Oświęcim z dnia [...]lipca 2009 r. w sprawie przetargu ustnego nieograniczonego na oddanie w najem lokali użytkowych, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że w dniu [...]lipca 2009r. Prezydent Miasta Oświęcim wydał zarządzenie Nr [...]w sprawie przetargu ustnego nieograniczonego na oddanie w najem lokali użytkowych, położonych w [...]przy ul. [...]. Zarządzenie to zostało podjęte na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), ust. 1 rozdz. II załącznika Nr 1 do uchwały Rady Miasta Oświęcim z dnia 6 marca 2001r. Nr XLI/407/01 w sprawie zasad gospodarowania lokalami użytkowymi (z późn. zm.), załącznika nr 1 do zarządzenia Nr [...]Prezydenta Miasta Oświęcim z dnia [...]lutego 2005r. (z późn. zm.), zarządzenia Nr [...]i Nr [...]Prezydenta Miasta z dnia [...]lipca 2009 r.
W dniu [...]marca 2010r. Wojewoda Małopolski, na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), wydał rozstrzygnięcie nadzorcze Nr [...], w którym stwierdził nieważność w/w zarządzenia Prezydenta Miasta Oświęcim z dnia [...]lipca 2009r.
Organ nadzoru wskazał, iż stosownie do przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. nr 261, poz. 2602 z późn. zm.), w szczególności art. 37 z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu. Jednocześnie organ nadzoru podkreślił, iż wymieniona wyżej ustawa oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 września 2004r. w sprawie sposobu i trybu przeprowadzania przetargów oraz rokowań na zbycie nieruchomości, regulują zasady i tryb przeprowadzania przetargów na nieruchomości pozostające między innymi w gminnym zasobie nieruchomości. Wskazał także, iż rozporządzenie to reguluje także sposób i termin wywieszenia wykazu nieruchomości do zbycia oraz termin i sposób sporządzenia i wywieszenia ogłoszenia o przetargu na nieruchomości. Organ zauważył, iż rozporządzenie to w § 6 ust. 3 stanowi, iż w jednym ogłoszeniu o przetargu można zamieszczać informacje o przetargach na więcej niż jedną nieruchomość.
Zdaniem Wojewody Małopolskiego, skoro ustawodawca w cytowanym rozporządzeniu zaznaczył wyraźnie, iż w jednym ogłoszeniu można zamieszczać ogłoszenia o więcej niż jednej nieruchomości, to gdyby jego zamiarem było dopuszczenie możliwości organizowania przetargów na kilka nieruchomości naraz, czyli na grupy lokali stanowiących odrębne nieruchomości, to taka możliwość zostałaby dopuszczona poprzez wprowadzenie stosownych zapisów w przywołanym rozporządzeniu. Tymczasem z treści ogłoszenia stanowiącego załącznik Nr 1 do przedmiotowego zarządzenia Prezydenta Miasta Oświęcim wynika wprost, iż organ wykonawczy Gminy Miasto Oświęcim ogłosił przetarg na de facto lokale nieistniejące, bowiem lokale będące przedmiotem przetargu dopiero powstaną w wyniku połączenia lokali już istniejących, a organ wykonawczy Gminy pogrupował je, co wyraźnie wynika z ogłoszenia i na mające powstać lokale ogłosił przetarg.
Takie ogłoszenie i przeprowadzenie przetargu na grupy lokali (lokale nieistniejące) zostało uznane przez Wojewodę za niezgodne z prawem. Wojewoda Małopolski zwrócił także uwagę, iż ani przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami, ani przepisy Kodeksu cywilnego nie przewidują, ani nie regulują zasad najmu bądź zbycia części nieruchomości (za wyjątkiem udziału w nieruchomości, co nie jest tożsame z nieruchomością jako wyodrębnioną częścią). Mając powyższe na względzie Wojewoda Małopolski uznał, iż Prezydent Miasta Oświęcim działał z przekroczeniem delegacji ustawowej, dlatego koniecznym stało się stwierdzenie nieważności jego zarządzenia w całości.
Pismem z dnia 14 kwietnia 2010 r. Prezydent Miasta Oświęcim wniósł skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Małopolskiego z dnia [...]marca 2010r., domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu nadzorczemu skarżący zarzucił niezgodność z prawem przez bezzasadne przyjęcie, iż do zakwestionowanego przez Wojewodę Małopolskiego zarządzenia Prezydenta Miasta Oświęcim zastosowanie znajdował przepis § 6 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004r. w sprawie sposobu i trybu przeprowadzania przetargów oraz rokowań na zbycie nieruchomości (Dz. U. nr 207, poz. 2108 z późn. zm.), podczas gdy z przepisów tego rozporządzenia wynika, iż znajduje ono zastosowanie wyłącznie do przetargów na zbycie lokali, nie zaś na ich najem, zaś żaden z przepisów prawa nie uprawnia do stosowania tego rozporządzenia – choćby odpowiednio – do przetargów na najem lokali stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego.
Zdaniem skarżącego, zaskarżone rozstrzygnięcie jest niezgodne z prawem także dlatego, że obowiązujące przepisy nie dopuszczają organizowania przetargu na najem lokali w taki sposób, iż przetargiem obejmuje się grupy lokali, podczas gdy działanie takie znajduje pełne oparcie w przepisach art. 30 ust. 2 pkt 3 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Niezależnie od powyższych zarzutów merytorycznych skarżący podniósł również, iż organ nadzoru naruszył przepis art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 8 oraz 10 § 1 k.p.a., a to poprzez doręczenie Prezydentowi Miasta Oświęcim w tym samym dniu i w tej samej kopercie zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz rozstrzygnięcia nadzorczego. Uniemożliwiło to skarżącemu przedstawienie w toku postępowania nadzorczego argumentów przemawiających za zgodnością z prawem kwestionowanego przez organ nadzoru zarządzenia, co niewątpliwie nie stanowi działania organu nadzoru nakierowanego na pogłębianie świadomości i kultury prawnej obywateli.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Podkreślił, iż przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, a w szczególności przepisy art. 37 ust. 4 stanowią, iż zawarcie umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony następuje w drodze przetargu. Zdaniem organu nadzoru, stosując wykładnię zaproponowaną przez skarżącego stwierdzić należałoby, iż wszelkie zapisy dotyczące sposobu i trybu przeprowadzania przetargów uregulowane w ustawie odnoszą się tylko do zbywania nieruchomości. Jednak organ nadzoru uważa, iż przeciwko powyższemu przemawia przede wszystkim fakt, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie są przepisami o charakterze represyjnym, natomiast nakazują stosowanie procedury przetargowej również w przypadku wynajmowania nieruchomości pozostających w dyspozycji gmin. Organ nadzoru podniósł także, iż praktyka nakazuje stosowanie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004r. w sprawie sposobu i trybu przeprowadzania przetargów oraz rokowań na zbycie nieruchomości, odpowiednio także do najmu, zwłaszcza wobec faktu, iż nie istnieją żadne inne przepisy wykonawcze określające zasady i tryb organizowania przetargu na wynajem nieruchomości, a zawarte w ustawie o gospodarce nieruchomościami nie są na tyle szczegółowe, by określały w wystarczającym stopniu postępowanie organów.
Za powyższym przemawia także wykładnia systemowa i funkcjonalna, czyli umiejscowienie w ustawie przepisów dotyczących wynajmowania nieruchomości, ściśle powiązanych z przepisami dotyczącymi ich zbywania. Z tych też powodów organ nadzoru nie zgodził się ze stwierdzeniem skarżącego, iż przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004r., ograniczają się tylko do zbywania nieruchomości. Organ nadzoru stwierdził przy tym, iż w wyżej wymienionych przepisach brak jest choćby nawet dorozumianej możliwości ogłaszania i przeprowadzania przetargu na grupy lokali, a w ogólności na lokale nieistniejące. Brak jest bowiem przepisu zarówno na gruncie przepisów o gospodarce nieruchomościami, jak i Kodeksu cywilnego, który by zezwalał na powyższe działania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając skargę wskazał, iż podstawę prawną do wydania zakwestionowanego zarządzenia stanowił art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U z 2001r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) oraz ust. 1 rozdz. II załącznika Nr 1 do uchwały Rady Miasta Oświęcim z dnia [...]marca 2001r. Nr [...]w sprawie zasad gospodarowania lokalami użytkowymi. Stanowiło ono ogłoszenie o przetargu na najem lokali użytkowych, podjęte w ramach nałożonych ustawą na Prezydenta zadań w zakresie gospodarowania mieniem komunalnym.
W ocenie Sądu i instancji, za nieuzasadniony uznać należy zawarty w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym zarzut, że zakwestionowane zarządzenie narusza przepis § 6 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004r. w sprawie sposobu i trybu przeprowadzania przetargów oraz rokowań na zbycie nieruchomości (Dz. U. nr 207, poz. 2108 z późn. zm.). Sąd podzielił pogląd skarżącego, iż przepisy tego rozporządzenia, co wynika wyraźnie z jego tytułu oraz treści § 1, stosuje się do przetargów na zbycie lokali, nie zaś na ich najem. Przez zbycie nieruchomości rozumieć należy dokonywanie czynności prawnych, na podstawie których następuje przeniesienie własności nieruchomości lub przeniesienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo oddanie jej w użytkowanie wieczyste (art. 4 pkt 3b ustawy o gospodarce nieruchomościami). Przepisy przedmiotowego rozporządzenia nie mają zatem wprost zastosowania do najmu lokali stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego, nie można więc w niniejszej sprawie czynić Prezydentowi Miasta Oświęcim zarzutu, że nie zastosował się do treści przepisu § 6 ust. 3 tego rozporządzenia.
Za nieuzasadniony Sąd I instancji także uznał podniesiony w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym zarzut naruszenia prawa przez Prezydenta z tego powodu, że ogłosił on przetarg na najem grup lokali, podczas gdy obowiązujące przepisy nie przewidują takiej możliwości.
Wskazał, iż przepisy art. 30 ust. 2 pkt 3 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym wśród zadań Prezydenta wymieniają gospodarowanie mieniem komunalnym przewidując równocześnie, że podmioty mienia komunalnego samodzielnie decydują o przeznaczeniu i sposobie wykorzystania składników majątkowych, przy zachowaniu wymogów zawartych w odrębnych przepisach prawa. Przepisy odrębne w tym zakresie zawarte są częściowo w samej ustawie o samorządzie gminnym, przede wszystkim zaś w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. nr 261, poz. 2602 z późn. zm.). Art. 50 ustawy o samorządzie gminnym przewiduje, że gospodarujący mieniem komunalnym ma swobodę w ustalaniu konkretnych rozwiązań, byleby spełniony był wymóg szczególnej staranności przy wykonywaniu zarządu zgodnie z przeznaczeniem tego mienia i jego ochrony.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wymóg ten nie został przez Prezydenta Miasta Oświęcim naruszony. Art. 13 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami przewiduje natomiast, że nieruchomości mogą być przedmiotem obrotu z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw. W szczególności mogą być przedmiotem sprzedaży, zamiany i zrzeczenia się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub dzierżawę, użyczenia, oddania w trwały zarząd, a także mogą być obciążane ograniczonymi prawami rzeczowymi, wnoszone jako wkłady niepieniężne (aporty) do spółek, przekazywane jako wyposażenie tworzonych przedsiębiorstw państwowych oraz jako majątek tworzonych fundacji.
Z kolei art. 35 ust. 1 oraz art. 37 ust. 4 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami przewidują, że najem nieruchomości gminnych objęty jest obowiązkiem podania do publicznej wiadomości wykazu nieruchomości przeznaczonych do oddania w najem oraz obowiązkiem poprzedzenia zawarcia umowy przeprowadzeniem przetargu, organizowanego na zasadach przewidzianych w art. 37-40 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Podkreślono, że w obowiązującym porządku prawnym nie ma żadnego przepisu, który zakazywałby organizowania przetargu na najem kilku lokali razem w celu ich wynajęcia jednemu najemcy. Żaden przepis nie nakazuje też, by dana procedura przetargowa odnosiła się każdorazowo do jednego lokalu. Sąd wojewódzki dodał, że objęte ogłoszeniem o przetargu lokale nie stanowią odrębnych nieruchomości. Także i z tego punktu widzenia nietrafny jest zarzut Wojewody, przeznaczone bowiem do najmu lokale nie stanowią w istocie grup lokali jako odrębnych nieruchomości, lecz stanowią części jednej nieruchomości.
Sąd I instancji dodał, iż organizacja przetargu na najem nieruchomości nie jest czynnością podejmowaną w ramach imperium, lecz stanowi przejaw zarządzania przez gminę jako osobę prawną swoim majątkiem (dominium). Do realizacji zadań z zakresu gospodarowania mieniem komunalnym, o których mowa w art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminny, wystarczająca jest kompetencja wynikająca z tego przepisu, nie jest natomiast wymagana osobna wyraźna kompetencja ustawowa na przykład co do możliwości oddania w najem grup lokali, bądź przeciwnie – co do możliwości oddania w najem części nieruchomości. Reglamentacja administracyjnoprawna w sferze dominium jednostek samorządu terytorialnego ma ściśle zakreślone granice, w pozostałym zakresie obowiązują tutaj ogólne zasady prawa cywilnego. A zatem przedmiotem najmu nie musi być nieruchomość (odrębny lokal) jako całość, lecz może nim być część lokalu (nieruchomości), o ile zachowane zostaną ustawowe wymogi obowiązujące podmioty samorządowe zamierzające zawrzeć umowę najmu (przetarg).
Brak wyraźnej normy upoważniającej gminę do wynajęcia części lokalu nie oznacza, że taka czynność prawna jest zabroniona. I odwrotnie – brak wyraźnej normy upoważniającej do organizacji jednego przetargu i łącznego wynajęcia kilku lokali nie oznacza, że jest to zabronione, o ile spełnione zostały wszelkie inne przewidziane prawem wymogi.
Sąd wojewódzki zwrócił również uwagę, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze wydane zostało z naruszeniem przepisów procesowych. Organ nadzoru naruszył przepis art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 10 § 1 k.p.a., gdyż zawiadomienie o wszczęciu postępowania nadzorczego zostało doręczone Prezydentowi Miasta Oświęcim w tym samym dniu i w tej samej kopercie co samo rozstrzygnięcie nadzorcze kończące to postępowanie. Skarżący pozbawiony w ten sposób został możliwości czynnego udziału w postępowaniu nadzorczym. W naszym systemie prawnym brak wprawdzie szczegółowej regulacji zasad procedury nadzorczej, a obowiązujące przepisy ograniczają się tylko do ogólnego wskazania, że "przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio" (art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym).
W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie to ogólne odesłanie do zasad przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego oznacza jednak między innymi obowiązek organu nadzoru do odpowiedniego zastosowania w procedurze nadzorczej procesowych gwarancji strony tego postępowania, w tym gwarancji jej czynnego udziału w postępowaniu. To zastosowanie kpa winno jednak być "odpowiednie" a nie "wprost", uwzględnić zatem musi specyfikę postępowania nadzorczego w porównaniu z postępowaniem administracyjnym. Odnosząc tę ogólną uwagę do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie niewątpliwie naganną praktyką było równoczesne doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania nadzorczego i samego rozstrzygnięcia nadzorczego kończącego to postępowanie. W toku postępowania nadzorczego organ nadzoru nie czynił wprawdzie dodatkowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, ale organ gminy nie wiedząc o tym, że to postępowanie się toczy, nie miał możliwości składania organowi nadzoru wyjaśnień co do swojego stanowiska prawnego.
Od powyższego wyroku, na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) złożono skargę kasacyjną, w której zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności wykładnię przepisów art. 30 ust. 2 pkt 3 i art. 45 ust. 1 oraz art. 50 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 13 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 i art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, iż w obowiązującym porządku prawnym nie ma żadnego przepisu, który zakazywałby organizowania przetargu na najem kilku lokali razem w celu ich wynajęcia jednemu najemcy, czyli przyjęcie, iż przepisy te zezwalają na zorganizowanie przetargu na grupy lokali i lokale jeszcze nie istniejące.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie sposobu i trybu przeprowadzania przetargów oraz rokowań na zbycie nieruchomości stosuje się również do przetargów na najem lokali, co usankcjonowała praktyka zarówno jednostek samorządu terytorialnego, jak i administracji rządowej, wobec braku funkcjonowania w obrocie prawnym takich przepisów wykonawczych, które regulowały by w sposób szczegółowy materię dotyczącą trybu i sposobu przeprowadzania przetargów na najem lokali. Strona skarżąca zaznaczyła, iż przepisy powyższego rozporządzenia nie zezwalają i nie przewidują przypadku ogłoszenia i przeprowadzenia przetargu na grupy lokali.
Na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Na wstępie wymaga przypomnienia, ze zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania. Związanie Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej oznacza, że kontrola zaskarżonego nią wyroku zostaje ograniczona do rozpoznania zarzutów stanowiących podstawy skargi kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię. Jako naruszone wskazano art. 30 ust. pkt. 1, art. 45 i art. 50 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr.142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 13 ust. 1, art. 35 ust. 1 i art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr. 261, poz. 2603 ze zm. Wymienione przepisy zdaniem skarżącego kasacyjnie mają uzasadniać stanowisko, zgodnie z którym niezgodne z prawem, wbrew poglądowi zaprezentowanemu w zaskarżonym wyroku jest zorganizowanie jednego przetargu na kilka lokali użytkowych stanowiących odrębną własność.
Stosownie do powołanych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o samorządzie gminnym Wójt wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa. Do zadań wójta należy m.in. gospodarowanie mieniem komunalnym. Podmioty mienia komunalnego samodzielnie decydują o przeznaczeniu i sposobie wykorzystania składników majątkowych, przy zachowaniu wymogów zawartych w odrębnych przepisach prawa. Obowiązkiem osób uczestniczących w zarządzaniu mieniem komunalnym jest zachowanie szczególnej staranności przy wykonywaniu zarządu zgodnie z przeznaczeniem tego mienia i jego ochrona.
Z kolei w myśl wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw, nieruchomości mogą być przedmiotem obrotu. W szczególności nieruchomości mogą być przedmiotem sprzedaży, zamiany i zrzeczenia się, oddania w użytkowanie wieczyste, w najem lub dzierżawę, użyczenia, oddania w trwały zarząd, a także mogą być obciążane ograniczonymi prawami rzeczowymi, wnoszone jako wkłady niepieniężne (aporty) do spółek, przekazywane jako wyposażenie tworzonych przedsiębiorstw państwowych oraz jako majątek tworzonych fundacji.
Właściwy organ sporządza i podaje do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży, do oddania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem lub dzierżawę. Wykaz ten wywiesza się na okres 21 dni w siedzibie właściwego urzędu, a ponadto informację o wywieszeniu tego wykazu podaje się do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w prasie lokalnej oraz w inny sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a także na stronach internetowych właściwego urzędu. Zawarcie umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony następuje w drodze przetargu. Wojewoda albo odpowiednia rada lub sejmik mogą wyrazić zgodę na odstąpienie od obowiązku przetargowego trybu zawarcia tych umów.
Analiza przytoczonych przepisów ustawy o samorządzie gminnym wskazuje iż określają one organ uprawniony do wykonania uchwał rady gminy i realizowania zadań na nią nałożonych oraz zasady gospodarowania mieniem komunalnym.
Natomiast z cytowanych wyżej przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika, że nieruchomości mogą być przedmiotem obrotu pod warunkiem zastosowania przez właściwy organ wskazanego trybu postępowania, w tym przede wszystkim przeprowadzenie przetargu, poprzedzającego zawarcie umów.
Żaden z powołanych przepisów nie wprowadza warunku organizowania przetargu oddzielnie dla każdej nieruchomości będącej przedmiotem obrotu. Oznacza to, że dopuszczalne jest zorganizowanie jednego przetargu na kilka lokali, z tym jednak zastrzeżeniem że zachowane zostaną wymogi obrotu nieruchomościami.
W obowiązującym systemie prawnym brak jest również przepisu, który ustanawiałby zakaz najmu części lokalu, o ile stanowi on odrębną własność.
Jak wynika z art. 30 ust. 2, art. 45 ust.1 i art. 50 ustawy o samorządzie gminnym do zadań Wójta należy m.in. gospodarowanie mieniem komunalnym z zachowaniem wymogów co do określonego trybu postępowania z mieniem, w tym zachowanie szczególnej staranności w jego ochronie, przy uwzględnieniu charakteru mienia.
W rozpoznawanej sprawie nie zostało wykazane aby Prezydent Miasta Oświęcim zarządzeniem zakwestionowanym przez organ nadzoru nie dochował warunków nałożonych na niego przepisami ustawy o samorządzie gminnym i ustawy o gospodarce nieruchomościami w zakresie gospodarowania mieniem komunalnym o jakim mowa w zarządzeniu z dnia [...]lipca 2009r.
Skarga kasacyjna nie posiada zatem usprawiedliwionych podstaw, nie wskazuje bowiem żadnego przepisu prawa uzasadniającego stanowisko w niej prezentowane co do niedopuszczalności zorganizowania jednego przetargu na najem kilku nieruchomości.
Z tych względów na podstawie art. 184 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.