Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1479/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], Starosta W., na podstawie art.140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 108 poz.908 z późń. zm.) cofnął uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B – A. L. Jako podstawę wydania decyzji organ przyjął fakt nie wywiązania się A. L. z nałożonego na niego decyzją z dnia 12 stycznia 2011 r. obowiązku złożenia egzaminu sprawdzającego kwalifikacje w trybie art.114 ust.1 pkt 1 lit. b powołanej ustawy, w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach wniósł A. L., zarzucając, że organ I instancji błędnie przyjął, jakoby zachodziły podstawy do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w sytuacji, gdy brak było podstaw do skierowania skarżącego na badania kwalifikacyjne z art.114 ust.1 pkt 1 lit. b, a nadto, że postępowanie w sprawie skierowania skarżącego na badania, nie zostało jeszcze zakończone. Odrębnym pismem z dnia 29 czerwca 2012r skarżący wniósł o zawieszenie postępowania w tym zakresie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach postanowieniem z dnia [...] października 2012r nr [...] na podstawie art. 97 §1 i art. 98 § 1 K.p.a., odmówiło zawieszenia postępowania odwoławczego od decyzji Starosty W., uznając, że samo twierdzenie, iż wynik innego postępowania może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, jeśli możliwe jest jej rozpatrzenie i wydanie decyzji, nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania.
Decyzją z dnia [...] października 2012r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie zachodzi podstawa do cofnięcia A. L. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, w zakresie prawa jazdy kategorii B, gdyż mimo skierowania na sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem przez kierowcę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, skarżący pomimo upływu 16 miesięcy nie poddał się kontrolnemu sprawdzenia kwalifikacji. Organ podkreślił, że decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji stała się ostateczna i podlegała wykonaniu, a subiektywne przekonanie strony postępowania o braku podstaw do skierowania na sprawdzenie kwalifikacji oraz ocena Sądu wyrażona w innej sprawie, dotyczącej zatrzymania prawa jazdy, pozostają bez znaczenia.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł A. L., podnosząc zarzuty naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez odmowę zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy na jego wynik będzie miało wpływ rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego skargę kasacyjną w sprawie II SA/Gl 58/12. Zarzucono także naruszenie art. 7 k.p.a. i art.140 ust.1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W uzasadnieniu skargi A. L. zakwestionował prawomocność decyzji o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, z uwagi na wniesienie skargi kasacyjnej w tej sprawie oraz zarzucił niezasadność odmowy zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej. Nadto, powołał się na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o sygn. akt II SA/Gl 57/12, uchylającego decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącemu oraz na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach o sygn. SKO-K-422/513/14264/2012/GŁ, o uchyleniu decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy i umorzeniu postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o oddalenie skargi i stwierdziło, że decyzja o skierowaniu skarżącego na badania kontrolne była ostateczna i nie zostało wstrzymane jej wykonanie, a zatem brak było przeszkód do orzekania, w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1479/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), oddalił skargę.
Sąd wskazał, że w sytuacji gdy kierujący pojazdem, przekroczy ustalony limit 24 punktów w ciągu roku, od dnia pierwszego naruszenia przepisów, musi liczyć się z negatywnymi konsekwencjami, takimi jak zatrzymanie prawa jazdy (art.138 ust 1 w zw. z art. 135 ust 1 pkt 1 lit. g ustawy Prawo o ruchu drogowym), skierowanie na badania psychologiczne (art.124 ust.1 pkt 2 lit. b ustawy), skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (art.114 ust 1 pkt 1 lit. b ustawy). Nie wywiązanie się z nałożonych obowiązków, skutkuje wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień, o czym stanowi art.140 ust.1 pkt 4 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym.
W ocenie Sądu I instancji treść tego przepisu, jednoznacznie wskazuje, że decyzja starosty w tym zakresie ma charakter aktu związanego, co oznacza, że w określonym stanie faktycznym, organ musi wydać decyzję określonej treści. Odbycie przez kierującego szkolenia, zmniejszającego liczbę punktów już po przekroczeniu dopuszczalnego limitu 24 punktów, nie powoduje zatem zmniejszenia liczby punktów, a co za tym idzie, pociąga to za sobą konsekwencje dla kierującego opisane wyżej. W podobny sposób kwestie tę reguluje również § 8 ust.6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz.1998 ze zm.), wydanego z powołaniem się na upoważnienie, zawarte w art.130 ust 4 i art. 140 ust 5 ustawy.
Sąd wskazał, że znane mu są poglądy wyrażone między innymi w powoływanym przez skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 marca 2012r., sygn. akt II SA/GI 57/12, zgodnie z którymi przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia został wydany z przekroczeniem upoważnienia ustawowego (art.130 ust.4 i art. 140 ust.5 ustawy Prawo o ruchu drogowym), co przesądza o niezgodności rozporządzenia w tym zakresie z ustawą. Jednak Sąd I instancji nie podzielił stanowiska i argumentacji zaprezentowanych w przytoczonych orzeczeniach.
Zdaniem Sądu, prawidłowa wykładnia omawianych przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, pozwala na właściwe odczytanie normy prawnej, wypływającej z treści analizowanych przepisów, tj. art. 140 ust.1 pkt 4 lit. a w zw. z art. 114 ust.1 pkt 1 lit. b i art.130 ust.1 i 2 ustawy, w sposób, który wyklucza możliwość zmniejszenia liczby punktów, na skutek uczestnictwa w szkoleniu w sytuacji, gdy odbycie szkolenia nastąpiło już po przekroczeniu 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Sąd stwierdził, że regulacja zawarta w § 8 ust.6 rozporządzenia, w pełni służy realizacji celu unormowań ustawowych. Udzielając upoważnienia w art.130 ust. 4 ustawy, ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań przyjętych w rozporządzeniu. Zaakceptowanie stanowiska przeciwnego pozostawałoby – w ocenie Sądu – w kolizji z celem ustawy oraz mogłoby doprowadzić do zagrożenia dla ruchu drogowego, poprzez dopuszczenie do niego kierowców, którzy z różnych przyczyn utracili zdolność bezpiecznego kierowania pojazdami (wyrok NSA z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10).
Sąd I instancji w pełni zaakceptował dominujące w orzecznictwie stanowisko, że nie jest dopuszczalne zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, na skutek uczestnictwa w szkoleniu, w sytuacji, gdy odbycie szkolenia nastąpiło już po przekroczeniu 24 punktów, wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.
Za niezasadny uznany został zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. Zdaniem Sądu organy w sposób dokładny i wyczerpujący wyjaśniły wszystkie, istotne dla sprawy okoliczności i wydały decyzje zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Decyzja Starosty o skierowaniu na badania kontrolne była prawomocna i nie zostało w żaden sposób wstrzymane jej wykonanie, a zatem skarżący miał obowiązek poddać się rygorom wynikającym z jej treści. Fakt złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2012r. sygn. akt II SA/Gl 58/12 oddalił skargę, a następnie wniesienie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zwalniało skarżącego z obowiązku poddania się badaniom kontrolnym i nie stanowiło okoliczności, mającej wpływ na przedmiotową decyzję. Decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji była ostateczna i podlegała wykonaniu.
W zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd stwierdził, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, rozpoznało wniosek skarżącego w przedmiocie zawieszenia postępowania do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej, w sprawie o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i postanowieniem z dnia [...] października 2012r. odmówiło zawieszenia postępowania. Odpis postanowienia, wraz z pouczeniem o środkach i terminie zaskarżenia, został doręczony skarżącemu w dniu 15 października 2012 r. Skarżący w ustawowym terminie, nie skorzystał z przysługujących w tym zakresie uprawnień.
Sąd nie zgodził się również z twierdzeniem skarżącego, że wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach oddalającego skargę w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, ma znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie i powinno stanowić podstawę, do zawieszenia postępowania, w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie występowało zagadnienie wstępne, które wymagałoby uprzedniego rozpatrzenia.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1479/12, skargę kasacyjną wniósł A. L., zastępowany przez adwokata. Zaskarżając wyrok w całości skarżący zarzucił naruszenie:
- 1) art. 140 ust. 1 pkt 4 lit a) w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) i art. 130 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez ich błędną wykładnię, tj. przez przyjęcie, że w przypadku skarżącego zasadne było – w oparciu o te przepisy – cofnięcie mu uprawnień do kierowania pojazdami, z uwagi na przekroczenie liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego oraz nie było możliwe zmniejszenie, na skutek u uczestnictwa w stosownym szkoleniu, liczby tych punktów,
- 2) § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy przepis ten został wydany z obrazą art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, a to z przekroczeniem upoważnienia ustawowego.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym nie wynika, aby w stosunku do kierowcy, który odbył stosowne szkolenie po przekroczeniu limitu 24 punktów za przekroczenie przepisów ruchu drogowego, niemożliwe było zmniejszenie ich liczby poprzez uwzględnienie odbycia przez kierowcę odpowiedniego szkolenia. Wobec tego – zdaniem skarżącego – nie było podstaw do cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami.
Zarzucono ponadto, że Sąd I instancji niesłusznie przyjął, iż § 8 ust. 6 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. jest zgodny z Konstytucją, a tym samym znajdują wobec skarżącego zastosowania unormowania w nim zawarte.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz o obciążenie skarżącego kosztami według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem, przy jej rozpoznaniu, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Postępowanie administracyjne w sprawie zakończone zostało decyzją wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy Prawo o ruchu drogowym, którą cofnięte zostały skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami.
Odczytanie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym i nadanie im takiej treści, iż kierowca mógłby w drodze odbycia szkolenia zmniejszyć liczbę punktów karnych (po przekroczeniu limitu 24), niweczyłoby możliwość stosowania środka z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) tej ustawy, a zatem osiągnięcia celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy. Nie zostałaby także spełniona funkcja prewencyjna tych regulacji, które w myśl założenia ustawodawcy winny zapobiegać wielokrotnemu naruszeniu przepisów ruchu drogowego.
Zatem, ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Organy te – stosownie do art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym – wiąże bowiem wniosek komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie danego kierowcy na egzamin sprawdzający jego kwalifikacje, który to wniosek jest składany, gdy w ewidencji wykazane zostało, że kierowca ten przekroczył limit 24 punktów karnych. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy Prawo o ruchu drogowym organ bada, czy w stosunku do danej osoby zostało wydane skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji we wskazanym trybie i czy zobowiązany się temu badaniu poddał.
W wypadku niewywiązania się z nałożonego obowiązku, orzeczenie o cofnięciu uprawnień jest obligatoryjne i następuje w formie decyzji administracyjnej. Przepis art. 140 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi bowiem, że w razie wystąpienia okoliczności wymienionych w tym przepisie, organ wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Na tę obligatoryjność wskazuje sformułowanie,,wydaje", co jest równoznaczne z obowiązkiem wydania decyzji. W postępowaniu o cofnięcie uprawnień na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy Prawo o ruchu drogowym nie ma możliwości dokonywania ustaleń, czy istotnie istnieją przesłanki do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) tej ustawy. Decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest wydawana w odrębnym, wcześniejszym postępowaniu. Punktem wyjścia dla postępowania poprzedzającego cofnięcie uprawnienia w trybie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy Prawo o ruchu drogowym jest jedynie ustalenie faktyczne, że strona nie poddała się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, na które została skierowana decyzją ostateczną, nie wycofaną z obrotu prawnego.
Ten fakt jest konieczną, ale – zarazem wystarczającą – przesłanką cofnięcia uprawnienia na mocy art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy Prawo o ruchu drogowym, co było przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu.
Z akt sprawy wynika, że skarżący został przez uprawniony do tego organ skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Okolicznością niesporną jest, że skarżący nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku i nie złożył egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Wobec tego Starosta W. miał obowiązek zastosować powołany wyżej przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy Prawo o ruchu drogowym, to jest cofnąć stronie prawo do kierowania pojazdami silnikowymi w ruchu drogowym, a organ II instancji zasadnie utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie.
Wskazać należy art. 130 ust. 4 powołanej ustawy zawiera upoważnienie dla ministra spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrami transportu i sprawiedliwości do określenia sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, programu szkolenia i jednostek do niego upoważnionych, liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia oraz podmiotów upoważnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji. Jednocześnie zauważyć należy, iż w tym przepisie zostały określone kryteria jakimi ma się kierować organ wykonawczy przy wydawaniu rozporządzenia. Są nimi dyscyplinowanie i wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Wykonanie powyższej delegacji stanowiło obowiązujące w dacie wydawania decyzji w tej sprawie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.).
Z przepisu § 8 ust. 6 tego rozporządzenia wynika, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Z uprawnienia określonego w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym mogą skorzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, za naruszenie zasad ruchu drogowego otrzymali taką ilość punktów, która po ich stronie nie rodzi obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, a więc mniej niż 24 punkty. W przypadku przekroczenia tego limitu, odbycie przez kierowcę szkolenia pozostaje bez wpływu na liczbę uzyskanych punktów.
Zatem właściwe odczytanie treści przedstawionych regulacji ustawowych przy zastosowaniu wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, że przepis § 8 ust. 6 powołanego rozporządzenia nie tylko odpowiada unormowaniom zawartym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b), art. 130 ust. 2 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, lecz także realizuje wytyczne ustawodawcy co do treści aktu oraz kierunku regulacji i mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art.130 ust. 4 ustawy. Jakkolwiek bowiem, zgodnie z art. 130 ust. 3 zd. pierwsze, ustawy Prawo o ruchu drogowym obniżenie posiadanych punktów z tytułu naruszenia przepisów drogowych po odbyciu reedukacyjnego szkolenia jest prawem przysługującym kierowcy, to jest to prawo warunkowe. Skorzystanie z niego uzależnione jest od tego, czy suma punktów uzyskanych przed odbyciem szkolenia nie przekroczy 24. Ustawa nie przewiduje sytuacji, w której bez względu na ilość posiadanych przez kierowcę punktów można punkty te zredukować.
Wynika to z brzmienia przywołanych wyżej regulacji ustawowych. W tej sytuacji nie można uznać, by przedmiotowy przepis rozporządzenia wykraczał poza delegację ustawową. Nie wprowadza on także żadnych odstępstw od zasad przewidzianych w ustawie. Unormowanie § 8 ust. 6 powołanego rozporządzenia stanowi jedynie doprecyzowanie postanowień wynikających wprost z samej ustawy. W tej kwestii wielokrotnie wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny prezentując tożsame stanowisko (por. wyr. NSA: z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 275/10; z dnia 22 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 723/10; z dnia 31 marca 2011 r. sygn. I OSK 1013/10; z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 1991/11; z dnia 23 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 1504/13; z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1386/13; z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1808/13). Wcześniejsze, odmienne poglądy były w judykaturze incydentalne i całkowicie utraciły aktualność, podobnie, jak nawiązujący do tej linii orzeczniczej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 57/12, który powołany został w skardze kasacyjnej. Zaznaczyć też należy, że wyrok ten, który dotyczył innej sprawy – zatrzymania A. L. prawa jazdy, w niniejszym postępowaniu nie wiąże ani organów, ani Sądu.
Dodatkowo podnieść trzeba, że postępowanie dotyczące skierowania A. L. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanego przez niego prawa jazdy kategorii B, do którego nawiązywał skarżący w niniejszej sprawie, zakończone zostało prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2014 r., oddającym skargę A. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 58/12. Tym samym, potwierdzona została zgodność z prawem decyzji administracyjnych wydanych w tym względzie.
Wobec podniesionych wyżej okoliczności stwierdzić należy, że zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nie mogły być uznane za usprawiedliwione.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.