Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 300/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę G. B. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], w przedmiocie zmiany w ewidencji gruntów i budynków.
W uzasadnieniu wyroku wskazano, że pismem z dnia 9 września 2013 r. Główny Geodeta Kraju przekazał Staroście Skarżyskiemu pismo G. B. z dnia 25 czerwca 2013 r., w którym zawarto skargę "na bezprawne działanie Starosty Skarżyskiego - Wydział Geodezji i Kartografii" wraz z wnioskiem o "pomoc i interwencję w wyegzekwowaniu obowiązku nałożonego na organ ewidencji gruntów i budynków art. 7 § 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy kodeks cywilny oraz o uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, dopilnowania aby został przywrócony poprzedni stan posiadania (...) tym samym sprostowania niezgodności danych w księdze wieczystej KW [...] z danymi w ewidencji gruntów i budynków poprzez ujawnienie w dokumentach katastru nieruchomości gruntów odpowiadających działkom opisanym w księdze wieczystej KW [...], tj. nr [...], [...], [...]". W toku prowadzonego postępowania ustalono, że w prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Skarżysku-Kamiennej księdze wieczystej nr [...] (obecnie nr [...]) G. B., syn C. i I. figuruje jako ostatni ujawniony właściciel nieruchomości o powierzchni [...]ha położonej w K. gm.
B., oznaczonej numerem działki [...]. Z akt księgi wieczystej nr [...] wynika, że została ona założona w 1983 r. w oparciu o akt własności ziemi nr [...] z dnia [...] grudnia 1973 r. oraz opis i mapę z dnia 21 kwietnia 1983 r., wykonaną z operatu ewidencji gruntów powstałego w oparciu o zatwierdzony projekt scalenia. W dziale pierwszym księgi wpisano nieruchomość oznaczoną nr działki [...] o powierzchni [...]ha położoną w obrębie K., gmina B., natomiast w dziale drugim jako właścicieli wpisano M. oraz H. małż. L. Umową notarialną z dnia 3 lipca 1984 r. M. i H. małż. L. sprzedali ww. nieruchomość I. i B. małż. C. Kolejnego wpisu w księdze wieczystej dokonano na podstawie umowy notarialnej z dnia 17 października 1994 r., którą to I. i B. małż. C. sprzedali przedmiotową nieruchomość G. B. Na tej podstawie G. B. został wpisany w księdze wieczystej nr [...] jako właściciel. Starosta Skarżyski ustalił ponadto, że ewidencja gruntów obrębu K. została założona w 1967 r., a w rejestrze gruntów w jednostce rejestrowej nr [...] wpisano m. in. działkę nr [...] o powierzchni [...]ha, przy czym jako władający tą działką figurowali A. oraz M. małż.
Ś. W dniu [...] grudnia 1973 r. Urząd Powiatowy Wydział Rolnictwa i Leśnictwa i Skupu w Końskich wydał akt własności ziemi nr [...] na rzecz M. i H. małż. L. dla nieruchomości położonej we wsi K., gmina B., oznaczonej numerami działek: [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni [...]ha. Na tej podstawie w rejestrze gruntów obrębu K. M. i H. małż. L. zostali wpisani jako właściciele gruntu. Zgodnie z decyzją Wojewody Kieleckiego z dnia [...] sierpnia 1979 r., nr [...], podjęto z urzędu postępowanie scaleniowe części gruntów wsi K., na której znajdowała się również działka nr [...] – przy czym postępowanie to toczyło się równorzędnie z postępowaniem związanym z podziałem i wykupem działek na rzecz Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej. Z tego powodu nie wykonano odrębnej mapy podziału działek. Do wyznaczenia nowych granic podzielonych działek wykorzystano projekt scalenia, który został zatwierdzony decyzją Wojewody Kieleckiego z dnia [...] grudnia 1979 r. Na podstawie posiadanych dokumentów dotyczących postępowania scaleniowego ustalono, że działka nr [...] nie była objęta rejestrem szacunku porównawczego przed i po scaleniu.
Zgodnie z zapisem w rejestrze pomiarowo-klasyfikacyjnym po scaleniu działka nr [...] miała powierzchnię [...]ha. W 1982 r. dla obrębu K. został opracowany nowy rejestr gruntów, w którym wykazana została działka nr [...] o powierzchni [...]ha, a jako właścicieli tej działki wpisano M. i H. małż. L. W 1993 r. w wyniku modernizacji operatu ewidencyjnego w rejestrze gruntów błędnie wykazano powierzchnię działki nr [...] jako [...]ha. Decyzją Starosty Skarżyskiego z dnia [...] czerwca 2006 r. zaktualizowano zapis w rejestrze gruntów obrębu K., wykreślając błędną powierzchnię działki nr [...] - [...]ha i wpisując powierzchnię poprawną, tj. [...]ha. Taki zapis w rejestrze gruntów istnieje do dnia dzisiejszego. Zaktualizowany został również dział pierwszy księgi "oznaczenie nieruchomości" wieczystej Nr [...], gdzie wykazano obszar nieruchomości (działka nr [...]) jako [...]ha.
W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...], Starosta Skarżyski odmówił sprostowania niezgodności danych w księdze wieczystej KW nr [...] (obecny nr [...]) z danymi w ewidencji gruntów i budynków poprzez ujawnienie w dokumentach katastru nieruchomości gruntów odpowiadających działkom opisanym w księdze wieczystej KW [...], tj. nr [...], [...], [...], ponieważ - w ocenie organu - stan w ewidencji gruntów i budynków obrębu K. gm. B. jest zgodny ze stanem w księdze wieczystej nr [...].
W wyniku rozpatrzenia odwołania G. B., Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji podzielając ustalenia faktyczne i argumentację prawną przedstawioną przez organ pierwszej instancji. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że umowa dotycząca sprzedaży gruntów na rzecz rolniczej spółdzielni produkcyjnej nie musiała być zawarta w formie aktu notarialnego, co wynikało z art. 58 ustawy z dnia 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz.U. Nr 32, poz. 140). Sprzedaż gruntów na rzecz Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w K. przez M. i H. L. nastąpiła najpóźniej w 1979 r., gdyż wyrys z mapy ewidencyjnej z dnia 20 kwietnia 1983 r., stanowiący podstawę do założenia księgi wieczystej dla działki nr [...], został sporządzony według stanu z 1979 r. W odniesieniu do tej sprzedaży nie mają zastosowania przepisy art. 7 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz o uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U.
Nr 11, poz. 81). Dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...]ha została założona w 1983 r. księga wieczysta KW nr [...], która nigdy nie obejmowała gruntów oznaczonych jako działki nr [...], [...] i [...], gdyż M. i H. L. nie byli już ich właścicielami. W treści aktu notarialnego sprzedaży działki nr [...] o powierzchni [...]ha przez M. i H. L. na rzecz I. i B. C. nie powołano się na akt własności ziemi, jako dokument będący podstawą do nabycia prawa własności przez M. i H. L. do nieruchomości, lecz przywołano zapis dokonany w księdze wieczystej KW nr [...], która została założona wyłącznie dla działki nr [...] o powierzchni [...]ha.
Następnie na podstawie aktu notarialnego z dnia 17 października 1994 r. działkę tę nabył od I. i B. C. G. B. – przy czym z treści tego aktu notarialnego nie wynika, aby nabył on prawo do innych gruntów niż działka nr [...]. W wyniku przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków w 1993 r. zmianie uległ jedynie zapis dotyczący powierzchni działki nr [...], poprzez wykazanie [...]ha, która została następnie poprawiona na [...]ha decyzją Starosty Skarżyskiego z dnia [...] czerwca 2006 r. utrzymaną w mocy decyzją Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Kielcach z dnia [...] września 2006 r. Wyrokiem z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Ke 623/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę G. B. na powołaną decyzję organu odwoławczego.
Natomiast postępowanie w sprawie podziału i wykupu części działki nr [...] prowadzone było podczas prac scaleniowych podjętych decyzją Wojewody Kieleckiego z dnia [...] sierpnia 1979 r. Z tego względu nie została opracowana odrębna dokumentacja podziału nieruchomości przeznaczonych pod wykup przez Rolniczą Spółdzielnię Produkcyjną w K., zaś jako dokumentację służącą do wyznaczenia nowych działek wykorzystano projekt scalenia gruntów zatwierdzony decyzją Wojewody Kieleckiego z dnia [...] grudnia 1979 r.
Oddalając skargę G. B. na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że postępowanie ewidencyjne jest postępowaniem rejestrowym, w którym nie rozstrzyga się sporów o prawa do gruntów, budynków, lokali, ani nie nadaje tych praw, rejestrując jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością. Starosta jako organ pierwszej instancji w sprawach ewidencji gruntów rejestruje stany podmiotowe i przedmiotowe zmieniające się w czasie w oparciu o stosowne, kolejno powstające dokumenty prawne. Aktualizacja operatu ewidencyjnego – zgodnie z § 45 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U.
Nr 38, poz. 454, ze zm.) - stanowi wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych na podstawie tzw. źródłowych dokumentów ewidencyjnych, służących do zakładania, czy modernizacji ewidencji. Żądanie skarżącego nie znajduje uzasadnienia w dokumentacji dostępnej organom administracji. Stan wykazany obecnie w ewidencji gruntów i budynków odpowiada stanowi, jaki wynika z dostępnych dla organu ewidencyjnego dokumentów i materiałów źródłowych. Grunty oznaczone jako działki nr [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni [...]ha stały się własnością M. L. i jego żony H. L. na podstawie aktu własności ziemi z dnia [...] grudnia 1973 r., nr [...]. Znaczną część tych gruntów M. i H. L. sprzedali na rzecz Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w K., pozostawiając sobie działkę nr [...] o powierzchni [...]ha stanowiącą część działki nr [...]. Dla nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...]ha została założona w 1983 r. księga wieczysta KW nr [...], która nigdy nie obejmowała gruntów oznaczonych jako działki nr [...], [...] i [...], gdyż M. i H. L. nie byli już ich właścicielami.
Aktem notarialnym z dnia 3 lipca 1984 r., Rep. A [...], M. i H. L. sprzedali działkę nr [...] o powierzchni [...]ha I. i B. C. W treści tego aktu notarialnego (wbrew twierdzeniom G. B.) nie powołano się na akt własności ziemi jako dokument, będący podstawą do nabycia prawa własności przez M. i H. L. do nieruchomości, a jedynie na treść księgi wieczystej KW [...], która została założona wyłącznie dla działki nr [...] o powierzchni [...]ha. Aktem notarialnym z dnia 17 października 1994 r., Rep. A [...], G. B. kupił przedmiotową działkę od I. i B. C. Z treści tego aktu notarialnego nie wynika, aby G. B. nabył nieruchomości inne niż działka nr [...]. Stan wykazany w ewidencji znajduje zatem uzasadnienie w materiale dowodowym zebranym w aktach sprawy, a skoro brak jest innych dokumentów, wymienionych w rozporządzeniu w sprawie ewidencji gruntów i budynków, stanowiących podstawę do wprowadzenia zmian zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, to kwestionowanie przez skarżącego obecnie obowiązujących zapisów w ewidencji gruntów i budynków jest niezasadne.
W skardze kasacyjnej od omawianego wyroku z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 300/14, G. B. zarzucił naruszenie:
- - art. 80 kpa, poprzez przyjęcie przez organ w oparciu o nieistniejące dokumenty, że nastąpiło przeniesienie prawa własności w drodze sprzedaży w 1979 r. decyzją Naczelnika Gminy Bliżyn nr [...] na rzecz Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w K., podczas gdy okoliczność ta została nieudowodniona,
- - art. 77 § 1 kpa polegające na rozstrzygnięciu przez organ o istnieniu prawa własności w oparciu o nieistniejące dokumenty oraz przyjęcie jako właściwego stanu prawnego istniejącego przed scaleniem mimo, iż stanowisko takie jest błędne jako że zarówno poprzednicy prawni skarżącego jak i on sam nabyli całość nieruchomości zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym po scaleniu,
- - art. 77 § 1 i art. 7 kpa, poprzez przyjęcie przez organ, że nie istnieje żaden dokument potwierdzający przeniesienie całej własności lub jej części na rzecz skarżącego pomimo istnienia w dziale II KW nr [...] wpisu prawa własności wskazującego na istnienie następstwa prawnego,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) – dalej ppsa, poprzez jedynie częściowe odniesienie się Sądu do zgromadzonego materiału dowodowego i pominięcie w uzasadnieniu wyroku powoływanych przez skarżącego dokumentów w tym m.in. postanowienia Sądu Rejestrowego w Kielcach z dnia 2 maja 1980 r., sygn. akt: RSH 944, co w konsekwencji skutkowało oddaleniem skargi,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 151 ppsa, poprzez oddalenie skargi przez Sąd w sytuacji, gdy decyzja organu odwoławczego wydana została z istotnym naruszeniem przepisów prawa materialnego uzasadniających jej uchylenie, tj. art. 7 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz o uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych oraz art. 58 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz.U. z 1989 r. Nr 10, poz. 53),
- - art. 141 § 4 ppsa, poprzez przyjęcie stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistością, co doprowadziło w konsekwencji do oddalenia skargi,
- - art. 58 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przeniesienie własności na rzecz jednostki gospodarki uspołecznionej w przedmiotowym stanie faktycznym na rzecz RSP K. mogło zostać dokonane w odniesieniu do części gospodarstwa a nadto, że sprzedaż gospodarstw ujawnionego w KW nr [...] była możliwa decyzją administracyjną,
- - art. 7 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz o uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że brak podstaw aby uznać, że w odniesieniu do sprzedaży gruntów na rzecz Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej miał on zastosowanie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej opisano dotychczasowy stan faktyczny sprawy wskazując m.in., że w aktach księgi wieczystej KW Nr [...] brak jest decyzji podziałowej tego gospodarstwa oraz dokumentu potwierdzającego przeniesienie jego własności. W związku z tym w dziale II KW Nr [...] ujawnione zostało następstwo prawne do całego gospodarstwa wskazanego w akcie własności ziemi, a nie do jego części. W ocenie strony skarżącej na chwilę obecną w dziale I KW nr [...] ujawniony jest stan prawny nieruchomości istniejący przed scaleniem i taki też błędny stan prawny widnieje w rejestrach katastru nieruchomości Starostwa Powiatowego w Skarżysku. Posiadacz gruntu po zamianie go w wyniku scalenia na nową nieruchomość kontynuuje posiadanie pomimo zmiany jego przedmiotu. Zachodzi zatem fikcja prawna, że pomiędzy gruntami przed i po scaleniu występuje tożsamość.
W ocenie strony skarżącej stanem właściwym jest stan prawny zatwierdzony decyzją o scaleniu. Funkcjonowanie w KW nr [...] niezgodności narusza również art. 44 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Ponadto zgodnie z art. 58 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin, przeniesienie własności na rzecz jednostki gospodarki uspołecznionej - w przedmiotowym stanie faktycznym na rzecz RSP K. - mogło zostać dokonane jedynie w odniesieniu do całego gospodarstwa rolnego, a nie do jego części. Następowało to w postaci umowy pisemnej o przeniesienie własności, a następnie zatwierdzonej decyzją naczelnika gminy. Podstawą ujawnienia sprzedaży takiego gospodarstwa w rejestrach katastru nieruchomości była umowa, nie zaś decyzja ją zatwierdzająca. Sprzedaż części gospodarstwa rolnego na rzecz RSP K. nie mogła więc zostać zrealizowania w oparciu o powołany wyżej art.
58. Tym samym Sąd błędnie podzielił stanowisko organu, że brak podstaw aby przyjąć, że art. 7 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz o uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych miał zastosowanie w odniesieniu do sprzedaży gruntów na rzecz RSP K. Ten właśnie artykuł winien mieć zastosowanie w przedmiotowym stanie faktycznym. Organ błędnie również przyjął, a Sąd podzielił stanowisko organu, że spisanie umowy o przeniesienie części własności przedmiotowej nieruchomości nastąpiło w 1979 r. przed wszczęciem postępowania scaleniowego. Zgodne z tym stanowiskiem umowa ta winna być zatem spisana pomiędzy ówczesnymi właścicielami nieruchomości a przedstawicielem RSP K. Tymczasem, zgodnie z treścią postanowienia Sądu Rejestrowego w Kielcach z dnia 2 maja 1980 r., sygn. akt: RSH 944, RSP K. została zarejestrowana dopiero w tej dacie. Z związku z tym nie mogła zawierać żadnych umów w 1979 r. Potwierdzeniem tego wydaje się być również decyzja Wojewody Kieleckiego z dnia [...].08.1979 r., nr [...], wszczynająca z urzędu scalenie gruntów wsi K., w której wskazane jest, że na terenie gruntów tej wsi funkcjonowała Spółdzielnia Kółek Rolniczych w B. i jej grunty m.in. zostały objęte scaleniem. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 20.09.2005 r., sygn. akt: II SA/Kr 518/03 wskazał, iż scalone grunty decyzją Wojewody Kieleckiego z dnia [...].12.1979 r., nr [...], weszły w obszar gruntów SKR - B. Wszystko to potwierdza, że w 1979 r. RSP K. nie istniała. Przyjmując, że RSP K. zawarła umowę z poprzednimi właścicielami przedmiotowej nieruchomości organ dopuścił się naruszenia art. 80 kpa. Sąd w całości pominął w swojej ocenie przypisywane organowi naruszenie, co w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd w uzasadnieniu swojego wyroku w ogóle nie ustosunkował się do w/w okoliczności, pomimo iż skarżący powoływał się na nie w swej skardze. W decyzji Starosty Skarżyskiego z dnia [...].06.2006 r., znak: [...], wskazano m.in., że organ nie posiada w swoich zasobach decyzji Naczelnika Gminy Bliżyn nr [...], tzn. nie posiada akt tego postępowania, tj. wniosku o zatwierdzenie umowy przeniesienia części przedmiotowego gospodarstwa na rzecz RSP K., jak również samej umowy. Mimo to organ przyjął, że takie dokumenty musiały istnieć. Stanowisko to - w ocenie skarżącego - całkowicie błędne zostało następnie podtrzymane przez Sąd, bez należytego jego uzasadnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) – dalej ppsa, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
Prawidłowo Sąd pierwszej instancji wskazał, przytaczając obowiązujące w tym zakresie przepisy rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, że prawa przysługujące do nieruchomości i ich wydzielonych części (działek gruntu) mogą być ujawnione w ewidencji gruntów i budynków wyłącznie na podstawie stosownych dokumentów, dlatego organ ewidencyjny nie może dokonywać w tym zakresie jakichkolwiek własnych ustaleń. W postępowaniu ewidencyjnym nie dokonuje się bowiem ustalenia stanu prawnego, lecz jedynie rejestruje się ten stan w ewidencji, który wynika z istniejących dokumentów. Z tego względu organ ewidencyjny nie może rozstrzygać jakichkolwiek sporów powstałych na tle przysługiwania komukolwiek praw do nieruchomości, jak i rozmiaru przedmiotu tych praw.
Skarżący kasacyjnie nie przedłożył stosownych dokumentów, z których wynikałoby, że jest właścicielem działek nr ew. [...], [...] i [...]. Ze zgromadzonych dotychczas dokumentów (tj. m.in. odpis księgi wieczystej Kw Nr [...] z dnia 19.04.2005 r., kopia aktu notarialnego Rp A [...] z dnia 17.10.1994 r. oraz badanie hipoteczne księgi wieczystej Kw Nr [...] z dnia 25.09.2013 r. i wydruk elektroniczny z księgi wieczystej Kw Nr [...] z dnia 12.12.2013 r.) wynika natomiast, że skarżący kasacyjnie jest właścicielem jedynie działki nr ew. [...]. Prawidłowo zatem zostało w niniejszej sprawie ocenione, że z uwagi na brak stosownych dokumentów przewidzianych przepisami rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, organy ewidencyjne nie były uprawnione do uwzględnienia wniosku skarżącego o ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków takich działek gruntu, do których skarżący nie wykazał przysługiwania prawa własności.
W zarzutach kasacyjnych podniesiono zaś okoliczności, które wskazują na oczekiwanie skarżącego rozstrzygnięcia przez organy ewidencyjne sprawy przysługiwania prawa własności ponad to, co wynika z dotychczas zgromadzonych dokumentów. Rozstrzyganie sporu o zakres przysługiwania prawa własności nie należy jednak do organów ewidencyjnych, lecz jest sprawą cywilną, dlatego wbrew licznym zarzutom, sformułowanym w skardze kasacyjnej, zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa wskazanych w tych zarzutach. Również bowiem Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw prawnych do zobowiązywania organów ewidencyjnych, aby rozstrzygnęły sprawę cywilną sporu o własność nie należącą do ich właściwości.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.