Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 lutego 2015 r., sygn. akt: I SA/Wa 2699/14 oddalił skargę Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [..] lipca 2014 r., nr [..] w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez gminę z mocy prawa własności nieruchomości.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
W postępowaniu wszczętym wnioskiem Polskich Kolei Państwowych S.A. z siedzibą w Warszawie o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe Polskie Koleje Państwowe w Warszawie prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa oznaczonego jako działka nr [..] położonej w S., Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [..] maja 2012 r., znak: [..] stwierdził, że z dniem 27 maja 1990 r. Gmina S. nabyła z mocy prawa nieodpłatnie prawo własności w/w nieruchomości gruntowej.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wg operatu ewidencji gruntów na dzień 27 maja 1990 r., działka nr [..] w S. była we władaniu Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych. Decyzją z dnia [..] listopada 1998 r., znak: [..] Burmistrz Miasta i Gminy w S. orzekł o podziale nieruchomości – działki nr [..], w wyniku którego powstała m.in. działka nr [..], dla której na wniosek Starosty Krakowskiego w dniu [..] grudnia 2007 r. została założona księga wieczysta nr [..] prowadzona przez Sąd Rejonowy w W., Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w S. Wpis w dziale drugim wskazuje Skarb Państwa - Starostę Krakowskiego jako właściciela nieruchomości. W toku postępowania nie stwierdzono, aby w/w nieruchomość została przekazana w zarząd przedsiębiorstwu PKP na podstawie odpowiednich decyzji władz państwowych, a powoływane przez przedsiębiorstwo decyzje o ustaleniu opłaty rocznej z tytułu zarządu gruntem nie wyłączały nieruchomości z komunalizacji w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 1990 r., nr 32, poz. 191).
W tym stanie rzeczy organ uznał, że działka nr [..] z mocy prawa stała się własnością Gminy S. Po rozpoznaniu odwołania PKP S. A. z siedzibą w Warszawie z dnia [..] czerwca 2012 r. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją dnia [..] lipca 2014 r., nr [..] utrzymała w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [..] maja 2012 r.
Organ wyjaśnił, że prawa użytkowania nie można wywieść wyłącznie z decyzji o ustaleniu opłat za użytkowanie, gdyż prawo zarządu do nieruchomości państwowych osób prawnych na dzień wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej można było ustalić tylko na podstawie obowiązujących do tej daty przepisów, tj. przykładowo przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia 1949 roku w sprawie przekazywania nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych, które było aktem wykonawczym do dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz.U. z 1952 r. Nr 4, poz. 31), przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz.U. z 1961 r. Nr 32, poz. 159), w trybie art. 38 ust 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 22, poz. 99).
W konsekwencji organ przyjął, że skoro skarżącej nie przysługiwał odpowiedni tytuł prawny do nieruchomości to nieruchomość ta należała, w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 1990 r. Nr 32, poz. 191), do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego i podlegała komunalizacji z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r., jak trafnie orzekł Wojewoda Małopolski w swojej decyzji. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 roku o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1989 r. Nr 14, poz.
74) grunty państwowe, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste są zarządzane przez terenowy organ administracji państwowej. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podkreśliła także, że przepisy konstytuujące przedsiębiorstwo państwowe PKP nie tworzyły tytułu do nieruchomości - ograniczonego prawa rzeczowego w postaci prawa użytkowania, czy prawa zarządu w stosunku do geodezyjnie wyodrębnionej nieruchomości. Na poparcie swojego stanowiska organ przywołał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których wyrażono jednoznaczny pogląd, iż "tytuł do zarządu nieruchomością Skarbu Państwa nie wynika z mających ogólny charakter aktów normatywnych dotyczących przedsiębiorstwa PKP". Niewskazanie zatem przez PKP tytułu prawnorzeczowego do przedmiotowego gruntu sprawia, iż grunt ten objęty jest przesłanką określoną w art. 5 ust 1 pkt 1 ustawy i podlega komunalizacji z mocy prawa, a istnienie infrastruktury kolejowej na nieruchomości nie wyłącza jej spod przepisów ustawy komunalizacyjnej.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi PKP S.A. z siedzibą w Warszawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucono naruszenie: 1) art. 5 ust. 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych w związku z błędnym uznaniem, że nieruchomość ta w dacie 27 maja 1990 r. należała do terenowych organów administracji stopnia podstawowego, 2) art. 4 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 24 września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" poprzez brak zastosowania, 3) art. 34 i 34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz.U. nr 84, poz. 948) poprzez brak zastosowania. W skardze zarzucono także naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 15, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80, art. 107 § 2 oraz art. 138 § 2 k.p.a. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody Małopolskiego i zasądzenie od Komisji kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uzasadniając swoje stanowisko powołał uchwałę TK z dnia 9 grudnia 1992 r., sygn. akt: W 13/91, w której wyjaśniono że mienie ogólnonarodowe (państwowe) "należało" do przedsiębiorstwa państwowego, jeżeli było mu przekazane w zarząd w formie prawem przewidzianej, albowiem dopiero wówczas przedsiębiorstwo państwowe wykonywało względem tego mienia różnego rodzaju uprawnienia cywilnoprawne płynące z ustanowionego zarządu. Sąd wskazał także na ugruntowane stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej kwestii.
Sąd stwierdził, że podmiot władający mieniem zobowiązany jest w postępowaniu komunalizacyjnym wykazać, że mienie to w dniu 27 maja 1990 r. należało do niego w sensie prawnym, a nie jedynie w sensie faktycznym. W sprawie nie było kwestionowane, że Spółka w maju 1990 r. (jak również wcześniej i obecnie) jest podmiotem władającym przedmiotowym gruntem. Stan faktyczny nie odzwierciedla jednak stanu prawnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodły Polskie Koleje Państwowe Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie zaskarżając ten wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania oraz zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) dalej p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie na skutek:
- - błędnej wykładni, a w konsekwencji błędnego zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 1990 r. Nr 32, poz. 191) poprzez przyjęcie, że brak dokumentów poświadczających ustanowienie zarządu dla przedsiębiorstwa państwowego PKP oznacza, iż nieruchomość należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, co skutkuje jej komunalizacją,
- - błędnej wykładni art. 4 i 6 Rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 24 września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa państwowego PKP (Dz.U. z 1948 r., nr 43, poz. 312) poprzez jego pominięcie i tym samym błędne uznanie, że nieruchomość nabyta z mocy prawa nie należała do PKP,
- - błędnej wykładni art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz.U. Nr 22, poz.
- 99) polegającej na błędnym zastosowaniu,
- - art. 34 i 34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego PKP (Dz.U. Nr 84, poz. 948) poprzez błędną wykładnię polegającą na pominięciu przesłanek stanowiących podstawę badania w toku postępowania komunalizacyjnego stanu posiadania gruntów kolejowych na dzień 5 grudnia 1990 r.,
- 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym poprzez przyjęcie stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji za prawidłowe i tym samym pominięcie nabycia przez skarżącą z mocy prawa użytkowania wieczystego działek [..], [..], [..], [..] obr. [..],
- 3) art. 151 w związku z art. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 15, art. 75, art. 77, art. 107 § 1 i 3, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).
Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.
Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw.
Wnioskiem z dnia 27 października 2016 r. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił o podjęcie uchwały wyjaśniającej: "Czy pozostawanie nieruchomości we władaniu przedsiębiorstwa PKP bez udokumentowanego przysługiwania prawa w sposób określony w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 22, poz. 99 ze zm.) oznacza, że nieruchomość ta nie należała na dzień 27 maja 1990 r. do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191, ze zm.)?".
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 27 lutego 2017 r., I OPS 2/16 stwierdził, że brak udokumentowania tytułu prawnego w sposób określony w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości wyklucza uznanie, że nieruchomość pozostawała we władaniu przedsiębiorstwa PKP, a co za tym idzie, brak możliwości wykazania tytułu władania gruntem prowadzi do wniosku, że nieruchomość ta należała na dzień 27 maja 1990 r. do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym ustawę o pracownikach samorządowych i jako taka podlegała ustawowej komunalizacji, to jest nabyciu przez gminę prawa własności nieruchomości na podstawie cyt. art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.
Wykładnia zawarta w uchwałach NSA ma moc wiążącą w stosunku do sądów administracyjnych. Nie może budzić wątpliwości, że czynność procesowa strony, np. wniesienie skargi do sądu administracyjnego, zmierzająca do wydania orzeczenia sprzecznego z tą wykładnią, pozostanie z reguły bezskuteczna (por. orzeczenia NSA z dnia 4 września 2012 r., II FSK 1719/10; z dnia 18 maja 2010 r. II OSK 853/09; dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
W związku z powyższym nie mogły odnieść zamierzonego przez stronę skarżącą kasacyjnie skutku zarzuty błędnej wykładni art. 5 ust. 1 pkt 1 Przepisów wprowadzających ustawę o samorządzie terytorialnym ustawę o pracownikach samorządowych poprzez przyjęcie, że brak dokumentów poświadczających ustanowienie zarządu dla przedsiębiorstwa państwowego PKP oznacza, że nieruchomość podlegała komunalizacji.
Z tych samych przyczyn skarżąca kasacyjnie nie mogła swoją interpretacją prowadzącą do poparcia zarzutu błędnej wykładni art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości i art. 34 i 34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego PKP (przez pominięcie stanu posiadania gruntów na dzień 5 grudnia 1990 r.) przełamać wykładni przyjętej w uchwale i skutecznie podważyć rozstrzygnięcia Sądu I instancji.
Nie mógł także znaleźć uzasadnienia zarzut błędnej wykładni art. 4 i 6 Rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 24 września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa państwowego PKP, przez jego pominięcie i uznanie, ze nieruchomość nie należała do przedsiębiorstwa PKP. W powołanej uchwale NSA stwierdził, że do dnia uchylenia rozporządzenia z 1926 r. grunty kolejowe należały w rozumieniu prawnym tego słowa (acz zależnie, niewłaścicielsko) do PKP. Jednakże nie znalazł podstaw do uznania, że od dnia uchylenia wspomnianego rozporządzenia z 1926 r. przez ustawę o kolejach z 1960 r. istnieje podstawa prawna, z której wynikałoby nabycie przez PKP zarządu gruntami ex lege. Polskie Koleje Państwowe utraciły tym samym z dniem 8 grudnia 1960 r. zarząd nieruchomościami, przyznany cyt. rozporządzeniem z 1926 r., gdyż zarząd powstały ex lege nie może istnieć bez ważnej i obowiązującej podstawy prawnej jego powstania.
Ustawa o kolejach nie potwierdziła przysługiwania tego szczególnego prawa w rozdziale 2 "Przedsiębiorstwo Polskie Koleje Państwowe", przyznając temu przedsiębiorstwu uprawnienie wyłącznie do "budowy, utrzymania i eksploatacji kolei użytku publicznego".
Podzielając w pełni stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w uchwale stwierdzić należy, że Sąd I instancji trafnie ocenił, że niewskazanie przez skarżącą kasacyjnie tytułu prawnorzeczowego do przedmiotowego gruntu przesądzało o objęciu nieruchomości przesłanką określoną w art. 5 ust 1 pkt 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym ustawę o pracownikach samorządowych, a tym samym rozstrzygnięcie organu było prawidłowe. Komunalizowana nieruchomość należała bowiem do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1-3 ustawy komunalizacyjnej, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, przedsiębiorstw państwowych, dla których organy określone w pkt 1 pełnią funkcję organu założycielskiego, zakładów i innych jednostek organizacyjnych podporządkowanych organom określonym w pkt 1, stało się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Warunkiem stwierdzenia nabycia przez gminę prawa własności nieruchomości na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy jest ustalenie, czy nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. "należała" do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Określenie "należała do" jest pojęciem normatywnym i wiąże się z regulacją zawartą w art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w brzmieniu obowiązującym na dzień wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej.
Z treści tego przepisu wynikało, że terenowe organy administracji państwowej zarządzały gruntami, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste. Skoro, w świetle obowiązującego w dniu 27 maja 1990 r. art. 6 cyt. ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, terenowy organ administracji państwowej, zarządzając gruntem, który nie został oddany w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, mógł przekazać taki grunt na przykład w zarząd utworzonemu w tym celu przedsiębiorstwu bądź innej państwowej jednostce organizacyjnej, to organ ten był dysponentem przedmiotowego gruntu.
Tym samym nieruchomości, które nie zostały przez terenowy organ administracji państwowej prawnie rozdysponowane "należały" do tego organu, niezależnie od tego, jaki podmiot faktycznie władał danym mieniem. Natomiast za nieruchomość "nienależącą" do terenowego organu administracji państwowej można było uznać tylko taką nieruchomość, która w dniu 27 maja 1990 r. była w sposób prawem przewidziany oddana w zarząd lub użytkowanie państwowej jednostce organizacyjnej. Przy czym w tym czasie istnienia zarządu czy użytkowania nie można było domniemywać. Z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, użytkowanie przekształcało się w prawo zarządu. Także art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. przewidywał, że uzyskanie gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa w zarząd wymagało zachowania formy prawnej w postaci stosownej decyzji lub umowy.
W przypadku braku takiej decyzji lub umowy, odnoszącej się do konkretnej nieruchomości, bezwzględnie należało przyjąć, że nieruchomość taka w dniu 27 maja 1990 r. "należała" do terenowego organu administracji państwowej.
Nietrafne okazały się także zarzuty niesłusznego oddalenia skargi, mimo naruszenia przez organy przepisów art. 7, art. 8, art. 15, art. 75, art. 77, art. 107 § 1 i 3, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał bowiem należytej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i prawidłowo zastosował przepis zawarty w art. 151 p.p.s.a. Organy w postępowaniu administracyjnym ustaliły okoliczności istotne z punktu widzenia przepisów prawa materialnego i prawidłowo je oceniły. Okoliczność, że nie podzieliły poglądu strony skarżącej kasacyjnie nie może być uznana za dowód istnienia zarządu i nie oznacza, że organy dowolnie oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.
W związku z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez przyjęcie stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji za prawidłowy wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można jednak skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że nie jest uzasadniony w niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten jest przepisem regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Na gruncie tej podstawy kasacyjnej Sąd nie może badać zasadności przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., I FSK 408/05, wyrok NSA z dnia 17 listopada 2011 r., II OSK 1609/10, LEX nr 1132105). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, jego merytoryczna poprawność nie mogła być podważana za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a tym samym podlegała oddaleniu w oparciu o art. 184 p.p.s.a.