Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 22 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2330/15

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1460/14, po rozpoznaniu skargi M. J. (zwanego dalej skarżącym), stwierdził bezskuteczność czynności polegającej na niezakwalifikowaniu skarżącego do kolejnego etapu naboru na kierownicze stanowisko urzędnicze Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego przez komisję rekrutacyjną powołaną przez Burmistrza Gminy i Miasta R. oraz stwierdził bezskuteczność czynności polegającej na ogłoszeniu Burmistrza Gminy i Miasta R. o naborze na wolne stanowisko urzędnicze z [...].

W wyroku tym Sąd powołał się na następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy.

[...] r., na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Gminy i Miasta R., zostało zamieszczone ogłoszenie o naborze na wolne kierownicze stanowisko urzędnicze Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w R. w wymiarze 1 etatu. Tego samego dnia skarżący złożył swoją aplikację na wyżej wymienione stanowisko.

Pismem z [...] r. nr [...] skarżący został poinformowany, iż Komisja Rekrutacyjna, powołana zarządzeniem nr [...] Burmistrza Gminy i Miasta R. z [...], nie zakwalifikowała go do kolejnego etapu naboru – merytorycznej oceny kandydatów, z uwagi na niespełnienie wymogu formalnego zamieszczonego w punkcie I.

6) ogłoszenia o naborze, tj. braku potwierdzenia posiadania łącznie co najmniej pięcioletniego stażu pracy: na stanowiskach urzędniczych w urzędach lub biurach jednostek samorządu terytorialnego lub w służbie cywilnej, lub w urzędach państwowych, z wyjątkiem stanowisk pomocniczych i obsługi, lub w służbie zagranicznej, z wyjątkiem stanowisk pomocniczych i obsługi.

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z [...]. skarżący zwrócił się do Burmistrza Gminy i Miasta R. o stwierdzenie nieważności naboru na wolne stanowisko urzędnicze Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w R., sporządzenie uzasadnienia do treści pisma z [...] ze wskazaniem przyczyn oraz podstawy prawnej nieuwzględnienia oświadczenia o stażu pracy zawartego w CV, stanowiącym dokument prywatny oraz o ponowną ocenę przedłożonej oferty z uwzględnieniem oświadczenia zawartego w CV.

W odpowiedzi z [...] r. organ wskazał, że nie doszło do naruszenia jakiegokolwiek przepisu prawnego, a cała procedura naborowa została przeprowadzona w sposób jasny i rzetelny, z poszanowaniem zasady otwartości i konkurencyjności naboru. Odpowiedź doręczono skarżącemu [...]

W skardze na czynności Burmistrza Gminy i Miasta R. w przedmiocie postępowania konkursowego na wolne stanowisko urzędnicze Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w R. skarżący zarzucił:

1. I. naruszenie prawa materialnego:
2. 1. art. 11, art. 15 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (zwana dalej "U.p.s."), art. 60 Konstytucji RP, poprzez:
3. - nieupowszechnienie informacji o wynikach naboru w sposób niezwłoczny na stronie BIP;
4. - poinformowanie jednego z kandydatów o wynikach konkursu przed upowszechnieniem wyników naboru w trybie określonym przez ustawę o pracownikach samorządowych;
5. - nieupowszechnienie informacji o wynikach naboru na tablicy informacyjnej w jednostce, w której był przeprowadzony nabór.
6. 2. art. 43 ust. 1 U.p.s., art. 300 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (zwanego dalej "K.p."), polegające na ich błędnym niezastosowaniu podczas, gdy naruszone przepisy wskazują, iż należy je stosować w niniejszej sprawie.
7. II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania:
8. 1. art. 244, art. 245 K.p.c., polegające na ich błędnym zastosowaniu i przyjęciu, że:
9. - dokument prywatny w postaci życiorysu oraz kwestionariusza osobowego ma mniejszą moc dowodową od niepoświadczonych za zgodność z oryginałem kopii świadectw pracy, umów o pracę oraz zaświadczeń;
10. - kopia dokumentu niepoświadczona za zgodność z oryginałem jest dokumentem potwierdzającym staż pracy oraz wykształcenie;
11. 2. art. 80 K.p.a. polegające na jego zastosowaniu, podczas gdy procedura naboru na wolne stanowisko urzędnicze nie jest postępowaniem, o którym mowa w art. 1 i 2 K.p.a.
12. III. Naruszenie § 10 lit. e Regulaminu naboru na wolne stanowiska urzędnicze, w tym na kierownicze stanowiska urzędnicze w Urzędzie Gminy i Miasta w R. oraz na wolne stanowiska kierowników jednostek organizacyjnych gminy R., wprowadzonego zarządzeniem Burmistrza Gminy i Miasta R. z [...] r. nr [...] (zwany dalej "Regulaminem"), poprzez określenie zapisów ogłoszenia o naborze w sposób niezgodny z postanowieniami ww. regulaminu.

Skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności czynności Burmistrza Gminy i Miasta R. dotyczących postępowania konkursowego na stanowisko Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w R. oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że zgodnie z pkt VI lit. j ogłoszenia o naborze, kandydat powinien przedstawić kserokopie świadectw pracy lub innych dokumentów potwierdzających wymagany staż pracy. Skarżący podał, że przedstawił dwa dokumenty prywatne w postaci kwestionariusza osobowego oraz CV, które w swej treści zawierały oświadczenie, iż posiada pięcioletni staż pracy na stanowiskach urzędniczych. Zarówno wspomniany powyżej zapis w ogłoszeniu naboru, jak również § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracownika (Dz. U. z 1996 r. Nr 62, poz. 286 ze zm.), nie zawiera zamkniętego katalogu dokumentów potwierdzających staż pracy. Podpisany kwestionariusz osobowy oraz CV są dokumentami prywatnymi w rozumieniu art. 245 K.p.c., które korzystają ze wzruszalnego domniemania prawdziwości i autentyczności pochodzenia zawartego w nich oświadczenia od wystawcy, który go własnoręcznie podpisał.

Tymczasem treść ogłoszenia o naborze stanowi, że kandydaci winni przedstawić "Kserokopie świadectw pracy lub innych dokumentów potwierdzających wymagany staż pracy". Kserokopia dokumentu prywatnego, jakim jest świadectwo pracy, nie korzysta z domniemania autentyczności, prawdziwości czy też zgodności z prawdą. Zdaniem skarżącego kandydaci przedkładając niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kopie dokumentów nie udokumentowali nimi wymaganego stażu pracy. Skarżący zwrócił uwagę, że punkt VI ogłoszenia o naborze mówi o wymaganych dokumentach, zaś niepotwierdzone za zgodność z oryginałem kopie świadectw pracy, dowodu osobistego oraz dokumentów potwierdzających wykształcenie nie wyczerpują definicji dokumentu urzędowego lub prywatnego.

Skarżący podniósł, że zgodnie z § 10 Regulaminu kandydaci, na żądanie Komisji Rekrutacyjnej, są zobowiązani dostarczyć oryginały dokumentów, o których mowa w ust. 1 pkt f) – i), ust. 2 i ust.

3. Kopie protokołów z posiedzeń Komisji Rekrutacyjnej, jak również pozostałe dokumenty, nie zawierają informacji, aby przed zakończeniem procedury naboru zwrócono się do któregokolwiek z kandydatów z żądaniem przedstawienia oryginałów dokumentów, odpisów lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem. W ocenie skarżącego Komisja Rekrutacyjna podczas analizy złożonych aplikacji wzięła pod uwagę niepoświadczone za zgodność z oryginałem kopie dokumentów prywatnych, pomijając dane zawarte w życiorysie oraz kwestionariuszu osobowym, które stanowiły pełnoprawny dokument prywatny i potwierdzały wymagany warunkami formalnymi staż pracy na stanowiskach urzędniczych. Skarżący przy tym wyjaśnił, że nigdy nie kwestionował i nie kwestionuje faktu, iż Komisja Rekrutacyjna nie zaliczyła do okresu 5 – letniego stażu pracy na stanowiskach urzędniczych, udokumentowanego świadectwami pracy z 21 września 2007 r., 31 marca 2008 r. oraz zaświadczeniem o odbyciu stażu z 4 kwietnia 2006 r. Wyjaśnił, że przedłożył powyższe dokumenty jedynie celem udokumentowania swojego doświadczenia zawodowego.

Ponadto skarżący wskazał, że zgodnie z treścią § 10 Regulaminu kandydaci winni złożyć w szczególności oświadczenie, że nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe. Ogłoszenie o naborze zawierało informacje, iż kandydaci powinni złożyć dokument zawierający oświadczenie, że nie byli prawomocnie skazani za przestępstwo umyślne, zgodnie z ustawą z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1264 ze zm.). Zdaniem skarżącego treść ogłoszenia była niezgodna z postanowieniami Regulaminu.

Skarżący podniósł także, że zgodnie z treścią protokołu z przeprowadzonego naboru oraz protokołu z merytorycznej selekcji kandydatów na wolne kierownicze stanowisko urzędnicze Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego sporządzonych [...] r., Komisja Rekrutacyjna wybrała do zatrudnienia M. K. [...] r. o godzinie [...] na stronie BIP-u Urzędu Gminy i Miasta w R. upubliczniona została informacja o wyniku naboru na przedmiotowe stanowisko. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 U.p.s. oraz § 19 Regulaminu niezwłocznie po przeprowadzonym naborze informacja o wyniku naboru jest upowszechniana przez umieszczenie na tablicy informacyjnej w jednostce, w której był przeprowadzony nabór oraz publikowana w Biuletynie przez okres co najmniej 3 miesięcy.

W ocenie skarżącego informacja ta nie została niezwłocznie upowszechniona. Ponadto M. K. została poinformowana o wynikach naboru i zaproszona na rozmowę w sprawie ustalenia warunków zatrudnienia na [...] r., g [...] pismem z [... 2014 r., co stoi w sprzeczności z celami naboru, tj. nie sprzyja zapewnieniu otwartości i konkurencyjności przed upublicznieniem informacji o wynikach naboru.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy i Miasta R. wniósł o jej oddalenie, wskazując, że nie doszło do naruszenia art. 11, art. 15 U.p.s. oraz art. 60 Konstytucji RP, poprzez nieupowszechnienie informacji o wynikach naboru w sposób niezwłoczny na stronie BIP. Komisja Rekrutacyjna zakończyła swoje prace [...] r., spisując protokół z przeprowadzonego naboru kandydatów, a informacja o wyniku naboru została upubliczniona [...] r. na tablicy informacyjnej w Urzędzie Gminy i Miasta w R. oraz w BIP. Organ wywiązał się zatem z obowiązku upowszechnienia informacji o wyniku naboru w trzecim dniu od podpisanego w godzinach popołudniowych protokołu z przeprowadzonego naboru kandydatów. Informacja o wyniku naboru została prawidłowo wywieszona do publicznego wglądu na tablicy ogłoszeń w budynku Urzędu Gminy i Miasta w R.– korytarz na I piętrze obok Sekretariatu pok. Nr 7 pod napisem "NABÓR" [...] r. (na tej samej tablicy i w tym samym miejscu wywieszone było wcześniej ogłoszenie o naborze), co jest potwierdzone na odwrocie informacji o wyniku naboru. W ocenie organu powyższe działanie jest zgodne z art. 15 ust. 1 U.p.s. Informacja o wyniku naboru od [...] r. godz. [...] przez wszystkie kolejne dni jest upubliczniana w przeszklonej tablicy.

W odniesieniu do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia prawa materialnego – art. 43 U.p.s., art. 300 K.p. organ wyjaśnił, że w odpowiedzi z 3 września 2014 r. na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa posłużył się jedynie ogólnym sformułowaniem, iż życiorys jest dokumentem prywatnym i podlega swobodnej ocenie (art. 80 K.p.a.). W ocenie organu mylnie zostało to odebrane przez skarżącego, tj. jako niezastosowanie do przedmiotowej sprawy właściwych przepisów, tj. Kodeksu pracy, czy Kodeksu cywilnego. Organ wyjaśnił, że w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zastosował akt wykonawczy do Kodeksu pracy – rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracownika (Dz. U. z 1996 r. Nr 62, poz. 286 ze zm.), cytując brzmienie § 1 ust. 1, określające dokumenty, jakich może żądać pracodawca od osoby ubiegającej się o zatrudnienie.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w punkcie II skargi, organ wyjaśnił, że to organ administracji samorządowej ustala zasady przeprowadzanego naboru na wolne stanowisko urzędnicze, określając jakie dokumenty aplikacyjne są wymagane przy zgłoszeniu się kandydata. W ogłoszeniu o naborze wyraźnie wskazano w pkt VI ppkt j), że kandydat ma przedłożyć kserokopie świadectw pracy lub inne dokumenty potwierdzające wymagany staż pracy. Skarżący tego obowiązku nie dopełnił, co skutkowało zajęciem stanowiska, że jego oferta nie spełnia wymogu formalnego wskazanego w ogłoszeniu o naborze i brak formalny uzasadnia niezakwalifikowanie kandydata do oceny merytorycznej. Stanowiska powyższego nie mogą zmienić podnoszone przez skarżącego wywody o mocy prawnej przedłożonego życiorysu i kwestionariusza osobowego, gdyż jako dokumenty prywatne nie mogą zastąpić wymaganych dokumentów z pkt VI ppkt j) ogłoszenia o naborze, tj. potwierdzających co najmniej 5 lat pracy na stanowiskach urzędniczych.

Organ stwierdził, że w ofercie skarżącego brakuje dokumentów na potwierdzenie wymogu formalnego – posiadania odpowiedniego stażu pracy i to Komisja Rekrutacyjna przyjęła za brak formalny, skutkujący niezakwalifikowaniem go do kolejnego etapu oceny merytorycznej. Kwestionowanie przez skarżącego prawidłowości żądania przez organ tylko kserokopii niepotwierdzonych za zgodność z oryginałem świadectw pracy, umów o pracę i zaświadczeń nie znajduje, zdaniem organu żadnego uzasadnienia.

Odnośnie naruszenia § 10 lit. e Regulaminu organ wyjaśnił, że Regulamin został opracowany na podstawie ustawy o pracownikach samorządowych i jest dokumentem ogólnym w stosunku do naboru na wolne kierownicze stanowisko urzędnicze Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego. Szczególną regulacją w zakresie naboru na to stanowisko jest ustawa z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1264 ze zm.), która ma pierwszeństwo stosowania przed ustawą o pracownikach samorządowych.

Powołanym wyżej wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Rzeszowie stwierdził bezskuteczność czynności polegającej na niezakwalifikowaniu skarżącego do kolejnego etapu naboru na kierownicze stanowisko urzędnicze Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego przez komisję rekrutacyjną powołaną przez Burmistrza Gminy i Miasta R. oraz stwierdził bezskuteczność czynności polegającej na ogłoszeniu Burmistrza Gminy i Miasta R. o naborze na wolne stanowisko urzędnicze z [...] r.

W uzasadnieniu Sąd I instancji na wstępie przytoczył argumenty przemawiające za dopuszczalnością skargi. WSA w Rzeszowie wskazał, że główne zasady związane z naborem na stanowisko urzędnicze uregulowane są przepisami ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (t. j. Dz. U. z 2008 r., poz. 223 ze zm.). Podejmowane w ramach procedury naboru rozstrzygnięcia wpływające na uprawnienia potencjalnych kandydatów wynikające z przepisów prawa, w tym stanowisko odmawiające dopuszczenia do konkursu na stanowisko urzędnicze, są, zdaniem Sądu I instancji, czynnościami z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Powołując się na doktrynę i orzecznictwo, Sąd wskazał, że postępowanie rekrutacyjne zmierzające do wyłonienia kandydata na stanowisko urzędnicze w służbie publicznej jest postępowaniem z zakresu administracji publicznej, a jego wynik podlega kontroli sądu administracyjnego.

Istnieje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności dokonywanych w trakcie naboru powszechnego, które są skierowane do zindywidualizowanego podmiotu i wyznaczają określoną sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego uprawnień wynikających z przepisów prawa. Na czynności te składają się przede wszystkim niedopuszczenie danego kandydata do konkursu, treść informacji o konkursie, przerwanie konkursu i jego rozstrzygnięcie. Sąd I instancji wskazał także, że skarżący przed wniesieniem skargi wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.

W dalszej części uzasadnienia wyroku WSA w Rzeszowie wskazał, że urząd stanu cywilnego jest częścią urzędu gminy, wobec tego przepisy ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego należy interpretować w powiązaniu z przepisami ustawy o pracownikach samorządowych, określającymi ich status prawny, w tym podstawę zatrudnienia. Kierownik urzędu stanu cywilnego i jego zastępca są pracownikami samorządowymi, zatrudnionymi na podstawie mianowania lub umowy o pracę, wobec tego mają tutaj zastosowanie przepisy ustawy o pracownikach samorządowych, z których wynika, że nabór kandydatów na wolne stanowiska urzędnicze zatrudnionych na podstawie umowy o pracę lub mianowania jest otwarty i konkurencyjny, co oznacza, że musi być poprzedzony konkursem, o którym mowa w ustawie.

Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie przepisami odrębnymi jest ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1741). Sąd przytoczył treść art. 8 ust. 1 tej ustawy określający jakie warunki musi spełniać osoba na stanowisku kierownika urzędu stanu cywilnego i jego zastępcy.

Ponadto Sąd I instancji zwrócił uwagę, że przepis art. 6 ust. 4 pkt 1 ustawy o pracownikach samorządowych wśród wymagań stawianych pracownikom samorządowym wskazuje również wymóg wykazania co najmniej trzyletniego stażu pracy.

WSA w Rzeszowie podał, że zarządzeniem Burmistrza Gminy i Miasta R. z [...] r. nr [...] wprowadzono regulamin naboru na wolne stanowiska urzędnicze. W § 6 regulaminu określono wymogi, jakie musi spełniać ogłoszenie o naborze na wolne stanowisko urzędnicze. W pkt 5 lit. g tego paragrafu wskazano wymagane dokumenty, które musi przedstawić osoba składająca aplikację do konkursu na stanowisko urzędnicze. § 10 pkt 4 regulaminu stanowi "Kandydaci na wolne stanowisko urzędnicze są zobowiązani złożyć w szczególności kserokopie świadectw pracy".

Sąd I instancji wskazał, że [...] r. ukazało się ogłoszenie o naborze na stanowisko Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego. W jego części I pod tytułem "niezbędne wymagania", w pkt 6 wskazano "posiada łącznie co najmniej pięcioletni staż pracy na stanowiskach urzędniczych w urzędach lub biurach jednostek samorządu terytorialnego". Sąd zauważył, że procedura naboru na stanowisko Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego co do wymagań reguluje art. 8 ustawy Prawo o aktach stanu cywilnego, a w pozostałym zakresie ustawa o pracownikach samorządowych.

W ocenie WSA w Rzeszowie wprowadzenie w ogłoszeniu wymogu wykazania pięcioletniego stażu pracy nie znajduje oparcia we wskazanych przepisach prawa. Ponadto regulamin naboru na wolne stanowiska urzędnicze, określając wymagane do przedłożenia dokumenty, mówi o obowiązku przedłożenia świadectw pracy. Wobec tego ogłoszenie o naborze, będące podstawą uruchomienia konkursu na wolne stanowisko urzędnicze zawiera, zdaniem Sądu I instancji, wymagania niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa, co uzasadnia stwierdzenie bezskuteczności ogłoszenia o naborze na wolne stanowisko urzędnicze, a w konsekwencji również bezskuteczność czynności polegającej na niezakwalifikowaniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu.

WSA w Rzeszowie wskazał także, że nie podziela zarzutów skargi odnośnie tego, że staż pracy można wykazać w sposób dowolny. Z zapisów regulaminu naboru na wolne stanowisko urzędnicze wynika, że należy przedłożyć świadectwa pracy. Poza tym zastosowanie mają tu przepisy Kodeksu pracy, który to akt wskazuje, w jaki sposób wykazuje się staż pracy.

Zdaniem Sądu I instancji nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia przepisu art. 11 ustawy o pracownikach samorządowych, natomiast zarzut naruszenia art. 15 cyt. ustawy nie ma wpływu na wynik sprawy nawet gdyby naruszenie to miało miejsce. W ocenie Sądu pojęcie "niezwłocznie" to pojęcie niedookreślone, którego definicji brak. Nieumieszczenie w BIP informacji nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej podlegającą kontroli sądów administracyjnych.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Burmistrz Gminy i Miasta R. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że wprowadzenie w ogłoszeniu wymogu wykazania pięcioletniego stażu pracy nie znajduje oparcia we wskazanych przepisach prawa;

art. 6a ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1264 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie, iż wymóg wykazania pięcioletniego stażu pracy nie znajduje oparcia w przepisach prawa stanowiących wymóg formalny ogłoszenia o naborze.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:

1. 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w trybie art. 185 § 1 P.p.s.a., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 P.p.s.a.;
2. 2. zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie wskazał, że w czasie przedmiotowego naboru obowiązywał przepis art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego, który w pkt 6 przewidywał, że na stanowisku kierownika urzędu stanu cywilnego oraz zastępcy kierownika urzędu stanu cywilnego może być zatrudniona inna osoba, która posiada łącznie co najmniej pięcioletni staż pracy. Wobec tego wprowadzenie w ogłoszeniu o naborze wymogu dla kandydatów posiadania łącznie co najmniej pięcioletniego stażu pracy było prawidłowe.

Skarżący kasacyjnie zwrócił uwagę, że w sprawie nie mógł mieć zastosowanie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego, albowiem nie obowiązywał on w czasie, w którym trwał przedmiotowy nabór. Z treści art. 149 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego wynika, że weszła ona w życie z dniem 1 marca 2015 r. (z wyjątkiem art. 47 ust. 1, który wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.; art. 53 ust. 2 i 3; art. 54 ust. 4 i 5; art. 114 w zakresie dodawanych w art. 11 ust. 3a-3e i ust. 4c oraz art. 123, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.). Zgodnie natomiast z art. 148 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego ustawa z dnia 29 września 1986 r. – Prawo o aktach stanu cywilnego utraciła moc.

Ponadto skarżący kasacyjnie podniósł, że w ogłoszeniu o naborze znalazł się identyczny zapis jak w Regulaminie naboru na wolne stanowiska urzędnicze, dotyczący obowiązku przedłożenia kserokopii świadectw pracy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia zdeterminowały zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.

Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

W skardze kasacyjnej powołane zostały jedynie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Zarzuty te zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach.

W przedmiotowej sprawie podstawowe znaczenie ma ustalenie jaki stan prawny obowiązywał w czasie naboru na stanowisko zastępcy kierownika urzędu stanu cywilnego.

Istotnym jest zatem przypomnienie, że ogłoszenie Burmistrza Gminy i Miasta R. o naborze na wolne kierownicze stanowisko urzędnicze Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w wymiarze 1 etatu w Urzędzie Gminy i Miasta w R. zostało zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej [...] r. Wskazano w nim, iż wymagane dokumenty należy składać w terminie do [...] r. do godziny [...]. Komisja Rekrutacyjna zakończyła swoją pracę [...] r., wyłaniając w drodze naboru kandydata na wskazane stanowisko.

W okresie, w którym przeprowadzany był nabór obowiązywała ustawa z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1264 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 6 ust. 5 tej ustawy wójt (burmistrz, prezydent miasta) zatrudnia inną osobę na stanowisku zastępcy (zastępców) kierownika urzędu stanu cywilnego. W myśl art. 6a ust. 1 pkt 6 ustawy na stanowisku kierownika urzędu stanu cywilnego oraz zastępcy kierownika urzędu stanu cywilnego może być zatrudniona inna osoba, która posiada łącznie co najmniej pięcioletni staż pracy:

1. a) na stanowiskach urzędniczych w urzędach lub biurach jednostek samorządu terytorialnego lub
2. b) w służbie cywilnej, lub
3. c) w urzędach państwowych, z wyjątkiem stanowisk pomocniczych i obsługi, lub
4. d) w służbie zagranicznej, z wyjątkiem stanowisk pomocniczych i obsługi.

Przepisy ustawy z dnia 22 marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593 z późn. zm.), znajdowały zastosowanie jedynie w zakresie nieuregulowanym w ustawie Prawo o aktach stanu cywilnego, co wynika w sposób jednoznaczny z przepisu art. 6c ww. ustawy z 29 września 1986 r. Oznacza to, że wymóg 3-letniego stażu pracy, przewidziany w przepisie art. 6 ust. 4 pkt 1 ustawy o pracownikach samorządowych, nie mógł zostać w ramach ogłoszonego naboru uwzględniony.

W pkt I ppkt 6 ww. ogłoszenia o naborze, jako wymagania niezbędne na stanowisko Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Urzędzie Gminy i Miasta w R. podano, w zgodzie z powyższymi regulacjami, posiadanie łącznie co najmniej pięcioletniego stażu pracy:

1. a) na stanowiskach urzędniczych w urzędach lub biurach jednostek samorządu terytorialnego lub
2. b) w służbie cywilnej, lub
3. c) w urzędach państwowych, z wyjątkiem stanowisk pomocniczych i obsługi, lub
4. d) w służbie zagranicznej, z wyjątkiem stanowisk pomocniczych i obsługi.

Sąd I instancji, wbrew przywołanym regulacjom prawnym uznał, że wprowadzenie w ogłoszeniu o naborze wymogu wykazania pięcioletniego stażu pracy nie znajduje oparcia we wskazanych przepisach prawa. Sąd powyższy wniosek wyprowadził z przepisów ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1741), nie zauważając, że ustawa ta, w swym zasadniczym zakresie, weszła w życie dopiero 1 marca 2015 r., co wynika z art. 149 ustawy. Z tym też dniem utraciła moc ustawa Prawo o aktach stanu cywilnego z dnia 29 września 1986 r., na co wskazuje przepis art. 148 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Zastosowany przez Sąd I instancji akt prawny nie mógł zatem znaleźć zastosowania przy naborze na stanowisko Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Urzędzie Gminy i Miasta w R. W konsekwencji za nieuprawnione należy uznać stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, że ogłoszenie o naborze będące podstawą uruchomienia konkursu na wolne stanowisko urzędnicze zawiera wymagania niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

Doprowadziło ono Sąd do błędnego stwierdzenia bezskuteczności ogłoszenia o naborze na wolne stanowisko urzędnicze i bezskuteczności czynności polegającej na niezakwalifikowaniu skarżącego do kolejnego etapu konkursu.

Uzasadnienia dla wydanego rozstrzygnięcia nie mogło również stanowić przyjęcie przez Sąd I instancji, że ogłoszenie o naborze, będące podstawą uruchomienia konkursu na wolne stanowisko urzędnicze, zawiera wymagania niezgodne z regulacjami zawartymi w Regulaminie naboru na wolne stanowiska urzędnicze, w tym na kierownicze stanowiska urzędnicze w Urzędzie Gminy i Miasta w R. oraz na wolne stanowiska kierowników jednostek organizacyjnych gminy R., stanowiącym załącznik do zarządzenia nr [...] Burmistrza Gminy i Miasta R. z dnia [...] r. Sąd przyjął, że Regulamin, określając wymagane do przedłożenia dokumenty, mówi o obowiązku przedłożenia świadectw pracy. Jest to stwierdzenie nie znajdujące potwierdzenia w przepisach Regulaminu, który w § 10 pkt 1 lit. h) statuuje wymóg złożenia przez kandydatów na wolne stanowiska urzędnicze m.in. kserokopii świadectw pracy. Warunek ten został powtórzony w pkt VI lit. j) ww. ogłoszenia.

Powyższe prowadzi do wniosku, że zarzuty naruszenia art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego i art. 6a ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 września 1986 r. Prawo o aktach stanu cywilnego są usprawiedliwione. Wbrew stanowisku Sądu I instancji ogłoszenie Burmistrza Gminy i Miasta w R. o naborze na wolne kierownicze stanowisko urzędnicze Zastępcy Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w wymiarze 1 etatu w Urzędzie Gminy i Miasta w R. określało wymagania na to stanowisko w zgodzie z obowiązującym w dacie przeprowadzenia naboru stanem prawnym. M. J., aplikując na stanowisko określone w ogłoszeniu z [... ]r., nie przedłożył wymaganych dokumentów, tj. kserokopii świadectw pracy potwierdzających pięcioletni staż pracy na wyszczególnionych w ogłoszeniu stanowiskach. Ten brak formalny uzasadniał niezakwalifikowanie M. J. do oceny merytorycznej.

Mając na uwadze powyżej wykazaną wadliwość stanowiska Sądu pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, w niebudzącym wątpliwości stanie faktycznym sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając zaskarżony wyrok, za zasadne uznał również rozpoznanie wniesionej skargi, stwierdzając, iż istota sprawy została już dostatecznie wyjaśniona.

W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w związku z art. 151 i art. 193 P.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i oddaleniu skargi.

Na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzania kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Zgodnie z tym przepisem w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. Biorąc pod uwagę charakter rozpoznawanej sprawy i przyczyny uchylenia zaskarżonego wyroku, NSA uznał, że zastosowanie wspomnianego przepisu jest uzasadnione.