Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 988/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu skargi J. L., A. L. i H. J. uchylił decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Starosty Jarosławskiego z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], którą ustalono odszkodowanie za nieruchomość.
Wyrok powyższy zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Decyzją z [...] czerwca 2012 r. Starosta Jarosławski ustalił dla J. L., A. L., H. J., K. R., W. C., J. L. i Gminy Miejskiej Jarosław odszkodowanie w łącznej wysokości 450.862 zł za nieruchomość położoną w Jarosławiu, oznaczoną jako działka nr ewid. [...], która stała się własnością Powiatu Jarosławskiego na mocy decyzji Starosty Jarosławskiego z [...] kwietnia 2011 r., nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, która została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Podkarpackiego z [...] sierpnia 2011 r., nr [...].
Odwołanie od powyższej decyzji złożyli K. R. i działający w imieniu J. L., W. C. i H. J. J. C.. W odwołaniu zażądali doliczenia do wysokości odszkodowania ustawowych odsetek za zwłokę, z uwagi na fakt, że decyzja została wydana po upływie 30-dniowego terminu od uprawomocnienia się decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji oraz doliczenia 5% wartości przejętej nieruchomości dla każdego z odwołujących się w związku z dobrowolnym wydaniem udziałów w nieruchomości. Odwołujący się zakwestionowali sposób wyceny przejętej działki nr [...]. Odwołanie od tej decyzji złożyli również A. i J. L., a także Gmina Miejska Jarosław żądając zwiększenia wysokości odszkodowania o 5% jej wartości w związku z dobrowolnym wydaniem nieruchomości inwestorowi.
Po rozpatrzeniu odwołań, decyzją z [...] czerwca 2012 r., Wojewoda Podkarpacki utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie Wojewody sporządzony w sprawie operat szacunkowy był prawidłowy i spełniał wymogi określone w przepisach. Rzeczoznawca majątkowy ustalił wartość gruntu w podejściu porównawczym, metodą korygowania ceny średniej, przy przyjęciu przeznaczenia nieruchomości wynikającego z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy wycenie uwzględniono stan działki na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, czego dowodzi sporządzony 25 listopada 2011 r. protokół z oględzin nieruchomości. Organ podkreślił, że współwłaściciele uczestniczyli w oględzinach nieruchomości, a J. C. wskazał granice terenu.
Ponadto jak stwierdził rzeczoznawca odtworzenie granic w terenie nie nastręczało trudności. Nie istniały też podstawy do uznania żądania przez odwołujących się wyceny całej działki, z której została wydzielona działka przejęta pod drogę. Odnosząc się do zarzutu, że nie została przeprowadzona rozprawa administracyjna Wojewoda uznał za prawidłowe stanowisko Starosty, z którego wynika, że ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. nie nakłada na organ prowadzący postępowanie odszkodowawcze obowiązku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, a Starosta uznał, że rozprawa nie zapewni przyspieszenia lub uproszczenia przedmiotowego postępowania.
Nie było natomiast możliwe powiększenie kwoty odszkodowania na podstawie art. 18 ust. 1e pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. z przyczyn wyjaśnionych przez organ I instancji. Brak było także podstaw do uwzględnienia żądania przyznania odsetek za zwłokę od 26 września 2011 r. Nie znajdowało uzasadnienia także żądanie skarżących doliczenia do wysokości odszkodowania ustawowych odsetek za zwłokę od dnia 26 września 2011 r. do dnia zapłaty, organ uznał je za nieuzasadnione, bowiem wydanie decyzji o odszkodowaniu w terminie określonym w art. 12 ust. 4b ustawy było niemożliwe z uwagi na konieczność zlecenia wyceny nieruchomości rzeczoznawcy majątkowemu, konieczność zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, a także rozpoznania prze Wojewodę Podkarpackiego wniosku o wyłączenie Starosty Powiatu Jarosławskiego od prowadzenia postępowania. Nie było też podstaw do wyłączenia Starosty Jarosławskiego z prowadzenia postępowania o ustalenie odszkodowania za przedmiotową działkę.
Przedmiotowe postępowanie nie dotyczy interesów majątkowych Starosty Jarosławskiego, nie ma więc podstaw do wyłączenia organu administracji publicznej od załatwienia przedmiotowej sprawy. Ponadto w przedmiotowym postępowaniu stroną jest Zarząd Powiatu Jarosławskiego, natomiast Starosta Jarosławski działa jako organ realizujący zadania z zakresu administracji rządowej.
Skargi na powyższą decyzję wnieśli J. i A. L. oraz H. J., reprezentowana przez opiekuna prawnego J. C..
W pierwszej ze skarg J. i A. L. wskazali, że organ administracji wydając decyzję w przedmiotowej sprawie dopiero w dniu 12 października 2011 r. naruszył zasadę szybkości postępowania określoną w art. 12 § 1 k.p.a. i naruszył termin na załatwienie sprawy, wskazany w art. 12 ust. 4b ustawy, co zdaniem skarżących uzasadnia naliczenie odsetek od października 2011 r. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji. Zdaniem skarżących Wojewoda pominął też milczeniem wniosek o wyłączenie Starosty Powiatu Jarosławskiego od postępowań dotyczących przyznania odszkodowania za nieruchomości przyjęte na własność powiatu.
Z kolei w skardze H. J. zawarto żądanie stwierdzenia rażącego naruszenia prawa przez Starostę Jarosławskiego i Wojewodę Podkarpackiego w zakresie terminów określonych w art. 12 pkt. 4b ustawy i art. 35 i 36 k.p.a., stwierdzenia bezprawnego działania Starosty Jarosławskiego i Wojewody Podkarpackiego w zakresie odmowy wypłaty 5% premii za "odpowiednio wydaną nieruchomość" wynikającą z art. 18 pkt 1e, rozpatrzenia czy Starosta Jarosławski nie powinien być wyłączony od prowadzenia tego postępowania z uwagi na łączące go stosunki z Zarządem Powiatu, na rzecz którego wydawał tą decyzję i tym samym brak obiektywizmu, a dotyczy to wszystkich pracowników Starosty, którzy pozostają w takim stosunku prawnym ze Starostą i Zarządem Powiatu, że ma to bezpośredni wpływ na ich prawa i obowiązki.
Ponadto strona domagała się dołączenia do akt postępowania administracyjnego kserokopii pierwszej i drugiej decyzji o wydaniu pozwolenia na realizację inwestycji drogowej, bo da to obraz na tok postępowania Starosty.
W odpowiedzi na skargi Wojewoda Podkarpacki wniósł o ich oddalenie.
Rozpoznając skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., z którego jednoznacznie wynika, że uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (z art. 11 k.p.a.), a także objaśniać tok myślenia prowadzący do konkretnego rozstrzygnięcia w sprawie. W ocenie Sądu zasada ta w niniejszej sprawie nie zostanie zachowana, szczególnie w części uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, która odnosi się do żądania zasądzenia odsetek. Zdaniem Sądu stanowisko organu, że zachowanie terminu, o którym mowa w art. 12 ust. 4b ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. było niemożliwe ze względu na konieczność zlecenia wyceny rzeczoznawcy i przeprowadzenia całej procedury związanej z wyborem rzeczoznawcy majątkowego, jest nie do zaakceptowania i nie spełnia wymogu wskazania podstawy prawnej w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.
Zdaniem Sądu strona winna być poinformowana przez organ w sposób jasny, z jakiego przepisu wynika niezasadność podnoszonych przez nią zarzutów. Sąd podkreślił też, że samo stwierdzenie, iż organ musi zachować określone procedury wyceny nieruchomości jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii odsetek.
Sąd uznał nadto, że nie odniesiono się wyczerpująco do zarzutu, iż w sprawie nie została przeprowadzona rozprawa administracyjna. Należało w uzasadnieniu odnieść się do treści art. 89 § 2 k.p.a., z uwzględnieniem treści przepisów szczególnych w tym zakresie, które mają zastosowanie w sprawie. W przedmiotowej decyzji brak jest także rozważań o możliwości podwyższenia odszkodowania o 5% wartości z uwzględnieniem przesłanek, o których mowa w art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., zatem zasadny jest zarzut naruszenia tego przepisu. Uchylając decyzje Wojewódzki Sąd Administracyjny powołał "art. 145 § 1 pkt 1 a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) w zw. z art. 18 ust. 1a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych warunkach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. Nr 80, poz. 721) w zw. z art. 128, art. 132 i art. 134 u.g.n. oraz w zw. z art. 107 § 3 k.p.a."
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Powiat Jarosławski, prawidłowo reprezentowany, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarga kasacyjna oparta została o obie podstawy z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", a wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1) art. 18 ust 1e pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w związku z art. 198 k.c. i art. 199 zd. 1 k.c., poprzez błędne przyjęcie, że Aldonie L., J.owi L. i Halinie J. przysługuje podwyższone odszkodowanie o kwotę równą 5% wartości nieruchomości;
- 2) art. 12 ust. 4 b ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez przyjęcie, iż fakt że organ musi zachować określone procedury wyceny nieruchomości jest bez znaczenia i uczestnikom należą się odsetki;
- 3) art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez to, że Sąd w uzasadnieniu uznał, że powinna być przeprowadzona rozprawa art. 89 k.p.a. a w niniejszej sprawie ma zastosowanie przepis art. 12 ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., a nadto Sąd w uzasadnieniu wyroku błędnie przyjął, że na podstawie art. 12 ust. 4b doszło do uchybienia 30-dniowego terminu do wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania i przyjął, że mają zastosowanie przepisy o odsetkach.
J. i A. L. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej, zaś H. J. nie zawarła w odpowiedzi na skargę żadnego wniosku co do niej. Odpowiedź na skargę kasacyjną H. J. poparli K. R. i W. C..
W obu odpowiedziach na skargę podniesione zostały kwestionujące prawidłowość operatu i wysokość odszkodowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W części rozważań zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na wstępie stwierdził, że konieczne jest zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c cyt. ustawy – na wstępie cytując art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), podkreślając, że "w przedmiotowej sprawie na pierwszy plan wysuwają się kwestie proceduralne, co czyni bezprzedmiotową merytoryczną ocenę zaskarżonej decyzji. Ta bowiem narusza przepisy prawa procesowego w sposób, który ma istotny wpływ na wynik sprawy".
Natomiast w części końcowej uzasadnienia Sąd stwierdził: "Z tych względów na zasadzie przepisów art. 145 § 1 pkt 1a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) w zw. z art. 18 ust. 1a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. Nr 80, poz. 721) w zw. z art. 128, art. 132 i art. 134 u.g.n. oraz w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. orzeczono jak w sentencji".
Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargi kasacyjne, niejednokrotnie zwracał i zwraca uwagę pełnomocnikom stron, wnoszącym skargi, na konieczność prawidłowego przytaczania podstaw skargi kasacyjnej – tj. przepisów i aktów prawnych. Skoro doskonałej umiejętności podawania przepisów i dzienników publikacyjnych aktów wymaga się od pełnomocników, tym bardziej należy tego wymagać od wojewódzkich sądów administracyjnych. W ustawie – Prawo o ustroju sądów administracyjnych nie ma art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, z kolei ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera art. 145 § 1 pkt 1a i c. W tej ostatniej ustawie jest natomiast art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. Z kolei jeśli idzie o ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych – bo taki jest jej tytuł – to organy orzekały na podstawie brzmienia jej przepisów opublikowanych w Dzienniku Ustaw z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 z późniejszymi do tej wersji zmianami.
Co do art. 128, art. 132 i art. 134 u.g.n. należy zauważyć, że chodzi o przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Gdyby tak zostały przytoczone przepisy w podstawach skargi kasacyjnej mogłoby to skargę nawet zupełnie dyskwalifikować.
Wojewódzki Sąd zarzucił, że decyzja w sprawie odszkodowania narusza art. 107 § 3 k.p.a., jednak z jakich powodów decyzja lub decyzje organów nie odpowiadają temu przepisowi Sąd nie wyjaśnił. Przytoczył bowiem treść i zawarł uwagi ogólne co do tego, jakie elementy decyzja ma zawierać i na czym polega zasada przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Jeżeli naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. miałoby polegać na tym, że organy nie odniosły się do art. 12 ust. 4b ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm.), dalej "ustawa", bowiem nie wyjaśniły co legło u podstaw niezachowania terminu, określonego tym przepisem do wydania decyzji o odszkodowaniu, to z Sądem zgodzić się nie można. Decyzje organów obu instancji wyjaśniają powody, które zdaniem tych organów, usprawiedliwiały niemożność zachowania terminu.
Jeśli naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. miałoby z kolei polegać na niewyjaśnieniu powodu, dla którego nie przeprowadzona została rozprawa administracyjna, to Wojewódzki Sąd również nie ma racji, bowiem organy obu instancji do kwestii tej się odniosły – organ I instancji szczegółowo, organ II nawet jeśli krócej, to z odwołaniem się do stanowiska organu I instancji. Wydaje się, że naruszenia przepisów procesowych Wojewódzki Sąd właśnie w takich, jego zdaniem, mankamentach decyzji, się dopatruje. Kolejny bowiem zarzut co do decyzji dotyczy już niezgodności z art. 18 ust. 1 ustawy.
Sąd stwierdził, że zasadny jest zarzut skargi dotyczący przyznania podwyższonego o 5% odszkodowania, o którym mowa w tym przepisie. Analizując uzasadnienie wyroku w tej części zdawać by się mogło, że organy naruszyły nie tylko prawo procesowe, ale także materialne. Skarżący kasacyjnie Powiat tak zdaje się rozumieć wyrok, skoro postawił zarzut, że wynika z niego, iż skarżącym przysługuje podwyższone odszkodowanie. Z uzasadnienia wyroku chyba jednak to nie wynika, bowiem Sąd przytoczył treść art. 18 ust. 1e, powiązał go z art. 17 i 12 ustawy, jednak zawarł tylko rozważania teoretyczne, co do wykładni art. 18 ust. 1e. Nie odniósł natomiast swoich rozważań na ten temat do stanu sprawy, który rozpoznawał. Konkludował jedynie, że "w przedmiotowej decyzji brak rozważań o możliwości podwyższenia odszkodowania o 5% również z uwzględnieniem przesłanek, o których mowa w art. 18 ust. 1a cyt. ustawy".
Na marginesie należy tylko podkreślić, że w uzasadnieniu Sąd używa określenia "specustawa", zaś w ogóle jej nie cytuje, a czyni to dopiero na końcu uzasadnienia, zresztą przytaczając błędnie tytuł i publikację, o czym była mowa wyżej. Konkluzja, iż brak jest rozważań co do możliwości podwyższenia odszkodowania wskazywałoby, że jednak jest to wada proceduralna decyzji. Jednak w następnym zdaniu Sąd stwierdza "Zatem zasadny jest zarzut naruszenia tego przepisu", co świadczyłoby, że decyzja w tym zakresie narusza prawo materialne. Podkreślić natomiast należy, że tak jak i co do poprzednich "wad" decyzji, tak w tym przypadku organy obu instancji wyjaśniły dlaczego uznały, iż podwyższenie odszkodowania nie służy, wskazując na stan faktyczny i przedstawiając argumentację prawną.
Słusznie Wojewódzki Sąd podkreśla wagę art. 107 § 3 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie jest obowiązany zachować zasady postępowania – prawdy obiektywnej, przestrzegania praw strony, takiego wyjaśnienia okoliczności sprawy, aby nie było wątpliwości co do zasadności rozstrzygnięcia, a art. 107 § 3 k.p.a. nakazuje właśnie ujęcie tego w uzasadnieniu decyzji. To w uzasadnieniu organ ma przedstawić stan sprawy, omówić dowody, wyjaśnić i uargumentować prawnie swoje rozstrzygnięcie.
Taką samą rolę jak art. 107 § 3 k.p.a. pełni art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej "p.p.s.a." Sąd administracyjny rozpoznając skargę dokonuje oceny decyzji pod względem jej zgodności z prawem, badając czy nie narusza ona prawa materialnego, z wpływem na wynik sprawy, czy nie narusza przepisów postępowania w sposób istotnie wpływający na wynik rozstrzygnięcia, czy postępowanie nie naruszało procedury, dając podstawę do wznowienia postępowania, czy też decyzja nie jest dotknięta ciężkimi wadami, skutkującymi jej nieważnością. Rozważania co do tych kwestii mają się właśnie znaleźć w uzasadnieniu wyroku, który ma zawierać przedstawienie stanu sprawy, zarzuty skargi, stanowiska stron, ale przede wszystkim podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, a także, w razie uwzględnienia skargi, wytyczne dla organu co do dalszego postępowania.
Wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie nie może polegać tylko na przytoczeniu treści przepisu i zawarciu teoretycznych uwag, z powołaniem na orzecznictwo czy komentarze, ale musi zawierać odniesienie do stanu sprawy, która podlega, na skutek skargi, kontroli sądu administracyjnego.
Stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego niniejszą skargą kasacyjną wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie nie spełnia ww. wymagań. Nie wynika z niego bowiem jaka była w istocie przyczyna uchylenia decyzji, gdyż nie zostało w nim wyjaśnione na czym polegało naruszenie przepisów materialnych i procesowych.
Decyzje organów obu instancji zawierają: ocenę operatu szacunkowego, który stanowił podstawę ustalenia wysokości odszkodowania, odpowiedzi na zarzuty stron, kwestionujące prawidłowość wyceny, ustosunkowanie się do kwestii rozprawy administracyjnej, nieterminowości wydania decyzji i niepodwyższenia o 5% odszkodowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego zadaniem jest ocena legalności, zgodności z prawem decyzji, powinien był odnieść się do stanowiska organów. Organy bowiem wyjaśniły jak rozumieją przepisy, jak je zastosowały do stanu sprawy i wydały rozstrzygnięcie, ich zdaniem, prawidłowe. Oceny zgodności z prawem tego rozstrzygnięcia Sąd nie dokonał, uchylił się raczej od tej oceny, przedstawiając rozważania teoretyczne, ale bez odniesienia do stanu sprawy. Powinien był natomiast rozważyć czy stanowisko organów jest słuszne w świetle przepisów, stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Jeśli uznał, że przepisy ustawy zostały naruszone powinien był wyjaśnić dlaczego, zaś co do naruszenia przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami to o nich uzasadnienie w ogóle milczy, w konkluzji zostały tylko powołane jako naruszone, co uzasadniało uchylenie decyzji.
Takie uzasadnienie wyroku stwarza trudności w przytoczeniu podstaw skargi kasacyjnej i nie można zarzucić skarżącemu kasacyjnie organowi, że zarzuty skargi są postawione nietrafnie. Organ zrozumiał, że Sąd zarzuca mu naruszenie prawa materialnego – art. 18 ust. 1e pkt 1 i art. 12 ust. 4b ustawy, gdyż Sąd stwierdził, że art. 18 ust. 1e został naruszony, ale także jest to podstawą uchylenia podał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Jednak wydaje się, że uchylenie decyzji miało w istocie miejsce z powodu naruszenia prawa procesowego, bowiem Sąd stwierdził, że organ nie zawarł odpowiednich treści w uzasadnieniu decyzji – co nie miało miejsca, a o czym mowa była w sentencji. Zasadny był zatem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
W ponownym postępowaniu Wojewódzki Sąd, który nie jest związany zarzutami skargi – art. 134 § 1 p.p.s.a. – odniesie się do operatu i rozważy, czy jego ocena przez organy jest właściwa, i czy zarzuty stron co do wyceny są zasadne, a także ustosunkuje się do kwestii, które sam podniósł, a które wynikają z zarzutów skargi – termin wydania decyzji, konieczność przeprowadzenia rozprawy, podwyższenie odszkodowania i oceni czy stanowisko organów jest w tych kwestiach zgodne z przepisami, wyjaśni też stronom problem odsetek – art. 132 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 i art. 207 § 2 p.p.s.a.