Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 27 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2434/15

Uzasadnienie

Wyrokiem z 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 2/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J. Ch. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia [...] października 2014 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu gruntów.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją z [...] czerwca 2006 r. Starosta Zambrowski zwrócił J. Ch. jako spadkobiercy T. C. i S. Ch. działki nr A./2 o powierzchni 0,0980 ha i B/1 o powierzchni 0,0698 ha oraz udział wynoszący 635/1520 w działce nr C/1 o powierzchni 0,0625 ha (wchodzących w skład dawnych działek E/3 i E/4). Natomiast odmówiono mu jako spadkobiercy T. Ch. zwrotu działki nr A./1 o powierzchni 0,2116 ha (wchodzącej w skład dawnej działki E/3). Ponadto, odmówiono J. Ch. i spadkobiercom S. Ch. zwrotu działki nr B/2 o powierzchni 0,0660 ha, udziału wynoszącego 1270/3040 części w działce nr C/2 o powierzchni 0,0597 ha i części działki nr D. o powierzchni 0,4056 ha powstałych z dawnych działek nr E/3 i E/4. Zwrócono również odpowiednie działki spadkobiercom S. Ch. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę Podlaskiego (decyzja z dnia [...] listopada 2006 r.). Rozstrzygnięcie Wojewody, jak i decyzja organu I instancji, zostały uchylone wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/BK 300/08.

Sąd uznał, że w sprawie należało uwzględnić fakt niekonstytucyjności art. 137 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nadto Sąd wywiódł, że fizycznie zwrotowi podlegać powinien grunt odpowiadający powierzchni odebranej przez Skarb Państwa i tak J. Ch. jako jedynemu spadkobiercy T. Ch. – obszar 0,2117 ha z dawnej działki E/3 oraz wszystkim spadkobiercom S. Ch. w udziałach wynikających z postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku – obszar 0,3968 ha z dawnej działki E/4. Zaznaczono przy tym, że uprawnioną do zwrotu gruntów po T. Ch. nie może być małżonka J. Ch., albowiem nie jest jego spadkobierczynią.

Starosta Zambrowski decyzją z [...] listopada 2010 r.:

1. I. uznał wniosek J. Ch. jako spadkobiercy T. Ch. za spełniający wymogi art. 136 ust. 3 ustawy i w tym zakresie:
2. 1. zwrócił na jego własność: działkę nr A./2 o powierzchni 0,0980 ha (część drogi), działkę nr B/1 o powierzchni 0,0698 ha (część działki budowlanej), udział 635/1520 w działce nr C/1 o powierzchni 0,0625 ha (działka budowlana),
3. 2. odmówił zwrotu działki nr A./1 o powierzchni 0,2116 ha stanowiącej część drogi,
4. 3. odmówił zwrotu części działki nr D. o powierzchni 0,4056 ha wchodzącej w skład pasa drogowego ul. G. – grogi gminnej nr 105948B,
5. 4. stwierdził, że grunty wymienione w pkt 1 podlegają zwrotowi bez rozliczeń.
6. II. wniosek J. Ch. i innych stron postępowania jako spadkobierców S. Ch. uznał za niespełniający wymogów art. 136 ust. 3 ustawy.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli J. i B. Ch. Wojewoda Podlaski decyzją z 27 lipca 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. WSA w Białymstoku, wyrokiem z 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 710/11 oddalił skargę B. Ch., uchylił zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy punkt I decyzji Starosty Powiatu Zambrowskiego z 18 listopada 2010 r. i uchylił decyzję organu I instancji w tym zakresie oraz oddalił skargę J. Ch. w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu wyroku podkreślił, że:

1. - B. Ch. nie jest spadkobiercą poprzednich właścicieli - S. i T. Ch.ch i w związku z tym nie ma legitymacji procesowej w sprawie zwrotu wywłaszczonych nieruchomości;
2. - zasadnie organy oddzieliły żądanie J. Ch. jako spadkobiercy T. Ch. i tylko w tym zakresie orzekły merytorycznie; oddzielenie tego żądania oznaczało tym samym, że rzeczą organów było rozstrzygnięcie tylko i wyłącznie o zwrocie gruntu odpowiadającego powierzchni odebranej przez Skarb Państwa T. Ch.;
3. - rzeczą organów było rozstrzygnięcie tylko i wyłącznie o zwrocie gruntu odpowiadającego powierzchni odebranej przez Skarb Państwa T. Ch., tj. obszaru 0,2117 ha wydzielonego z dawnej działki E/3. Sąd stwierdził także, że "rozpoznając sprawę ponownie organy w prawidłowy sposób określą granice i powierzchnię działek powstałych z gruntów odebranych T. Ch., czyli z dawnej działki nr E/3 i będą miały na uwadze, że zwrotowi J. Ch. jako spadkobiercy T. Ch. może podlegać obszar 0,2117 ha".

Starosta Zambrowski decyzją z [...] września 2012 r. orzekł o zwrocie na wyłączną własność J. Ch., jako spadkobiercy T. Ch. nieruchomości: działki ozn. nr geod. A./2 o pow. 0,0980 ha (część drogi), działki ozn. nr geod. B/5 o pow. 0,0355 ha (część działki budowlanej), udziału 635/1520 w działce ozn. nr geod. C/5 o pow. 0,0318 ha (powierzchnia udziału w części działki budowlanej), położonych w Zambrowie i stanowiących własność Miasta Zambrów, posiadających urządzone księgi wieczyste KW nr [...] i KW nr [...]. W pkt 2 tejże decyzji Starosta Zambrowski odmówił zwrotu działki nr A./1 o pow. 0,2116 ha, stanowiącej część drogi, a także w pkt 3 odmówił zwrotu gruntu o powierzchni 0,0338 ha stanowiącego część działki E/3, przejętej od byłego właściciela T. Ch. i włączonej do działki ozn. nr geod. D. o pow. 0,4056 ha, wchodzącej w skład pasa drogowego ul. G. - drogi gminnej nr 105948 B. W pkt 4 decyzji organ l instancji stwierdził, iż grunty wymienione w pkt l podlegają zwrotowi bez rozliczeń, ponieważ w roku 1966 grunty te od T. Ch. zostały odłączone bez odszkodowania jako wskaźnik 33 % gruntów należnych Skarbowi Państwa i nie ma na nich żadnych nakładów Skarbu Państwa ani Miasta Zambrów, stwierdzając, iż grunty te podlegają zwrotowi w stanie, w jakim się znajdują.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. Ch. zaskarżył pkt 2 i 3 tejże decyzji.

Wojewoda Podlaski, decyzją z dnia 12 listopada 2012 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 2 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 31/13, oddalił skargę J. Ch. na tę decyzję. Zdaniem Sądu, organy w pełni zastosowały się do wytycznych Sądów zawartych we wskazanych wyrokach. Organ I instancji szczegółowo wyjaśnił, że zlecił wykonanie podziałów działek C/1 i B/1 wg linii granicznej pomiędzy działką E/3 należącą do T. Ch. i działką E/4 należącą do spadkobierców S. Ch. Zlecił też geodezyjne określenie powierzchni włączonej z działki E/3 do działki D. W ten sposób określono możliwy do rozpatrywania przedmiot zwrotu gruntów po T. Ch. z żądania jego spadkobiercy J. Ch. Na przedmiot ten składają się działki A./1 o pow. 0,2116 ha, A./2 o pow. 0,0980 ha, udział 635/1520 w powstałej z podziału działce C/5 o pow. 0,0318 ha (co daje pow. 0,0113 ha), nowopowstała działka B/5 o pow. 0,0355 ha oraz powierzchnia gruntu 0,0338 ha z działki E/3 włączona do działki D. Pozostała zaś część gruntów z działki E/3 po T. Ch. weszła w skład działek 1199/1, 1200/1, 1201/1, 1203/1, 1205/1, 1206/1, 1207/1 oraz stanowi udział 885/1520 w działce C/5.

Własność tych gruntów J. i B. Ch. uzyskali w drodze zasiedzenia, co potwierdza wyrok Sądu Rejonowego w Zambrowie, z [...] lutego 1988 r., sygn. akt [...]. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo dokonały określenia granic i powierzchni działek powstałych z gruntów odebranych T. Ch., czyli z dawnej działki nr E/3. Następnie zasadnie rozstrzygnięto o zwrocie skarżącemu nieruchomości w zakresie przedmiotowo zakreślonym w wyroku II SA/Bk 710/11, czyli gruntów z dawnej działki nr E/3 i obszaru nie większego niż 0,2117 ha, gdyż tylko w takim zakresie z tej działki nastąpiło odebranie własności T. Ch..

W ocenie Sądu, prawidłowo rozstrzygnięto o zwrocie skarżącemu części działek powstałych z podziału działki nr E/3 – o łącznej powierzchni 0,1468 ha (pkt 1 decyzji Starosty Zambrowskiego). Zasadnie także odmówiono zwrotu pozostałej części, tj. działki A./1 o pow. 0,2116 ha oraz powierzchni gruntu 0,0338 ha z działki E/3 włączonej do działki D. (pkt 2 i 3 decyzji). Zarówno bowiem działka o nr A./1, jak i grunt o pow. 0,0338 ha z działki E/3 włączony do działki D. stanowią obecnie drogi, z tym, że ten drugi grunt wchodzi w skład pasa drogowego ul. G., która jest drogą gminną nr [...]. Trafnie przy tym organy przyjęły, że niedopuszczalne jest orzeczenie o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej, która w czasie orzekania o zwrocie jest częścią drogi publicznej w rozumieniu przepisów o drogach publicznych. Zdaniem Sądu, także w przypadku działki o nr A./1, organy miały podstawę do odmowy jej zwrotu.

Posiada ona bowiem powierzchnię 0,2116 ha, a to oznacza, że w przypadku jej zwrotu, łączna powierzchnia zwróconego gruntu odebranego T. Ch. z działki E/3, przekroczyłaby obszar 0,2117 ha zakreślony w wyroku w sprawie II SA/Bk 710/11, co było niedopuszczalne. Sąd nadmienił, że brak było przy tym możliwości racjonalnego podziału tej działki do wyczerpania roszczeń J. Ch., czyli powierzchni gruntu 649 m2 (wyliczono ją w sposób następujący: 2117 m2 – 980 m2 – 355 m2 – 133 m2). Próba podziału tej działki naruszyłaby uprawnienia nowych właścicieli działek przylegających do tej działki (będącej drogą), stanowiącej niezbędną łączność z drogą publiczną. Trafnie przy tym organy przyjęły, że zwrotowi może podlegać wywłaszczona nieruchomość lub jej część, ale nie udział we współwłasności.

We wniosku z 25 lutego 2014 r. J. Ch. zwrócił się do Starosty Zambrowskiego o zwrot gruntów położonych w Zambrowie o powierzchni 0,0338 ha, jako części działki o nr geod. D., wchodzącej w skład drogi gminnej nr [...] - ulicy G. - publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z 1985 r. o drogach publicznych oraz o podział działki drogi nr A./1 i zwrot jej części w takiej wielkości, by zaspokoić w całości roszczenie co do gruntów o powierzchni 0,2117 ha, przejętych jako wskaźnik 33% gruntów należnych Skarbowi Państwa od byłego właściciela T. Ch. decyzją PPRN w Zambrowie [...] z [...] sierpnia 1966 r.

Decyzją z [...] lipca 2014 r., wydaną na podstawie art. 142 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 16 § 1 i art. 105 § 1 K.p.a., Starosta Zambrowski umorzył postępowanie. Starosta uznał, że wniosek z 25 lutego 2014 r. jest tożsamy z wnioskiem w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody Podlaskiego z [...] listopada 2012 r., od której wyczerpano tryb odwoławczy.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. Ch. nie zgodził się z treścią ustaleń faktycznych i prawnych zawartych w decyzji.

Wojewoda Podlaski, decyzją z [...] października 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podano, że wniosek z 25 lutego 2014 r. jest tożsamy z wnioskiem w sprawie zakończonej wyrokiem WSA w Białymstoku z 2 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 31/13. W związku z tym postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., albowiem wydanie kolejnej decyzji w sprawie rozstrzygniętej wcześniej ostateczną decyzją prowadzi do konieczności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej później.

W skardze na powyższą decyzję J. Ch. zarzucił naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę. Sąd uznał, że decyzja Starosty Zambrowskiego z [...] lipca 2014 r. rozstrzygająca wniosek z 25 lutego 2014 r., dotyczyła sprawy zakończonej już wcześniej decyzją ostateczną i prawomocną. Wydanie zatem w tej samej sprawie decyzji rozstrzygającej sprawę, co do istoty, naruszyłoby ustanowiony dotychczasową decyzją stan powagi rzeczy osądzonej (res iudicata). Wydanie w zaistniałej sytuacji merytorycznej decyzji, spowodowałoby iż byłaby ona dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Stąd też organ zasadnie uznał, iż postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe i na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. wydał decyzję o jego umorzeniu. Dopóki bowiem orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe.

Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawego w trybie prawem przewidzianym (w ramach którego weryfikować można m.in. poprawność formy rozstrzygnięcia kończącego postępowanie oraz zarzuty będące pochodną tej kwestii) takiego rozstrzygnięcia otworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy (zob. wyrok NSA z 19 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2247/98).

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J. Ch. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił:

1. 1) naruszenie prawa materialnego poprzez jego niezastosowanie, tj. art. 136 ust 3 i art. 137 ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, dalej "u.g.n.", w związku z art. 216 ust 1 w/w ustawy i w konsekwencji niezwrócenie Skarżącemu części działki nr E/3 oraz niezwrócenie skarżącemu gruntu o powierzchni 0,0338 ha stanowiącego cześć działki E/3 przejętej od byłego właściciela T. Ch. i włączonej do działki nr D. wchodzącej w skład pasa drogowego ul. G. - drogi gminnej Nr 105948B - publicznej w rozumieniu ustawy z 1985 roku o drogach publicznych;
2. 2) naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych z dnia 25 lipca 2002 roku, dalej "P.u.s.a." oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. nieodpowiadające wymogom z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niepełne ustosunkowanie się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skarżącego;
3. 3) naruszenie art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. oraz art. 105 § 1 K.p.a. i uznanie, że postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości stało się bezprzedmiotowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności rozważenia wymagają zarzuty procesowe.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. nieodpowiadające wymogom z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niepełne ustosunkowanie się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skarżącego.

Przepisy art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. są przepisami ustrojowymi. Naruszenie art. 1 § 1 P.u.s.a. mogłoby nastąpić, gdyby Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji. Taka kontrola została przeprowadzona. Sąd rozpoznał skargę i zastosował w sprawie środek określony w ustawie, czyli wyrok. Z tego samego powodu bezpodstawne jest powołanie, jako naruszonego, przepisu art. 3 § 1 P.p.s.a. Nie ma także mowy o naruszeniu art. 1 § 2 P.u.s.a. skoro Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem.

W myśl art. 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11, ONSA i wsa 2012/6/101). Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi zatem szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów zawartych w skardze. Wymagane jest by uzasadnienie stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 62/11, niepublikowany, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia tak rozumiany obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi, podania podstawy prawnej i jej wyjaśnienia. W sytuacji, w której Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organów o rozstrzygnięciu sprawy zwrotu nieruchomości ostateczną decyzją, nie było możliwe merytoryczne odniesienie się do przesłanek zwrotu tych nieruchomości. Przyjęcie tezy o bezprzedmiotowości postępowania wymagało skoncentrowania się w uzasadnieniu wyroku na podaniu podstawy prawnej tego stanowiska oraz wyjaśnienia tej podstawy.

Czym innym jest natomiast trafność przyjętej podstawy orzeczenia. Na gruncie podstawy kasacyjnej opartej na naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można badać zasadności przyjętej podstawy rozstrzygnięcia oraz trafności samego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 998/07; wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2786/14, niepublikowane, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Zasadności przyjętej podstawy orzekania dotyczy zarzut naruszenia art. 105 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, że postępowanie w sprawie zwrotu nieruchomości stało się bezprzedmiotowe. Wbrew wnoszącemu kasację, stanowisko Sądu pierwszej instancji w tej kwestii jest prawidłowe. W przypadku wszczęcia postępowania w sprawie już załatwionej decyzja ostateczną, postępowanie jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu (por. m.in. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2012, s. 737; wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2247/98, niepublikowany, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Jest niewątpliwe, że wniosek skarżącego z dnia 25 lutego 2014 r. o zwrot nieruchomości dotyczy sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Postępowanie o zwrot działek objętych tym wnioskiem jest zatem bezprzedmiotowe.

Podniesione w omawianej podstawie kasacji zarzuty naruszenia art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. nie odnoszą się do postępowania o zwrot nieruchomości wszczętego wnioskiem z dnia 25 lutego 2014 r. Nie jest natomiast możliwe rozważanie ich zasadności w odniesieniu do postępowania zakończonego decyzją ostateczną, która podlegała już kontroli sądowej.

W konsekwencji nie jest trafny zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego niezastosowanie, tj. art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 w związku z art. 216 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz. 518 ze zm. – obecnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.). Skoro, na skutek ostatecznego i prawomocnego zakończenia sprawy o zwrot nieruchomości stanowiących: grunty położone w Zambrowie o pow. 0,338 ha, jako części działki nr D. i grunty z działki nr A./1, odpadła podstawa do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, nie było możliwe zastosowanie powołanych w kasacji przepisów art. 136 ust. 3 oraz art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.