Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 245/08 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Prezydenta W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1182/07 w sprawie ze skargi "V." Spółka Akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nadzorczej.
Wnioskiem z dnia [...] października 2013 r. Prezydent W. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o dokonanie wykładni wyroku z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 245/08. Wątpliwości wnioskodawcy sprowadzają się do udzielenia odpowiedzi na pytanie z jaką datą należy wiązać cel użytkowania wieczystego, tj. czy z dniem 5 grudnia 1990 r., czy też późniejszą, uwzględniając przeznaczenie nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady m.st. Warszawy w dniu 28 września 1992 r.?
W ocenie wnioskodawcy, na stronie 18 uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 tycznia 2009 r., sygn. akt. I OSK 245/08, znalazły się dwa wykluczające się stwierdzenia dotyczące daty, z którą należy wiązać cel użytkowania wieczystego. Sąd wskazał bowiem, że: " Oznacza to, że w przypadku powstania tego prawa w wyniku przekształcenia prawa zarządu należy wiązać cel użytkowania wieczystego z momentem przekształcenia, tj. z dniem 5 grudnia 1990 r., a nie z datą wydania decyzji, która ten fakt potwierdza tym bardziej, iż akt tego rodzaju może zostać wydany po upływie znacznego czasu. " Następnie zaś Sąd wskazuje jednak, że: "Dlatego też rację ma Sąd I instancji, iż ustalając cel oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste należało uwzględnić przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady m. st. Warszawy w dniu 28 września 1992 r."
W ocenie wnioskodawcy powyższe stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu omawianego orzeczenia wzajemnie się wykluczają, bowiem nie sposób wiązać celu użytkowania wieczystego i z momentem przekształcenia, tj. 5 grudnia 1990 r. i jednocześnie z przeznaczeniem nieruchomości według planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 28 września 1992 r.
Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż "rację ma Sąd I instancji, iż ustalając cel oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste należało uwzględnić przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwalą Rady m. st. Warszawy w dniu 28 września 1992 r. ", podczas gdy Sąd I instancji w wyroku z dnia 15 listopada 2007 r. sygn. akt. I SA/Wa 1182/07 wyraził inny pogląd, wskazując na stronie 10 uzasadnienia wyroku, że: "Z tych powodów w ocenie WSA nie do przyjęcia jest pogląd, że ustalając cel oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste należało uwzględnić przeznaczenie nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady m. st. Warszawy w dniu 28 września 1992 r. "
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna, więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami, co do dalszego postępowania (postanowienia NSA: z dnia 15 kwietnia 2010 r., II GSK 406/09, z dnia 28 stycznia 2010 r., II GZ 1/10, z dnia 23 września 2008 r., I OZ 698/08, orzeczenia dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie prawa (por. T. Woś komentarz do art. 158 (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, str. 576).
W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 245/08 Naczelny Sąd Administracyjny sprostował oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 245/08 w ten sposób, że na stronie 17 uzasadnienia w wersie 11 od dołu w miejsce słów "należało uwzględnić przeznaczenie" wpisał słowa "nie należało uwzględniać przeznaczenia". Przedmiotowa oczywista omyłka w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I OSK 245/08 wyniknęła z braku dodania zaprzeczenia "nie" w zdaniu znajdującym się w 11 wersie od dołu na 17 stronie uzasadnienia.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należy stwierdzić, iż złożony w niniejszej sprawie wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Przedstawione we wniosku wątpliwości zostały bowiem usunięte postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt I OSK 245/08.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając na podstawie art. 158 w zw. z art. 160 i art. 193 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.