Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Go 359/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę Gminy [...] (dalej określanej jako skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, dotychczasowej decyzji i odmowy rejestracji pojazdu.
Wyrok wydano w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego sprawy:
Pismem z dnia 24 czerwca 2015 r. skarżąca wniosła do Starosty [...] wniosek o rejestrację pojazdu ratowniczo-gaśniczego marki Ford Transit, załączając stosowne dokumenty, m.in. oświadczenie z dnia 30 października 2014 r. o danych i informacjach o pojeździe niezbędnych do rejestracji i ewidencji pojazdów.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] Starosta [...] dokonał rejestracji czasowej pojazdu, nadał tablice rejestracyjne czasowe i wydał czasowe pozwolenie w celu dokonania badań technicznych pojazdu. Z kolei po przedłożeniu przez skarżącą m.in. zaświadczenia o przeprowadzeniu badania technicznego wraz z opisem zmian dokonanych w pojeździe wydał decyzję z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] o jego rejestracji.
Pismem z dnia 9 grudnia 2016 r. Prokurator Rejonowy w [...] poinformował Starostę o prowadzonym postępowaniu przygotowawczym w sprawie zakupu samochodów specjalnych oraz o opinii rzeczoznawcy samochodowego sporządzonej na potrzeby tego postępowania dnia 22 października 2016 r. W opinii stwierdzono, że po zważeniu pojazdu ustalono, iż jego masa o 240 kg przekracza dopuszczalną masę całkowitą pojazdu deklarowaną przez jego producenta. Podczas ważenia samochód był obciążony pięcioma osobami z kompletnymi kombinezonami strażackimi, wyposażeniem dostarczonym w ramach zamówienia, m.in. gaśnicami i motopompą, wodą i płynem do wytwarzania piany w zakresie pojemności zbiornika. Nie dołączono natomiast dodatkowego wyposażenia niezbędnego do wykonywania prac ratowniczych, m.in. węży i narzędzi strażackich oraz motopompy pożarniczej, której masa w zależności od modelu wynosi około 150-170 kg. W opinii zaznaczono, że taki stan rzeczy będzie skutkować obniżoną sprawnością układów hamulcowego i kierowniczego oraz większym zużyciem podstawowych zespołów pojazdu i paliwa i może być przyczyną powstania zagrożenia w ruchu. W opinii odnotowano zarazem brak zbiornika na wodę o pojemności 1000 l.
W związku z powyższym Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. wznowił postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2015 r. z przyczyny przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm., obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm., dalej powoływanej jako K.p.a.), tj. ze względu na ujawnienie się nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji o rejestracji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję, i decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] uchylił tę ostateczną decyzję, odmawiając rejestracji pojazdu. Podkreślił, że załączone do wniosku o rejestrację pojazdu dokumenty wymienione w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, ze zm., obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, ze zm., dalej powoływanej jako ustawa) przedstawiały niezgodny z rzeczywistością stan faktyczny, w wyniku czego dokonano rejestracji pojazdu niespełniającego określonych w art. 66 ust. 1 ustawy warunków dopuszczenia do ruchu.
Skarżąca wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] odwołanie od tej decyzji, zarzucając jej błędne przyjęcie wspomnianej podstawy wznowienia oraz niewystarczające ustalenie stanu faktycznego.
Przywołaną wyżej decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Nawiązując do opinii sporządzonej w postępowaniu karnym podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, że w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., oraz że pojazd zarejestrowano w oparciu o wadliwą dokumentację, bez rzeczywistych ku temu podstaw.
Skarżąca złożyła na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, podtrzymując swoje wcześniejsze zarzuty. Podniosła również naruszenie art. 66 ust.1 oraz art. 72 ustawy poprzez uznanie, że pojazd nie spełnia ustawowych warunków umożliwiających jego rejestrację. W tym kontekście skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd dowodu z ekspertyzy z dnia 20 lutego 2017 r. oraz z opinii technicznej z dnia 15 marca 2017 r. Zakwestionowała jednocześnie wartość dowodową opinii opracowanej dla potrzeb postępowania karnego z dnia 22 października 2016 r., zauważając przy tym, że została ona sporządzona już po wydaniu decyzji kończącej wznowione postępowanie administracyjne i w efekcie nie stanowiła nowego dowodu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Jej zdaniem przedłożone przez nią opinia i ekspertyza jednolicie wyrażają wniosek co do prawidłowości technicznej pojazdu i stanowią przeciwdowód w stosunku do opinii, którą organy w istocie uznały za dokument wiążący.
W ekspertyzie z dnia 20 lutego 2017 r. przyjęto jako okoliczność bezsporną, że masa pojazdu gotowego do czynności gaśniczo-ratowniczych z wyposażeniem i kompletem załogi wynosi 4840 kg i przekracza dopuszczalną masę całkowitą pojazdu o 240 kg. Zastrzeżono, że "kwestia ustaleń wagowych" dokonanych w opinii sporządzonej w postępowaniu karnym nie była kwestionowana przez strony i nie stała się przedmiotem badania przeprowadzonego przez autora ekspertyzy (pkt 5 wniosków). Analogicznie spostrzeżenie odniesiono do pojemności zainstalowanego w pojeździe zbiornika na wodę (pkt 6 wniosków).
Również w opinii z dnia 15 marca 2017 r. podzielono poczynione w postępowaniu karnym ustalenia dotyczące masy pojazdu oraz pojemności zbiornika na wodę, która wynosi 750 litrów zamiast 950 litrów. Wskutek wykonanych wyliczeń skonstatowano, że dopuszczalna masa całkowita badanego pojazdu powinna wynosić co najmniej 5200 kg. Wyrażono w niej przekonanie, że pokrywa się ona z opinią z dnia 22 października 2016 r. oraz że materiał dowodowy "zgromadzony w tej opinii" potwierdza niesprawność i niezdatność pojazdu do eksploatacji w trudnych warunkach atmosferycznych i terenowych i niespełnianie przez niego wymaganych standardów.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wyroku z dnia 23 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim omówił kolejno zasady przeprowadzania kontroli sądowoadmnistracyjnej, podstawę wznowienia wynikającą z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., która w jego ocenie w sprawie zachodzi, oraz treść art. 72 ust. 1 ustawy i sposób jego zastosowania we wznowionym postępowaniu administracyjnym. Zwrócił uwagę na opinię z dnia 22 października 2016 r., która została opracowana na zlecenie prokuratora zobowiązującego biegłego do wykonania szczegółowych badań pojazdu celem stwierdzenia jego rzeczywistych parametrów technicznych i ich wpływu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Podniósł, że w świetle powołanej opinii w rzeczywistości rozpatrywane parametry, w tym te podlegające wpisowi do ewidencji prowadzonej przez organ rejestrujący i ujawnieniu w dowodzie rejestracyjnym, w szczególności masa całkowita, są inne od wskazanych w dokumentach przedłożonych wraz z wnioskiem o rejestrację. Masę tę zmierzono zaś w wyniku zważenia pojazdu w obecności funkcjonariuszy Policji i przedstawicieli Straży Pożarnej z użyciem najazdowej wagi elektronicznej z ważnym dokumentem jej legalizacji.
Sąd podzielił stanowisko, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. ujawnienie, iż dane techniczne pojazdu podlegające ewidencji i rejestracji są inne niż wskazane w dokumentach przedłożonych z wnioskiem o rejestrację, stanowi nową okoliczność faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji o zarejestrowaniu pojazdu przez nabywcę, nieznaną organowi administracji, który wydał decyzję o zarejestrowaniu pojazdu na podstawie art. 72 ustawy, i jedynie potwierdzoną późniejszą opinią biegłego. Wbrew wywodom skargi nie chodzi tu bowiem o opinię rzeczoznawcy jako nowy dowód, gdyż opinię tę należy traktować jako środek, który posłużył utrwaleniu wyników badań przeprowadzonych przez biegłego, będących z kolei źródłem ujawnienia tych okoliczności faktycznych, istniejących wcześniej (bo związanych z zabudową pojazdu niekompletnego do celów ratowniczo-gaśniczych, dokonaną przed rejestracją) i nieznanych organowi w momencie rejestracji. Źródło pozyskania opinii (prokurator) oraz sposób, w jaki ją opracowano, pozwalają przy tym uznać ją za wystarczającą podstawę do przyjęcia rzeczywistego stanu faktycznego w rozpatrywanej materii.
Sąd nie uwzględnił zarzutów kwestionujących wartość dowodową opinii z dnia 22 października 2016 r. Wskazał, że same różnice w treści zgromadzonych opinii i ekspertyz nie są w analizowanym zakresie wystarczające i na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.) przeprowadził dowód z dokumentów przedłożonych przez skarżącą. W konsekwencji doszedł do wniosku, że dowody te nie podważają ustaleń organów, a według opinii technicznej z dnia 15 marca 2017 r. przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej w badanym pojeździe jest jeszcze większe niż to wynika z opinii biegłego ustanowionego w postępowaniu karnym, ze względu na zastosowanie rezerwy masy oraz uwzględnienie jeszcze innego wyposażenia pojazdu w sprzęt ratowniczo-gaśniczy.
Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim stosownie do art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.
Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła skargę kasacyjną od wyroku z dnia 23 sierpnia 2017 r., zaskarżając to orzeczenie w całości.
Skarga kasacyjna zawiera zarówno zarzuty procesowe, jak i zarzut materialnoprawny.
Wszystkie zarzuty procesowe podnoszą naruszenie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, ze zm., obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli, tj. oddalenie skargi i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, choć w każdym przypadku przepisy te były powołane w związku z innymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.
Najpierw pełnomocnik przywołał art. 7, art. 9, art. 10, art. 77 § 1 i 2 oraz art. 80 K.p.a., podkreślając, że zaskarżoną decyzję wydano bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego i wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, co skutkowało poczynieniem błędnych ustaleń faktycznych i naruszeniem art. 66 ust. 1 i art. 72 ust. 1 ustawy.
Następnie pełnomocnik nawiązał do art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. W tym zakresie zanegował pogląd, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję.
Wreszcie w ramach ostatniego zarzutu procesowego pełnomocnik wymienił art. 15, art. 107 i art. 138 K.p.a. i wyraził przekonanie, że organ odwoławczy poprzestał na ocenie zasadności rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, bez pełnego, ponownego rozpoznania sprawy.
Z kolei zarzut materialny podnosił niewłaściwe zastosowanie art. 66 ust. 1 i art. 72 ust. 1 ustawy polegające na uznaniu, że pojazd nie spełnia określonych w tych przepisach przesłanek dokonania jego rejestracji.
W oparciu o te podstawy kasacyjne pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania lub ewentualnie o uchylenie tego wyroku i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i skonkludował, że "organy administracji publicznej miały w niniejszej sprawie problem z prawidłowym przeprowadzeniem postępowania dowodowego i oceną zebranego w sprawie materiału, a także z właściwym określeniem zaistnienia przesłanek wznowieniowych z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a." Organy przyjęły bowiem, że nową okolicznością faktyczną lub nowym dowodem były rzekome nieprawidłowości techniczne wskazane w opinii sporządzonej w postępowaniu karnym, która przecież nie istniała w dniu wydania decyzji o rejestracji pojazdu i co za tym idzie nie może stanowić dowodu istniejącego w tym dniu.
Pełnomocnik zastrzegł, że nawet jeżeli założyć hipotetycznie, że opinia ta istniała w tym dniu i odpowiadała treści art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., to zawiera jedynie domniemanie pewnych faktów i co najwyżej jest jednym z dowodów, które można mieć na względzie. Nie jest to jednak "kategoryczny dowód faktów wiążący organ administracyjny w czynionych przez niego ustaleniach faktycznych", zwłaszcza że postępowanie karne jest w toku i wnioski z opinii z dnia 22 października 2016 r. mogą być zmienione lub podważone innym dowodem. Organy bezkrytycznie dały więc wiarę opinii, mającej charakter tylko opinii biegłego w rozumieniu art. 84 K.p.a., odstępując od jej oceny w kontekście pozostałych dowodów, w tym przede wszystkim przedłożonych przez skarżącą opinii i ekspertyzy, które pozostają z nią w sprzeczności. Dlatego powołał się na orzecznictwo i literaturę, wedle których nabywca samochodu w dobrej wierze powinien mieć w postępowaniu, czy to karnym, czy administracyjnym, zapewnioną możliwość przeprowadzenia przeciwdowodu wobec opinii biegłego.
Rozwijając tę myśl pełnomocnik przyznał, że domniemanie nieprawidłowości technicznych w pojeździe, które pojawiło się w postępowaniu karnym, istotnie stanowiło nową okoliczność faktyczną, lecz podkreślił, iż okoliczność ta nie istniała w dniu wydania decyzji o zarejestrowaniu pojazdu. Załączone do skargi ekspertyza z dnia 20 lutego 2017 r. i opinia techniczna z dnia 15 marca 2017 r. nie są wszak spójne we wnioskach co do prawidłowości technicznej pojazdu. Ponadto sam fakt istnienia różniących się w treści ekspertyz dowodzi ponad wszelką wątpliwość, że opinia sporządzona w postępowaniu karnym stwarza tylko tego rodzaju domniemanie, a w efekcie – że kwestia ta jest sporna. W konsekwencji organy uchyliły się od obowiązku samodzielnego i dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy.
W końcowym fragmencie uzasadnienia skargi kasacyjnej pełnomocnik stwierdził, że organ odwoławczy zamiast ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, poprzestał na ocenie zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł tego naruszenia prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna okazała się bezzasadna.
Nie zasługuje na uwzględnienie pierwszy z podniesionych w niej zarzutów, kwestionujący stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji, w tym pozytywną ocenę zupełności materiału dowodowego i sposobu, w jaki go rozważono. Nie można podzielić argumentacji pełnomocnika skarżącej, że organy obu instancji uznały się za związane opinią sporządzoną w dniu 22 października 2016 r. w postępowaniu karnym, wskazującą, iż niektóre parametry pojazdu ratowniczo-gaśniczego zarejestrowanego ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. są inne niż podane w dokumentacji załączonej do wniosku o rejestrację, i że jedynie na tej podstawie w wyniku wznowienia rozstrzygnęły o uchyleniu tej decyzji i odmowie rejestracji pojazdu. Niepodobna zgodzić się z jego twierdzeniem, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, iż w postępowaniu administracyjnym nie przeprowadzono jakiejkolwiek weryfikacji tego dowodu.
Sąd miał przecież na względzie nie tylko to, że rozpatrywana opinia została opracowana na zlecenie prokuratora, który przekazał ją organom, a więc źródło, z jakiego organy opinię pozyskały, bezsprzecznie wzmacniające jej wiarygodność, ale także metody badań zastosowane przez biegłego. Pełnomocnik nie podjął próby podważenia trafnych wniosków wyrażonych w analizowanym zakresie, podnoszących, że pojazd został przez biegłego zważony za pomocą elektronicznej atestowanej wagi z udziałem m.in. zainteresowanych strażaków użytkujących sporny pojazd.
Całkowicie chybione, wręcz niezrozumiałe jest spostrzeżenie pełnomocnika skarżącej, że opinii z dnia 22 października 2016 r. nie skonfrontowano z innym materiałem dowodowym, szczególnie z dostarczonymi przez skarżącą ekspertyzą z dnia 20 lutego 2017 r. i z opinią z dnia 15 marca 2017 r. Otóż Sąd pierwszej instancji stosownie do art. 106 § 3 P.p.s.a. przeprowadził dowód z dokumentów przedłożonych przez skarżącą i sformułował oczywistą niemal konkluzję, że wyrażają one wnioski identyczne z tymi wynikającymi z opinii sporządzonej w postępowaniu karnym.
W ekspertyzie z dnia 20 lutego 2017 r. kwestia masy pojazdu oraz pojemności zainstalowanego w nim zbiornika na wodę została uznana za bezsporną oraz prawidłowo ustaloną przez biegłego powołanego w postępowaniu karnym i w efekcie wyłączona z przedmiotu badań. Również w opinii z dnia 15 marca 2017 r. w pełni podzielono wnioski tego biegłego, co więcej, jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, wskutek dalszych wyliczeń stwierdzono nawet, że przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdu jest jeszcze większe niż przyjęto w postępowaniu karnym. Dokumenty te stanowią więc nie przeciwdowód, o którym wspomina pełnomocnik, ale kolejny dowód potwierdzający stanowisko organów. Przyczyną, dla której we wznowionym postępowaniu administracyjnym uchylono ostateczną decyzję o rejestracji pojazdu i wydano w tym zakresie decyzję odmowną, było zaś przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Przekroczenie to jest faktem ustalonym w sposób niebudzący wątpliwości, stąd pełnomocnik nieadekwatnie określa je jedynie jako domniemanie faktu, wymagające dalszych ustaleń.
Sąd pierwszej instancji nie miał zatem żadnych przesłanek ku temu, by przyjąć, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia art. 7, art. 9, art. 10, art. 77 § 1 i 2 oraz art. 80 K.p.a. w związku z art. 66 ust. 1 i art. 72 ust. 1 ustawy poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
Bezzasadnie pełnomocnik w ramach drugiego zarzutu procesowego zanegował wystąpienie w sprawie przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Według tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Chodzi więc nie tylko o nowe dowody, ale także o nowe okoliczności. Innymi słowy, w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. użyto alternatywy zwykłej, nie koniunkcji, wobec czego ujawnienie się tych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów po wydaniu decyzji, o ile pozwoli to ujawnić fakty istniejące przed wydaniem decyzji, o których organ wówczas nie wiedział (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 176/16, LEX nr 2440355).
W niniejszej sprawie tego rodzaju okolicznością było przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdu w momencie rejestracji, o którym organ dowiedział się dopiero z opinii sporządzonej w postępowaniu karnym po wydaniu decyzji o rejestracji, jak się okazało na podstawie dokumentów zawierających informacje niezgodne ze stanem rzeczywistym. Z tego punktu widzenia bez znaczenia pozostaje, że opinię tę opracowano po wydaniu decyzji.
Wreszcie nie można również przychylić się do ostatniego zarzutu procesowego, odniesionego m.in. do art. 15, art. 107 i art. 138 K.p.a. i kwestionującego sposób załatwienia sprawy w administracyjnym postępowaniu odwoławczym. Obowiązek rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy nie musi polegać bowiem na przeprowadzeniu nowych dowodów czy na powtórzeniu postępowania dowodowego w sytuacji, gdy materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Z materiału tego w niniejszej sprawie wynikało natomiast niezbicie, że pojazd nie powinien zostać zarejestrowany, gdyż w już w momencie rejestracji miał masę większą niż dopuszczalna masa całkowita.
W świetle dotychczasowych rozważań za chybiony należy uznać postawiony w skardze kasacyjnej zarzut materialnoprawny. Podnosi on naruszenie art. 66 ust. 1 oraz 72 ust. 1 ustawy, które określają odpowiednio wymogi, jakie powinien spełniać pojazd uczestniczący w ruchu, oraz dokumenty, na podstawie których dokonuje się rejestracji pojazdu. Zaznaczyć trzeba, że art. 66 ust. 1 ustawy dzieli się na sześć dalszych jednostek redakcyjnych przewidujących różne wymogi dotyczące pojazdów, z kolei art. 72 ust. 1 ustawy na jeszcze więcej punktów wyliczających dokumenty, w oparciu o które rejestruje się pojazd. Zarzut odnoszący się ogólnie do obu tych przepisów, zwłaszcza gdy nie został należycie rozwinięty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie pozwala ustalić, w czym konkretnie pełnomocnik upatruje naruszenia tych przepisów, regulujących przecież cały wachlarz aspektów łączących się z rejestracją pojazdów.
Można co najwyżej domyślać się, że koncentruje się on na art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy, wedle którego pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę, o czym mowa zarówno w opinii sporządzonej w postępowaniu karnym, jak i w opinii przedstawionej przez skarżącą. Obie opinie zgodnie wszelako utrzymują, że pojazd skarżącej tego wymogu nie spełnia, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji.
Poza tym w rozpoznawanej sprawie bezspornym było, że pojazd, którego rejestracji odmówiono po wznowieniu postępowania administracyjnego, nie odpowiadał wymogom niezbędnym do jego rejestracji.
Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku podstaw branych pod uwagę z urzędu, oddalił skargę kasacyjną zgodnie z art. 184 P.p.s.a.